Suomen afganistanilaisten järjestö ry

حوالی ساعت 10 شب گذشته کوچی های مسلح بر مناطق مردم محلی حمله کرده و تاحال 25 قریه در ولسوالی ناهور را به آتش کشیدند.
محمد صافی اکبرنماینده ناهور در شورای ولایتی به خبرگزاری بست باستان گفت، حوالی ساعت 10 شب گذشته کوچی های مسلح از منطقه “دشت گوله” بالای قریه های مردم حمله کردند، که به گفته وی تاحال 25 قریه با تمام دار وندارش توسط کوچی ها به آتش کشیده شده است.

او افزود، مردم محل تنها توانسته اند جان خود را از خانه های خود بیرون کشند و اموال شان همه در حمله ناگهانی کوچی ها به آتش سوخته است.
این عضو شورای ولایتی گفت، چند روز قبل طالبان با تبانی با کوچی ها، آنتن های مخابراتی را در ساحه تخریب کردند، تا گزارشات از حمله آنان به بیرون داده نشود.
هم چنین وی افزود، درحال حاضر کوچی ها به آتش کشیدن قریه ها ادامه می دهند، و راه ارتباطی میان مرکز و ولسوالی ناهور نیز توسط طالبان در منطقه قیاق بسته شده است.
او تاکید کرد، در حال حاضر قریه های کدوک، کتار، شهر پائین، شهربالا، چاه اسب، بستر آب وسنگ لاکو، قریه هایی اند که به تازگی به آتش کشیده شده است.
محمد علی احمدی معاون والی غزنی ضمن تایید به آتش کشیده شدن قریه ها توسط کوچی ها گفت تلاش جریان دارد تا از تخریب بیشتردرین مناطق جلوگیری شود.
معضل کوچی ها از جمله مسایل مهمی است که به باور بسیاری ها از آن استفاده ابزاری وسیاسی صورت می گیرد.

خبرگزاری بست باستان
جوزا
پاک نیا- غزنی

مجلس نماینده گان روز شنبه گفت که حکومت با تلاش های شورای عالی صلح می خواهد تا طالبان را درکابینه شامل بسازد.شماری ازنماینده گان با انتقاد سخت ازحکومت گفتند که رییس جمهور منتظراست پس از نتایج گفتگوهای صلح با طالبان اعضای باقی ماندۀ کابینه را برای گرفتن رأی اعتماد به مجلس نماینده گان معرفی کند.

این نماینده گان هشدارداده اند تا هنگامی که در برابرحکومت از زور کار گرفته نشود، رییس جمهور اعضای باقی ماندۀ کابینه را معرفی نخواهد کرد.

بیشترازیک هفته ازاعتراض وسکوت مجلس نماینده گان به علت معرفی نکردن اعضای باقی ماندۀ کابینه می گذرد.

شماری ازنماینده گان در مجلس نماینده گان گفتند تا هنگامی که نامزد وزیران برای گرفتن رأی اعتماد به مجلس نماینده گان معرفی نشوند این مجلس به اعتراض هایش ادامه خواهد داد.

عبدالظاهر قدیر، نمایندۀ مردم در مجلس گفت: «بیایید نکتۀ اصلی را جستجو نماییم که وزیران چرا معرفی نمی شوند؟ گفتگوی شورای عالی صلح با طالبان جریان دارد، و طالبان نیز دراین کابینه خواست های دارند. رییس جمهور به زودی نمی تواند که نامزد وزیران را به شما معرفی کند.»

درهمین حال شماردیگری از نماینده گان گفتند که این سکوت ها سودی در پی نخواهند داشت و باید ازحکومت به گونۀ جدی اعضای باقی ماندۀ کابینه خواسته شود.

بکتاش سیاوش، نمایندۀ مردم درمجلس گفت: « قانون اساسی وثیقۀ ملی ما است.

کسی که در برابر وثیقۀ ملی ما چنین برخورد می کند، آیا میکانیزم برای برخورد با او در نظر نیست اگر واقعاً راه حلی برای این مشکل می خواهید، پس بیایید تصمیم بگیرید و رییس جمهور را برای آن چه که به تعلیق در آوردن مواد قانون اساسی افغانستان است مورد بازپرس قرار بدهید.»

در همین حال، شیر ولی وردک، نمایندۀ مردم در پارلمان افزود: «وزیر آن زمان وزیر می باشد که رأی اعتماد از سوی مجلس نماینده گان بگیرند که متأسفانه ما در کابینه نداریم.»

این درحالی ست که نزدیک به 2 سال است که شماری وزارت ها ازسوی سرپرستان اداره می شوند.

طلوع نیوز

80 تن ازپناهجویان افغان در بلجیم با وضیعت ناگواری روبرو اند.
آنان به خاطر رشد شدن وضعیت در خواست های پناهندگی شان دست به اعتصاب غذایی زده بودند اما پولیس بلجیم روز پنجشنبه در خانه ای که آنان دست اعتصاب زده بودند هجوم برده و تمامی 80 نفر را از آنجا بیرون کرد.
هیلینی کروکارت یک وکیل بلجیمی که از این گروه نمایندگی می کند به رادیو آزادی گفت که پالیسی های اداره مهاجرت بلجیم افغان ها را بی خانه و بی پول ساخته و آنها جایی برای زندگی ندارد.
آنها به افغان ها گفته اند در وضیعتی قرار ندارند که پناهجویان را بپذیرند و یا هم برای آنها مصونیت بدهند. آنها در عین حال می گویند ممکن نیست پناهجویان را دوباره به کشور شان باز گردند زیرا به باور آنها افغانستان خطرناک است؟!بنابراین در حال حاضر آنها به همین شکل باقی خواهند ماند، یعنی در سرک ها! یک قاضی فیدرال بلجیم روز پنجشنبه دستور داد تا این ساختمان را که در آن مهاجرین افغان برای ماهها زندگی می کردند بسته شود. سپس شهرداری بروکسل این حکم را به اجرا گذاشته و گروه 80 نفری مهاجرین را از این ساختمان بیرون کرد. این ساختمان در یکی از محلات مرکزی پایتخت بلجیم و در نزدیکی دفاتر مرکزی اتحادیه اروپا موقیعت دارد.

در حال حاضر مردم منطقه برای این افغانها آب و غذا می دهند. اما واقعیت زندگی این افغان ها خیلی بدتر از آن است که در گزارش گفته شود. آنها نه کدام وسیله برای گرمی خود دارند، نه تشک برای خوابیدن و زندگی آنها به آب و غذای باشندگان همین محل وابسته است. در حال حاضر 4 تن از این پناهجویان افغان بخاطر بیماری در شفاخانه بستر شده اند.

حمید یکی از افغانهاییست که از سال 2007 میلادی در انتظار است تا از سوی حکومت بلجیم پذیرفته شود. او که در همین گروه 80 نفری شامل بود، وضیعت را چنین بیان می کند؛ آنها فقط تلاش کردند تا ما را به سرک ها بیاندازند و به ما نگفتند که جایی برویم بخاطراینکه ما آدرسی نداریم، خانه ای نداریم. ما هیچ جایی نداریم که به آن برویم. آنها فقط به ما گفتند که از این خانه بیرون شوید و هیچ توجهی ندارند که ما کجا برویم فقط ما را در سرک ها انداختند.

وکیل رسمی این پناهجویان می گوید دولت بلجیم باور ندارد که آنها مستقیماً از افغانستان آمده باشند و شاید که در ایران و پاکستان مستقر بودند.به گفته او در صورتی که کشور اصلی آنها معلوم نباشد، حکومت بلجیم نمی توانند آنها را دوباره به جایی بفرستند و به این ترتیب دست مقامات هم در بسیاری موارد، برای فرستادن دوباره افغانهایی که در سرک ها بسر می برند، بسته به نظر می رسد!

شبکه اطلاع رسانی افغانستان

دولت آلمان یک میلیون یورو در اختیار ایران قرار می‌دهد تا هزینه آوارگان افغانی در این کشور شود. گیدو وستروله، وزیر خارجه آلمان با یادآوری شرایط ناگوار یک میلیون پناهجوی افغان در ایران، افزود که تنها در صورت تامین ثبات در افغانستان است که وضعیت این پناهجویان به صورت پایدار بهبود می‌یابد.

این سومین بار است که وزارت خارجه آلمان، یک میلیون یورو برای کمک به آوارگان افغان مستقر در ایران اختصاص می‌دهد. این مبلغ زیر نظر کمیساریای عالی پناهندگان سازمان ملل، صرف نیازهای دارویی و پزشکی این آوارگان می‌شود. بسیاری از پناهجویان افغان بیش از سی سال است که در ایران به سر می‌برند.

صدای المان

روزنامه امریکایی اکسپرس تریبیون در شماره اخیر اش نوشته است ایالات متحده، تماس هایی را با ملاعمر رهبر طالبان برقرار نموده است تا به این وسیله معضله افغانستان از راه مذاکره و مفاهمه، حل گردد.به نوشته روزنامه، فرصت این تماس امریکایی ها با ملا عمر را یک سخنگوی اسبق طالبان، مساعد ساخته است.

عبدالحقیق که زمانی با داکتر محمد حنیف سخنگوی طالبان کار می کرد گفته است، وی زمینه برقراری تماس بین واشنگتن و رهبر طالبان را فراهم نموده است.

داکتر حنیف که بعد از دستگیری ملا عبدالطیف سخنگوی سابق طالبان جانشین وی شده بود، حدود چهار سال پیش در افغانستان دستگیر شد.

به نوشته اکسپرس تریبیون، امریکا به طالبان پیشنهاد کرده است که قدرت در جنوب افغانستان در دست آنها بوده و در شمال قدرت در دست کسانی باشد که امریکا بالای آنها نفوذ دارد، ولی طالبان این پیشنهاد را رد کرده اند.

جنرال حمید گل رییس سابق آی اس آی یا ادارهء استخبارات پاکستان گفته است: چنین یک پیشنهاد برای طالبان افغان غیر قابل قبول است چون چنین یک اقدام، افغانستان را با تهدید تجزیه مواجه می سازد.

روزنامهء اکسپرس تریبیون از قول یک دیپلومات پاکستانی که نخواسته است نامش افشا گردد نوشته است که طالبان این را می دانند که شکست دادن نیروهای خارجی در افغانستان کار ساده نیست و امریکا هم این را می داند که در چند ماه آینده توان شکست دادن طالبان را ندارند.

از سوی دیگر برهان الدین ربانی رییس شورای عالی صلح افغانستان در این ماه به ولسی جرگه گفت: تماس هایی را با طالبان برقرار نموده اند ولی طالبان تا حال بالای شورای عالی صلح اعتماد نمی کنند.

به گفته ربانی با اعضای شبکه حقانی و حزب اسلامی حکمتیار هم تماس دارند.

سفیر سابق پاکستان در افغانستان رستم شاه مهمند شک و تردید اش را در مورد تلاش های کابل جهت مصالحه با طالبان ابراز داشته می گوید، آنانیکه امتیازات را در حکومت افغانستان دارند مخالف موفقیت تلاش های صلح در افغانستان اند.

http://da.azadiradio.org
به گفته رستم شاه مهمند، کسانی که خواهان حفظ چنین امتیازات اند مخالف خروج نیروهای امریکایی از افغانستان هم می باشند چون به نظر آنها، حضور نیروهای خارجی در افغانستان می تواند محافظ امتیازات آنان باشد.

طالبان به نوبه خود برای صلح و آشتی، پیشنهادات دارند
و آن اینکه نیروهای خارجی از افغانستان خارج شده و هم نام های آنها از لست سیاه شورای امنیت ملل متحد حذف گردد.

در حالی که پروسهء خروج نیروهای امریکایی از افغانستان در ماه آینده میلادی آغاز خواهد شد، ملل متحد می خواهد نام های طالبان افغان را از لست نام های اعضای القاعده مجزا سازد.

در این مورد ظاهر طنین، نماینده افغانستان در ملل متحد گفته است، اگر چنین اقدام صورت بگیرد، زمینه خوب برای مذاکرات صلح با طالبان را مساعد خواهد ساخت.

 

پیشینه تاریخی معاهده خط دیورند:-کشوریکه درتاریخ معاصربالای آن افغانستان نام نهاده شده است خودزمانی بخشی ازجغرافیایی سیاسی بزرگتری بودکه حکومتهای آن با حمایت قدرتهای منطقه وفرامنطقه ای،مستقرویاخلع میشدند.اوضاع نابه سامان آن زمان افغانستان موجبات نگرانی دوابرقدرت وقت انگلیس وروسیه تزاری رافراهم آورده بود،آنها توافق نمودند تابرای پیشگیری ازبرخوردهای ممکنه میان متصرفات امپراتوریهای شان ازین کشور بحیث دیوارحایل استفاده ونظم و ثبات لازم را درآن برقرارنمایند.

چون درآن هنگام امیرعبدالرحمان پيش ازآن که اميرافغانستان شود، درسمرقند بسرميبرد وازسوي بريتانيايي ها با موافقت روسها زمینه فرارساختگی اوراازسمرقند به ولایات شمالی کشورفراهم نمودندوانگليسي ها شرط گماشتن وي برامارت افغانستان را از پيش تاييد معاهده گندمک ازسوي او گذاشته بودند وعبدالرحمان خان نیز برای رسیدن بقدرت اين موافقتنامه را پذیرفته بودکه بعدازاين توافق، انگليسيها ،مذاکرات محرمانهءراباعبدالرحمان خان،آغازونامهء به امضای مادرعبدالرحمان خان به وی فرستادند وموافقت اورا برای بازگشت به افغانستان وپذیرش فرمانروایی باپیروی ازتعقیب سیاست هواداری ازانگلیس جلب نمود.

او با حمایت انگلیسها ، به افغانستان حمله وکابل را تسخیروبه امارت افغانستان گما شته شد.امیرعبدالرحمن درسال 1893 میلادی معاهده ننگین دیورند رادربدل حفظ امارت کابل با سرمارتیمردیورندبه امضاء رسانید.امیرعبدالرحمن، فرد تابع واجیر شده استعماربریتانیا بود ومطابق به پلان آنها وظایف خائینانه وضدملیش رابه نفع استعماروقت انجام میداد که بعد ازخیانت تاریخی امضا وقبولی معاهدات دیورند وگندمک و تسلیم نمودن قسمتهای ازخاک افغانستان بکشوراستعمارگرانگلیس امیرعبدالرحمن درداخل کشورنیزبرای سرکوب جنبشهای ضد استعماری وسران مبارزین ملی اقدام خونین سرکوبگرانه را به پیش گرفت ومبارزات دادخواهانه اقوام محروم را سرکوب و بیش ازشصت دوفیصد نفوس جامعه هزاره را نابود و اراضی زاراعتی خانه وکاشانهءپدری مردم هزاره خاص ارزگان , دای چوپان , دای فولاد ,چوره , گیزاب , خلج ,قندهار, زابل وهلمند, را بزورغصب وسرزمین غضب شده هزاره های مناطق مذکوررا برای قبایل پشتون تبارمتجاوزواشغالگرخودتقسیم نمود.

گرچه امضای معاهده دیورند یا کنوانسیون کابل که میان هند بریتانیایی وامیرعبدالرحمان خان این خائین ملی ودشمن خاک ومردم کشوربه امضاء رسیده بود ولی بعد ازاو امیرا ن و شاهان هم خاندانی وی نیز درباره استرداد و عدم رسمیت این خط کدام اقدام عملی نکردند که براساس آن معاهده مرزهای بین المللی افغانستان، برپایه سازش میان امپراتوری بریتانیای کبیروامپراتوری روسیه تزاری درچندین موافقتنامه درهنگام فرمانروایی امیریعقوب خان، امیرعبدالرحمان خان، امیرحبیب الله خان، امیرامان الله خان، نادرخان وظاهرخان نیزبازتاب ومورد تائید قرارگرفته است ودردوره امان الله خان انگلیسی ها پیش شرط گذاشته بودند که تنها با برسمیت شناختن «خط دیورند» به عنوان مرز بین المللی افغانستان، حاضرندکه استقلال این کشوررا به رسمیت بشناسند وامان الله خان دوبارطی قراردادهای رسمی این خط را به عنوان مرز بین المللی کشور به رسمیت شناخته بود وبعدا حکومات گروه های سیاسی راست وچپ وگروه طالبان نیزدرباره ختم میعاد امضای معاهده خط دیورندکدام موقف شفاف نگرفتند.

ولی، صرف درزمان صدارت وریاست جمهوری سرد ار محمد داود بنا برتقاضای شرایط سیاسی وقت درجهان ومنطقه وجلب توجه اقوام آنطرف خط دیورند واقوام پشتونتبار داخلی وبرای دستیابی بقدرت بیشتر درکشور وبخاطر بهره برداری سیاسی ازقضیه پشتو نستان ومعاهده دیورند ،ایندو موضوع را به پیش کشید، چون اوبیک چنین دستاویزی نیازداشت اما،بعدا داوود خان ،با میانجیگری شاه ایران خواست به این مساله پایان ببخشد.که این اقدام وی، خشم مسکو را برانگیخت ومسکو دست به سر نگونی رژیم داود خان زدکه بزرگ ترین بازنده دراین پهیره بدلیهای خونین نظام های حاکم درافغانستان مردم بینوای افغانستان بودند که درجریان بیش به سه دهه بحران و خشونت تا هنوز قربانی میدهند .

بعد از ایجاد کشور پاکستان در سال 1947- میلادی درطی مدت بیش از سه دهه اخیراین کشوربازیهای چندین جانبه سیاسی واستخباراتی را درمساله خط دیورندانجام داده است تا توسط یکی از رهبران افغانستا ن خط تحمیلی دیورند را امضا ء و نشانی شد مجدد نماید که برای بر آورده نمودن این هدف تنظیم مسافرت سردار محمد داود به پاکستان -برگزاری ملاقات نورمحمد تره کی با ذوالفقارعلی بوتو درکابل و دعوت حفیظالله امین ازوزیرخارجه پاکستان به کابل که بنا برتغیرحکومت عملی شده نتوانست وباالاخره تهدید وقتل داکترنجیبالله بخاطرعدم امضا خط تحمیلی دیورندکه همه آنها بوسیله ء بازیها ی سیاسی مقامات پاکستان سازماندهی شده بودند اماکدام موفقیتی به همراه نداشته است.

همه میدانند که درساختاربدنهء اصلی دولت مرکزی پاکستان نخبگان سیاسی ایالتهای پیشرفته وصنعتی پنجاب وسند درسیاستها و تصمیم گیریهای سرنوشت سازپاکستان نقش تعین کننده ومهم داشته است ولی مردمان ایالتهای پشتونخواه و بخصوص بلوچستان تحت ظلم و ستم حاکمان پنجابی قراردارند.گرچه خانغفارخان نهضتی را بنام خدای خدمتگاران برای آزادی و تحصیل استقلال سیاسی ایالت صوبه وسرحد وقت و ایالت بلوچستان ایجاد نمود و مدت زیادی درین راه علیه استبداد و بیدادگری ملی حاکمان پنجابی مبارزه کرد.

اما موثریت لازم ببارنیاورد که بعدا ولی خان فرزند خانغفارخان -حزب عوامی ملی را تاسیس کرد که اکنون اسفندیار ولی پسراو رهبری این حزب را به عهده دارد و درسالهای اخیر حکومت ایالتی را درایالت پشتونخواه کنونی تشکیل دادو چندین نماینده در پارلمان مرکزی پاکستان داشته و درائتلاف باحزب مردم پاکستان درترکیب حکومت مرکزی پاکستان نیزحضور دارند.

قرارمعلوم درمانیفست حزب عوامی ملی ازهویت قومی افغان بودن شان ذکری نشده است، اما در بخش سیاست خارجی این حزب نگاشته اندکه بخاطر مشترکات فرهنگی، دینی، زبانی و تاریخی بین مردم پختونخواه و مردم افغانستان، روابط دوجانبه به اساس تساوی حقوق وعدم مداخله دراموریکدیگراستوارمیباشد.گرچه نخبگان قبیله یی پشتون درهردو کشورهمواره از دولتهای افغانستان و پاکستان کمکهای مالی میگیرندو این نخبگان قبیله ای نقشۀ جدیدی بنام لوی افغانستان” نیز ترسیم کرده و حتی ایالت بلوچستان را نیز به آن ملحق کرده بودند.

حزب عوامی ملی و دیگر جریانات سیاسی ایالت پشتونخواه گرچه ظاهرا شعار سیاسی و تبلغاتی اتحاد اقوام پشتون هردوطرف خط دیورند را سرمیدهند ولی آنان هیچگاهی علاقمندی برای یکجا شدن با اقوام پشتون افغانستان ندارند چون قبایل پشتون ساکن در پاکستان ازلحاظ سطح رشد زندگی اقتصادی ,اجتماعی وسیاسی نسبت به اقوام پشتونتبارافغانستان که با وجودداشتن سه قرن حاکمیت تکقومی دریک مرحله پیشرفته ترقرارداشته وآنان علاقه ندارند که سرنوشت سیاسی خودها را با سرنوشت اقوام یک سرزمین جنگ زده گره بزنندوپشتونهای اکثریت ومرفه پاکستانی تسلیم خواسته یک اقلیت شدیدأ عقبمانده به قبرستانی بنام افغانستان گردند.

چنانچه سمیناری دراخیرماه اپریل سا ل جاری میلادی به اشتراک برخی ازروشنفکران و فعالان سیاسی پشتون تبارهردوطرف خط دیورند زیرنام دیورند جرگه درشهر لندن برگزارگردیده بود و قراراست دومین سمیناردیورند جرگه درنیمه دوم ماه جون سا ل روان عیسوی دریکی از ممالک اروپائی دایرگرددگرچه درجلسات سمیناردیورند جرگه بیشتربالای انقضای میعاداعتبارمعاهده خط دیورند بحث وگفتگوشده وسخنرانان سمینارتاکید میدارندکه ازتاریخ امضای این خط تقریبا یکصدوبیست سال سپری میشودوباشندگان دوطرف خط خواستارازبین رفتن وانقضای معاهده خط دیورندبوده واقوام ساکن دردوطرف خط دیورند میخواهند کشوری جدا گانهء را بنام پشتونستان بحیث یک مملکت مستقل تشکیل دهند و یا درحالت دومی که درصورت تجزیه پاکستان- کشوری را بنام افغانستان بزرگ با شرکت اقوام پشتون تبارهردو طرف خط دیورند همراه با کوچ اجباری وسرکوب بیشتراقوام غیرپشتون افغانستان فعلی تشکیل بدهند.

که درین حالت با مدغم شدن برخی ازمناطق بلوچ نشین افغانستان- ایران وپاکستان کشورمستقل بلوچستان ایجاد با درنظرداشت ساختار قومی واتنیکی برخی ازساحات از پیکر جغرافیای سیاسی ممالک پاکستان– ایران و افغانستان جدا گردیده وکشورهای مستقل و جداگانه را ایجاد خواهند کرد.مطابق براهداف سیاسی برگزارکنندگان سمینارها ی دیورند جرگه موضوع اصلی کارجلسات آن روی یک برنامه استرا تیژیک تجدید جغرافیای سیاسی درمنطقه میچرخدکه با تحقق آن نقشهء جغرافیای سیاسی ممالک منطقه بکلی تغیرپیداخواهند نمود.اما واقعبینانه خواهد بود که سخنرانان سمیناردیورندجرگه نقش خائینانه – نوکرمنشانه ووطنفروشانه امیرعبدالرحمن خان را باید درباره امضا معاهده دیورند مورد بررسی و تحلیل همه جانبه قرار دهند تا زوایای نامکشوف خیانت این امیرمزدور ونوکر استعماروقت بیشتر برملا و افشا گردد.

کشورپاکستان بنا برپیشبرد سیاستهای مداخله گرانه نظامیان پنجابی که لگام اصلی قدرت را در دست دارند ، در پهلوی حل و فصل مساله معاهده دیورند، همواره براهمیت عمق منافع استراتیژیکی خویش درافغانستان ، تاکید می ورزندو بدین منظورحاکمان پنجابی ازنخبگان پشتون مناطق قبایل آزاد ایالت پشتون خواه واز اقوام پشتون تبار افغانستان درطی مدت سه دهه اخیرزیرنام مجاهدین هفتگانه و بعدا گروه طالبان بخاطر تحقق منافع استراتیژیکی شان بهره برداری سیاسی نموده و ازمردم قبایل دو طرف خط دیورندبرای سرکوب و قتل عام اقوام غیر پشتون افغانستان استفاده ء ابزاری میکنندوطالبان که، یک پیامد برشالوده اسلام طراز قبیله ء ودارای ماهیت امنیتی و قومی اندکه دردامن پاکستان پرورش یافته است وپاکستان برای دادن نقش به طالبان درحوزه دولت سازی و بقدرت رساندن طالبان برای تحقق این مامول به عمق استراتژی خود درافغانستان وارد مرحله جدیدی ازمدیریت بحران وامتیاز گیری شده اند که هنوزهم بحران را درافغانستان آنان تشدید بخشیده وتلاش دارد تا بسترداغ جنگ و خشونت را درمناطق امن اقوام غیر پشتون کشورانتقال دهد.درحالیکه مردم افغانستان درطی بیش از یکقرن اخیر قربانیان زیادی داشته وهرروز برشمار این قربانیان افزوده میشود.

میلیون ها تن تاکنون جانشان را از دست داده اند، میلیون ها تن ناچار به ترک خانه وکاشانه شده اند.و میلیون ها تن دیگر زیربارظلم وستم، زندگی خلاف تمام ارزشهای انسانی را تجربه کردندو مانند میراثی – ظلم و ستم از نسلی به نسلی دیگر منتقل میشود.حاکمان پنجابی بنا برنیتهای غرض آلودونفاق افگنانه که درباره اقوام محروم افغانستان داردبارها ازاکثریت بودن اقوام پشتون درافغانستان سخن گفته اند درحالیکه درافغانستان تاهنوزشمارش دقیق نفوس مطابق به معیار های جهانی بصورت واقعی آن انجام نشده است که هیچ یک ازاقوام کشوربه تنهائی نفوس بیش از پنجاه فیصد را پوره کرده نمیتواندوبناء افغانستان رامیتوان سرزمین اقلیت های قومی درجهان نامید .

استراتیژی نزدیکی اسلام آباد وکابل درین اواخیربه یک حالت اجتناب ناپذیرمبدل گردیده و حکومت کابل درجریان مدت یک سال اخیربه بازیهای خطرناک وپیچیده ء سیاسی دست میزند. که درسازش پنهانی میان مقامات کابل و اسلام اباد موافقتنامهء پنهانی همراه با پیش شرطهای جداگانه میان این مقامات مبادله شده است که براساس این پیش شرطها مقامات کابل باید خط تحمیلی دیورند را امضا ء و آنرا بحیث سرحد رسمی دوکشور برسمیت بشناسد ودولت افغانستان باید نمایندگان طالبان را دردستگاه دولت شرکت دهد.

که درمقابل مقامات پاکستان به حکومت کابل اطمینان داده است که بعد ازعملی نمودن پیش شرطهای پاکستان ازطرف کابل دولت پاکستان تداوم وحفظ حاکمیت آقای کرزی رابا اشتراک نمایندگان گروه طالبان ودیگر مهره های مورد تائید پاکستان تضمین و حمایت میکند. ‌از آنجائیکه بدنه اصلی و مرکزی ترکیب ساختاری استخبارات نظامی- طالبی و تروریست پرور پاکستان را نخبگان اقوام پشتون تبارتشکیل که درین اواخیر براقای کرزی فشار میاورد تا به سمت طالبان بیشترتغیرجهت بدهد.

روانشناسان دانشگاه میسوری تاكید كردند بازی‌های ویدئویی خشن و تهاجمی موجب افزایش خشونت و پرخاشگری در كودكان و نوجوانای می‌شود كه این بازی‌ها را انجام می‌دهند.

 

به گزارش ایسنا، بنابر نتایج یك مطالعه جدید، كسانی كه به این بازی‌ها مشغول می‌شوند در رفتارهایشان خصومت بیشتری را نشان می‌دهند چون مغز آنها نسبت به خشونت كمتر حساس شده و كمتر واكنش نشان می‌دهد و در نتیجه در این افراد درصد پرخاشگری افزایش پیدا می‌كند.

به گزارش روزنامه بیزینس ویك، بروس بارتولو، استادیار روانشناسی در كالج هنر و علوم دانشگاه میسوری دراین‌باره گفت: از دورنمای روانشناسی بازی‌های ویدئویی به طور كلی ابزار آموزشی فوق‌العاده‌ای هستند چون به بازیكنان در ازای انجام انواع خاصی از رفتارها پاداش می‌دهد اما متاسفانه در بسیاری از بازی‌های معمولی ویدئویی این رفتار خشونت‌بار تهاجمی است.

هرچند در مطالعات قبلی رابطه بین این بازی‌ها با افزایش پرخاشگری در بازیكنان نشان داده شده بود اما در این مطالعه برای اولین ‌بار نشان داده شد كه بین این دو فاكتور رابطه علت و معلولی وجود دارد.

در این مطالعه متخصصان روی 70 نوجوان و جوان شركت كننده مطالعه كردند كه بازی غیرتهاجمی یا تهاجمی بازی می‌كردند. پس از 25 دقیقه بازی واكنش‌های مغزی این افراد به دقت بررسی می‌شد. این متخصصان پس از بازی دو تصویر مختلف را به شركت‌كنندگان نشان دادند. یكی تصویر مردی كه دوچرخه‌سواری می‌كرد و دیگری مردی كه لوله یك هفت‌تیر را داخل دهان مرد دیگری گذاشته بود.

بررسی‌های مغزی نشان داد كسانی كه بازی‌های خشن را انجام داده بودند در هنگام مشاهده تصویر دوم واكنش‌های مغزی كمتری داشتند یا به عبارت دیگر حساسیت این اشخاص نسبت به زشتی رفتارهای خشونت ‌بار كاهش پیدا می‌كرد.

این مطالعه در مجله روانشناسی اجتماعی آزمونی به چاپ رسیده است.

سلامت نیوز

 زندانیان در محبس تخار با شکایت از وضعیت بد زندان و عدم رسیدگی به موقع برای پرونده های شان از جانب مراجع عدلی و قضایی، از مقام های بلند پایه‏ی دولت افغانستان خواهان توجه جدی و رسیدگی عاجل به دوسیه های شان هستند. زندانیان این زندان می گویند، نبود جای مناسب نگهداری از زندانیان، نبود توجه به پرونده ها، پول، رشوت و حق تلفی آنان را به ستوه آورده و ممکن است در زندان تخار فاجعه خلق شود.

محمد امین، 35 ساله  از ولسوالی رستاق به اتهام قاچاق مواد مخدر سه سال است که در زندان تخار زندانی است. وی می گوید : « من یک دریور بودم، یک کسی با یک بوجی در مسیر راه به من دست داد تا موتر را ایستاد کنم، در موتر من سوار شد؛ وقتی به پوسته‏ی پولیس رسیدیم در تلاشی از بوجی این آدم مواد مخدر بیرون شد. بعد ما را آوردند این جا زندانی کردند. شخص قاچاقبراصلی با دادن پول به سارنوالی و محاکم بعد از یک ماه رها شد، اما همه‏ی اتهام بالای من وارد شد و حکم محکمه هم بالای من تطبیق گردید؛ چون من نه واسطه داشتم  و نه پول؛ فعلا زن و فرزند من در ولسوالی رستاق بدون سرپرست زندگی می کنند، و وضعیت زندگی شان خیلی خراب است.»در حالی که در قانون اساسی افغانستان، جرم یک عمل شخصی خوانده شده است، اما در زندان تخار کسانی هستند که به جرم دیگران محبوس شده اند.

یارمحمد از ولسوالی اشکمش 44 ساله دو سال می شود که به اتهام قتل در زندان تخار زندانی است. وی با شکایت از مقام های عدلی و قضایی می گوید : «یک قتل در قریه‏ی ما صورت گرفت و مردم بالای من اشتباه داشتند. برادر و بچه‏ی مرا هم به همین اتهام دستگیر کردند. قتل در موقعیتی صورت گرفته که نه تنها من؛ بلکه شش نفر دیگر نیز حاضر بودند و سارنوالی و محاکم یک بار هم از آنان پرسان نکرد که واقعه چگونه بود. هنوز دو سال می گذرد و دوسیه‏ی ما از محکمه‏ی سه نهایی نشده و فیصله اش هم به من معلوم نیست که چه فیصله کردند. به جرم قتل یک نفر سه نفرما دستگیر شده که یکی برادر من و دیگر بچه من است.»وی اضافه می کند: « اگر جرم یک عمل شخصی است، دیگران چرا جزا داده شوند.؟

 فعلا بسیاری از اعضای خانواده‏ی من آواره هستند و حق رفتند به خانه و محل را ندارند. فعلا زمین و ملکیت های من هم از طرف زورمندان منطقه غصب شده است. به هرجای که عریضه دادیم، جرم زن و فرزند من چیست که ملکیت شان غصب می شود و خود شان آواره می گردند؛ این چه رقم حکومت است؟ هنوزجرم من ثابت نشده و عذاب را خانواده‏ی من می بیند. هیچ یک از مسوولین محلی نیز در همین مورد توجه نکردند. یقین کنید از دست این حکومت و این نظام به حدی به تنگ آمدیم که مجبور خودم را انتحار کنم؛ چاره‏ی دیگر ندارم. وقتی کسی صدایت را نشنود، عرض ات را گوش نگیرد و اولادهایت هم به خانه مردم آواره باشد باز مجبور همین طور کنی.» او گفت : « افراد طرف دعوای ما سه لک و هشتاد هزار به سارنوال دادند و دو لک هم به محاکم دادند. فعلا من در برابر پول این جا بندی هستم. همه کار ها در بدل پول صورت می گیرد.»محمد وزیر از ولسوالی ینگی قلعه، باشی عمومی زندان تخار چهارونیم سال می شود که در زندان تخار زندانی است. وی نیز سارنوالان را متهم به سهل انگاری و بی عدالتی در قضیه اش نموده می گوید : « من افسر قوماندانی امنیه‏ی ینگی قلعه بودم و به اساس هدایت قوماندان امنیه‏ی ینگی قلعه، در جریان وظیفه با یک تیمی از قاچاقبران برخوردیم، تقریبا پانزده دقیقه همرای ما برخورد نمودند و بعد فرارکردند. و در جریان همین برخورد مسلحانه یک نفر قاچاقبر کشته شد. معلوم نیست که به اثر فیرکی کشته شده، به اساس همین موضوع قاچاقبران دیگر بالای ما ادعا کردند که ما در حال رفتن به مهمانی بودیم، و ما را در کمین گرفتند؛ در حالی که ما با لباس پولیس بودیم و بعد از برخورد فرار نمودند، سارنوالان در این رابطه قضاوت درست نکردند. و بررسی این قضیه غیرعادلانه صورت گرفته؛ در حالی که مدعی برای سارنوال می گوید که من شناختم همین پولیس بود. جانب مقابل توسط دارایی و پول مره به زندان انداخته است.»این زندانی از وضعیت عمومی زندان اظهار رضایت می کند و مشکل عمده‏ی زندانیان را در نبود جای مناسب می خواند. وی گفت : « وضعیت عمومی با آمدن یک مدیر جدید خیلی ها تغییر کرده است، در گذشته چندان توجهی وجود نداشت، اما حالا سهولت های زیادی فراهم شده و مهم ترین مشکل ما نبود جای است.

 این محبس برای 200 نفر جای دارد؛ مگر فعلا بیشتر از 500  نفر در این محبس زندگی می کنند که در این روزهای گرم تابستان ممکن است مریضی های زیادی در میان زندانیان پیدا شود. کلینک هم داریم و داکتران در خدمت زندانیان قرار دارند.»سعدالدین مردی از روستای قولبرس تالقان، ادعا دارد که 70 ساله است و دچار مرض فلج است و چهار سال می شود که زندانی است. وی اظهار می دارد : « از جایم بلند شده نمی توانم. آب و نان من به وسیله‏ی دیگر زندانیان داده می شود، خودم این توانایی را ندارم که همه کارهایم را خودم انجام دهم. هرکس برای من طعنه می زند. یکی می گوید کالایت بوی می دهد یکی می گوید از ما خود را دور کن، و کسی هم ندارم که از من پرستاری کند.درقسمت پی گیری قضیه‏ی من هیچ توجه نشده است.»

اما غلام فاروق شیرزادی، رییس دادگاه تخار این مرد را متهم به جعل کاری نموده می گوید : « نظر به فرمانی که از طرف ریاست جمهوری آمده فیصله شده است، کسانی که مافوق صنف هفتاد باشند، شامل فرمان عفو قرار می گیرند. اما اسناد جعلی که این مرد تهیه کرده بود در داخل محبس، در اختیار اعضای کمیسیون قرا داد و هفتاد ساله قبول شده بود و از حبس رهایش کردند. به اساس شکایت طرف مقابل که این مرد دروغ می گوید و اسناد جعلی دارد و سن اش از 61 بالانیست. ریاست سارنوالی و کمیسیون ضمن استعلامی از ریاست ثبت احوال نفوس، تثبت کردند که سن اش 62 ساله است و اسناد ترتیب شده از جانب او جعلی است. بر مبنای اسناد جعلی سن خود را 70 سال گفته بود. او فلج نیست و ما قبلا او را دیده ایم که آزاد می توانست رفت و آمد داشته باشد. او نه تنها که حالا حبس است به خاطر جعل کاری اش هم باید برایش جزا داده شود.»

 

 

درمیان 517 نفر محبوس 42 تن آنان را زنان تشکیل می دهد. زنان زندانی در زندان تخار همراه با کودکان شان در زندان نگهداری می شود و شمار کودکان هم به 32 تن می رسد. این زنان نیز مانند سایر زندانیان با اظهار نارضایتی از عملکرد مراجع عدلی و قضایی انتقاد دارند.جمیله، خانم پاکستانی که به جرم قتل شوهرش محبوس است از بی انصافی در حق خودش سخن می گوید : « همراه من انصاف نشده، من اول فارسی را یاد نداشتم، مرا هشت بار تا هنوز محکمه خواسته، اما تا هنوز برای من یک وکیل گرفته نشده، در حق من نا انصافی شده است. من چهار طفل دارم و قضیه‏ی من هنوز حل نشده است. و در محبس روز خوبی ندارم.»لطیفه، زن دیگریست که از روستای قره پرچو ولایت تخار به جرم قتل یک سارق زندانی شده اشت. او گفت : « این دزد با دزدان دیگر بالای تقسیم مال دزدی درگیر شدند و 250 متر دورتر از خانه من به قتل رسیده، اما اتهام بالای من وارد شده و من دستگیر گردیدم. در خانه من دزد داخل شد و عمل زنا را بالای من انجام داد، یک تخته قالین، سیت طلا و دو لک افغانی مرا دزدان بردند. در سارنوالی عرض کرد و مرا بندی ساخت. همه دارایی مرا با خود برد؛ وقتی سارنوال به من گفت تو چه می خواهی؟ من در جواب گفتم آزادی می خواهم، اما او گفت وقتی آزادی می خواهی پول داری؟

 گفتم نه. بیشتر از سه سال از زندان شدنم می گذرد و قضیه من هم به حال خود باقیست.»موجودیت شماربی حد زندانیان، تعفن و تنگی جای باعث بروز بیماری های زیادی در زندان شده است که کلنیک صحی  زندان تخار با چند نفر پرسونل محدود نمی توانند به این بیماران رسیدگی کنند.

داکتر سلطانی آمر صحی محبس تخار در این مورد می گوید:«کلینیک محبس تخار که  از مدت چهار ماه به این طرف رسما تحت پوشش ریاست صحت عامه تخار قرار گرفته است.مجموعا امراضی که دراین جا بسیار است، آفات روانی، اضطراب، تکالیف اعصاب، فشار بلند خون، تکلیف های جلدی، تنفسی، می باشد. ما در چوکات عرضه‏ی خدمات صحی، با شش نفر پرسونل و داشتن بخش های واکسین، نرس قابلگی و داخله با امکانات دست داشته بیماران زندان را تداوی می نماییم.» تورن جنرال سیدعمر، مدیر محبس ولایت تخار می گوید : « مشکل عمده‏ی زندان تخار هم اکنون نبود جای است.

 فعلا در جای که گنجایش بیشتر از 200 نفر را ندارد، 517 نفر محبوس نگهداری می شوند که باعث برهم ریختن نظام زندان گردیده و زندانیان را در حالت بدی قرار داده است. این ازدحام باعث به وجود آمدن انواع بیماری ها و صد ها مشکل دیگر می گردد که اگر به آن توجه نشود حالت بد تر از این خواهد شد. حتا در داخل محوطه‏ی زندان جای برپاکردن یک خیمه هم باقی نمانده و صحن زندان به صورت مکمل پوشیده از خیمه های زندانیان شده و جایی برای قدم زدن نیز وجود ندارد. در کل وضعیت زندان ما وضعیت خوب نیست، اگر در این روزها گرما بیشتر شود؛ ممکن است شمار زیادی از زندانیان تلف شوند. از این ناحیه ما سخت در رنج و تشویش هستیم. اگر دولت افغانستان و مراجع دیگر در این زمینه توجه نکنند و جایی را برای آنان در نظر نگیرند؛ امکان دارد که در آینده به مشکل بزرگی مواجه شویم.»

مدیر محبس از موجودیت حرفه های آموزشی برای زندانیان سخن گفته اضافه می کند : « ما در چند بخش مهم با زندانیان کار می کنیم، حلبی سازی، خیاطی، نجاری، مهره بافی، در مجموع 76 نفر از محبوسین فعلا مصروف این کار ها هستند که هم یک سرگرمی است و هم می توانند حرفه‏ای را از این جا بیاموزند. در زندان، تسبیح جورمی کنند، طوق، گردن بند، گیرای موی، گهواره‏ی طفلانه، نقشه افغانستان، ساخت کلمه ها، گل های بسیار زیبا و بزرگ ازتولیدات زندانیان هستند که با قیمت بلندی در محوطه‏ی همین زندان برای مراجعه کنندگان به فروش می رسد.»در این حال غلام فاروق شیرزادی، رییس دادگاه تخار ادعا های زندانیان را رد کرده می گوید : « زندانی ها همیشه شکایت دارند. هیچ گاه زندانی از قضا و از قاضی و سارنوالی راضی نیست. کسی که امروز در محبس نشسته به اساس حکم قاضی است. و قاضی کسی را به خاطر خصومت شخصی به زندان نمی اندازد.

 در قانون جزای افغانستان و در قانون اصول محاکمات جزایی ما هیچ دوسیه دو ماه بیشتر در یک محکمه باقی مانده نمی تواند. دوسیه ها به اساس نوبت، نوبت گذاری می شوند و هر دوسیه که می رسد قاضی ها جلسه قضایی خود را می گیرند وفیصله می کنند.»وی علاوه کرد : « اگر موارد خاصی وجود دارد و کسی گفته است که من سه ماه تا پنج ماه بدون سرنوشت ماندم. می تواند که در محکمه شکایت کند و چین مواردی را به درستی بررسی می کنیم که این شکایت برحق است؛ یا ناحق. ما مواردی نداریم که دوسیه پیش ما غیر قانونی مانده باشد و زیادتر از مدتی که قانون به ما اجازه داده پیش خود نگاه بداریم؛ و اگر ما دوسیه ها را نگاه کنیم، مقامات ذیصلاح از ما پرسان می کنند که علت تاخیر در این فیصله چه بوده است؟» رییس دادگاه تخار گرفتن رشوت در محکمه تخار را رد کرده می گوید : «  شما می توانید از قضات و از مردم در این مورد پرسان کنید و از کسانی که دوسیه دارند بپرسید که چگونه است. تا هنوز کسی به این جا مراجعه نکرده که فلان قاضی از من رشوت خواسته است. صرف یک مورد وجود داشت که یک قاضی ما از این محکمه به محکمه دیگر تبدیل شد.

موارد خاصی که روی یک موضوع خاص شکایت شده باشد وجود ندارد.» عبدالجبارتقوا،والی تخار با تایید مشکلات موجود در زندان تخار می گوید : « شکوه های زندانیان ما قسما قابل بررسی و تعمق است. دوسیه های شان به وقت و زمان شان فیصله نمی شود، این را راست می گویند. به خاطر این که یک دوسیه باید در چند ماه فیصله شود که محکمه‏ی ثلاثه ظرف نه ماه کاملا فیصله های شان را صادر بکنند. هرمحکمه از آغاز تا انجام تحقیق سه ماه وقت دارد. بطائت و کندی در فیصله ها وجود دارد، من این پیشنهاد را به همه دستگاه قضایی می کنیم که هدایت بدهند که زیر دستان شان تعلل نورزند و کندی نکنند؛ چون من صلاحیت این را ندارم که قانونا با اعمال فشار سرعتی در اجرای فیصله ها وارد کرده باشم. در گرفتن رشوه و کندی کار، هیچ جای تردید نیست و این مشکل در همه ادارات ما وجود دارد. رشوه ده و رشوه گیر در یک اتاق محرم و تنها رشوه می گیرد و رشوه می دهد. والی جام جم و آیینه‏ی سکندر ندارد که هر رشوه ده را در هر گوشه و کنار ببیند.

 چیزی که به ما کمک می کند، شکایت مردم است، تا زمانی که مردم شکایت نکند گراف بالا خواهد بود.»والی تخار از برنامه ها و تدابیر لازم در این مورد سخن می گوید : « در نبود جای ما درخواست و پیشنهاداتی داریم، تجاویزی گرفته شده به خاطر اعمار محبس، دفعتا دیوار و در قدم دوم محبس درست و اساسی با یک نقشه خوب زیر ساختمان قرار خواهد گرفت. یک بخشی از نیروهای آمریکایی در این رابطه پیشقدم هستند که این کار را انجام بدهند. اما پهلوی دیگر یک تعداد اطفالی هستند که همراه مادران شان محبوس هستند. جرم توسط مادران شام انجام شده، اما کودکان هم محبوس هستند. من تصمیم دارم که تا دو ماه آینده با درنظرداشت تخصیص دست داشته و امکانات یکی دو اتاق برای پرورشگاه و کودکستان در داخل محوطه‏ی محبس آبادکنیم و تمام تجهیزات کودکستان را با معلمان شان فراهم بکنم.»والی تخار گفت : « ملکیت فعلی محبس تخار از 50 سال قبل جای محبس بود و دولتی است. در قسمت ملکیت مشکلی نداریم، هر زمان که وزارت عدلیه خواسته باشد که محبس را وسیع تر بسازد، گنجایش وجود دارد. و در مورد این که مشکل نبود جای چه وقت حل خواهد شد چیزی گفته نمی توانم؛ اگر تخصیص به دست خودمان باشد شاید بتوانیم در ظرف یک سال، اما تخصیص به دست دیگران است. ممکن این موضوع زمان گیر باشد. شامل پلان و برنامه است.»در حال حاضر 42  نفرزن محبوس همراه با 32 تن از کودکان شان یکجا نگهداری می شوند. و اکثر این کودکان شیرخوار هستند.

 درمجموع 517 نفر مرد محبوس در زندان تالقان وجود دارد که به اتهام جرایم مختلف مثل بیشتر از شصت نفرشان دارای قضیه سیاسی، بقیه به اتهام جرایم جنایی، قتل، قاچاق مواد مخدر، اختلاس و بعضی جرایم دیگر محبوس هستند.

شهید مردم هزاره جواد ضحاکچندیست که دایره ترور و کشتن شخصیت های سیاسی و نظامی در دستورکار گروه طالبان قرار گرفته است، این گروه طی 4 ماه گذشته چندتن از مقامات نظامی کشور را به شهادت رسانده اند، خان محمد مجاهد قوماندان امنیه قندهار، سید خیلی قوماندان امنیه قندوز، مولوی شاه جهان قوماندان امنیه تخار و جنرال داود داود قوماندان پولیس 303 شمال کشور، مقامات نظامی بودند که توسط عوامل نفوذی طالبان در دستگاههای امنیتی کشور به شهادت رسیدند و اکنون در ادامه این جنایت های تروریستی جواد ضحاک رئیس شورای ولایتی بامیان را به شهادت رسانده اند.


هفته پیش اداره امنیت ملی و چند تن از کار شناسان نظامی گفته بودند که گروه طالبان تاکتیک های جدیدی را در پیش گرفته اند و یکی ازاین تاکتیک ها در راستای گسترش خشونت ها در کشور ترور شخصیت ها و مقامات بلند پایه کشور است، تا پیش ازاین، ترور شخصیت ها و مقامات به اهداف اصلی گروه طالبان تبدیل نگردیده بود، اما در سال جاری گروه طالبان ترور شخصیت ها را به صورت گسترده روی دست گرفته اند. متاسفانه این هشدارها برای دولت افغانستان برای محافظت بیشتر از جان مقامات نظامی و سیاسی تاثیر نگذاشت و هیچ برنامه ای را برای حفاظت بیشتر از جان مقامات نظامی و دولتی انجام ندادند.

براین اساس شهادت رئیس شورای ولایتی بامیان اولین حادثه تروریستی از سوی طالبان نیست و ممکن است سریال جنایات تروریستی طالبان همچنان ادامه پیدا کند و معلوم نیست که دولت افغانستان در قبال این گونه فعالیت های تروریستی چه تدابیری را خواهد سنجید.

روزجمعه این هفته جواد ضحاک رئیس شورای ولایتی بامیان در حالی که از کابل به طرف بامیان می رفت، در ولسوالی سیاه گرد دره غوربند ولایت پروان، نیروهای طالبان او و همراهانش را محاصره کردند و از آنجای که جواد ضحاک و همراهانش مسلح نبودند، در یک درگیری مختصر آنها اسیر گردیده و طالبان آنان را با خود به طرف دره “قمچاق” بردند. دره قمچاق از مناطق ناآرام در ولسوالی سیاه گرد ولایت پروان است که طالبان و نیز افراد شبه نظامی حزب اسلامی گلبدین حکمتیار در آنجا فعال هستند.

به دنبال آن پولیس محلی نیز با طالبان درگیری شدند، اما این نبردها سبب آزادی جواد ضحاک و همراهانش نگردید. پس از ربوده شدن جواد ضحاک، ربایندگان خواهان آزادی یکی از فرماندهان طالبان به نام ملا برهان غندکی در ازای آزادی جواد ضحاک شدند که در دست دولت زندانی است. اما دولت افغانستان در برابر این خواسته تن در نداد، در حالی دولت افغانستان بارها برخی از فرماندهان طالبان را در قبال آزادی برخی از افراد رها کرده اند، اما در ازای آزادی جواد ضحاک هیچ کاری نکرد و به دنبال آن شایعه گردید که ربایندگان جواد ضحاک طالبان نیستند بلکه دزدان گردنه گیر هستند که در قبال آزادی ضحاک پول خواسته اند، اما این شایعه دروغی بیش نبود، زیرا اولا دره قمچاق از مناطقی است که شبه نظامیان مخالف دولت در آن فعالیت دارند و دزدان گردنه گیر نمی توانند، در آنجا فعالیت کنند و از سوی دیگر ربایندگان اگر به دنبال پول بودند، مستقیما با خانواده و بستگان جواد تماس می گرفتند.

براساس گزارش های محلی که به رسانه ها رسیده است، سردسته گروه رباینده شخصی به نام ملامطیع است كه قبلا از قوماندانان عبدالستار خواصی بود که فعلا علیه دولت به فعالیت های تروریستی در این منطقه مشغول است. بعد ازربوده شدن جواد ضحاک هیئتی از مرکزبامیان برای رهایی آنان وارد ولسوالی سیاه گرد شدند ولی آنان موفق نشدند با ربایندگان تماس برقرار نمایند و راه حلی برای رهایی جواد ضحاک و همراهانش پیدا کنند. براین اساس اسارت جواد ضحاک و شهادت او براساس برنامه ریزی تروریستی بوده که از قبل طراحی شده بود و او را هنگام حرکت به سوی بامیان از مسیر دره غوربند، زیر نظر داشته اند و زمانی که نزدیک دره قمچاق می رسد، براساس برنامه از پیش تعیین شده، به او و همراهانش حمله کرده و با خود می برند.

شواهد نشان می دهد که در طول سه روز اسارت، جواد ضحاک و همراهانش به شدت شکنجه می شوند، تا تروریست ها اطلاعاتی را که می خواستند بدست آورند، اما سرانجام در شب سه شنبه تررویست ها در یک جنایت دیگر جواد ضحاک و 3 تن از همراهانش را به شهادت می رسانند و سرهای آنان را بریده و اجساد آنان را در از نزدیکی جاده اصلی غوربند رها کرده و اطراف اجساد شهدا را تا فاصله سه کیلومتری مین گذاری می کنند، تا افرادی که برای انتقال جنازه ها می آیند نیز براثر مین به شهادت برسند.

عبدالرحمان شهیدانی نمایندهء ولایت بامیان در پارلمان گفته است که جنازهء جواد ضحاک، روز سه شنبه در نزدیکی پل رنگان و بازار چهارده در ولسوالی غوربند در کنار سرک گذاشته شده است و همراهان جواد ضحاک که با وی توسط طالبان ربوده شده بودند، نیز کشته شده و اجسادشان در کنار جسد ضحاک گذاشته شده است .

شهید جواد ضحاک یکی از جهادیان پرشور بود که در شرایط بسیار سخت و دشوار در غرب کابل، بامیان، شمال و… حضور داشت و مسئول مخابره در دوران مقاومت و جهاد بود، بعد از پیروزی بر طالبان او یکی از فعالین بود که شب و روز برای آبادنی بامیان تلاش می کرد و از بی توجهی دولت مردان مرکزی به شدت انتقاد می نمود، مردم بامیان دو بار به او رای دادند تا در شورای ولایتی بامیان خدمت رسانی نماید، اما از آنجایی که سیاست های برتری طلبانه بر ادامه فقر و محرومیت هزاره جات استوار است، فریاد های شهید جواد ضحاک نیز هرگز به گوش دولت مردان نرفت و پژواک صدای او هرچند دره های بامیان را در نوردید، اما هیچ گوشی این فریاد ها را در کابل نشنید، همانطوری که بامیان در توسعه و آبادانی مظلوم باقی ماند، جواد ضحاک نیر مظلومانه به شهادت رسید.

دو ماه پیش مردم بامیان در یک حرکت نمادین در اعتراض به نبود برق در این ولایت، یک”هریکین” را در چوک سر بازار آوریختند و از مقامات محلی ولایت خواستند که این چوک را ” چوک هریکین” نامگذاری کنند. شهید جواد ضحاک درباره عوامل اصلی شکل گیری این حرکت ها گفت: “مردم بامیان در گذشته نهایت تلاش کردند تا در چندباری که جناب رئیس جمهور به بامیان آمدند و نیز در دیدارهایی که درارگ، با رئیس جمهور داشتند، صدا و فریاد شان را بگوش حکومت مرکزی برسانند، اما درین کار موفقیتی حاصل نگردید، بدین دلیل مردم وادار گردیدند تا دست به حرکت های مدنی و اجرای برنامه های طنز آمیز زده و از طریق انتشار آن در رسانه ها، بر دولت مرکزی که ممکن است از مردم ما هراسی نداشته باشد، آن را تبدیل به اهرم فشاری بر دولت سازند تا حد اقل از روی شرم، کاری برای بامیان صورت دهند”.

چهار سال پیش بود که شهید جواد ضحاک همراه با مردم در یک حرکت مدنی دیگر و در اعتراض به نبود جاده در بامیان سرک بازار بامیان را کاهگل کردند، تا اعتراض شان را از این طریق با دولت مردان نشان دهند.

به هرحال شهادت شهید جواد ضحاک ضایعه بزرگی برای مردم ما است، زیرا مردم بامیان رئیس شورای ولایتی دلسوز خود را که در برابر تبعیضات و نا برابری ها و کم کاری ها زبان به اعتراض می گشود، و بی باکانه از حقوق مردم خود به دفاع برمی خواست، از دست داد.

فریاد جواد توسط طالبان در گلو خفه شد تا دیگر هیچ پژواک اعتراضی در بامیان نپیچد، اما دشمنان مردم افغانستان کور خوانده اند، از دامن شیر زنان مردم افغانستان، هزاران جواد ضحاک سربلند خواهند کرد و پژواک صدای شان تا تحقق عدالت اجتماعی و صلح در افغانستان در سراسر دره های کشور طنین انداز خواهد شد.

منبع: کابل پرس| افغانستان پرس

 جوادضحاک رئیس شورای ولایتی بامیان که چند روز قبل بدست عوامل نفاق و بیگانه بطور مزموز شربت شهادت نوشید روز چهارشنبه بدوش مردم بامیان تشیع گردید دراین مراسم تعدادی از نمایندگان پارلمان ، معاون شورای ملی و معاونین وزارت داخله و دفاع شرکت داشتند. بنا به گزارشهای رسانه های جمعی در مراسم تدفین رئیس شورای ولایتی بامیان تشیع کنندگان پیکر شهید ضحاک تعهد سپردند که راه او را ادامه دهند.

درمجلس که بدین مناسبت تدویر یافته بود فرشته ضحاک یگانه دختر شهید جواد ضحاک طی صحبتی یاد آور شد که اروزی پدرش شهادت بوده و از مردم خواست که یاد وراه اورا فراموش نکنند.

 

 

احمد بهزاد هم با حزن و اندوه و سخنان آتشین گفت: محکوم کردن و تسلیت گفتن راه بجایی نمی برد، حاکمیت با سیاست های غلط خویش و برادر خواندن تروریستان و زمینه سازی برای صدور فتوا علیه نیروهای خارجی عملن زمینه تقویه تروریزم را مهیا می سازد، برنامه هایی است تا دوره سیاه عبدالرحمنی باز تکرار شود، همه آنانی که از این سیاست آسیب دیده ابد، بیایید برای تغییر این سیاست حکومت و حاکمیت عدالت متحد شویم و به حاکمیت بگوییم یا ما را انتخاب کند یا برادران آدمکش تروریست اش را!

سخنان بهزاد مردم را بسیار زیاد هیجانی و احساساتی کرد، بارها مردم با شعار تکبیر از سخنان او استقبال کردند.

 

جنرال وحدت معین وزارت داخله نیز نتوانست گپ بزند.

جنرال جوهری معین وزارت دفاع گفت: در سال 2001 ما فکر کردیم، جنگ تمام شده است و سلاح های خود را تحویل دادیم اما حالا فهمیدیم، ملتی که بخواهد برای عدالت مبارزه کند، مبارزه اش دوام دار خواهد بود.

باید با بصیرت، بیداری و برخوردی آگاهانه با مسایل برخورد کرد، دشمن با شهید کردن ضحاک که انتخاب مردم بود نشان داد که با مردم دشمنی دارد و شهادت برای کسانی است که لیاقت اش را دارند و جواد مظلومانه اماعزت مندانه، به آنچه که لیاقت اش بود رسید.


 

 

 

 

پیکر به خون خفته ضحاک در اینجا با تندیس پیشوا و رهبرش وداع می کند

 

 

 

نماز جنازه به امامت استاد محمد اکبری اقامه گردید.

 

عکس وتهیه گزارش با استفاده از وبلاگ زندگی در بامیان

پیمایش به بالا