Länsi jättää Afganistanin – kaaos uhkaa
غرب افغانستان را ترک مي کند- آشفتگي و هرج و مرج تهديد مي کند
افغانستان نو؟
نيروهای بين المللي خارج مي شوند و رئيس جمهور نو برای کشور انتخاب مي گردد.
افغانسستانيها با نگراني در انتظار سال آينده هستند.
بقلم: خانمکتری مری کلليو Katri Merikallio
منتشر شده در مجله ای فنلندی: سومين کواليهتي Suomen Kuvalheti ، شماره 51 دسمبر2013، صفحه 20 تا 23
ترجمه از فنلندی به دری: حامد شفايي
نيروهای بين المللي ياری امنيت پس از 12 سال حضور و جنگ تا آخر سال 2014 از افغانستان خارج مي شوند. بجای اين نيروها قرار است که يک نيروی 15 هزار نفری تحت فرماندهي ناتو جای گزين شود که وظيفه ای اصلي آنها در قدم اول آموزش قوای مسلح افغانستان و حمايت از آنها است. در حال حاضر 84000 سرباز خارجي در افغانستان حضور دارند که 60000 هزار تن از آنها سربازان امريکايي هستند. در شديدترين سالهای جنگ، 150000 سرباز خارجي در افغانستان بودند.
مسئوليت تامين امنيت در اين سال از قوای بين المللي به اردو و پوليس ملي افغانستان سپرده شد. آخرين مناطقي که مسئوليتش به نيروهای مسلح افغانستان سپرده شد، مناطق شرقي افغانستان و همچنين ولايت قندهار يعني شهر زادگاه طالبان بودند.
آقای ياروينپا Järvenpää که سفير فنلند بين سالهای 2010 تا 2013 در افغانستان بود مي گويد که اين انتقال، خيلي خوب و با موفقيت انجام يافت. وی اظهار داشت که “: جنگهای رو در رو خيلي کم رخداد.”
البته آقای ياروينپا بر اين باور است که اين آرامش موقتي ممکن است پيش قدم يکسری حملات طوفاني باشد. ” بنظر مي رسد که شورشيان قصد برنامه ريزی حمله های شديدتری را برای نشان دادن توان و قدرت شان در سال 2014 دارند، که در آن صورت سال دشواری در پيشروخواهد بود.”
وقتهای دشوار ديده مي شود که از همين حالا پيش از پيش شروع شده است. امريکا و افغانستان به بن بست رسيده اند. حامد کرزی رئيس جمهور افغانستان از امضای قرار داد امنيتي بين دو کشور که روابط و همکاری آنها را پس از اين تعيين مي کند، بطور مداوم خود داری کرده است. اجلاس لويه جرگه عنعنوی که برای مسايل مهم در افغانستان برگزار مي شود، بخاطر اين موضوع داير شد و لويه جرگه اين قرار داد را پذيرفت؛ اما رئيس جمهور افغانستان مي گويد که اين قرارداد را رئيس جمهور آيندۀ افغانستان امضاء کند. ايالات متحده امريکا اخطار داده است که اگر تا پايان امسال قرار داد امنيتي امضاء نگردد، تمام نيروهای خود را در يک زمان بندی سريع از افغانستان خارج مي کند. خروج سريع قوای بين المللي ممکن است سبب بحران در افغانستان شود. انتخابات رياست جمهوری افغانستان و کمکهای بين المللي به افغانستان مي توانند بخشي از خطرات جدی باشند که افغانستان با امضاء نکردن به موقع اين قرار امنيتي دچار خواهد شد.
ايالات متحد امريکا و افغانستان عملا” مذاکرات شان قطع شده است.
ناتو: حضور ناتو در افغانستان بعنوان يک ماموريت موفق و بزرگ در تاريخ ثبت نخواهد شد. پس از 12 سال جنگيدن، افغانستان هنوز به صلح و امنيت قطعي دست نيافته است.
وقتي قوای امريکا در خزان سال 2001 به افغانستان حمله کرد، حکومت طالبان و نيروهای مسلح آنها ضعيف بودند و براحتي از قدرت برکنار شده و به اطراف پايتخت رانده شدند. حالا طبق برآورد ناتو، طالبان دارای 30000 تا 35000 هزار نفر است. بنا بر گفته ای سفير سابق فنلند آقای ياروينپا، جامعه بين المللي يکسری اشتباهات را در افغانستان داشته است، بخصوص در آغاز حضور شان. بزرگترين آنها فراموش کردن مناطق دور افتاده و اطراف بود. وی مي گويد: “ميلياردها دالر برای شهرهای بزرگ اختصاص داده شد که رقم های هنگفت اين پول ها بخاطر وجود فساد اداری بالا به جيب های کارمندان رفت.” بيشتر شهروندان افغانستان در دهات و قريه های دور افتاده و محروم زندگي مي کنند که اين مناطق هيچ تغييری مثبتي نکرده اند؛ بلکه برعکس، جنگ خيلي از اين مناطق را ويران کرده است، پوليس و دستگاه قضايي و ماموران اداری آلوده به فساد حتي نتوانستند شرايط اوليه زندگي را در اين مناطق برای مردم تامين کنند.
آقای سفير ياروينپا اظهار داشت که: “نارضايتي مردم عادی اطراف از دولت، زمينه را برای نفوذ طالبان و حمايت از اين گروه در روستاها و قريه های دور افتاده مساعد ساخته است.”
اکنون طالبان قوی تر و راحت تر از گذشته در قريه های دور و فراموش شده افغانستان و همچنين در خاک پاکستان در انتظار بسر مي برند تا قوای بين بين المللي از افغانستان خارج شوند.
اگرچه ميزان تلفات نظامي در سال 2013 کم بود، اما برای مردم ملکي اين سال خونين بود. در نيمه اول سال 2013 مطابق به آمار سازمان ملل متحد، 1319 نفر ملکي در جنگ به قتل رسيدند، 2500 تن زخمي شدند. اين آمار تلفات به تناسب ميزان تلفات در سال قبل در آن زمان، 4 برابر زيادتر است. اين تقريبا” نزديک به آمار تلفات سال 2011 است که خونين ترين سال در دوره ای حضور نيروهای بين المللي در افغانستان بود.
دو سوم از قربانيان در حمله های گروه طالبان و ديگر شورشيان مسلح و يا بر اثر انفجار مين ها و بمب های کنار جاده ای آنها بقتل رسيده و يا زخمي شدند که از اين تعداد 231 کشته و 529 زخمي طفل بودند. ميزان تلفات و زخمي های اطفال به تناسب سال گذشته سه چهارم افزايش داشته است. در نيمه اول سال 2013 تعداد حملات انتحاری 32 مورد بود که بر اثر آنها 149 نفر کشته شدند.
در سال 2013 بخصوص کارمندان دولت، قاضي ها، ملاهای مساجد و افراد عادی ملکي که بنحوی از انحاء حامي و طرفدار قوای بين المللي بودند از سوی طالبان بقتل رسيده و يا ربوده شدند.
اگر در کشور ثبات و امنيت حفظ شود، 5 اپريل 2014 که در آنروز انتخابات رياست جمهوری برگزار مي شود، يک واقعه مهم تاريخي در افغانستان خواهد بود که از راه انتخابات قدرت از يک رئيس جمهور به رئيس جمهور منتخب جديد انتقال مي يابد. رئيس جمهور فعلي افغانستان آقای کرزی که دو دور رئيس جمهور اين کشور بوده است بنا بر قانون افغانستان، بيشتر از اين نمي تواند کانديد مقام رياست جمهوری شود.
از کانديدان انتخابات دوره ای قبل، داکتر عبدالله، مرد 54 ساله است. او رقيب اصلي آقای کرزی در انتخابات رياست جمهوری دوره ای پيش در سال 2009 بود که در آنوقت کرزی در سطح وسيعي متهم به انجام تقلب در انتخابات شد. عبدالله، 5 سال وزيرخارجه افغانستان در آغاز دهه 2000 بود. به عبارت ديگر داکترعبدالله از نزديکان فرمانده فقيد احمد شاه مسعود شناخته مي شود که ممکن است بتواند رای خيلي از تاجيکها و پشتونها را بدست آورد که حمايت دو قوم تاجيک و پشتون در انتخابات مي تواند شانس پيروزی را افزايش دهد.
دومين کانديد مشهور آقای زلمي رسول، مرد 73 ساله است. او نيز وزير خارجه سابق افغانستان است. آقای رسول، 10 سال مشاور کرزی در مسايل سياسي و امنيتي بود که بخاطر کانديد شدن در انتخابات رياست جمهوری از مسئوليت های خود در ماه اکتبر 2013 استعفاء داد.
سومين کانديد قوی آقای اشرف غني احمد زی، مرد 64 ساله است. او پست مهم پروسه انتقال مسئوليت های امنيتي را از نيروهای بين المللي آيساف به نيروهای اردو و پوليس ملي افغانستان برعهده داشت. اشرف غني تحصيلات عالي خود را در امريکا گذرانده و سالها کارمند بانک جهاني بود. او در سال 2001 به افغانستان بازگشت و به مدت 2 سال وزير امور ماليه بود. او همچنين در انتخابات قبلي رياست جمهوری کانديد بود.
همچنين کانديد ديگر آقای قيوم کرزی يکي از برادران رئيس جمهور کرزی است که به کار تجارت مشغول است. انتظار نمي رود که هيچ کدام از 11 نفر کانديد بتواند در دور اول رای کافي بدست آورد؛ بنا بر اين خيلي احتمال مي رود که انتخابات به دور دوم کشيده شود. انتخابات دور دوم در ماه جون ميلادی برگزار خواهد شد. همراه با انتخابات رياست جمهوری، انتخابات شوراهای ولايتي نيز مي باشد. ” فضای گرم و پر شوری در افغانستان خواهد بود.”
آقای يوها متتي سيپنين Juha Matti Seppänen هماهنگ کننده ای پروژه صلح مربوط به سازمان CMI در شمال افغانستان مي گويد: “خيلي چيزها معلق مانده اند و در انتظار نتايج انتخابات هستند.”
عدم اطمينان از آينده در چهره همه مشاهده مي شود. ارزش پول افغاني در برابر ارزهای خارجي و همچنين قيمت های خانه ها پائين آمده است. توسعه و پيشرفت اقتصادی کند شده است. جوانان تحصيل کرده با جديدت به دنبال يافتن کار و مکان تحصيلي در خارج از کشور هستند. خروج قوای بين المللي مي تواند از لحاظ اقتصادی تاثير متنوع و فراواني به افغانستان بگذارد. در اطراف بيش از يکصد هزار سرباز خارجي غول اقتصادی سکتور خدمات به اين سربازان ايجاد شده است که عايد آن تقريبا” برابر با نصف توليد ناخالص کل افغانستان است. هزاران نفر راننده، پرسنل امنيتي، نظافت چي، کارگران رستوران، ترجمان و غيره که اکنون مشغول کار برای سربازان خارجي هستند در فکر اين مي باشند که پس از خروج قوای خارجي چه کار کنند و از کجا امرار معاش نمايند.
سفير سابق فنلند اقای ياروينپا هشدار مي دهد که جامعه جهاني نبايد افغانستان را تنها رها کند.
تعهدات بزرگي به افغانستان داده شده است: برای حمايت از قوای نظامي سالانه 3 ميليارد دالر وعده سپرده شده است و برای کمک به مردم ملکي نيز به همين مقدار کمک تعهد داده شده است. در تعهدنامه با جديت تاکيد بر مبارزه با فساد اداری و بهبودی حکومت داری خوب شده است. البته دولت افغانستان به اين تعهدات خودش عمل نکرده است. فساد اداری در حد گسترده ای هنوز وجود دارد و از حکومتداری خوب خبری نيست. بعنوان مثال کشور ناروی در ماه اکتبر اعلان کرد که بخشي از کمکهای خود را قطع خواهد کرد. دليل آنرا گفته است که دولت افغانستان به اندازه کافي اقدامي برای کاهش خشونت عليه زنان و همچنين مبارزه با فساد اداری نکرده است.
با اينکه برآورد جامعه بين المللي نسبت به افغانستان شديد بوده است، اما در 12 سال گذشته تغييرات زيادی در اين کشور به چشم مي خورد. بيشترين پيشرفت ها در عرصه های تعليم و تربيت و صحت و درمان بوده است. وقتي که حکومت طالبان سقوط کرد، دو صد هزار طفل به مکتب مي رفت که همه پسر بودند؛ اما حالا حدود 9 ميليون طفل هر روز به مکتب مي روند که 4/3 سه بر چهار کل اطفال را شامل مي شوند که در افغانستان در سن مکتب قرار دارند و %40 شاگردان مکتب دختر مي باشند.
خدمات صحي و درماني ابتدايي برای %85 از جمعيت افغانستان موجود است. البته سطح و کيفيت اين خدمات در مناطق مختلف بسيار از هم متفاوت است و بستگي به اين دارد که در شهرهای کلان باشد و يا در قريه های دور دست. در قريه های دور، دست يابي به خدمات صحي و درماني هنوز هم دشوار است و مثلا” برای ملاقات داکتر بايد مسافت طولاني را طي کرد.
در آغاز دهه 2000 نيمي از مرگ زود هنگام زنان در افغانستان ارتباط داشت به زايمان آنها، که در حال حاضر سه بر چهار 4/3 اين مشکل حل و برطرف شده است. همچنين زير ساخت های افغانستان بهتر شده است. بيست و چهار هزار 24000 کيلومتر سرک و جاده ساخته شده است. %85 از ساکنان افغانستان در مناطقي زندگي مي کنند که در آنجا خطوط تلفن مبايل فعال است و %36 در صد از خدمات انترنتي استفاده مي کنند. اقتصاد افغانستان با ميانگين ميانه %6 سالانه رشد داشته است. توليدات نا خالص داخلي چهار برابر افزايش يافته است. دو کشور چين و هندوستان به معادن و همچنين ذخاير گاز و نفت افغانستان سرمايه گذاری نموده اند. آقای سفير پاولي ياروينپا مي گويد: ” جامعه افغاني خيلي قديمي و سنتي است، اما بسرعت در حال تغيير مي باشد. در آنجا جوانان طوری ديده مي شوند که گويا بکلي از کشور ديگرهستند. آنها تحصيل کرده اند و مبايل و کامپيوتر دارند.” آقای ياروينپا مي گويد: جامعه جهاني مسئوليت کلان در آينده افغانستان دارد. کارها و موانع و مشکلات در افغانستان زياد است. تخمين مي شود که حدود يک بر چهار 4/1 جمعيت افغانستان هنوز هم با کمک غذايي زندگي مي کنند. به امور تعليم وتربيت هنوز هم بايد بيشتر توجه و کمک شود، به خصوص به آموزش تخصصي معلمان و آموزش دختران.
آقای ياروينپا تاکيد زياد روی زراعت و جنگلداری در افغانستان دارد. اين دو در افغانستان هنوز ضعيف است. ” کمک از کانال همکاری انکشافي بسيار موثر و ارزشمند خواهد بود.” (ياروينپا)
عليرغم اينکه هيچ کس نمي خواهد جنگ ادامه پيدا کند؛ اما وقتي گفته مي شود که با گروه طالبان مذاکره شود، زنان افغان مي ترسند که دست آوردها و پيشرفتهای آنها در اولين گام بر سر ميز مذاکره قرباني شوند.
بنا بر گزارش جديد سازمان ملل، خشونت عليه زنان در سال گذشته نسبت به سال قبل آن %28 زيادتر بوده است. البته نسبت به اين افزايش، پيگرد قضايي آنها فقط %2 زياد تر از سال قبلش بوده است. آمار کشته شده ها و مجروحان زنان توسط گروههای شورشي به تناسب سال قبل از آن %60 افزايش داشته است.
خانم سيما سمر رئيس کميسيون مستقل حقوق بشر افغانستان در سفرش به لندن در آغاز ماه دسمبر، از آينده اظهار نگراني کرد. او گفت: ” کارها در افغانستان به هيچ وجه آماده نيستند، که جامعه جهاني از اين کشور خارج شود.” او همچنين اظهار داشت که جامعه جهاني اکنون در آخرين لحظات از حقوق زنان بدون پرده سخن مي گويد. ” پس از لفافه گويي و احتياط بخاطر احترام به عنعنات و فرهنگ و مذهب.”
صداهای گروههای افراطي مذهبي که فشار سياسي مي آورند مانند گذشته به گوش مي رسند. پارلمان افغانستان تصويب کرد که سهميه زنان را در شوراهای ولايتي از %25 به %20 کاهش دهد. اين رقم البته خيلي زياد نيست اما جهت و سمت آن منفي است. وزارت قضای افغانستان در خزان امسال قانوني را آماده کرد که در صورت تصويب شدنش مي توانست قانون گذشته را برگرداند و جزای مرگ از راه سنگسار را برای فرد متاهلي که زنا کند مجاز بداند. وقتي که مدافعين حقوق بشر و کمک کننده های بين المللي در رسانه ها از اين قانون صحبت کردند و قضيه سر و صدا ايجاد کرد، طرح تهيه ای اين قانون متوقف شد و لا اقل فعلا” به حالت تعليق در آمده است.
منبع اصلي متن به زبان فنلندی در وبسايت مجله ای سومين کواليهتي
Suomen Kuvalheti
http://suomenkuvalehti.fi/jutut/ulkomaat/aasia-tyynimeri/uusi-afganistan/
خدمات مشورتي و راهنمايي شهرداری هلسينکي /Virka Info
اگر در کارهای روز مره زندگي خود مانند مسايل مربوط به اقامت (درخواست اقامت برای خود، اقامت برای اعضای خانواده، پيگيری درخواستهای اقامت، درخواست تابعيت و مسايل مربوط به آن، راجستر و مسايل مربوط به آن، امور تحصيلي و کورسهای زبان فنلندی و سوئدی، ورزشي، خدمات اجتماعي و صحي شهرداری هلسينکي، مسکن، کار و وفق يابي و غيره نياز به کمک، مشورت و راهنمايي داريد، به مرکز مشورتي و راهنمايي ويرکا- اينفو واقع در ساختمان شهرداری هلسينکي مراجعه نماييد.
ويرکا اينفو مرکز ارائه خدمات مشورتي و راهنمايي شهرداری هلسينکي است که با اداره امور مهاجرت، اداره راجستر (ثبت احوال و اسناد) و اداره پوليس قرار داد فعاليت و همکاری دارد. خدمات مرکز مشورتي ويرکا اينفو برای مراجعين رايگان مي باشد.
ويرکا- اينفو در ساختمان شاروالي (شهرداری) هلسينکي قرار دارد و بخشي از اداره مرکزی شهرداری مي باشد.
خدمات مشورتي ويرکا- اينفو عبارتند از اطلاعات و راهنمايي در مورد هلسينکي و زندگي در هلسينکي، مسايل مربوط به اجازه اقامت، درخواست تابعيت فنلندی، راجستر و مسايل مربوط به آن، امور اجتماعي، تحصيلي، مسکن ، کار و وفق يابي و ديگر مسايل روز مره زندگي.
مشاوران ويرکا- اينفو تلاش مي کنند که به سئوالهای مراجعين پاسخ داده و آنها را هنمايي نمايند. علاوه بر آن، ويرکا- اينفو در شبکه ارتباطي وسيع با ديگر مقامات و ادارات رسمي قرار دارد و چنانچه موضوعي مربوط به اداره های همکار آن شود، ويرکا – اينفو در همکاری با آن اداره ها مسايل مراجعين را حل و مشورت های لازم را به زبان های مختلف تقديم مي کنند.
زبان های خدماتي ويرکا- اينفو:
ويرکا- اينفو در حال حاضر به 14 زبان: فينلندی، سوئدی، انگليسي، فارسي، دری، فرانسوی، روسي، عربي، سومالي، چيني، استونيايي، بلغاريايي، ترکي، کردي خدمات مشورتي خود را ارائه مي کند.
ساعات کار ويرکا – اينفو:
روزهای دوشنبه تا جمعه از ساعت 9 صبح تا 19 عصر
روزهای شنبه و يک شنبه از ساعت 10 تا 16
علاوه بر خدمات مشورتي از نزديک، معلومات خيلي سودمند در وبسايت اينفوبانک نيز موجود مي باشند
خدمات انترنتي بانک اطلاعات “اينفو بانک” www.infopankki.fi به 15 زبان مختلف بخشي از خدمات اطلاع رساني انترنتي ويرکا- اينفو است. همينطور وبسايت کورس های زبان فنلندی www.finnishcourses.fi نيز مربوط به ويرکا اينفوو بخشي از خدمات اينفو بانک مي باشد که از طريق آن جويندگان کورس های زبان فنلندی مي توانند تمام کورس های موجود را در هلسينکي و ديگر شهرهای فنلند به آساني بيابند.
ديگر خدمات:
در ساختمان شهرداری، شش عدد کامپيوتر متصل به انترنت وجود دارند که مراجعين مي توانند بطور رايگان از آنها استفاده کنند. همچنين در قفسچه انتشارات و جزوه های اطلاع رساني خدمات متنوع شهرهلسينکي وجود دارند. همينطور در آنجا روزنامه ها و مجله های متنوعي برای مراجعين وجود دارند.
نشاني ارتباطي
آدرس برای مراجعه: Sofiankatu 1A، يا Pohjoisesplanadi 11-13
تلفن: 11111 310- 09
ايميل: virkainfo@hel.fi
همو طنان عزیز ، و روزه دارن پاک نیت عید سعید فطر مبارک باد!
***
*
https://www.youtube.com/watch?v=_YCVCp7ivb8
**
https://www.youtube.com/watch?v=lt-qNFrhKy0
شفیق مرید
برای متن اعلامیه مطبوعاتی هندو ها و سیک های افغانستان به ادرس ذیل مراحعه کنید
http://www.kabulnath.de/Sal-e-Nohum/Shoumare_197/shora%20Hinduwan%20wa%20sikh%20ha.html
******
اعلامیه مطبوعاتی نهاد های جامعه مدنی
در حمایت از شهروندان هندو و سیکهـ افغانستان
چهارشنبه ۹ اسد ۱۳۹۲ برابر با ۳۱ جولای ۲۰۱۳
کابل- افغانستان
قانون انتخابات که اخیراً از سوی شورای ملی تصویب و به توشیح رییس جمهور رسید بخشی از نگرانی ها را نسبت به عدم برگزاری انتخابات مرفوع کرد. برگزاری انتخابات شفاف، آزاد و عادلانه باعث تقویت دموکراسی، حفظ ارزش های دموکراتیک و دست آورد های دوازده سال اخیر میگردد که بدون شک همه شهروندان در تأمین آن نقش داشته اند و قربانی های بیشماری را در این راستا متحمل شده اند.
در پیشنویس قانون انتخابات یک کرسی برای شهروندان هندو و سیکهـ در مجلس نمایندگان و۲۵ در صدکرسی ها برای زنان در شورای های ولایتی مد نظر گرفته شده بود. اما بعد از تصویب و توشیح این قانون دیده شد که یک کرسی شهروندان هندو و سیکهـ حذف شده و سهمیه کرسی های زنان در شورا های ولایتی از سوی کمیته مشترک شورای ملی به ۲۰ در صد کاهش یافته و کرسی های زنان از شورای ولسوالی حذف گردیده است. حذف کرسی اقلیت هندو و سیکهـ از قانون انتخابات معنای فراموش شدن و خاموش کردن صدای برحق این اقلیت دینی محسوب می شود.
در نظام های دموکراتیک حفظ و حراست از حقوق و آزادی های همه شهروندان به خصوص اقلیت ها صرف نظر از سلیقه های شخصی، قومی، جنسیتی، فرهنگی و دینی از وظایف این حکومت ها شمرده می شود.
ما بدین باور هستیم که اقلیت دینی هندو و سیکهـ در تمام افتخارات و دست آورد های این سرزمین شریک هستند و در فراز و فرود های تاریخی آن در کنار سایر اقوام و شهروندان رنج دیدۀ کشور حضور داشته اند و از هیچ نوع سعی و تلاش در راستای تحقق ارزش های دموکراتیک دریغ نورزیده اند.
نهاد های مدنی از نخبه‌گان و شخصیت های علمی، سیاسی، اجتماعی، اقتصادی، فرهنگی و نظامی این شهروندان تقدیر به عمل آورده و کارکرد های آنها را در دوره های مختلف برای تحقق آرمان های انسانی مورد ستایش قرار می دهند.
به حاشیه راندن نخبههای این اقلیت از صحنه های سیاسی و ساختار های دولتی، عدم حمایت از حقوق اساسی و حقوق سیاسی- مدنی آنها از سوی دولت، عدم توجه به خواسته ها و مطالبات آنها، مشروعیت نظام دموکراتیک را در افغانستان می تواند زیر سوال ببرد.
نهاد های جامعه مدنی که خود را مدافع حقوق از دست رفتۀ شهروندان میدانند و همواره در راستای تحقق جامعۀ دموکراتیک، آزادی بیان، دسترسی به عدالت و برابری، احترام به حقوق اقلیت ها و حکومت پاسخگو فعالیت دارد، حذف یک کرسی این اقلیت را در شورای ملی در مغایرت با تمام معیار های ملی و بین المللی و از جمله اعلامیۀ جهانی حقوق بشر میدانند.
از طرف دیگر شهروندان هندو و سیکهـ نامزدی را به عنوان کمیشنر کمیسیون مستقل انتخابات معرفی کرده بودند که باز هم از سوی رییس جمهور نسبت به آنها توجه صورت نگرفته و بار دیگر حقوق اساسی آنها مورد تعرض و دستبرد قرار گرفت.
ما نهاد های جامعه مدنی موارد زیر را برای دولت افغانستان گوشزد می کنیم:
۱. هندو ها و سیکهـ ها شهروندان دیرینۀ این سرزمین بوده اند و مطابق قانون، از تمام امتیازات قانونی برخوردار هستند.
۲. هندو ها و سیکهـ ها از جمله اقلیت هایی هستند که همواره از سوی حکومت مورد بی مهری قرار داشته و به هیچ یک از خواسته ها و مطالبات آنها رسیدگی نشده است. دولت افغانستان مکلف است هر چه زود تر صدای خاموش این اقلیتِ به حاشیه رانده شده را بشنود و به خواسته های آنها رسیدگی کند.
۳. حکومت مکلف است تا برای زندگی بهتر و تأمین امنیت، برنامه هایی را روی دست گیرد و برای جلوگیری از مهاجرت ها و افزایش فرار مغز های آنها تدابیر لازم اتخاذ کند.
۴. دختران و پسران شهروندان هندو و سیکهـ از عدم دسترسی به معارف و تحصیلات عالی رنج برده و ممانعت های گستردۀ آموزشی بر سرراه آنها وجود دارد. حکومت مکلف است تا برنامه هایی را برای دسترسی آنها به سواد، آموزش و پرورش و تحصیلات عالی روی دست گیرد.
۵. برگزاری مراسم آتشسپاری فوت شده های آنها همواره از سوی برخی از شهروندان مورد مزاحمت و بی حرمتی قرار میýگیرد. حکومت مکلف است تا شرایط امن و جای مناسب را برای مراسم آتشýسپاری این اقلیت روی دست گیرد.
۶. حکومت مکلف است تا زمینۀ دادرسی را مساعد سازد که زمین های غصب شده و جایداد های از دستýرفتۀ این شهروندان به دسترس شان قرار گرفته و به آنها مستردگردد.
۷. بیکاری و بی سرپناهی از مواردی است که شهروندان هندو و سیکهـ در تمام ولایت ها از آن رنج می برند. حکومت افغانستان باید زمینۀ کار، سرپناه و سرمایه گذاری را برای تجارت پیشه های این اقلیت مساعد سازد.
۸. از تمام نخبگان کشور می خواهیم تا در محافل ملی و بین المللی از دانشمندان، روشنفکران، دوکتوران، مهندسان، حسابدارن و هنرمندان هندو و سیکهـ که افتخاراتشان ثبت در تاریخ کشور عزیز ما گردیده است به نیکی یادآوری کنند.
۹. با تاًکید مجدد بر خواست قبلا مطرح شده با وزارت اطلاعات و فرهنگ مبنی بر نام گذاری یکی از جاده ها به نام یکی از شخصیت های برجستۀ هندوباوران و سیکهـ ها خواستار انجام عملی این خواستۀ برحق از جانب آن وزارت هستیم.
۱۰. از رییس جمهور می خواهیم تا زمینۀ ملاقات را با نمایندگانشان مساعد سازد و به خواسته های آنها هر چه زود تر رسیدگی نماید.
ما نهاد های جامعه مدنی از تمام خواسته های برحق و قانونی شهروندان هندوباور و سیکهـ این سرزمین حمایت کرده و دوشادوش آنها تا حل این مشکلات و رسیدگی جدی به خواستهای شان خواهیم ایستاد.
منبع: http://www.kabulnath.de/Sal-e-Nohum/Shoumare_197/elamiae%20Madani.html
برای معلومات لحظه به لحظه ی تحصن و اعتصاب به صفحه رسمی دانشجویان معترض به ادرس دیل مراجعه نماید
http://www.facebook.com/SfhhRsmyDanshjwyanMtrdDanshgahKabl
اعلامیه مطبوعاتی کمیسیون مستقل حقوق بشر افغانستان در رابطه به تحصن واعتصاب محصلان پوهنحی علوم اجتماعی پوهنتون کابل
بهره مندی عادلانه شهروندان ازحقوق وآزادی های اساسی ازجمله دسترسی به تعلیم وتربیت وتحصیلات عالی و برخورداری مساویانه وبدون تبعیض ازخدمات آموزشی ، پژوهشی ورفاهی ازمهمترین واساسی ترین حقوق بشری و شهروندی تمامی افراد به ویژه متعلمان ومحصلان مراکز تعلیمی وتحصیلی بوده و رعایت وتضمین آن ازوظایف اصلی دولت ونهادهای مربوطه دولتی می باشد. همچنین نادیده انگاری این حقوق وهرنوع بی عدالتی واعمال تبعیض دربهره مندی ازانها موجب مسئولیت دولت وموجد حق اعتراض برای شهروندان ازجمله محصلان ومتعلمان می گردد.
اعتراضات واجتماعات مسالمت آمیزشهروندان با استفاده ازروشهای قانونی برای رسیدن به اهداف مشروع مبتنی بر معیارهای حقوق بشری واصول قانون اساسی از ویژگیهای جوامع دموکراتیک ودولت های مسئول وپاسخگو می باشد. استفاده شهروندان ازجمله محصلان پوهنتون ها وموسسات تحصیلات عالی ازابزار های قانونی ازجمله مقاومت مدنی برای رسیدن به اهداف مشروع صنفی نشاندهنده نهادینه شدن قانون واستفاده ازروشهای قانونی می باشد وشایسته است دولت افغانستان ووزارت محترم تحصیلات عالی افغانستان ازین امر استقبال نموده وبه صورت مسئولانه وقانونی باآن برخورد نماید.
کمیسیون مستقل حقوق بشر افغانستان با درنظرداشت اهمیت حفظ امنیت وآرامش عمومی وپرهیز ازهرنوع اقدام تحریک آمیزوتنشزا وتاکید برضرورت وتضمین حقوق شهروندان ومبارزه با هرنوع تبعیض وبی عدالتی به ویژه اعمال تبعیض درمحیط تحصیلات عالی،استفاده ازروشهای قانونی برای رسیدن به اهداف مشروع صنفی ازجمله تحصن دانشجویا ن پوهنحی علوم اجتماعی پوهنتون کابل را ازحقوق مسلم محصلان آن دانسته اما ازتداوم اعتصاب غذایی دانشجویان وبه خطر افتادن سلامتی آنان به شدت نگران میباشد.
کمیسیون مستقل حقوق بشر افغانستان ازدولت افغانستان و وزارت محترم تحصیلات عالی مجدانه می خواهد تا موضوع را به صورت جدی،عادلانه ومنصفانه مورد بررسی همه جانبه قرارداده وخواسته های مشروع محصلان پوهنحی علوم اجتماعی کابل را به صورت مسئولانه مورد رسیدگی قراردهد.
کمیسیون مستقل حقوق بشر افغانستان
5/1/1392
چهکسی قدرت را در اسلام آباد در دست خواهد گرفت؟
امروز، مردم پاکستان در حال رفتن به سوی اتخاذ تصمیم مهم سیاسی در مورد رهبری آن کشور برای پنج سال آینده اند. به نظر می رسد، انتخابات امروز در پاکستان یکی از جالب ترین انتخابات در تاریخ معاصر این کشور به ویژه پس از دو دوره طولانی حکومت ارتش (دوره حکومت جنرال ضیاء الحق، 1977 – 1988 و جنرال پرویز مشرف از 1999 – 2008) باشد
این انتخابات برای گزینش نمایندگان چهاردهمین دوره شورای ملی و پارلمان های ایالتی این کشور برگزار می شود. مردم پاکستان برای تعیین سرنوشت 372 کرسی مجلس نمایندگان در شورای ملی و 728 کرسی چهار مجمع ایالتی رای می دهند. در این انتخابات، غیر قابل پیش بینی بودن نتیجه آن، مهم ترین چیزی است که باعث می شود سناریوی سیاسی جاری در پاکستان بیش از پیش قابل توجه باشد. در دوره های قبلی انتخابات سراسری پاکستان، ارزیابی پیشاپیش نتایج انتخابات،آسانتر بود، زیرا در انتخابات گذشته رقابت عمدتاً در میان جناح چپ‌گرا به رهبری “حزب مردم پاکستان” و جناح راست‌گرا به رهبری “مسلم لیگ پاکستان” صورت می گرفت؛ اما این انتخابات با ورود تحریک انصاف پاکستان (جنبش برای عدالت) به عنوان سومین جریان عمده سیاسی به رهبری عمران خان، بازیکن سابق کریکت، با جذبه تر شده است. هفده سال پیش در سال 1996، هنگامی که عمران خان به تاسیس حزب خود اقدام کرد، کسی فکر نمی کرد که روزی او تبدیل به یکی از حریفان جدی برای کسب مقام نخست وزیری پاکستان باشد.
اگرچه، این انتخابات هنوز مملو از ابهام است، اما سناریوی احتمالی بعد از انتخابات، ممکن است برای یک شهروند عادی پاکستان برای به وجود آمدن تغییر خوشبینانه نباشد؛ تغییری که می تواند نقش تعیین کننده در بازگرداندن ثبات سیاسی و اقتصادی کشور داشته باشد.
بازیکنان مهم:
حزب مردم پاکستان: در تاریخ معاصر پاکستان، یک زمانی تصور می شد، تنها حزب سیاسی که دارای جریان سیاسی واقعی با پایگاه و نفوذ اجتماعی می باشد، “حزب مردم پاکستان” است. این حزب، یگانه حزب عمده و فعال در سراسر پاکستان بود. “حزب مردم” در سال 1967 توسط رهبر کاریزماتیک آن ذوالفقار علی بوتو پایه گذاری شد. این حزب که بر مبنای سکولاریزم و سوسیال دموکراسی استوار بود، برای چندین دهه بر قلب و ذهن میلیون ها پاکستانی حکومت می کرد. حزب مردم پاکستان، چهار بار قدرت را در این کشور در دست داشت و هنوز یکی از احزاب مهم در پاکستان می باشد.
ممکن است این درست باشد که حزب حاکم مردم پاکستان نتوانست آنطوری که مردم انتظار داشتند، عمل کنند؛ اما حکومت در چنین دوره بحرانی که پاکستان با آن درگیر بود، کار آسانی نبود. تروریزم در حال رشد، بحران انرژی، رکود اقتصادی، فساد گسترده و ضعف حاکمیت از عوامل اصلی بودند که به طور جدی در افت عملکرد و دستاورد این حزب نقش داشتند.
پس از مرگ بی نظیر بوتو در یک حمله انتحاری در 27 دسمبر 2008، حزب متحمل ضایعه غیر قابل جبرانی گردید، اما همسر بوتو، آصف علی زرداری و رئیس جمهور کنونی پاکستان، تا حدودی توانست در حفظ اتحاد حزب موفقانه عمل کند و در میان موج احساسات عمومی در این کشور که به نشانه تعهد به بی نظیر بوتو، به این حزب رای دادند، قدرت را به دست آورد. در انتخابات سراسری قبلی پاکستان در سال 2008، حزب مردم پاکستان توانست 125 کرسی از جمله کرسی های اختصاص یافته به زنان، اقلیت ها و هفت نامزد مستقل را کسب کنند. این حزب هنوزهم پشتیبانی توده مردمی در سراسر پاکستان بر محوریت ایالت سند را با خود دارد. سند ایالتی است که در آن حزب مردم از قدرت و نفوذ گسترده برخوردار است و تا کنون هیچ حزب سیاسی نتوانسته در این ایالت با حزب مردم رقابت کند. ایالت سند دارای 75 کرسی در مجلس نمایندگان پارلمان فدرال پاکستان است.
به رغم کمبود تعداد کرسی لازم برای احراز اکثریت در پارلمان، حزب مردم پاکستان توانست با موفقیت دوره قانونی حاکمیت خود را با کمک شرکای ائتلافی خود به پایان برساند.
حزب مسلم لیگ پاکستان (شاخه نواز شریف) – با آنکه این حزب مدعی تداوم حزب مسلم لیگ تحت رهبری محمد علی جناح است که مسلمانان شبه قاره هند را برای ایجاد پاکستان، به عنوان یک کشور جداگانه برای مسلمانان هند، رهبری کرد؛ اما با توجه به وجود احزاب متعددی به این نام، تایید این ادعا اندکی دشوار است.
در واقع، این حزب توسط فدا محمد خان، یک فعال کهنه کار آزادی پاکستان تاسیس شد که بعدا به مدت سه سال در زمان حکومت نظامی جنرال ضیاءالحق (1985 – 1988) به عنوان والی ایالت شمال غربی آن وقت موسوم به ایالت سرحد (خیبر پختونخوای فعلی) خدمت کرد. پس از بازنشستگی فدامحمد خان از سیاست، نواز شریف که دبیر کل حزب بود، رئیس حزب شد.
نواز شریف تا سال 1997 به عنوان سیاستمدار حامی حکومت نظامی وقت شناخته می شد. در انتخابات عمومی که در ماه فبروری سال 1997 برگزار شد، این حزب با اکثریت دو سوم، پیروزی چشمگیری را به دست آورد که در تاریخ پاکستان بی سابقه بود. پس از این پیروزی تاریخی، نواز شریف از نظامیان فاصله گرفت و سعی کرد به عنوان یک سیاستمدار در سطح ملی تبارز کند. برای به دست آوردن چنین جایگاهی، وی ناگزیر به پرداخت بهای گزافی شد که در نتیجه پس از ساقط شدن از قدرت، از سوی جنرال پرویز مشرف به زندان رفت و بعد از آن به دنبال توافق با مشرف به تبعید خودخواسته به عربستان سعودی رفت که برای حدود یک دهه در آنجا بود.
گزارش هایی وجود دارد مبنی بر اینکه نواز شریف در اواسط دهه هشتاد میلادی با اسامه بن لادن، رهبر شبکه القاعده روابط نزدیک برقرار کرده و برای مدت کوتاهی رابط میان سازمان اطلاعاتی امریکا، سی آی ای، و اسامه بن لادن بوده است. قاضی حسین احمد، رهبر پیشین جماعت اسلام، در مصاحبه ای تایید کرده بود که نواز شریف در تلاش برای کسب اکثریت مطلق در انتخابات سراسری 1997 پاکستان، از اسامه بن لادن حمایت مالی دریافت کرده بود. شهباز شریف، برادر نواز شریف و حاکم سابق پنجاب، در دوران تصدی خود در این ایالت، بیش از 190 تن از تروریست های لشکر جنگوی و همچنان ملک اسحاق رهبر این گروه مرتبط با شبکه القاعده را از زندان آزاد کرده بود. بر اساس گزارش ها، ملک اسحاق بعد از آزادی، حملات بزرگ فرقه ای را در ایالت های بلوچستان و سند حمایت و سازماندهی کرد. در جریان کارزار اخیر انتخاباتی در پاکستان، طالبان و سایر گروه های تروریستی که علیه روند انتخابات دموکراتیک در پاکستان مبارزه می کنند، میان لیبرال ها و احزاب مذهبی معتدل تفاوت قایل نمی شدند و فقط حزب مسلم لیگ پاکستان (ن) از حملات آنها در امان بودند. حملاتی که در بلوچستان علیه حزب مسلم لیگ (ن) صورت گرفت، از سوی طالبان نه، بلکه از جانب گروه های جدایی طلب بود.
حزب مسلم لیگ پاکستان (ن)، در انتخابات سال 2008 میلادی 92 کرسی را درپارلمان فدرال و همچنین اکثریت کرسی ها را در مجمع ایالتی پنجاب به دست آورد و از آن زمان تاکنون بر این ایالت حاکم بود. مقر این حزب ایالت پنجاب است که در مجموع 183 کرسی را در پارلمان فدرال دارد و این همواره یک مزیت عددی به نفع حزب مسلم لیگ پاکستان (ن) بوده است.
تحریک انصاف پاکستان – این حزب در جریان دو سال گذشته موج قابل توجهی را ایجاد کرده است. عمران خان، که زمانی قهرمان کریکت پاکستان بود و در سال 1992 جام قهرمانی را در جام جهانی کریکت کسب کرد، حزب تحریک انصاف پاکستان را در فبروری سال 1996 تاسیس کرد.
تا همین چند سال قبل، این حزب هیچگاهی به عنوان یک کارگزار قدرت در سیاست پاکستان در نظر گرفته نمی شد، اما در حال حاضر به یکی از قوی ترین احزاب پاکستان تبدیل شده که دو حزب عمده دیگر را به چالش گرفته است. تظاهرات وهمایش های توده ای بزرگ تحریک انصاف پاکستان در دو سال گذشته، گراف عمران خان را به عنوان یکی از رهبران ملی در حال تبارز، روند صعودی داد.
بسیاری بر این باورند که حزب تحریک انصاف پاکستان به رهبری عمران خان، پروژه سیاسی تازه ارتش پاکستان است. این تحلیل بر اساس دو دلیل استوار است؛ اول فاصله گرفتن سیاستمداران طرفدار نظامیان از دیگر جریان های اصلی سیاسی و احزاب ملی و در نهایت شمولیت آن در تحریک انصاف و دوم اینکه نظامیان این کشور در حال حاضر با هیچ یک از دو حزب اصلی دیگر، که قبلا ذکر شد، میانه گرمی ندارد.
این حزب تا حال با شعارهای خود در مبارزه با فساد و ساختار جدید قدرت بر اساس فلسفه رفاه برای جامعه معتدل اسلامی، شمار قابل توجهی از جوانان پاکستان را به خود جذب کرده است.
احزاب دیگر:
جنبش متحد قومی – این حزب عمدتا در مناطق شهری ایالت سند دارای نفوذ است، اغلب نقش مهمی را در سیاست های ملی بازی کرده است. این حزب عمدتا از طبقه متوسط جمعیت شهری در شهرهای کراچی، که مرکز اقتصادی پاکستان به شمار می رود، و حیدرآباد نمایندگی می کند. جنبش متحد قومی، تحت رهبری کاریزماتیک الطاف حسین، که در حال حاضر یک شهروند بریتانیایی و مستقر در لندن است، سازمان یافته ترین حزب پاکستان به شمار می رود. این حزب تاکنون از حمایت زیادی در شهرهای کراچی و حیدرآباد برخوردار بوده است.
این حزب یک جریان سیاسی سکولار است که با موضع ضد طالبانی خود شهرت دارد و همواره تلاش داشته تا توجه مردم پاکستان را به خطر طالبانیزه شدن مناطق شهری به ویژه کراچی جلب کند. جنبش متحد قومی یکی از شرکای دولت ائتلافی تحت رهبری و نظارت جنرال پرویز مشرف بود و همچنین در دوره گزشته در تعامل نزدیک با حزب مردم پاکستان، در سند و اسلام آباد در قدرت سهیم بود. این حزب همچنین در تلاش بوده تا نفوذ خود را به سایر نقاط پاکستان گسترش دهد، اما بسیاری از تحلیلگران معتقدند که جنبش متحد قومی ممکن است همچنان در پایگاه سنتی قدرت خود محدود بماند.
حزب ملی عوامی – این حزب تداوم جنبش تاریخی به نام “خدای خدمتگار” (خدمتگزاران خداوند) به رهبری خان عبدالغفار خان است که به باچا خان و گاندی سرحدی نیز معروف بود. این حزب از حمایت طبقه سکولار و ناسیونالیست های پشتون در ایالت خیبر پشتونخواه و تا حدودی بلوچستان برخوردار است. با آنکه این حزب در شهر کراچی نیز دارای نفوذ و پایگاه است، اما هیچگاهی در آنجا به عنوان یک حزب موثر در قدرت سیاسی محسوب نشده است.
حزب ملی عوامی فراز و فرودهای بسیاری را در تاریخ فعالیت خود تجربه کرده است. این حزب پس از یک دوره طولانی دوباره خود را به عنوان بزرگترین حزب ایالت خیبر پشتونخواه تبارز داد و در پنج سال گذشته در ائتلاف با حزب مردم پاکستان قدرت را در این ایالت در دست داشت.
جمیعت علمای اسلام عمده ترین حزب سیاسی درقطار احزاب مذهبی پاکستان به شمار می رود و پایگاه قدرت و نفوذ آن ایالت های خیبر پشتونخواه و بلوچستان محسوب می شود. مولانا فضل الرحمان سیاستمدار با تجربه ای است که جانشین پدرش مولانا مفتی محمود در رهبری حزب شد. جمیعت العلمای اسلام یک حزب طرفدار طالبان بوده و مولانا به عنوان پدر معنوی طالبان محسوب می شود که در افغانستان برای مدتی قدرت را در دست داشتند.
جماعت اسلامی یکی دیگر از احزاب مذهبی افراطی پاکستان است که شاخه محصلین فوق العاده سازمان یافته ای در دانشگاهای سراسر پاکستان دارد، اما بخت بد این حزب این بوده که نتوانسته نفوذ و قدرت عمده خود در میان محصلین را به یک بانک قابل اعتماد آرای انتخاباتی تبدیل کند.
علاوه بر احزاب فوق، احزاب کوچک تر دیگری نیز هستند که در مناطق تحت نفوذ خود به ویژه در ایالت بلوچستان فعالیت دارند، اما نقش آنها در سطح سیاست های ملی کمرنگ و نمادین می باشند.
گروه های تروریستی و انتخابات:
شکی نیست که نهادهای امنیتی پاکستان در مبارزه با تهدید تروریزم درمانده و مستأصل به نظر می رسند. خیزش و فعالیت گروه های افراط گرا در وزیرستان شمالی، مرکز اصلی طالبان پاکستانی و افغان، سازمان های مذهبی افراطی ممنوعه و همچنین بسیاری دیگر از گروه های تروریستی بین المللی به طور جدی همه مسائل را در این کشور تحت الشعاع قرار داده است. اینکه مراجع ذیربط پاکستانی چگونه با این چالش مقابله می کنند، سؤال دیگری است، اما در حال حاضر این گروه ها با هدف قرار دادن احزاب میانه رو، تلاش می کنند حق و صلاحیت مردم در تصمیم گیری سیاسی را از مسیر منحرف سازند. تحریک طالبان پاکستان آشکارا اعلام کرده که اجازه نمی دهند احزاب میانه رو، مبارزات انتخاباتی خود را در انتخابات عمومی به پیش ببرند.
سه حزب اصلی سکولار و معتدل شامل حزب مردم پاکستان، حزب ملی عوامی و جنبش متحد قومی هدف نخست تحریک طالبان پاکستان بوده اند. هیچ یکی از این احزاب نتوانسته اند مبارزات انتخاباتی خود را به درستی اجرا کنند. این احزاب میانه رو، تحریک طالبان پاکستان را متهم می کنند که با احزاب راست گرا وارد معامله شده تا برای تسهیل مبارزات انتخاباتی آنها از حضور احزاب میانه رو در میان رای دهندگان جلوگیری کنند.
نتیجه گیری:
سناریوی جاری در پاکستان و بررسی های قبل از انتخابات، چشم انداز مثبتی از پارلمان آینده پاکستان ترسیم نمی کند. تصویر کنونی نشاندهنده شکل گرفتن پارلمانی به شدت دچار تفرقه و پراکنده پس از اعلام نتایج انتخابات امروز خواهد بود.
ü احتمالا حزب حاکم مردم پاکستان موقعیت قبلی خود را از دست بدهد، اما به عنوان یکی از احزاب اصلی و با حدود 50 تا 55 کرسی در مجلس سفلای پارلمان حضور خواهد داشت و در عین حال، احتمالا به عنوان یک حزب دارای اکثریت در مجلس سنا باقی می ماند. این حزب جایگاه خود را در سند با از دست دادن بعضی کرسی های خود حفظ خواهد کرد و احتمالا همچنان حکومت ایالتی را در سلطه خود خواهد داشت.
با آنکه عوامل مرئی و نامرئی بسیاری ممکن است در شکست دولت حزب مردم پاکستان نقش داشته باشند، اما هنوز هم بسیاری به جسارت ومدیریت سیاسی آقای زرداری رئیس جمهور پاکستان باور دارند؛ چه آنکه وی با موفقیت توانست تا با احزاب دیگر طوری کنار آید که همه به ساز او برقصند. گفته می شود که ممکن است زرداری از همین جایگاه و موقعیت بالقوه و اما آسیب دیده خود در صدد ایجاد ائتلاف گسترده تری برآید که در آن تنها نخست وزیر از حزب مردم و بقیه اعضای کابینه از احزاب دیگر باشند، درصورتی که نیروهای نامرئی جلو او را سد نسازند و او را از انجام این کار باز ندارند.
ü بررسی های قبل از انتخابات در پاکستان و در خارج از این کشور، حزب مسلم لیگ پاکستان (ن) را به عنوان قوی ترین حزب در انتخابات نشان می دهد که به این ترتیب بزرگترین حزب در پارلمان آینده پاکستان خواهد بود. این حزب از حمایت گسترده در ایالت پنجاب برخوردار است؛ ایالتی که بساط اصلی سیاست پاکستان به شمار می رود. اما هیچ کسی بر این باور نیست که این حزب بتواند اکثریت مطلق را کسب کند؛ زیرا با تمام قدرت و نفوذ این حزب، به دست آوردن بیش از 80 کرسی برای آن بسیار دشوار خواهد بود و همچنین کسی شک ندارد که این حزب حکومت ایالتی پنجاب را از دست نمی دهد.
ü بدون هیچ شبهه ای تحریک انصاف پاکستان یکی دیگر از نیروی عمده در پارلمان بعدی پاکستان خواهد بود، اما هنوز هم پیروزی چشمگیر در انتخابات، برای عمران خان یک رویای دور است. اگر این حزب حدود 40 تا 45 کرسی را در پارلمان پاکستان به دست آورد تحریک انصاف می تواند به عنوان یک نیروی سوم در حال ظهور، تغییر جدیدی در سیاست پاکستان باشد. تحلیلگران همچنین به این باورند که اگر مشارکت سنتی 45 درصدی رای دهندگان پاکستانی به 55 تا 60 درصد افزایش یابد، تنها تحریک انصاف پاکستان منفعت عمده را از این وضعیت خواهد برد و ممکن است بصورت قابل ملاحظه ای بدرخشد. با آنکه بسیاری پیش بینی می کنند که حزب تحریک انصاف احتمالا بخش قابل ملاحظه آرای حزب مسلم لیگ (ن) را از آن خود کند؛ چیزی که برای نواز شریف بسیار نگران کننده است. اما واقعیت اینست که حزب عمران خان فقط تهدیدی در برابر مسلم لیگ پاکستان (ن) نخواهد بود بلکه حزب مردم پاکستان نیز به همان اندازه، به ویژه در پنجاب مرکزی و شمالی آسیب خواهد دید. در پنجاب جنوبی هنوز هم حزب مردم و حزب مسلم لیگ پاکستان (ن) به عنوان حریفان اصلی در برابر هم خواهند بود.
ü به نظر می رسد جنبش متحد قومی هنوز هم موقعیت خود را در ایالت سند حفظ کرده است و احتمالا وضعیت آن در پارلمان آینده تغییری نخواهد کرد. در پارلمان قبلی این حزب چهارمین حزب عمده در پارلمان فدرال پاکستان بود. با حذف حزب مسلم لیگ (شاخه قاید اعظم) و تبارز تحریک انصاف، این حزب احتمالا در همان موقعیت سابق خود خواهد بود.
ü حزب ملی عوامی ممکن است به طور قابل ملاحظه ای در خیبر-پشتونخواه متحمل شکست شود، و احتمالاً حزب تحریک انصاف، جمیعت العلمای اسلام و مسلم لیگ پاکستان (ن) آرای حزب مردم پاکستان و حزب ملی عوامی را کاهش خواهند داد. هر دو حزب جمیعت العلمای اسلام و ملی عوامی احتمالا نخواهند توانست بیش از 15 کرسی را به خود اختصاص دهند.
پیامدهای انتخابات پاکستان برای افغانستان
ü اگر احزاب جناح راست موفق به تشکیل دولت آینده پاکستان شوند، این خبر خوبی برای افغانستان نخواهد بود. در صورتی که نواز شریف نخست وزیر بعدی پاکستان شود، احتمالا موجی از تروریزم سر بر خواهد آورد و بیشتر به افغانستان سرازیر خواهند شد؛ زیرا بخش هایی از طالبان اکنون بیش از پیش غیر قابل کنترل اند و سیاست های خود را به پیش می برند. حزب مسلم لیگ پاکستان (ن) از احزابی بود که کارزار انتخاباتی خود را بصورت گسترده و کامل بدون هیچ گونه حادثه جزئی به پیش برد و همکاری اعلام نشده طالبان با این حزب، در طول مبارزات انتخاباتی آن محسوس بود. اهداف اصلی طالبان همه آن احزابی بودند که در صف مخالف با مسلم لیگ پاکستان (ن) بودند.
ü اگر از قضا، قدرت همچنان در دست ائتلافی به رهبری حزب مردم پاکستان باقی بماند، افغانستان بازهم شاهد کاهش خشونت ها نخواهد بود؛ و در آن صورت، احتمال بازیگران دیگر در پاکستان نقش تخریبی را در افغانستان دنبال کنند.
ü با توجه به روش حاکمیت رهبری فعلی در افغانستان و وجود دلایل متعدد داخلی و بین المللی بدبختی هایی که مردم افغانستان شاهد آن است، همچنان ادامه خواهد داشت.
دکتر حسین یاسا مدیر مسوول روزنامه انگلسی زبان آوت لوک افغانستان است
قابل توجه: متن اصلی این مقاله به زبان انگلسی نوشته شده است
رقابت های انتخابی تیم ملی موی تای افغانستان گرامی داشت غزنی پایتخت فرهنگ و تمدن اسلامی با شعار خود آگاهی، پویایی و افتخار، روز دوشنبه 16 ثور 1392 در جمنازیوم کمیته ملی المپیک آغاز شد.
بنا بر گزارش خبرگزاری فدراسيون موی تای افغانستان، در این دور از مسابقات نزدیک به یکصد ورزشکار برتر موی تای افغانستان در قالب شانزده تیم از ولایت های مختلف و کابل اشتراک کرده اند.
موی تای کاران تیم های مهرگان، غلغله، البرز و سیستان در روز اول موفق تر از سایر تیم ها عمل کردند.
این مسابقات سه روز به طول خواهد انجامید و بهترين های اين مسابقات برای مسابقات خارج از کشور انتخاب مي شوند.
قرار است تیم ملی موی تای افغانستان به مسابقات قهرمانی آسیا در کوریای جنوبی اعزام گردد.
***
شعر:از مصطفی وهریز
شعر:از مصطفی وهریز
باز من ، این شب تنها و سیاه
باز من ؛ این‌همه دود
باز من این‌همه سوز
یاد دوری تو هردم دهدم ؛ درد کبود
یاد از آن شیطنت و شوخی تو،
یاد از ان خاطره‌های زیبا
سرخ ، رنگین و عجین
که تو ماندی به ورق‌های سفید،
باز من ؛ این شب تنهایی و شبهای سیاه
یاد آن شبهای دیرین و بلند،
وقتی‌که
هم‌چو کمند؛
دست در دست هم وشعله سرکش میشد
من وشوق نگهت ؛مست در راه که هر روزم بود
یا که هر شب،
که تو زمن سرمست
همه از مستی آن آب زلال و من از بوسه تو،
فصل سبز و ههمه ایام دیگر،
هرچی میبود؛ بهاران بود وسرمستی ما
تو و من، قصه شب های بلند،
تو و من فارغ از این همهمه و سردی دل
باز امشب
مثل شبهای دیگر،
من و این جامی می و این همه دود،
خاطرات تو و من،
باز اید به سراغم مثل هر شب و شبها دیگر!