Suomen afganistanilaisten järjestö ry

قتل کارمندان ملل متحد دريکي از محفوظ ترين ولايات افغانستان بيم آن را به وجود آورده است که مبادا انتقال مسووليتهاي امنيتي از نيروهاي ناتو به نيروهاي افغانستان تا سه ماه آينده اقدام عجولانه اي باشد.

به روز جمعه گذشته درشهر مزار شريف که با گنبد آبي روضهء حضرت علي شهرت دارد، جمعيتي بعد از اداي نمازجمعه به رسم اعتراض عليه سوختاندن قرآن کريم در ايالات متحده امريکا توسط يک کشيش مسيحي به سرکها برآمدند .

 

اعتراض کنندگان ساختمان دفتر ملل متحد درمزارشريف را مورد حمله قرار دادند که براثر آن هفت تن از کارمندان ومحافظان ملل متحد کشته شدند.

 

هرچند بعد از اين حادثه دوباره صلح برقرار شده است، گزمه کردن درشهر افزايش يافته است و بزرگان محلي شفاعت کرده اند، اما برخي افغانها دراين مورد شک دارند که نيروهاي امنيتي افغانستان آمادگي کنترول امنيت را داشته باشند.

 

اين ترسها غالباً با دشمني فزاينده عليه خارجيان نيز همراه مي باشد که معمولاً درذهنيت بسياري افغانهاي درس نخوانده مي تواند وجود داشته باشد.

 

درسال 2001 ايالات متحده امريکا افغانستان را مورد حمله نظامي قرار داد و طالبان را از صحنه سياسي افغانستان بيرون کرد. دو سوم نيروي 130هزار نفري سربازان خارجي را امريکاييان تشکيل مي دهند.

 

دانشجويي که در اعتراضات جمعه گذشته شرکت کرده بود، اما پيش از آغاز خشونتها محل را ترک کرده بود، مي گويد: حمله برکارمندان ملل متحد نشان داد که نيروهاي امنيتي « ضعيف اند وزمان دقيق آن فرانرسيده است که مسووليتهاي به نيروهاي امنيتي ما در مزارشريف انتقال داده شود. آنها آمادگي ندارند، آموزش خوب نديده اند، چنانکه ما ديديم به روز جمعه چه اتفاق افتاد. من شک دارم، من ديگر اعتمادي به نيروهاي امنيتي ما ندارم».

 

مزارشريف يکي از هفت شهري مي باشد که مسووليتهاي امنيتي درآنجا درماه جولاي از نيروهاي ناتو به نيروهاي افغانستان انتقال داده مي شود، تا مطابق به برنامه، به نيروهاي محدود خارجي امکان بدهد با پايان يافتن عمليات جنگي در اخير سال 2014 از افغانستان بيرون بروند.

 

هرچند مسووليت فرماندهي عمومي مزارشريف را ناتو دارد، بخش اعظم واصلي نيروهاي ناتو را درآنجا آلمانيها تشکيل مي دهند ونيروهاي افغانستان درخط جبهه قرار دارند.

 

جنرال عصمت الله علي زي قوماندان پوليس مزار شريف قبول دارد که حمله بر ساختمان دفتر ملل متحد « ضعف » نيروهاي امنيتي افغانستان را نشان داد. او مي گويد« حمله بردفترملل متحد غيرمنتظره بودوپوليس براي آن آمادگي نداشت. اما ما از آن درس گرفته ايم واکنون شب وروز به سختي مي کوشيم تا نيروهاي امنيتي را براي انتقال مسووليتها آماده بسازيم».

 

مقامات پوليس مي گويند که سه تن ازمظنونان را که فکرمي شود اين حمله را سازماندهي کرده باشنددرحبس دارند. گفته مي شود، يکي از آنها ازنزد طالبان فرار کرده است ودرخانه محفوظي زندگي مي کرده است.

آنها همچنان براين نظر اند که حادثه مزارشريف مي تواند با خصومت ميان والي بلخ و مخالفان قدرتمندش رابطه داشته باشد که مي خواهند اقتدار او را تضعيف کنند.

 

اينکه درعقب اين تراژيدي چه نهفته است مسئله ديگري است، اما اعتراضاتي که ازمزارشريف آغازگرديد به ولايات ديگر نيز سرايت کرد وبراثر آن 24 نفر کشته شدند.

 

کارشناسان مي گويند سوختاندن قرانکريم نارضايتي از ده سال جنگ را مشتعل گردانيد که براثر آن درجريان ده سال سطح زندگي مردم بهبود نيافته است وهم چنان سوختاندن قرانکريم خشم مردم را به دليل کشته شدن افراد ملکي توسط نيروهاي خارجي آتش زد.

 

حميدالله يک دکاندار 25 ساله درشهر مزارشريف مي گويد:« آنها کتاب مقدس ما را سوختاند، ما نمي خواهيم آنها درکشورما باشند. ما طالبان را هم نمي خواهيم اما لا اقل آنها مسلمان استند».

 

برخي باشندگان درمورد اينکه طالبان درکدام سطحي با بيرون شدن ناتو برمي گردند دچار شک وتشويش اند. به ويژه اين مسئله درمناطق بالنسبه آرام بسيار مهم است. آنها فکرمي کنند که طالبان سوختاندن قرانکريم را وسيله اي براي تبليغات شان ساخته اند.

 

برخي از مقامات افغانستان تاييد کرده اند که آنها با عناصري از طالبان مذاکره کرده اند تا به جنگي پايان بدهند که از سال 2001 بدينسو جان هزاران نفر را گرفته است. اما چشم انداز برگشت طالبان را برخي بسيار خطرناک مي بينند. محمد ذکريا يک معلم 42 ساله درکابل مي گويد:

«من عميقاً شک دارم. ما بينيم که درحقيقت طالبان اين موضوع سوختاندن قرانکريم را بهانه قرار مي دهند تا برگشت شان را آسان سازند. من پيش بيني مي کنم که جنگهاي خياباني ، قتل عامها وخونريزيهاي زياد درغياب نيروهاي بين المللي صورت مي گيرد. ما قبلاً به اثبات رسانده ايم که خود ما نمي توانيم صلح وثبات را به وجود آوريم».

 

 

فرانس پرس / رسول رحيم

ويراستار: مهرنوش انتظاري

 

dw-world

 

درطی مدت بیش ازیکقرن اخیراقوام محروم افغانستان بارها قربانی بازیهای سیاسی ونظامی داعیه داران قدرت بوده که آنان استبداد گری واستبداد پذیری را درتارپود زنده گی اجتماعی اقوام محروم کشورنهادینه ساخته است ونظامهای استبدادی،درجامه وقبای نظام پادشاهی خاندان آل یحیی وبعدادرلباسهای گوناگون صرف نظرازتفاوت اندیشه ها وایدالوژی وازجمله موکراسی نیشداروفریبندهء کنونی،همگی ازسیاست قوم برتردفاع واستبداد خشن خاندانی وتکقومی رابالای اقوام محروم کشورتحمیل نموده است

درطی مدت ب که متآسفانه هنوزهم ازطرف عده ازبرتری خواهان قبیله اعمال آنان تکرارمییابد.معمولا دراولین هفتهء قبل ازشروع سال جدید خورشیدی وزارت مالیه افغانستان طرح بودجه عادی وانکشافی دولت رابولسی جرگه ارایه مینماید وبدینترتیب یکهفته قبل ازاوایل سال جدید -1390-خورشیدی حکومت افغانستان طرح بودجه مالی شامل۲۱۶میلیاردافغانی وبالغ برچهارمیلیارد دلارکه ۱۵۰ میلیارد افغانی بودجه عادی و ۶۵ میلیارد افغانی بودجه انکشافی میشود را درجلسهء عمومی ولسی جرگه ارایه نمودکه درینطرح بودجوی رشد نا متوازن ولایتهای کشوردرنبودعدالت وسیستم تقسیم درست دربودجۀ مالی مانند سالیان قبل اولویتهای بازسازی واعمارمجدد کشور،با تخصیص مبالغ هنگفتی به مناطق ناامن وغیرمساعد به بازسازی جنوب،شرق وجنوبغرب افغانستان، مدنظرگرفته شده ومناطق مسکونی امن ونیازمند به بازسازی اقوام محروم ازجمله مناطق هزاره نشین وصفحات شمال که غالبا درین ساحات اقوام هزاره- ازبیک وایماق کشورزیست دارند بصورت عمدی،ازدستیابی به نیازمندیهای اساسی زندگی وانکشاف وبازسازی محروم ساخته شده است وعملاً دولت کنونی مردم افغانستان را بدوبخش قوم ممتازواقوام محروم درطرح توزیع بودجه سال روان خورشیدی تقسیم نموده است .

  درحالیکه دربودجه سال 1390 شمسی سهم  اقوام محروم کشور بتناسب قوم  حاکم خیلیها ناچیز بوده وخاصتا درولایات هزاره نشین کمترازدو فیصد است. بطور نمونهتنظیم وتقسیم  طرح بودجه کنونی ودرنظرگرفتن کمترازدوفیصد برای ولایات هزاره نشین مانند دایکندی وبامیان،نشان ازادامه تبعیض وتعصب دردولت فعلی علیه مردم هزاره رابه همراه دارد چنانچه دربودجه سال 1390هیچ طرح بازسازی جدید درولایات هزاره نشین درنظرگرفته نشده است.یک مورد آنهم بصورت اختیاری ساخت سرک کابل – بامیان آمده است ودریک مورد غیراختیاری ساخت میدان هوایی درولایت دایکندی، ذکرشده که ازهمین اکنون مشخص است که میدانی هوایی در ولایت دایکندی ساخته نخواهد شد.وطرح ساخت سرک بامیان- دایکندی نیزسالهاست که بلاتکلیف مانده و دولت به بهانه های مختلف از ساختن آنسربازمیزند. 

بیشترازنیم قرنازطرح اساسی پلان اعمارداعیه،پروژه سرک شاهراه کابل،هرات ازطریق بامیان وغور سپری میشودو چند ین سال ازافتتاح آغازکارسرک مذکورمیگذرد وبا این وضعیت که کارآن به پیش میرود مردم این مناطق هرگز به این زودیها به آن دست نخواهیم یافت، چندین سال ازعدم تطبیق ماستر پلان شهربامیان میگذرد، که باستانی بودن بامیان ،باعث محرومیت آنها از تطبیق ماستر پلان شهری بامیان  شده است وعدم تطبیق پرژه های زیرساخت اقتصادی در ولایتهای بامیان – دایکندی ودر دیگر مناطق هزاره نشین نشان دهند ه تداوم و پیشبرد سیاست تبعیض و تعصب دیرینه نظامهای تکقومی گذشته نسبت به این ساحات افغانستان میباشد گرچه بعد ازسقوط رژیم طالبان مناطق هزاره نشین با وجودبرخورداربودن ازامنیت کامل متآسفانه از جانب دولت برای بازسازی آن کمتر توجه گردیده است که دولت با تبعیض و بی میلی درباره بازسازی ساحه مذکورعمل نموده اند ولی برعکس درولایات نا آرام جنوب وشرق کشورهم بودجهء با زسازی ،هم بودجه به نام جنگ،هم بودجه بنام کشت بدیل مواد مخدر پرداخته میشود وهم پول قاچاق مواد مخدرازهرطریق درآنجاها سرازیرمیگردندودرحالیکه  درطرح بودجه سال 1390 طرحهای مختلف برای ولایات جنوب و شرق درمواردی نیز برای انسجام کوچیها درنظرگرفته شده که درحقیقت تداوم سیاستگزاریهای تبعیض آمیزوعدالت ستیزدولتهای گذشته، دربرابراقوام وملیتهای محروم ومناطق محروم کشوربوده که.این گونه تقسیم وتوزیع بودجه،درکشور،ادامۀ همان کارهای نا تکمیل وزرای مالیۀ سابق وبهدردادن امکانات اقتصادی کشوردرجهت جلب رضایت قوم برترمیباشد که نیازمندیهای بودجوی اقوام محروم فاریاب، بدخشان، بامیان، دایکندی، بغلان، تخار، سرپل، جوزجان، بلخ، سمنگان، غور، بادغیس، قندوز وغیره ازطرف دولت نادیده گرفته شده است،زیرامردم افغانستان جزء ابزارمؤثربربافت و نیازمند روابط اجتماعي، بوده که گذاراز پراكندگي اقوام گوناگون به همبستگي ملی دارند ودولت کنونی افغانستان باید ازتمامی اقوام کشور نمایندگی نماید و نه ازیک قوم خاص ودرتقسیم‌ بندی بودجه ودیگر منابع ملی انصاف وعدالت اجتماعی را معیار کارخویش قرار دا ده ودراحداث و باز سازی کشورانصاف وتوازن ملی رامد نظر قرار دهد .

خوشبختانه.این نخستین باریست درتاریخ افغانستان که طرح بودجه ارائه شده ازسوی دولت به دلیل نامتوازن بودن آن از سوی مجلس نمایندگان رد میشود.اعضای مجلس نمایندگان درین مورد گفته اند درطرح بودجه بیست وهفت مورد ایراد وجود دارد که بتوسعه وانکشاف مناطق فقیرنشین توجه نشده وبرعکس بمناطقی که برنامه های زیادی قبلا در این مناطق اجراشده، بیشتر توجه گردیده است.ولی برای توسعه متوازن مناطقی که فقیرنگهداشته شده وازمناطق محروم افغانستان هستند،توجهی درطرح برنامه های انکشافی آنان نشده است.اقوام محروم بخصوص اقوام هزاره کشوربا جدیت از پارلمان وحکومت، خواستار گنجاندن طرحهای زیربنایی مانندانرژی، مکتب، طرحهای صحی وراه درمناطق موردنظرشان هستند.وکلای اقوام محروم وتحت ستم، کشور باید خواهان توزیع عادلانه ثروت درافغانستان شوندوتخصیص فیصدی بالای بودجه به پروژههای بی حاصل ومصلحتی درمناطق تحت سلطۀ طالبان که طی سالیان قبل موجبات عقیم ماندن کارهای بازسازی واعمارمجد د زیربنا های اقتصادی کشور، درمقیاس وسیع آن گردیده بود،اکنون نیزبه همانگونۀ سابق، بدون درنظرداشت تجارب مصیبت بارآن پلان گزاریهای تبعض آمیز وبی حاصل در گذشته ها، ادامه یافته است که نباید مجددا تکرار یابد.گرچه جنگ قدرت درداخل ارکان دولت، باعث شده كه زندگي معمولي و عادي مردم با چالشهاي بيشترهمراه شودو مخالفان مسلح دولت ميتوانند ازاين تنش و كشمكش به صورت بهتر به نفع خود استفاده كنند و پيامد ديگر آن كاهش اعتبار دولت در نزد جامعه جهاني خواهد بود. چون تیم حاکم در نظر دارد تا از طریق محکمه اختصاصی انتخاباتی بجاي برخي ازاعضاي پارلمان افغانستان، عده‌اي ديگر را جايگزين كند و تلاشهايي وجود دارد تا برخی از نمايندگان پارلمان ازولايت غزني و برخی دیگر از نمایندگان مجلس که برای حکومت دردسرساز است بركنار شده و به جاي آنان نماينده گان پشتونتباروطرفدار دولت وارد پارلمان شوند.

امتيازگيري دولت ازپارلمان با ادامه كاردادگاه ويژه انتخاباتي، باعث ادامه تنشها ی بیشتردرافغانستان شده‌اند.اگر دولت افغانستان براي حل اين مشكلات اقدام عاقلانه نکند، مردم كشورشاهد بحران بزرگی ديگر خواهند بود كه منجربه عدم مشروعيت قوه مقننه، قضاييه، مجريه وبه خصوص كابينه خواهد شد.اگر پارلمان افغانستان به منظوررهايي ازاين ورطه، دست به سلب صلاحيت و بركناري رئيس دادگاه عالي افغانستان بزند كه اين مسئله به جاي حل مشكلات موجود بر مشكلات دولت افغانستان خواهد افزود.برای بیرون رفت ازمعضله کنونی لازم است تا دولت و جامعه بین المللی درساختار حکومت کنونی با دید وسیع وبازتری فراقومی وفرا گروهی عمل نمایند. دولتمردان کنونی افغانستان ،باید سنت عملکرد دولتهای گذشته را تکرارنکنند وتا این رویکرد تغیر ننمايد درحیات اجتماعی مردم افغانستان تغیری رونمانخواهد شد ومیلیاردها دالر کمک جامعهء بین المللی- بنام مردم افغانستان- درجیبها وبانکهای شخصی خواهند ریخت وبلند منزلهای مافیای قدرت در شهرها وشهرکها سر بلند خواهندکرد ولی با تآسف جامعه جهانی  درین باره تجربه خوبی ازخود تبارزنداده است بازسازی بدون تبعیض ومطابق تعین وتثبیت اولویتهای مناطق مختلف کشوریکی ازوظایف ملی واخلاقی حکومت و جامعه جهانی است که دربرابرمردم افغانستان پا سخگو میباشند.                                                                                                                                                                 

  – سوم – ماه-  اپریل– سال 2011                                                                                                           

 

پدیده ی بنام پناهنده یا مهاجر Refugee، به صورت رسمی و به طور همگانی در دومین دهه قرن بیست به حیث یک مسأله مهم مبحث جهانی وارد میدان سیاست گردید و در مناسبات و معادلات سیاسی و روابط حقوقی بین الدول جایگاه ویژه برای خود اختصاص داد و توجه جهانیان را به صورت جدی به خود معطوف داشت، رسیدگی به پدیده پناهنده یا پناه جو زمانی جنبه عملی و تطبیقی پیدا نمود و صبغه رسمی اختیار کرد که موسسه جامعه ملل به نماد یک نهاد تصمیم گیرنده سیاست جهانی در سال 1921 دفتر کمیساریای پناهندگان را در راستای کاری و چوکات اداری خویش تاسیس نمود و برای دو میلیون نفری که در اثر انقلاب کمونیستی از خانه و کاشانه خود متواری شده بودند امکانات کمک رسانی را فراهم ساخت.

از این مقطع تاریخی به بعد واژه پناهنده یا پناه جو در قالب کار های اداری و اساسی جامعه ملل و روابط سیاسی و حقوقی بین الدول وجهه رسمی و قانونی به خود گرفت. خصوصا بعد از این که فری چوف نانسن ( 1930-1861 ) کاشف قطب شمال و یکی از مدبرترین سیاست گذاران بشر دوست کشور ناروی، نمایندگی مردم خود را در جامعه ملل به دوش کشید.

نانسن در دوره حیات سیاسی خویش در جامعه ملل ارزنده ترین و زبده ترین خدمات بشر دوستانه و نیکو کارانه را بدون در نظر داشت تبعیض اعم از لسانی، منطقوی، قاره ای، نژادی و عقیدتی برای پناه گزینان انجام داد که از موارد اعم آن می توان به ویزانامه یا پاسپورت پناه جویی که با تائید دفتر کمیساریای جامعه ملل رسیده بود اشاره نمود که بر اساس این پاسپورت، پناه جویان می توانستند از مرزهای کشور های اروپایی گذر و عبور نمایند و در تلاش کار برای خود شوند.

جنگ جهانی دوم منحیث یک واقعه فاجعه آفرین برای نسل بشر که حدود سی میلیون نفر در اثر وقوع جنگ از بین رفتند، میلیون ها نفر مجبور به ترک کشور های خود شدند، هزاران نفر بی خانمان گردیدند، صدها نفر تبعید شدند، عده زیای اسیر گشتند و در اردوگاه های کار اجباری به کار گمارده شدند منجر گردید که مسأله و معضل پناه جویی در دستور کار دست اندر کاران سیاست جهانی قرار گیرد و توجه سیاست گذاران را به خود جلب و جذب نمایند. در جریان جنگ در سال 1943 اداره اسکان و امداد سازمان ملل تاسیس گردید و تا سال 1947 پروگرام عودت و برگرداندن هشت میلیون آواره را که در اثر وقوع جنگ بی خانمان گردیده بودند سر دست گرفت.

در 20 اوت 1948 سازمان بین المللی آوارگان یا IOR ( International organization refugee) به حیث یک نهاد رسمی و جهانی تشکیل یافت و وظیفه بازگشت آوارگان را به دیار و مأمن اولیه شان به عهده گرفت و مأمور گشت که هویت و ملیت شان را تعیین بدارد و حمایت و جانب داری سیاسی و حقوقی خود را از آنان اعلام دارد و نیز موظف گردید که آوارگان را به دیگر کشور ها که خواهان پذیرش آنان هستند جا دهد.

این سازمان بین المللی تحت پوشش سازمان ملل متحد و همکاری کشور های عضو، بین سال ( 51-1948 ) توانست حدود یک میلیون نفر را به کشور های دیگر جا به جا نماید و زمینه عودت 73000 نفر را به وطن شان فراهم سازد و به 1600000 نفر کمک های متنوع بشردوستانه انجام دهد. سازمان بین المللی آوارگان به طور کل جایگزین اداره امداد و اسکان سازمان ملل متحد شد که در سال 1943 به وجود آمده بود و کلیه خدمات آن سازمان را متقبل گردید.

اعلامیه جهانی حقوق بشر به مثابه بالاترین و والا ترین سند حقوقی در سطح جهانی برای دفاع از کرامت انسانی، تساوی حقوق بشر بدون تبعیض جنسیت و ملیت که آرمان مشترک برای تمام انسان های کره زمین است در 10 دسامبر 1948 تدوین گردید و مسأله پناه جویی و پناهندگی را در اولویت مواد و موارد خویش قرار داد و به آن ارج و احترام گذارد و به حیث یک پدیده حقوقی به آن ارزش قایل شد.

در ماده 14 اعلامیه جهانی حقوق بشر در مورد پناه جویی چنین آمده است: ( هر کس حق دارد در برابر تعقیب، شکنجه و آزار پناه گاهی جستجو کند و در کشور های دیگر پناه اختیار کند.

در اعلامیه اسلامی حقوق بشر که بین نمایندگان کشور های اسلامی در سال 1989 در کنفرانس تهران به امضا رسید نیز به مسأله پناه جویی اشاره واضح و کامل شده. در ماده 12 اعلامیه اسلامی حقوق بشر در باره پناهنده چنین آمده: ( هر انسان بر طبق شرعیت حق انتخاب و انتقال مکان برای اقامت در داخل یا خارج کشورش را دارد و در صورت تحت ظلم قرار گرفتن می تواند به کشوری دیگر پناهنده شود و بر آن کشور پناه دهنده واجب است که با او مدارا کند تا این که پناهگاهی برای او فراهم شود.

بدین ترتیب ملاحظه خواهیم نمود که در دو سند معتبر و با اعتبار حقوقی در سطح جهانی و بین المللی حقوق پناهنده به رسمیت شناخته شده و به آن ارج و مقامی والا داده شده است.

در سال 1949 آژانس کار و رفاه سازمان ملل متحد یونروا UNRWA ( United Nations Relief Works Agency ) در چوکات اداری سازمان ملل متحد برای حمایت و مراقبت از آوارگان و پناهندگان عربی که در نتیجه جنگ عرب و اسرائیل که بین سال های 49-1348 به وقوع پیوسته بود، تشکیل گردید و اهداف اولیه خود را تهیه غذا، سرپناه، فراهم سازی زمینه تعلیم و تربیه، آموزش های حرفه ای و فنی و خدمات بهداشتی درمانی برای متواریان جنگ اعلام داشت. کمیساریای عالی سازمان ملل متحد برای پناهندگان UNHCR ( United Hations High Commissioner For Refugees )

در سال 1951 در نهاد زیر مجموعه فعال و رسمی مجمع عمومی سازمان ملل متحد برای جانب داری از پناهندگان در سطح بین المللی تاسیس گردید و امکانات چون مسکن و جا به جایی آوارگان را به سایر کشور ها که خواهان پذیرش داوطلبانه آنان باشند، فراهم آورد و به طور کل در سطح وسیع و ظایف سازمان بین المللی آوارگان را به در طیف گسترده آن عهده دار شد و در مواقع حساس وظایف خود را بر اساس تعهدات و موازین تعین شده ای که داشت، به اجرا گذاشت.

جلب پناهندگان در زمینه سازی بازگشت آنان بر اساس موازین و مقررات و جذب کمک های بین المللی برای پناهندگان از عملکرد های عمده UNHCR می باشد.

پناهندگان به طور کل به دو گروپ تقسیم می شوند، پناه گزینان کاری و سیاسی.

کشور های توسعه نیافته ( کشور های جنوب ) که از شرایط اقتصادی و کاری نامتعادل بر خوردارند، دارای پناه گزینان کاری اند، اتباع این کشور ها برای یافتن کار، غرض رسیدن به وضعیت اقتصادی برتر به کشور های توسعه یافته که در شمال خط استوا اخذ موقعیت نموده به کشور های شمال معروف اند پناهنده می شوند. بعد از جنگ دوم جهانی، در اثر مستولی بودن نابسامانی های اجتماعی و وضعیت نامساعد سیاسی و بروز جنگ های داخلی در کشور های جهان سوم اتباع کشور ها برای تامین امنیت جانی و مالی به ممالک اروپایی پناهنده شدند. سیل و هجوم روز افزون پناهنده از قاره آسیا و افریقا و کشور های غربی را بر آن واداشت که تدابیر بهتری برای پناه جویان وضع نمایند.

و بر حقوق بین المللی پناهندگان تجدید نظر بع عمل آید. بدین لحاظ در سال 1967 پروتوکل الحاقی به کنوانسیون 1951 افزوده گردید که نتیجه بها دادن به حقوق پناهنده و پناهندگی در سطح بین المللی می باشد. پناهنده در کنوانسیون 1951 چنین تعریف شده است: ( پناهنده به کسانی اطلاق می شود که به خاطر ترس موجه، تعقیب و آزار به دلیل نژاد، مذهب، عضویت در گروه اجتماعی یا دارا بودن عقاید سیاسی خاص در خارج از محل سکونت خود زندگی می کنند. در کنوانسیون 1951 بر کشور های پناهنده پذیر تاکید گردیده است: ( حقوق پناهندگی را حفظ نمایند و آنان را به مناطقی که امنیت جانی ندارند نفرستند.

در ماده 13 کنوانسیون آمده است: ( از کشور های متعهد خواسته می شود که پناهندگان را به سرزمین اصلی، یعنی جایی که آزادی آن ها به خاطر وابستگی به نژاد، مذهب، ملیت، عقیده سیاسی و یا عضویت در یک گروه سیاسی در خطر است، پس نفرستید.) بر اساس این ماده که با اعتبار ترین سند حقوقی برای پناهندگان به شمار می رود. دومین گروپ پناهنده را گروپ سیاسی تشکیل می دهد که بنا بر داشتن شخصیت سیاسی یا وابستگی به گروه معین اجتماعی به کشور دیگر پناه یم برد و از حقوق بین المللی پناهندگی بر خوردار می گردند و کشور هایی را که دارای پناهنده سیاسی اند وادار می سازد که از رفتاری های غیر انسانی بر پناهندگان پرهیز نمایند.

در اسناد بین المللی حقوق زنان و کودکان پناهنده نیز به رسمیت شناخته شده و از جانب کشور های پیشرفته غربی نیز حمایت شده است.

پارلمان اروپا در آپریل 1984 ضمن قطعنامه ای، زنان را به حیث وابستگان گروه اجتماعی بر اساس تعریف در کنوانسیون 1951 ژنو پناهنده دانسته و از کشور های عضو می خواهند که حقوق پناهندگی درباره زنان را مراعات نمایند.

سازمان ملل متحد نیز در سال 1985 طرحی را به عنوان استراتژی های پیش گیرانه به تصویب رسانید و ذریعه آن از اعضای سازمان ملل متحد و جامعه بین المللی خواست که نیاز های زنان پناهنده را بر آورده سازد.

در همین سال میز گردی با اشتراک نمایندگان زنان از 16 کشور با همکاری UNHCR به منظور حمایت از زنان پناهنده تشکیل گردید. در سال 1986 سازمان های غیر دولتی NGO، گروه کاری را به عنوان وکلای زنان تشکیل دادند که هدف شان نگرانی، پریشانی زنان پناهنده نزد دولت های پذیرنده و UNHCR بوده است.

حقوق کودکان پناهنده نیز در اسناد معتبر بین المللی محفوظ است.

در کنوانسیون های بین المللی کودک به کسی گفته می شود که کمتراز 18 سال سن داشته باشد. برای ارج نهادن به کودکان و زنان پناهنده این مطلب کافی خواهد بود که هر گاه سرپرست یک فامیل مشمول حقوق پناهنده گردید افراد تحت تکلف او چون زن و فرزند از حقوق پناهندگی بهره خواهد برد. در سال 1989 همزمان با سالروز جهانی کودک، مجمع عمومی سازمان ملل عهد نامه ای را در 35 ماده درباره حقوق کودک پناهنده در دفتر UNHCR با همکاری حقوق بشر به تصویب رساند که حقوق سیاسی، مدنی، اقتصادی و فرهنگی کودک را شامل می شد و مراقبت های بهداشتی، درمانی، مسکن، حمایت در برابر سوء استفاده از جمله بهره کشی کاری را برای کودکان پناهنده را در بر می گیرد.

برای آشنایی بیشتر و بهتر از موقف پناهنده در عهد نامه 1951 بر بعضی تعهدات اهم این کنوانسیون اشاره می نماییم .

*در مورد تحصیلات ابتدایی دول متعاهد، با در نسبت به پناهندگان مانند ابتاع خود رفتار خواهند نمود. عدم تبعیض ( ماده 3 ): دولت های متعهد باید مفاد کنوانسیون را بدون تبعیض از نظر نژاد، مذهب یا هموطن پناهنده در مورد او مرعی دارند.

مذهب ( ماده 4 ): دول متعاهد مکلف اند درمورد پناهندگانی که در خاک آن ها به سر می برند حد اقل همان رفتاری را که در رابطه با امور مذهبی و اجرای مراسم و آموزش اصول مذهبی بر فرزندان یا اتباع خود دارند در مورد آن ها نیز رعایت نمایند.

احوال شخصیه ( ماده 12 ): کنوانسیون 1951 احوال شخصیه را تابع محل اقامت پناهنده می داند و در صورت نداشتن محل اقامت، تابع محل سکونت قرار داده است.

معافیت از رفتار متقابل ( ماده 7 ): کلیه پناهندگان پس از سه سال اقامت در کشور متعاهد از اصل رفتار متقابل در قانون گذاری بر خوردار خواهند شد.

اشتغال در آمد زا ( ماده 17 ): در کنوانسیون 1951 آمده است: دولت های عضو کنوانسیون متعهد اند در مورد پناهندگانی که در خاک شان اقامت قانونی دارند مناسب ترین رفتار را داشته باشند. * دولت های عضو کنوانسیون متعهد اند در مورد پناهندگانی که در خاک شان اقامت قانونی دارند مناسب ترین رفتار را داشته باشند.

تحصیلات ( ماده 22 ): در مورد تحصیلات ابتدایی دول متعاهد، نسبت به پناهندگان مانند اتباع خود رفتار خواهند نمود.

قوانین کار و بیمه اجتماعی ماده 24 کنوانسیون 1951 دارد که: A دول متعاهد در موارد زیر نسبت به پناهندگانی که مطابق با قانون در سرزمین آن ها به سر می برند مانند اتباع خود رفتار خواهد کرد a حقوق از جمله حدود معاش خانواده، ساعات کار، حد اقل سن برای اشتغال و استخدام، یادگیری تعلمیات حرفه ای، اشتغال به کار زنان و نوجوانان و استفاده از عهد نامه های بین المللی. b بیمه اجتماعی: مقررات قانونی درباره حوادث و امراض ناشی از کار، زایمان، از کار افتادگی، پیری، مرگ، بیکاری، مسئولیت های خانوادگی و سایر پیش آمد های اجتماعی که قوانین داخلی شامل بیمه های اجتماعی است.

B چنانچه پناهنده بر اثر حادثه یا بیماری ناشی از کار فوت نماید حقی که باید به این مناسبت پرداخت گردد به علت اینکه اقامتگاه استفاده کننده از این حق در خارج از دولت متعاهد است زایل نخواهد کرد.

8. آزادی رفت و آمد ( ماده 26 ): هر یک از دول متعاهد به پناهندگان که طبق قانون در سرزمین آن به سر می برند حق خواهد داد که محل سکونت خود را انتخاب کنند و آزادنه در داخل سرزمین آن دولت رفت و آمد کنند مشروط بر این که مقرراتی در این گونه موارد درباره خارجیان اجرا می شود.

* کلیه پناهندگان پس از سه سال اقامت در کشور متعاهد از اصل رفتار متقابل در قانن گذاری برخوردار خواهند شد.

9. اوراق هویت ( ماده 27 ): دولت های متعاهد برای پناهندگانی که در سرزمین آن ها به سر می برند و فاقد اسناد معتبر مسافرت می باشند اوراق هویت صادر خواهند کرد.

10. انتقال دارایی ها ( ماده 30 ): هر یک از دول متعاهد طبق قوانین و مقررات اجازه خواهند داد که پناهندگان دارایی های خود را وارد سرزمین آن دولت نموده اند به سرزمین دولت دیگر که به آن ها اجازه استقرار مجدد داده است، انتقال دهند. کمیساریای سازمان ملل اهداف زیر را از وظایف اولیه خود دانسته است. UNHCR در سال 1949 با اتخاذ تصامیم سازمان ملل متحد وظیفه حمایت از پناهندگان را به دوش گرفت در سال 1950 اندیشه ایجاد UNHCR طی قطعنامه به تصویب رسید و در سال 1951 رسما به کار خود آغاز نمود. شورای اقتصادی، شورای امنیت کمیته مشورتی UNHCR را که مرکب از 51 عضو غیر شامل و شامل بود تاسیس نمود که در سال 1958 در اثر ازدیاد کارها برای رسیدگی به پناهندگان به کمیته اجراییه تغییر نام داد که 24 عضو در آن شامل بود که وظیفه آن پیگیری سیاست ها و خط مشی که توسط مجمع عمومی جهت حمایت از پناهندگان تصویب می گردید بود و نیز نظارت بر اجرای این تصامیم توسط UNHCR را تشکیل می داد.

يعقوب مشعوف

پیمان

 درتاریخ 2 ماه اول سال 1390 حامد کرزی آغاز انتقال روند مسئولیت امنیتی را از نظامیان خارجی به نیروهای داخلی اعلام کرد. بررسی پروسه ی انتقال مسئولیت امنیتی واینده آن کار سخت ودشواری است. اما قابل بررسی است. نظامیان به خوبی می توانند اینده این روند را پیش بینی نمایند. تحلیل نظامی وبحث صرفا نظامی برای بررسی سر نوشت امنیت در کشور برای اگاهی بخشی مردم افغانستان به ضرورت مبرم لحظه ی فعلی در کشور تبدیل گردیده است. بررسی جوانب سیاسی قضیه نیز جزء از پدیده ی پیچیده ی نظامی در کشور است.

در افغانستان امروز سیاست وجنگ هر دو وسیله ی بقاء ورفتن بسوی اینده صلح وزندگی است. سیاست زمینه ی جنگ را اماده , سازماندهی ویا ان را تکمیل می نماید. درست به همین دلیل مسئله ی خروج نظامیان خارجی وایجاد پایگاهای نظامی دایمی وبررسی سیاست جنگی طالبان وکشور های همسایه فی نفسیه می تواند موضوع بحث سیاسی باشد. سوال اصلی این است که ایا نیروهای نظامی داخلی می توانند امنیت را تامین نموده وکشوررا از حضور نظامیان خارجی بی نیاز نمایند؟ یا نمی توانند وباید, دولت افغانستان به هر قیمتی که شده ایجاد پایگاهای نظامیان خارجی را تعهد نماید. تا هنوز درین باره بحث گسترده ومستند از نیروهای متخصص سیاسی داخلی ارائه نشده است. اما نظامیان افغانی وسیاست مداران در گیرقضیه ی امنیتی, به اشکال مختلفی نظریات شان را در رابطه به فقدان توانایی امنیتی ارتش افغانستان ابراز داشته است. درین یاد داشت کلیات نظریات موافقین ومخالفین ایجاد پایگاه نظامی خارجی را, برای روشن شدن اوضاع جاری وعواقب مسئولیت دفاع مستقل افغانی طرح می نمایم. طرح مسئولیت هزاره ها وراهکارهای عملی در قبال اوضاع جاری بخش دوم این نوشته را تشکیل می دهد.
اول . الف : موافقین ایجاد پایگاهای نظامی امریکا در افغانستان می گویند که :
هیچ گزینه ی قوی وقابل اطمینان در مقاومت با طالبان نداریم:
1.طالبان بشکل منظم , هدفمند شبکه ی نظامی خودرا در تمام مناطق پشتون نشین ایجاد نموده است. تا هنوزهیچ پشتون ملی , دموکرات وموثر ولو به ظاهر, برای تبرئه پشتون ها ورضایت اقوام وملیت های افغانستان با طالبان مخالفت نه نموده ا ست. برخی ازروشنفکران پشتون از آغاز ظهور طالبان , ویرانی وانهدام فرهنگ وتاریخ کشور را با بی طرفی کامل نظاره نموده ومی نمایند. اکثریت گروهای سیاسی برادران پشتون ما, حتی حامد کرزی که به رای هزاره وازبک ریس جمهور شده است , بشکل آشکارا حرکت طالبان را تایید نموده ومی نمایند.
2. پاکستان توانسته است از بحران های بزرگ تقابل با امریکا عبور نماید. اکنون به راحتی ومستقیما طالبان را رهبری می نماید. ارتش و(ISI) پاکستان
 مراکزسازماندهی شبکه ی طالبان می باشد که با طرح وپلان واراده غیر قابل تغییر برای تحمیل طالب بر جهان ,وحذف حضوراقوام دیگراز قدرت به شکل جدی
 وگسترده عمل می کند. کنترول اوضاع سیاسی ونظامی در افغانستان اکنون نه به دست امریکا که بدست پاکستان می باشد.
3. ارتش منظم ونیرومند برای دفاع ازدست آوردهای دموکراتیک در افغانستان وجود ندارد. دولت ومتحدین آن تا هنوزنخواسته و یا نتوانسته است توانایی وقابلیت دفاعی ارگانهای امنیتی ونظامی را برای دفاع وامنیت داخلی اماده نمایند .فقدان اماده گی نیروی دفاعی را دیروز سخنکوی وزارت دفاع ظاهر عظیمی تائید نمود وی گفت: نیروی دفاعی وزارت دفاع ,از حیث تخصصی,تعلیمی, وسایل وتجهیزات جنگی ورزمی مثل تانک ,توپ , اسلحه لازم, هلوکوپتروتیاره های جنگی کاملا ضعیف است.
4.احزاب قوی ,هدف مند ومتشکل ومتعهد از هیچ ملیتی وجود ندارد. تاجیک ها هزاره ها وازبک ها اکنون ,تشکل حد اقل سالهای مقاومت را ندارد.
5. اکثریت کدر های سیاسی در گیرو دار معامله ها ی سیاسی سالهای اخیر فاسد وبی اعتبار شده است.
6. نیروهای ملی ودموکراتیک نتوانسته است تا هنوز به عنوان یک نیروی قابل اعتماد وقابل توجه برای حمایت مردم وکشورهای طرفدار صلح ودموکراسی در صحنه ای سیاسی کشور ظاهر شود.
7. مزاکره دولت امریکا ونشست های پی در پی با طالبان در حضورنماینده اقای کرزی در لندن ودوبی وداخل افغانستان صرفا پس ازناگزیریها و نا امیدیها برای پیروزی بر طالبان می باشد. ونیز پشتون ها بشکل غیر مسئولانه, بدلیل ماهیت تمامیت خواهی قومی وفرسودگی تاریخی, الترناتیوی مستقل ملی در برابر, طالبان ایجاد نه کردند. سیاست مداران پشتون , در مجموع وتقریبا به اتفاق آراء چنین می اندیشند که یک بار برای حذف وقتل عام اقوام دیگروزمینه سازی حکومت واقعی پشتون ها به قول خود شان برای ملت سازی به رسم حکومت های گذشته افغانی, آ مدن طالبان حد اقل به ضرورت تاریخی وسیاسی مبدل گردیده است.
8. امدن طالبان حتمی است اما بحث بر سر چگونگی آن می باشد. امریکا چند چیز را پذیرفته است. یک : طالبان یک نیروی قوی وغیر قابل شکست می باشد. دو: طالبان بعنوان نماینده پشتون ها در دولت کنونی باید بیایند. نماینده امریکا در مزاکره با طالبان دو چیزرا فعلا برای بحث روی میز گذاشته است: یک : قانون اساسی تغییر نه نماید. دو: جنبش شمال باید در قدرت سهیم باشد. مزاکره وبحث به این معنی که اگر امریکا متقاعد شود که منافع او تامین می گردد بر مواضع کنونی اش پافشاری نخواهد کرد. پاکستان وطالبان در مقابل ادعا دارد که : طالبان خود نماینده گان از مناطق مختلف افغانستان رابه همراه دارد. زکر نام اقوام وملیت ها در افغانستان کفر و طرح حقوق ملیت ها باعث خدشه دار شدن وحدت ملی می گردد. تمام مردم افغاستان افغان است وبس. جنبش شمال فعلی را قبول ندارد. قانون اساسی افغانستان را طالبان قبلا تدوین کرده است.
9. نیروهای نظامی ,پلیس وامنیت از حیث ترکیب قومی بیشتر در اختیار تاجیک ها وپشتون ها است. واین در حال است که گرایشهای شدید قومی, در سطوح پایین وبالای نیروهای مسلح افغانستان وجود دارد. ملیت های هزاره وازبک فی صدی بسیار ضعیف در اردو , پلیس وامنیت ودر سطح کدرها , مسئولین و رهبری ارگانها ی نظامی وامنیتی حضور دارد. مسئله که هم در تغییر وچگونگی اوضاع سیاسی وهم در از هم پاشیدگی اردو وپلیس نقش مستقیم , می تواند داشته باشد.
10. طرفداران ایجاد پایگاهای نظامی خارجی بر اساس چیدن واقعیات موجود در کنار هم به نتیجه نا امید کننده ی می رسند واز سر نا امیدی به اینده, ونگرانی از سونامی طالب, در صورت خروج نیروهای خارجی به ایجاد پایگاهای نظامی امریکا تن می دهند.
11. عمده ترین واقعیت غیر قابل اینکاراین است که کشورهای متحد دولت افغانستان تاهنوز نتوانستند و یا نه خواستند , اراده صلح وبه رسمیت شناختن استقلال افغانستان را بر طالبان وپاکستان تحمیل نمایند. بر عکس آنها خود, در برابر سر سختی پاکستان وطالبان زانو زدند وتسلیم شدند. بخواهی نخواهی مزاکره با طالبان مزاکره بر چگونگی تسلیم نمودن تمام دست آورد های است که اکنون در افغانستان وجود دارد.
12. شمارش فهرست , توانایی های گوناگون امریکا در منطقه ونفوذ آن کشور در ارتش ونیروهای امنیتی پاکستان ودر عین حال رشد روز افزون طالبان وایجاد شرایط سیاسی ونظامی بگونه ی که صلح وزندگی اکنون مستقیما به اراده نظامیان امریکای تعلق گرفته است , ارتباط طالبان با امریکا وانگلیس را افشاء وتائید می نماید. شکست قوت های خارجی با امکانات مدرن ومعاصردر برابر جریان بدوی طالبان, باور آن دسته نیروهای سیاسی را که به افشای روابط طالبان با امریکا می پرداختند واقعیت می بخشد. واقعیت داشتن روابط طالبان با امریکا یا واقعیت نداشتن آن اما حضور ونقش طالبان در قدرت اینده سیاسی اکنون به واقعیت زمانه ی ما مبدل شده است.واقعیت که برای حفظ وحراست از شر آن امروز اکثریت نیروهای سیاسی در شرایط قرار داده شده است که خود خواهان ایجاد پایگاهای نظامی امریکا می باشند.
ب : دلایل مخالفین ایجاد پایگاهای نظامیان خارجی:
1.طالبان نخستین گروه سیاسی است که با اایجاد پایگاهای خارجی در ظاهرمخالفت می نمایند. طالبان به خاطرماموریت پاکستانی که دارند با هر گونه روابط سیاسی افغانستان با دنیای آزاد مخالفت می ورزند .
2. عده ای باور کرده است که , تغییر اوضاع سیاسی واجتماعی واگاهی های عمومی ,رشد افکار عمومی, وحدت وهمدلی به خاطر زندگی و نیزتحول زمینه های
 مادی وفرهنگی در کشور, موانع است که طالبان نه می توانند, بار دیگر به قدرت وحاکمیت بلامنازع بر گردند. اینها همه نکات اصلی تمام دلایل مخالفین ایجاد پایگاهای خارجی در کشور است که می توان انها را چنین دسته بندی کرد: سازمان ها وگروهای سیاسی که همیشه به امید های واهی عمل می کنند ونیز شخصیت های سیاسی که از حاکمیت موجود سهمی ندارند , برخی کسانی که با فامیل شان در برون از مرز ها زندگی می نمایند, گروها وشخصیت های مستقل که ماهیت خصومت کشور های همسایه مثل ایران وپاکستان را به خوبی نمی دانند. و یا با ان کشورها تعهد وروابط مشکوک دارند. گروه مخالف دیگر , سازمانها ویا شخصیت های است که هنوز هم عقده های جنگ سرد ومحفوظات بحث های سیاسی ان روز را به حافظه دارند.
3.کشور های همسایه وجریان های وابسته به انها مخالفین جدی ایجاد پایگاهای نظامیان امریکایی در افغانستان است.
 نتیجه : بدین ترتیب کشور های همسایه بی تابانه, منتظرخروج نظامیان خارجی در افغانستان است تا وضعیت را به سالهای 1371 بر گردانند. هم کشور
 های همسایه وهم جریان های افغانی وابسته به انها اکنون به ارامی اما با جدیت در حال تجدید تشکیلات وروابط داخلی وخارجی خویش است . آنها برای زمان خروج نظامیان خارجی امادگی می گیرند.به همین دلیل وهمان جریان ها اکنون با هماهنگی کامل در خط مخالفین ایجاد پایگاهای خارجی قرار گرفته است.
 چیزی که اکنون روشن است خروج حتمی نیروهای خارجی از افغانستان است . اروپا وامریکا کار زار خروج نظامیان خود را از افغانستان آغاز نمودهاست. امریکا برای حفظ دست اوردها ونتیجه ی تلاشها ومصارف گزاف ملی واهداف دراز مدت منطقوی خود , راها ی ایجاد پایگاهای نظامی را در افغانستان به برسی گرفته است.ایجاد پایگاهای نظامی بدون موافقت پاکستان وشریک نمودن طالبان در قدرت کار دشوار وعملا نا ممکن است . زیرا طالبان نشان دادند که از طریق عملیات انتحار , انفجاروجنگ های چریکی با وجود هزاران نیروی نظامی خارجی در سراسر افغانستان , روز به روز نیرومند تر شدند واز بحران های سهمگین تشکیلاتی نیزعبور نمودند. اکنون طالبان با در اختیارداشتن, نیروی باتجربه جنگهای ضد خارجی وداشتن گروهای انتحاری وحمایت مستقیم ارتش پاکستان وحمایت قوی ترین سازمان استخبارات منطقه یعنی (ISI) در موقعیت بر ترمزاکره نشسته است. موقعیت که اکنون امتیاز های را پی در پی نصیب می گردد.
 بحث تعدیل طالبان که بیشتر ازطرف پاکستان , انگلیس وبرخی حلقات سیاسی امریکا عنوان می شود, با توجه به بر تری نظامی وسیاسی طالبان به چند دلیل اغوای سیاسی بیش نیست :
یک. گمراه کردن به خاطر ادامه وعمق بخشیدن به غفلت هاو خواب های جریان های مخالف طالبان یعنی هزاره ها, تاجیک ها وازبکها .
دو: استراتیژی سیاسی پاکستان برحفظ ماهیت کنونی طالبان از نوع تند رو وفعلی آن می باشد .
سه: تعدیل یک جریان سیاسی فکری در واقع پروسه ی است که تعقل گرای وسیاست ورزی یکی از نتایج آن می باشد. چیزی که پاکستان از آن سخت هراس دارد.
چهار : یکی از دست اوردهای تعدیل وتعقل بر امدن از هیجانات مذهبی وروی اوردن به سیاست است. سر انجام سیاست گری تلاش عاقلانه, برای بقاء وحکومت است واین منجر به مزاکره طالبان با اقوام و احزاب سیاسی افغانی, آشنای وهمزیستی با دنیا وکشور های همسایه می گردد. چیزی که پاکستان از آن می ترسد.
پنج: پروسه تصمیمات مستقل سیاسی ووحدت پشتونها در منطقه سرانجام تعقل وتعدیل سیاسی طالبان است. پروسه ی را که پاکستان هیچ گاهی نمی خواهد طالبان به ان روی آورد.شش: تخریب وانقیاد افغانستان بدست طالبان .
دوم : مسئولیت هزاره ها وراهکارهای عملی :
 با توجه به واقعیت های سیاسی ونظامی در کشور که به برخی از نکات اصلی آن اشاره شد چه اینکه طالبان در قدرت شریک ویااینکه حکومت یک سره در اختیار طالبان قرار بگیرد ویا اینکه افغانستان سرانجام در پروسه ی جدای وتجزیه هدایت شود,هزاره ها به خانه تکانی جدی سیاسی نیاز دارد. افغانستان کشور ی است که تعامل وتحولات سیاسی در ان همیشه با خشونت همراه بوده است واکنون نیز زمینه های عینی وفرهنگی , خشونت به همان شدت وحدت خود باقی است .
 به حکم تجربه ی تاریخ و تناست شرایط زندگی درکشور برای بقاء به وسیله دفاع نیاز مندیم ,وسیله دفاع تشکل نیرومند سیاسی است ؛ تشکل که بتواند مردم را در دفاع ویا به سمت ازادی وعزت هدایت وبسیج نماید. مدیریت در عبور از بحران مستلزم آن گونه تشکیلات سیاسی است که از توانای های معاصربر خوردار باشد,که بتواند از تمام امکانات ممکن, برای بهبود وضعیت سیاسی مردم ما استفاده نماید.
 ایا اکنون هزاره ها چنین تشکلی دارد ؟ اگر ندارد چه باید کرد ؟ ایجادتشکل سیاسی نه یک بحث درون قومی بلکه امروز به یک وظیفه ملی وفوری تبدیل گشته است زیرا که سرنوشت اینده ما فقط وفقط بستگی به آن دارد. به خصوص که رهبران گذشته از نظر فکری وتوانای های شخصی کهنه وفرسوده گردیده است. واقعیت این است که نسل پیر وسیاست کرده ی ما اکنون نه از اعتبارو جذابیت شخصیتی بر خور دار است ونه اعتقادات انها دیگرشور انگیز وموج آفرین است .
در حقیقت انگیزه , ایمان , توانای فکری ومدیریت, ایجاد تشکل سیاسی نیرومند و معاصربرای مقاومت آزادی خواهانه در توانای آنها وجود ندارد . به همین دلیل گزاف نیست اگر بگوییم اکنون رهبران سیاسی ومذهبی هزاره هیچ جوان اگاهی را نمی توانند به ریسک وخطر فرابخواند, کاری که شهید مزاری به راحتی می توانست انجام دهد. رهبران گذشته می توانند بار دیگر زنده شوند و نسلی جدید را برای ایجاد تشکل قوی سیاسی برای بقاء, مبارزه وعدالت اجتماعی در افغانستان کمک نمایند. اما بی تردید آنها خود نمی توانند تشکل سیاسی را ایجاد نمایند که کدر های سیاسی هزاره به دور آن جمع شوند و مردم مارا از بحران که فراروی سرنوشت وزندگی ما است عبور دهند .رهبران کنونی شاید بتوانند با معامله های کذایی وسنتی با این یا آن نیروی سیاسی جمع وجماعت شخصی , منطقه ای واشرافیت خوانوادگی خویش را حفظ نمایند اما هر گز نمی توانند تشکل سیاسی را که اقتدار, افتخار ,ازادی وحقوق اساسی هزاره ها را تامین نماید بوجود آورد.
 تغییر وتحولات سیاسی منتظر هزاره ها نه خواهد نشست . ایجاد توانایی خود به خود بر تغییرات سیاسی تاثیر گذار است. توانایی در لحظه فعلی برای هزاره ها ایجاد تشکل سیاسی است. در شرایط که امنیت تامین وتضمین باشد ایجاد ظرفیت های اقتصادی وعلمی وبه اصطلاح قدرت نرم, راه ما را بسوی ازادی وعدالت اجتماعی می گشاید . ایجاد ظرفیت های که هیچ گاهی به هیچ دلیلی نباید از آن غفلت ورزیم . اما در شرایط کنونی افغانستان که مسئله ی زندگی ومرگ برای ما به دغدغه ی اصلی تبدیل گردیده است , ایجاد وسیله دفاع ومبارزه سیاسی ویا نظامی در اولویت وفوریت نخستین قرار گرفته است.
 هزاره های امروز از نعمت وظرفیت نسل اگاه, پرشور, با انگیزه وبا تجربه سیاست وجنگ نسبت به ملیت های دیگر افغانستان به حد کافی بر خوردار است. در داخل وخارج افغانستان اکنون نسل از سرنوشت هزاره ها سخن می گوید که از دانش معاصر, تجارب بالای سیاسی واحساس ملی بر خوردار است. در کشور های اروپا, استرالیا وامریکا روشن فکران هزاره کمتر نسبت به دیگران, هزم زندگی وذلت های ان شده است. هر چند ریزش های را نمی توان اینکار کرد اما در مقایسه با دیگر اقوام کشور روشن فکران هزاره امادگی بیشتر رزمندگی دارند. اگر سیاستی وحرکتی در داخل شکل بگیرد وتشکلی ایجاد گردد که امید وار کننده باشد,می توان گفت کمتر کسی در بیرون به نظاره گری می نشیند. اگر فضای به وجود اید احساس کدر های هزاره در بیرون در حدی است که بی طرف نمانده وسهم شایسته اش را ادا نماید.
 این واقعیت داردکه کدر های زیادی در بیرون از کشوراکنون به وجود امده است. آنها ازتوانای های مادی ودانش امروزی نیزبه حد کافی بر خوردار است. احساس ملی به تناسب زندگی در غرب در انها وجود دارد اما باید گفت که به دلایل زندگی در غرب آنها نمی توانند تشکل سیاسی را ایجاد نماید که درتحولات سیاسی افغانستان موثر باشد. اما ایجاد تشکل سیاسی در داخل وجنبش سیاسی نیرومند وامید وار کننده, از دل واقعیت های اجتماعی در داخل کشور, می تواند هزاره ها را از خارج, با خود همرا ساخته وبه سمت ایجاد توانایی سیاسی واقتصادی وایجادتشکیلات سیاسی هزاره ها در داخل ودر سطح بین المللی هماهنگ نماید.
 اساسی ترین پایه ومایه ی ایجاد تشکل سیاسی, اندیشه وتفکر است که بر اساس آن گروهای انسانی هماهنگ ومتشکل می گردد. چنین مسایل مهمی صرفن به دلیل ماهیت تفصیلی اش , درین گونه نوشته ها مجالی طرح نمی یابد . اما با تاکید باید گفت که اهمیت مباحث اندیشوی به حد است که بدون توافق بر اصول عام وعمده ی آن نیز نمی توان به هر گونه موفقیت های در زمینه ایجاد تشکل سیاسی امید وار بود. به خصوص در شرایط که آکثریت ایدئولوژی ها در پرتوعلم , دانش و توسعه آگاهی های بشری , رنگ باخته است. البته که توسعه ی دانش بشری به معنی آغاز مرحله ی بی اعتقادی وعدم پابندی به هر گونه اصول وارزشهای انسانی نیست . بلکه بر عکس با شکستن تابوی تقدس اندیشه های خرافی , ولایت فقیهی , اندیشه ها وارزشهای فکری با شفافیت بیشتر, پشتوانه علمی وارزشی یافته است.
 هزاره ها برای جلوگیری از هر گونه فعالیت های ضعیف وناپخته سیاسی با گروها وسازمان های ملی ومترقی از ملیت های کشور برای ایجاد تشکل نیرومند وسراسری به تناسب اوضاع سیاسی واجتماعی در کشور اقدام نماید. طبیعی است در صورت فقدان ظرفیت اوضاع سیاسی در شرایط کنونی برای این اقدام بزرگ , درست وامید وار کننده نباید به انتظار فردا نشست. بلکه باید برای اقدام ایجاد تشکل سیاسی ملی ,برای فرداها,امروززمینه سازی نمود. نخستین سنگ بنای حرکت سیاسی ملی برای فردا , ایجاد تشکل سیاسی وامادگی در حوزه ی فرهنگی وملی هزاره ها است.
 شکست وتکرار پی هم , گردهمای های مقطعی برای ارضای هوس های روشن فکری با انگیزه های متفاوت وعدم احساس مسئولیت برای حل اختلافهای فکری ونوشتن اساسنامه ها واهداف نامه ها اکنون راهای تجربی نوین را فرا روی نسل ما گشوده است . نسل موجود هزاره ها اگر بخواهند برای بقاء خود وآینده درخشان مردم رنج کشیده ما به حد اقل ترین تلاش ها توجه نماید واندک ترین مجال را غنیمت شمارد, از تجارب کافی وگوناگون بر خوردار است. فردای بدون تشکل سیاسی ,فردای تاریک وقطعا محکوم به تکرار تاریخ سیاه قتل عام های از نوع امیرعبدالرحمانی ,افشار وغرب کابل است.
محمد رفیق رجاء 3.حمل 1390

بامیان یکی از ولایات مرکزی افغانستان است که در ناحیه غربی سلسله کوه های پامیر و هندوکش موقعیت دارد. این ولایت از لحاظ آثار تاریخی و جاهای دیدنی طبیعی یکی از غنی ترین ولایات کشور  محسوب می شود.

 اما متاسفانه در این اواخر تعداد زیادی از این آثار تاریخی و میراث های فرهنگی در حال فرسودن و نابودن شدن هستند و نیاز به مراقبت های جدی دارند.

ازجمله آثار تاریخی و جاهای دیدنی بامیان می توان از مجسمه های1600 ساله بودا شهرغلغله چهل برجه یکاولنگ شهر ضحاک بند امیر دره هاجر کهمرد نقاشی های سموج های دوره بودایی وشهر بربرنام برد.

به نوشته الحاج کاظم یزدانی نویسنده و مورخ مناطق مرکزی کشور دوران شکوفایی و عظمت این ولایت تقریبا از قرن اول میلادی شروع و در قرن هفتم رو به تنزل نهاده و در قرون نهم و دهم به دست مسلمان ها سقوط می کند. و در زمان سلطنت کوشانی ها و سپس یفتلی ها به دلیل رواج دیانت بودایی و تاسیس معابد و حفر سموجهای زیبا و مزین به انواع نقاشی ها وتراش مجسمه های باشکوه بودایی به اوج ترقی و عظمت نایل می شود.

 آنچنانکه نظیر مدنیت بامیان در سایر نقاط آسیای غربی ومرکزی دیده نشده یا کمتر دیده شده است.مسؤولان آبدات تاریخی افغانستان گفته اند 178 بنای تاریخی را در سال های اخیر دو باره سازی کرده اند و از آن جمله کار دو باره سازی مسجد باغ بالا، مسجد گلدسته شهر کهنه کابل، مقبره مهتر لام بابا در لغمان و خانقاه چشت شریف در ولایت هرات تمام شده است.

اما سوالی که بی جواب باقی مانده اینست که آثار تاریخی ولایت بامیان چرا مورد توجه قرار نمی گیرند و بازسازی و حفاظت نمی شوند؟

جواد ضحاک رئیس شورای ولایتی بامیان می گوید: چون اکثر باشندگان ولایت بامیان متعلق به یک قوم خاصند، حکومت مرکزی نسبت به ولایت بامیان تبعیض قایل هست و حتی آثار باستانی این ولایت را نیز ترمیم و بازسازی نمی کند،در حالی که موسسه یونسکو آماده است تا بودجه ترمیم و بازسازی آثار تاریخی این ولایت را پرداخت کند،اما حکومت مرکزی  علاقه ای نسبت به ترمیم و بازسازی آثار باستانی ولایت بامیان  نشان نمی دهد.

اما چرا آثار تاریخی بامیان در حال نابود شدن هستند؟

ابراهیم اکبری رئیس اطلاعات و فرهنگ بامیان دلیل از بین رفتن آثارفرهنگی وآبدات تاریخی بامیان را ناآگاهی مردم ازاهمیت این آثار، بی توجهی مسئولین امور،عدم سرمایه گذاری دولت وحواث طبیعی می داند.در ولایت بامیان برای حفاظت آثار تاریخی فقط یک گروه دوازه نفری در قالب ریاست اطلاعات و فرهنگ این ولایت فعالیت دارند. لیکن آیا این دوازه نفر می توانند از حداقل 15 اثر تاریخی درمرکز وچهار ولسوالی ولایت بامیان حفاظت و نگهداری کنند؟ 

بسم الله تابان مشاور امنیتی والی بامیان در این زمینه می گوید: بدون شک دوازده نفر به هیچ وجه نمی توانند آنچنان که انتظار می رود از آبدات تاریخی بامیان حفاظت کنند و دولت باید نیروی امنیتی را که مسئولیت حراست آثار تاریخی را به عهده دارند افزایش دهد اما چون ولایت بامیان از امنیت خوبی برخوردار است تصور می شود که همین دوازه نفر کفایت می کند. 

با اینکه از روی کار آمدن دولت موقت درسال2002 تا کنون توجه زیادی به آثار تاریخی بامیان صورت نگرفته است ولی بازهم شمار زیادی ازباشندگان ولایت بامیان خواهان ترمییم دوبارهء پیکره های بودا که توسط گروه طالبان تخریب شده بود هستند.

 اما داکترحبیبه سرابی والی ولایت بامیان دراین مورد میگوید:اگر مجسمه های بودای بامیان بازسازی هم شوند بازهم ارزش و اهمیت گذشته را نخواهند داشت لیکن از لحاظ جذب سیاحان و جهانگردان،مبنع در آمد خوبی برای دولت افغانستان خواهند بود.

وی می افزاید: در مورد بازسازی تندیس های بودای بامیان باید حکومت مرکزی تصمیم بگیرد. گرچه ما خواهان این هستیم تا هرکدام از مجسمه ها که قطعات بیشتری از آن موجود هست ترمیم و بازسازی شود، اما حکومت مرکزی باید در این قسمت تصمیم بگیرد و از موسسه یونسکو درخواست کند.

با این حال  مسئولان برنامه گسترش توسعه جهانگردی و توریزم درولایت بامیان وضعیت  آثار تاریخی در این ولایت را بحرانی خوانده و گفته اند حوادث طبیعی و حفاریهای غیرقانونی، بسیاری از آثار باستانی از جمله 8 اثر ارزشمند تاریخی بامیان را، که ثبت میراثهای فرهنگی جهان است، درمعرض خطر نابودی قرارداده و اگر در قسمت حفاظت آنها توجه جدی صورت نگیرد این آبدات تاریخی ارزشمند نابود شده و تاریخ این سرزمین از بین خواهد رفت.

معمولا افراد یک جامعه،در پهلوی داشتن رسم و رواج های مختلف ،بازی هایی هم دارند که در روزهای اعیاد،رخصتی ها و اوقات فراغت،خود را با آن سرگرم می سازند.

مردم ولایت بامیان هم مثل دیگر اقوام ساکن در افغانستان در کنار دیگر عنعنات قومی و محلی شان،بازی هایی دارند که ایام رخصتی خود را با آن سپری می کنند. بازی هایی که در بین ساکنین ولایت بامیان مروج بوده و تا کنون در بعضی مناطق اجرا می شوند، انواع مختلفی دارند که اکث

راً به شکل گروهی اجرا می شوندکه از آن جمله می توان گرگ و بره، نیزه بازی، بزکشی، و رقص پشپو را  نام برد.

 در گذشته مردم مناطق مرکزی کشور و بخصوص باشندگان ولایت بامیان بازی های زیادی را اجرا می کردند که متأسفانه امروز به تعداد انگشت شمار از این بازی ها باقی مانده و زیادتر آن ها به فراموشی سپرده شده است.

در مورد اینکه تاریخ این بازی های به کی برمی گردد، ابراهیم اکبری رئیس اطلاعات و فرهنگ بامیان می گوید: طبق معلوماتی که بدست آمده تاریخ بعضی از این بازی های محلی به قرون اولیه میلادی برمی گردد. اما سوال اصلی اینجاست که چرا این بازی ها کمرنگ شده و در حال از بین رفتن هستند؟

 

امیر فولادی مسئول اسبق دفتر ایکوتوریزم ولایت بامیان، تغییر نحوه زندگی مردم، شهرنشین شدن باشندگان این مناطق، فقر اقتصادی و جنگ های داخلی را دلایل اصلی از بین رفتن بازی های محلی می داند.

اما ابراهیم اکبری رئیس اطلاعات و فرهنگ ولایت بامیان، بر این باور است که عدم تشویق نهاد های مدنی مربوط و ادارات دولتی، و استفاده نشدن از این بازی ها به عنوان مسابقه های ملی و بین المللی دلائلی است که باعث از بین رفتن بازی های محلی شده اند.ولی چگونه می توان از نابودی این بازی ها جلوگیری کرد؟

قربانعلی مرد کنهسال بامیانی می گوید: سه دهه جنگ نه تنها باعث ویرانی کشور گردیده بلکه بازی های با ارزش بومی این مناطق را نیز تحت تأثیر قرار داده و کمرنگ ساخته است.                                                 

 

وی می افزاید: احیای مجدد این بازی های نیاز به برگزاری جشنواره ها و محافل فرهنگی داشته که ریاست اطلاعات و فرهنگ بامیان و نهادهای مدنی مربوط، در این زمینه وظیفه دارند تا برای حفظ،نگهداری، و احیای مجدد فرهنگ بومی و بازی های محلی این ولایت، اقدامات لازم را روی دست بگیرند. اگر بازی های محلی ولایت بامیان از بین بروند چه پیامد هایی خواهد داشت؟

 

اسماعیل ذکی هماهنگ کننده شبکه جامعه مدنی وحقوق بشر در زون مرکزی می گوید: هویت یک ملت بر می گردد به گذشته های تاریخی آن که همان داشته های فرهنگی و هنجارهای اجتماعی آن می باشد، بناءً از دست دادن یکی از نحله های فرهنگی آسیب به بدنه فرهنگی آن ملت وارد می سازد، که پیامد آن قطع و گسست نسل جدید آن ملت در بعضی مسایل فرهنگی که بازی های محلی یکی از آن بوده، با گذشته می باشد.گفتنی است که این بازی ها در گذشته بسیار مروج بوده،ولی اکنون در حال از بین رفتن هستند و فقط در بعضی مناطق اجرا می شوند.

 با این حال امید میرود که ریاست اطلاعات و فرهنگ بامیان و نهادهای مدنی مربوط در این زمینه اقدامات لازم را روی دست گیرند تا باشد که از  نابودی این ارزش فرهنگی جلوگیری شود.

 

محمدزمان احمدی- ولایت بامیان

 

افغانستان علی الرغم طبیعت کوهستانی مردانی برزگی را در دامن خود پروریش داده که کارنامه های هرکدام سر شاراز قهرمانانی و استواری با خصوصیات رزمی مانند کوه های بلندی این سر زمین است. مردم استبداد زده افغانستان شاهد مبارزات میلیونها تن ازمبارزین ملی راه آزادي اند که در تاریخ خونین کشورما قهرمانانه علیه ا ستبداد حکام مستبد رزمیدند واین چهره های شا خص جنبشهای ضد استبدادی هرکدام نقش جا نبازانه خودها را ایفا ء نموده اند.

استبد اد در افغا نستان یک حقیقت خونبارتا ریخیست که بابه قدرت رسیدن نادرخان وبرادران وبخصوص در زمان صدارت محمد هاشم خان.محرومیت سیاسی , اقوام محروم کشورغیر قابل تحمل و طاقت فرسا گردیده و ابعاد گسترده تری را اختیار نموده بودومظالم مامورین حکومتی برمردم و ترورهای بیرحمانه علیه شخصیتهای  سیاسی واجتماعی اجراوتعداد زیادی از مبارزان جسورو فداکار که علیه ستم وخود کامگی مبارزه میکردند در سیاه چال ها  انداخته میشدند.

شاد روان شهید فرقه  میرغلام نبی خان چپه شاخ وبرادرانش نيز بدون شک اززمره  بزرگمرداني بودندکه نميتوان، مبارزات فداکارانه اووبرادرانش را دربرابر بی عدالتی واستبداد خاندان نادری  فراموش نمود.

 شهید فرقه مشر غلام نبی خان چپه شاخ  از قوم میر بچه وباشنده اصلی ولسوالی حصه اول بهسود ولایت وردک میدان فعلی بوده وغلام رضابیگ پدر شهید فرقه مشرنیز مدت هشت سال سیه چال امیر عبدالرحمن جلاد راسپری کرده بود. شهید چپه شاخ درزمان شاه امان الله  همراه  با سه برادرش بحیث افسران ارشد نظامی در قطعه گارد تشریفات شاه امان الله خان خدمت میکردند و نظر به استعداد و شایستگی  شجاعت و درایت که در بخش نظامی داشت بعدا به رتبه فرقه مشری رسید که برعلاوه خدمت در گارد در ولایت فاریاب – مرکز وزارت دفاع وقت نیزایفای وظیفه نموده است و در قلعه هزا ره های چنداول شهر کابل دریک حویلی شخصی زندگی مینمودند .

 فرقه مشر شهید چپه شاخ و برادرانش از زمره طرفداران و مدافعین سرسخت نهضت امانی ونهضت مشروطه خواهان بودند که جهت تشویق وترغیب شاه امان الله برای صدور فرمان لغو برده گی  و بندگی مردم هزاره از طرف آن شاه وطندوست نقش اساسی داشتند. فرقه مشر شهید چپه شاخ  درهنگام جنگ کوتل اونی همراه با قوای تحت امرش دوشادوش مرحوم فرقه مشر فتح محمد میرزاد و سید احمد شاه نورو دیگران میرزمید تا اینکه مشترکا جبهه کوتل اونی رافتح ودشمن راسرکوب نمودند ویکی ازفاتحان عمده ءاین جنگ بشمارمیآید .

 شهید فرقه مشر چپه شاخ  و برادرانش  بخاطر آن از شاه امان االله جانبداری مینمود که این شاه جوان بخت مردم هزاره را که شهید چپه شاخ به آن تعلق داشت از قید بردگی رهائی بخشیده بود.

                  

در تصویربال

شهید  فرقه مشر چپه شاخ وبرادرانش چون از طرفداران ویاران نزدیک شاه امان الله خان بودندکه بعد از بقدرت رسیدن خانواده مصاحبین در راس نادر خان همواره  شهید فرقه مشرو برادرانش مورد غضب و تهدید نادر خان و اطرافیان آن قرار داشت وگرچه شهید فرقه مشردر جریان ملاقاتهایش بانادرشاه بارها ازمظالم حکومت او بالای مردم هزارجات درمورد اخذ مالیات ظالمانه ازاراضی ومحصولات مواشی زیرنام مالیه روغن ودیگر اخاذیهای حکومتی  وظلم حکام محلی شکایت میکرد اما نادرشاه خان از همه مطالبات فرقه مشرشهید طفره رفته و دفع الوقت میکرد.تا اینکه شهیدفرقه مشر چپه شاخ و برادرانش  بعد ازاشتراک درروز فاتحه گیری یکی از مشروطه خواهان درشهر کابل زندانی شدندوشرایط دشوار زندان را همراه با شکنجه وعذاب طاقت فرسا متحمل میگردیدند .

شهید فرقه مشرغلام نبی خان چپه شاخ از زمره همان مبارزین دادخواه و مردم دوست بودکه در ین راه پراز خوف وخطر مدت چهارده سال زندان را همراه با سه تن ازبرادرانش هریک میرمحمدرضاخان – میرغلام حسین خان  و سرمیر محمد سرورخان سپری کردند و بعد از رهائی  آنها اززندان در سال 1326 شمسی همزمان فرقه مشرشهید فتح محمدخان میرزاد  به قندهار ونایب سالارسید احمد شاه نور به ولایت بغلان و فرقه مشر شهید میرغلام نبی خان چپه شاخ  و برادرانش به ولسوالی رستاق ولایت تخار کنونی تبعید شدند .

شهید فرقه مشرچپه شاخ  همر اه با برادرانش دراوایل سالهای تبعید باید هرهفته در دفتر حکومتی  محل حاضری میدادند اما با وجود این همه فشارها  ایشان  در برابر بیعدالتی  و بیدادگری نظام  تکقومی و خاندانی نادری تسلیم نشدند. بعدازتبعید نمودن فرقه مشرشهید همراه با دوتن از برادرانش به ولایت تخاربرادردیگرش بنام سرمیر محمدسرور خان یکجا با مادروی مدت کوتاهی را درحویلی واقع درقلعه هزار ه ها ی چنداول درشهر کابل زیست داشت ولی بزودی سرمیرمحمد سرور خان به زاد گاه  پدریش درولسوالی حصه اول بهسود ولایت وردک میدان رفت و منحیث سر میر و بزرگ قومی ازقوم میربچه  وسایر اقوام محل  سر پرستی میکرد .

شهید فرقه مشرچپه شاخ شخصیت مقاوم – بیباک وباجرئتدربرابراستبداد ومظالم حکام وقت بود وباقاطعیت نظریات داد خواهانه خود را درهرموقع ابرازوظلم و بیعدالتی را افشا و برملا میساخت.اما درعین حال فرقه مشرشهید دارای اخلاق متواضع در برابر مردم زحمتکش کشور داشت که برخی اوقات درهنگام عبوراز بازاردرشهرکابل حمالان وکراچی وانان را به آغوش میگرفت و دستهای شان  را بوسه میزد.

شهید فرقه مشرچپه شاخ  باالاخره درسال 1330 خورشیدی درشهرتالقان دریک مهمانی توسط یکی ازعمال حکومتی مسموم ساخته شد زیرا علایم زهری در هنگام معاینات طبی در وجود ایشان بمشاهده رسیده بود وجسد شهید فرقه مشر دریکی از قبرستانهای شهر تالقان مرکز ولایت تخار دفن گردیده است

روحش شاد و یادش گرامی باد! 

 صاحب قلم گرچه بخاطر گرامی داشت از مبارزین ملی واعضای نهضت مشروطه خواهان افغانستان در جریان چند سال اخیر بوسیله  نشرمقالات درسایتهای انترنیتی ازکارنامه های آنان یاد اوری نموده است.مگر خوشبختانه درین اواخیر از طریق محمد عیسی مشاورفرزند میرغلامحسین خان ومحمد فهیم مشاورفرزندمحمدعیسی مشاور برادرونواسه برادرشهید فرقه مشرچپه شاخ معلومات همرا ه با برخی از فوتوهای ایشان را دریافت نمودم وهم چنین از میرمحمدسلام سناتورپشین نواسه ویار ومددگار شهید فرقه مشر فتح محمدخان میزاد نیز معلوماتی را درین مورد دستیاب که درمقاله کنونی درباره مبارزات دادخواهانه این شهید بزرگوار مطالبی را خدمت خوانندگان محترم تقدیم وآرزومندم که مورد توجه قرارگیرند.

-بیست وهفتم- ماه- مارچ – سال 2011

خدمات امور کنسولي مانند تمديد و در خواست پاسپورت، وکالتنامه، حصر وراثت در وقتها و مکان ذيل با حضور کنسول سفارت کبرای جمهوری اسلامي افغانستان در کشورهای شمال اروپا محترم آقای بشير احمد شکران، ارائه ميگردد.

زمان:              روز جمعه مورخ 8/4/2011، از ساعت 10 صبح تا 4 عصر

                      روز شنبه مورخ 9/4/2011، از ساعت 10 صبح تا 4 عصر

مکان:              مرکز بين المللي فرهنگي کايسه در هلسينکي

آدرس:            

     Mikonkatu     17     C     Helsinki,

International Cultural Centre Caisa/Kulttuurikeskus Caisa                              

/ Second floor, meeting room 2 منزل دوم، اتاق جلسۀ نمبر 2

لينک وبسايت مرکز فرهنگي کايسه:

http://www.caisa.fi/

جهت معلومات بيشتر و نام نويسي به نشاني ذيل مراجعه گردد:

E-mail:  af.finland@gmail.com

تلفون: ­­0453180140 حامد شفايي (فنلند)

تلفون: 004723239226 (ناروی)

http://www.afghanistanembassy.no/

متن اطلاعيه به دری و پشتو . ضمنا” در وبسايت سفارت افغانستان در ناروی. درلینک مراجعه فرمایید

http://www.afghanistanembassy.no/article/70949/اطلاعیه-خبرتیا

خدمات و تدارکات: از طرف کانون افغانستانی های فنلند

http://maps.google.fi/maps/ms?vps=3&jsv;=325c&hl;=fi&ie;=UTF8&oe;=UTF8&msa;=0&msid;=218098273839299151446.00049f872b873194a6eec

فرهاد دریا هنرمند شناخته شده کشور که طی ماه های اخیر با رفتن به مناطق نا امن افغانستان با اجرای کنسرت های پیام آور صلح بود. لقب شخصیت سال را کسب کرده و در کنار سه شخصیت دیگری قرار گرفت که در جریان سه سال گذشته این لقب را بر اساس رای مردم به دست آورده بودند

رادیو آزادی که به روز شنبه بخاطر معرفی این شخصیت سال نشست خبری را در تالار بین المللی مطبوعات در کابل راه اندازی کرده بود، پیرامون کار کرد های فرهنگی، اقدامات بشر دوستانه و تلاش های که فرهاد دریا در بخش صلح و آشتی انجام داده بود توضحیات ارایه شد.

رحیم الله سمندر مسوول رادیو آزادی در کابل گفت که فرهاد دریا بخاطر تلاش هایش در جهت رساندن پیام صلح از سوی مردم، شخص برگزیده یی شناخته شد، رادیو آزادی نیز لقب شخصیت سال را به وی تفویض کرد.
پوهنمل غلام نبی فراهی معین توریزم وزارت اطلاعات و فرهنگ در این نشست ضمن ستایش از اقدام رادیو آزادی، از سایر هنرمندان نیز خواست تا در راه صلح و انسان دوستی تلاش کنند.

وی افزود:« من باور دارم و متیقن هستم که گزینش فرهاد دریا به عنوان شخصیت سال رادیو آزادی لقب بی نظیر است و این چنین موفقیت ها نصیب افرادی مثل فرهاد دریا می شود که آنها قهرمان کشور شان شده می توانند
وزارت اطلاعات و فرهنگ افتخار دارد که از چنین شخصیت فرهنگی در این تالار یاد می کند. تنها وظیفه رادیو آزادی نیست که رسالت را در این بخش انجام می دهد بلکه تمام رسانه ها رسالت مشابه دارد.»

فرهاد دریا در این محفل حضور نداشت و اما وی پیامی را عنوانی اشتراک کننده ها و رادیو آزادی از ایالات متحده امریکا فرستاده بود که برای حاضرین مجلس پخش گردید و در بخشی از آن چنین گفته شده است:
«من به حیث یک هنرمند کوچک به شما وعده می دهم، همچنان که همیشه در کنار هموطنان خود بوده ام امثال نیز هنر خود را وقف صلح و خوشبختی انسان و مردم خود کنم.»

با آنکه فرهاد دریا در محفل حضور نداشت، اما از کارهای هنری وی و سایر فعالیت های اجتماعی که داشت سخن زده شد. در این محفل هارون قرغه مسوول برنامه های فرهنگی و اجتماعی فرهاد نیز اشتراک کرده بود و سخنرانی کرد و در بخشی از صحبت هایش چنین گفت: «جای بسیار خوشی است که از خدمات هنرمند عزیز ما فرهاد دریا در زمان حیاتش قدردانی می شود. از تلاش های گرداننده گان رادیو آزادی اظهار سپاس نموده و برای ایشان در پوشش هرچه گسترده تر حقایق زنده گی افغان ها موفقیت آرزو می کنم.»

قبل از فرهاد دریا در طی سه سال گذشته، گل آغا شیرزی والی ننگرهار، داکتر رمضان بشر دوست نماینده مردم در ولسی جرگه و انارکلی هنریار یکی از فعالین حقوق بشر در افغانستان به خاطر تلاش های شان لقب شخصیت سال را به دست آورده بودند.

فرهاد دریا به عنوان یک هنرمند افغان که اکنون در خارج از کشور نیز از شهرت خوبی برخوردار است طی ماه های اخیر به مناطق مختلف کشور از جمله ولایت نا آرام هلمند، و شهر های مزارشریف و هرات رفته و برای دهها هزار تن از علاقمندان برنامه های موسیقی را اجرا کرد.

پیمایش به بالا