Suomen afganistanilaisten järjestö ry

حسین کاظمی در زندگی اش خطرات زیادی را ازسرگذشتانده است. شاید همین دلیل آن باشد که او با وجود اصابت مرمیها در پاها و یک بازویش در روز جمعه در جزیره ” اوتویا”ی ناروی ، باز هم می خندد.

کاظمی دو سال پیش به امید یافتن محیط امنی از افغانستان به ناروی آمد. اکنون او درجمله دهها قربانی ای می باشد که بعد از سوء قصد دو گانه علیه ساختمان های حکومتی و اردوگاه تفریحی جوانان در بستر شفاخانه می باشد. در این سوء قصدها دست کم 93 تن جان باختند.

حسین کاظمی جوان 19 ساله مهاجر افغان در ناروی، روز یکشنبه ضمن مصاحبه ای در بستر بیماری گفت: “من درافغانستان خطرات زیادی را ازسرگذشتانده ام، اما این بدترین تجربه ای بود که در زندگی من اتفاق افتاده است”. او با همه خاطرات دهشت انگیزی که از این حادثه دارد، بازهم نسبت به ناروی نظر مثبتی دارد و می گوید: “من در ناروی خوبی های زیادی دیده ام، خیلی خوبیها”.

در اردوگاه تفریحی سازمان جوانان سوسیال دموکرات ناروی که روز جمعه 22 جولای، مورد سوء قصد و قتل عام قرار گرفت، فرزندان مهاجران و آورگان زیادی وجود داشتند. تیراندازی به سوی جوانان در این جزیره هنگامی آغاز شد که این جوانان تازه از یک بازی فوتبال خلاص شده بودند. در آنجا جوانانی از افغانستان، گرجستان، مناطق کردستان ترکیه و عراق، سریلانکا، سومالیا، لبنان و سایر کشورها با همدیگر مسابقه می دادند.

این مهاجران درچشم سوء قصد کننده چون خاری بودند. ناروی در سالهای گذشته شمار زیادی از افراد را از مناطق جنگی به حیث پناهنده قبول کرده است. شخص مظنون به سوء قصد که بازداشت شده است، دراعلامیه 1500 صفحه یی اش علیه یک جامعه چندین فرهنگی و برضد مهاجران مسلمان سخن رانده است. احتمال می رود همین امر دلیل اقدامش باشد.

کاظمی می گوید که ضارب در آنجا به مشخصات نژادی و دینی خاصی توجه نمی کرد. او می گوید: “به نظر می رسید که او می خواهد همه را بکشد وکسی نجات نیابد”. حسین کاطمی این حرفها به کمک برادرش که گفتارش را ترجمه می کرد، بیان داشت.

وقتی که این حادثه اتفاق افتاد، کاظمی در کافه تریا بود. بعداً صدای انفجارات و فریادها برخاست. او با گروهی از کسانی که در آنجا بودند سراسیمه بیرون گریختند و بدون آنکه بدانند چه می کنند برای ده دقیقه در جنگل دویدند. هنگامی که ازنفس افتادند، به ساحل پر ازصخره های سنگی رسیدند. در آنجا بود که او با چشمان وحشتزده دوستانش مواجه شد. دست کم او یک بار مورد اصابت گلوله قرار گرفته بود و به احتمال زیاد آنهم هنگامی بوده است که او در کافه تریا بود. کاظمی می گوید: “پایم خون آلود بود. من هیچ متوجه نشده بودم. من بیشتر می خواستم تا جانم را نجات بدهم”.

البته حسین وقت آن را نداشت تا زخمش را ببندد. ضارب پیوسته آنها را دنبال می کرد و با سلاحش به آنها شلیک می کرد. نوجوانان می توانستند در پشت صخره ها پنهان شوند و یا اینکه خود را به آب سرد بیاندازند و 600 متر را شنا کنند تا از این جزیره به خشکی اصلی برسند.

کاظمی هردو کار را کرد. او خود را بر زمین انداخت تا گلوله ها رد شوند وبعداً در حالی که شنا را نیاموخته بود ، خود را به آب انداخت. او به زیر آب رفت و از صخره ای محکم گرفت تا غرق نشود. ضارب پیوسته شلیک می کرد. در این حال کاظمی حساب کرد که قریب 20 جوان شرکت کننده در اردوگاه تفریحی یا مرده و یا به حالت مرگ در آب شنا می کنند.

کاظمی کوشید ادای مرده را درآورد. ضارب از او چشم برداشت و متوجه گروهی از دوشیزگان شد که درساحل گریه و فریاد به راه انداخته بودند. او صدای چند شلیک دیگر را شنید، سپس سروصداها به خاموشی گرایید. پس از آن برای نیم ساعت دیگر او بیصدا در ساحل افتاده بود، تا اینکه پولیس ها آمدند و ضارب را دستگیر کردند.

کاظمی با گشاده رویی و خندهایش به نوجوان کاملاً صحتمندی می ماند. با اینهم او تنها با کمک برادر و دست سالمش می تواند لحاف را به کناری بزند تا زخمهای مرمی را در ران و کری پایش نشان بدهد. در بازوی چپش نوارای است که بر زخم مرمی پیچیده شده است. کاظمی می گوید: “داکتر گفته است که من می توانم راه بروم . اما امشب بازهم باید عملیات شوم”. با اینهم او می افزاید: “من قوی هستم”.

درپاسخ به این سوال که آیا او حالا نارویژیها را خطرناک می داند، قاطعانه جواب رد می دهد. او در هرات شهر زادگاهش خطرات زیادی را از سرگذشتانده است، اما هیچگاه تردید نداشته است که جان به سلامت می برد.

کاظمی می گوید: “انسان فقط یک بار زندگی می کند، بنابراین انسان باید خوب و بد را بپذیرد. همیشه هر دوی آن واقع می شوند. پستیها وبلندیهایی وجود دارند. ممکن است یک انسان در یک محل خطرناک زنده بماند و در یک جای امن بمیرد. این مسئلهء قسمت و نصیب است. انسان از آن گریزی ندارد”.

دی آ پی دی / رسول رحیم
ویراستار: عاصف حسینی

 

DW

آندرس برینگ برویک، فردی که در پی حملات تروریستی در نروژ دستگیر شده، اعتراف کرد که به تنهایی مسئول انفجار در اسلو و تیراندازی به جوانان در جزیره اوتویا بوده است. متهم عمل خود را دهشتناک، اما ضروری توصیف کرده است.

 

در حالی که پلیس نروژ هنوز سرگرم بررسی و تحقیق پیرامون جزییات دو حمله تروریستی اخیر در اسلو و جزیره اوتویا است، وکیل مدافع آندرس برینگ برویک، متهم اصلی در این ماجرا، گفت که موکلش عمل خود را «دهشتناک، اما ضروری» توصیف کرده است. برویک این جمله را زمانی بر زبان آورده که پلیس ابعاد فاجعه را برای وی در بازجویی شرح داده است.

ماموران پلیس متهم ۳۲ ساله نروژی را پس از کشتار جوانان در جزیره اوتویا دستگیر کردند. بر اساس گزارش‌های پلیس، رسانه‌های نروژی و تارنمای شخصی متهم در فیس‌بوک، آندرس برینگ برویک یک «مسیحی بنیادگرا» است که ارتباطاتی نیز با گروه‌های راست‌گرا در نروژ داشته است.

حزب راست‌گرای “پیشرفت” در نروژ تایید کرد که برویک از سال ۱۹۹۹ تا سال ۲۰۰۶ میلادی عضو این حزب بوده و در سازمان جوانان این حزب سرگرم فعالیت بوده است.

“نجات اروپا از مارکسیسم و اسلام”

تاکنون در حملات تروریستی روز جمعه (۳۱تیر / ۲۲ ژوئیه) ۹۲ نفر کشته و ده‌ها نفر مجروح شده‌اند. نخست انفجار بمب در اسلو، پایتخت نروژ، که در نزدیکی دفتر کار نخست‌وزیر این کشور رخ داد، ۷ کشته و ده‌ها مجروح به جا نهاد. ساعاتی بعد برویک با چند اسلحه دست به کشتار دست‌کم ۸۵ نفر در اردوگاه تفریحی جوانان در جزیره اوتویا زد. این جوانان در اردوی حزب سوسیالیستی کارگر نروژ برای گذراندن تعطیلات گردهم آمده بودند.

 

 

آندرس برینگ برویک، Bildunterschrift: آندرس برینگ برویک، “مسیحی بنیادگرا”ی نروژی، مسئولیت عملیات تروریستی در این کشور را برعهده گرفتبراساس گزارش تلویزیون نروژ، آندرس برینگ برویک در مانیفستی که بیش از ۱۵۰۰

صفحه دارد، پیشتر اعلام کرده بود: «اروپا باید از مارکسیسم فرهنگی و اسلامی شدن نجات یابد.»

 

 

برویک ساعت‌ها از سوی پلیس بازجویی شده، اما برخی از توضیحات وی غیرقابل‌فهم هستند. وکیل مدافع متهم در روز یکشنبه (۲ مرداد / ۲۴ ژوئیه) گفت: «برای من بسیار دشواراست که جمع‌بستی عقلانی از پاسخ‌های موکلم در بازجویی ارائه دهم.»

پذیرش مسئولیت هر دو حمله تروریستی

برویک در روز شنبه مسئولیت هر دو حمله تروریستی را پذیرفته بود. به گفته پلیس نروژ، برویک در اعترافاتش تاکید می‌کند که انفجار بمب در اسلو و کشتار جوانان در جزیره اوتویا را به تنهایی انجام داده و همکاری نداشته است.

اسلو پس از انفجار بمب در مرکز شهرBildunterschrift: اسلو پس از انفجار بمب در مرکز شهر

 

تاکنون متهم توضیحی درباره انگیزه عمل خود نداده است. کشتار جوانان در “جزیره مرگ” حدود ۹۰ دقیقه به طول انجامیده است. به دلیل کوچکی این جزیره، امکان فرار برای بسیاری از جوانان وجود نداشته است. متهم در زمان ارتکاب جرم اونیفورم پلیس بر تن داشته است.

برویک تا زمان دستگیری برای سازمان امنیت نروژ فردی کاملاَ ناشناخته بوده است. متهم در نزدیکی اسلو مزرعه‌ای داشته و با خرید ۶ هزار کیلو کود شیمیایی، مقدمات ساخت بمب را فراهم کرده است.

نه تنها مقامات و مردم نروژ این فاجعه را باورنکردنی و دردناک می‌خوانند، بلکه جامعه جهانی نیز با ناباوری نسبت به این فاجعه از خود واکنش نشان داده است. اغلب کشورهای جهان حملات تروریستی در نروژ را محکوم کرده‌اند. پاپ بندیکت شانزدهم در نوشته‌ای خطاب به هارالد پنجم، پادشاه نروژ، تاسف عمیق خود را از این کشتار اعلام کرده است. رهبران آلمان، بریتانیا و آمریکا نیز این عمل را محکوم کرده‌اند.

ینز استولتنبرگ، نخست‌وزیر نروژ، درباره تاثیرات و ابعاد این فاجعه گفت: «این بزرگترین جنایت پس از جنگ جهانی دوم در نروژ محسوب می‌شود.»

SI/BB

 

DW

یک منبع موثق روز جمعه 22 جولای گفت که مالیزیا و آسترالیا روز دوشنبه پیمانی را برای مبادله هزاران مهاجر غیرقانونی امضا می کنند. این مساله شاید کمک کند تا محبوبیت از دست رفته جولیا گیلارد، نخست وزیرآسترالیا ترمیم شود.

بنا به گفته ی این منبع، در یک اقدام تکرارناشدنی، 4 هزار پناهجویی که فعلا در مالیزیا هستند و در کمیساریای عالی پناهندگان سازمان ملل ثبت شده اند، به آسترالیا می روند. از سوی دیگر آسترالیا 800 پناهجو را که مراحل درخواست پناهندگی آنها طی نشده است، به مالیزیا بر می گرداند.

این منبع مالیزیایی همچنان گفت: “برای مالیزیا، این معامله سود آور خواهد بود، چرا که به ما کمک می کند تا با مشکل دوامدار پناهجویان مقابله کنیم. پناهجویانی که در جستجوی پناهندگی به کشور ما می آیند، اما ما امکانات محدود برای آنها داریم”.

مساله پناهجویان در آسترالیا یکی از جنجالی ترین موضوعات می باشد. این در حالی است که بنا به آمار سازمان ملل متحد، این کشور فقط کمتر از نیم درصد پناهجویان جهان را پذیرفته است، و رتبه 46 را در بین کشورهای پذیرای پناهجو در جهان دارد.

 

معضل پناهجویان برای جولیا گیلارد، نخست وزیر و رهبر حزب کارگر آسترالیا بسیار حیاتی می باشد. مردم آسترالیا فکر می کنند که حزب کارگر در حفاظت از مرزها سست است وبه قول های خود عمل نکرده است. گیلارد باید تلاش کند تا این نظر مردم را تغییر دهد. این حزب در پارلمان فقط یک کرسی بیشتر دارد.گیلارد سال گذشته قول داده بود قراردادی را با تیمور شرقی امضا کند تا پروسه پناهجویی در آنجا انجام گیرد، اما تیمور شرقی از این اقدام اجتناب کرد.

این منبع که نخواست هویتش فاش شود، همچنان هشدار داد که عملی ساختن پروسه مبادله ممکن است سال ها به طول انجامد؛ و ممکن است کشیدگی بین آسترالیایی ها بر سر موضوع پناهجویان تا انتخابات سال 2013 کشیده شود.

 

در همین حال، تونی ابوت، رهبر حزب محافظه کار اپوزیسیون گفته است که توافقنامه مالیزیا ” یک اقدام بد” است و نمی تواند جلو پناهجویان غیر قانونی را بگیرد.

ابوت گفت: “این یک بدقولی دیگر از سوی نخست وزیر است. او گفته بود که هرگز پناهجویان را به کشوری که کنوانسیون آوارگان سازمان ملل را امضا نکرده است، نمی فرستد”.

آسترالیا در حال حاضر بیش از 6 هزار پناهجو را در کمپ های خود نگهداری می کند. این پناهجویان از کشورهای ایران، عراق، ویتنام، سریلانکا و افغانستان می باشند.

سال گذشته 25600 آواره در دفتر کمیساریای عالی پناهندگان سازمان ملل در مالیزیا ثبت نام شدند که این بالاترین رقم در بین دیگر دفترهای کمیساریای عالی پناهندگان می باشد.رویترز / عاصف حسینی

ویراستار: مهرنوش انتظاری

DW

با تشدید بی سابقه خشونت ها در افغانستان همزمان با آغاز بیرون کشیدن نیروهای غربی از شهرهای بزرگ وانتقال مسوولیت ها به نیروهای افغانی، کارشناسان می گویند، مذاکرات صلح با طالبان نیز بسیار جنبه عاجل و مبرم یافته است.

گفته می شود که مذاکرات پنهانی میان طالبان وایالات متحده امریکا ، درآلمان وقطر صورت می گیرد، اما چشم انداز پایگاه های دایمی ایالات متحده امریکا این مذاکرات را بسیار مناقشه انگیز ساخته و نشست ها هنوز به مذاکرات جدی برای پایان دادن به جنگ ده ساله تبدیل نشده اند.گایلس دورونسورو، تحلیلگر موسسه ” کرنیجی اندرومینت فار پیس ” گفته است که تابستان سال 2012 عملاً مهلتی پنداشته می شود که برای یک راه حل صلح آمیز لازم است .

 دراین تاریخ شمار سربازان ومنابع مالی برای نیروهای زیرفرماندهی ناتو درافغانستان به یک سوم آن کاهش می یابد.دورونسور، می گوید:«پس ازآن مذاکرات به دلیل فشارهایی ازجانب طالبان بسیار دشوار خواهد بود». او معتقد است که با بیرون رفتن نیروهای غربی از افغانستان حملات طالبان افزایش می یابد ، اما درعین زمان می افزاید با اینهم مذاکرات صلح پیش می روند.اما او اذعان می کند که کلید هرگونه پیشرفتی، کمک پاکستان به این مذاکرات است، زیرا در مناطق مرزی این کشور پناهگاه های طالبان و آن گروه های مرتبط با القاعده وجود دارند که تاحال کدام آمادگی ای برای به زمین گذاشتن سلاح های شان نشان نداده اند.

دورونسورو علاوه می کند:«درصورتی که پاکستان از آنها تقاضا بکند، چرا طالبان مذاکره نکنند؟ ، آنها می توانند رسمیت بین المللی بیابند، پول به دست بیاورند وهر روز بمباران نشوند». اما او می گوید:« طالبان با حامد کرزی رییس جمهور افغانستان مذاکره نخواهند کرد ، زیرا مسئله کلیدی دراین مذاکرات بیرون رفتن نیروهای خارجی می باشد».

 دورونسورو، همچنان می گوید:« وپایگاه های امریکایی یک مسئله اساسی بحث دراین مذاکرات می باشند». او می گوید پاکستان شاید به حضور محدود نیروهای خارجی برای مقاصد ضد تروریستی موافقت کند.احمد رشید، خبرنگار و کارشناس امور منطقه در روزنامه فایننشل تایمز، اشارت به تماس های سطح پایینی طالبان وایالات متحده امریکا کرده است. او می گوید نخستین مذاکرات رویاروی در ماه نومبر سال 2010 درشهر مونشن آلمان صورت گرفته است.

احمد رشید گفته است: درمذاکرات 11 ساعته بین طالبان ومقامات ایالات متحده امریکا، ریاست اجلاس را یک دیپلومات آلمانی داشت ودرآن مقامات قطری نیزشرکت کرده بودند.

 

ایالات متحده امریکا می خواهد تا تابستان سال 2012  یک سوم از ارتش 100 هزار نفری خود را از افغانستان بیرون کشند. Bildunterschrift: ایالات متحده امریکا می خواهد تا تابستان سال 2012 یک سوم از ارتش 100 هزار نفری خود را از افغانستان بیرون کشند.

دومین دور مذاکرات باطالبان درماه فبروری درقطر صورت گرفته است وسومین دور مذاکرات درماه می در آلمان برپا شده است. به گفته احمد رشید، درهرسه مذاکره عین شرکت کنندگان حضور داشته اند وطالبان بر آزادی زندانیان و حذف تحریم ها اصرار می ورزیدند.کرزی، به مفکوره معامله با طالبان درسال گذشته توجه کرد و آن ها را « برادر» خطاب کرد. کرزی حتا درمراسم تدفین برادرش درهفته گذشته که توسط سرکرده محافظانش به دستور شورشیان به قتل رسید، بازهم تقاضای صلح کرد.شورای عالی صلح 70 عضوی که سال گذشته توسط کرزی تاسیس گردید، تاهنوز دستاورد بزرگی درمذاکره با طالبان نداشته است.توماس روتیگ، تحلیلگر افغانستان منسوب به گروه تحلیلگران افغانستان که مرکز آن درکابل می باشد، براین نظراست که قدرت طالبان برای مذاکره، «با نبود یک بازوی سیاسی» که به نمایندگی ازطالبان حرف بزند «مشکل می شود».

 یک دیپلومات غربی به شرط فاش نشدن نامش، گفته است: معلوم نیست که آیا طالبان برای مذاکرات آماده می باشند ویانه، چه آنها در مورد پایگاه های امریکایی دچار شک وتردید اند.این دیپلومات می افزاید: «برخی کانال های ارتباطی درسطح کاملاً بلندی وجود دارند، اما تا به حال برای ما معلوم نیست که آیا کسانی که دراین مذاکرات شرکت می کنند، مجوزی هم برای اینکار دارند». این دیپلومات مشکل پاکستان با طالبان را چنین ارزیابی می کند: «پاکستان می ترسد که هر گاه دست از حمایت طالبان بردارد، آن ها برعلیه خودش دست به اقدامات بزنند».

 فرانس پرس / رسول رحیم

ویراستار: مهرنوش انتظاری

 

DW

خطر بیخ گوش ماست. گرمایش زمین که پیامدهایش می‌تواند زمینه ساز جنگ‌های آتی باشد. تازه‌ترین بیانیه شورای امنیت سازمان ملل تغییرات آب و هوایی را تهدیدی برای صلح جهانی ارزیابی کرده است.

 

خطر جنگ به علت خشکسالی و کمبود تولیدات غذایی، چقدر جدی است و برای مقابله با آن چه کاری شده است؟ گرمایش زمین چه تاثیری در این خشکسالی دارد و کشورهایی که در معرض آن هستند، چه شانسی برای مقابله؟

این‌ها سوالاتی هستند که موضوع نشست شورای امنیت سازمان ملل بود که پس از جدلی چند روزه برای اولین بار بیانیه‌ای در این زمینه داد. در بیانیه که ابتدا با مخالفت چین و روسیه مواجه شد، تاکید شده است که گرمایش زمین صلح جهانی را تهدید می‌کند.

این بیانیه در عین حال یک پیروزی برای دیپلماسی آلمان دراین زمینه بود که توانست در جریان مباحث و مخالفت‌های سخت، بالاخره شب گذشته (چهارشنبه ۲۰ ژوئیه) توانست توافق ۱۵ کشور عضو شورای امنیت را حول بیانیه‌ای درباره تغییرات آب و هوایی جلب کند. بیانیه‌ای که اگرچه تبدیل به قطعنامه نشد، اما با امضای اعضای شورای امنیت دارای وزن بالایی به لحاظ سیاسی است.

هم‌چنین بان کی‌مون، دبیرکل سازمان ملل موظف شد که در گزارش‌های آتی موضوع تغییرات آب و هوایی را نیز بگنجاند.

تغییرات آب و هوایی می‌تواند علت چالش‌ها و تنش‌های آتی باشد. مناطق بیابان‌زا از شرق و شمال آفریقا تا خاورمیانه می‌توانند صحنه اولین تنش‌ها باشند. هم‌اکنون سومالی، بخش‌هایی از اتیوپی و کنیا دستخوش شدیدترین خشکسالی ۶۰ سال اخیر هستند. خشکسالی که جان میلیون‌ها نفر را تهدید می‌کند.

Bildunterschrift:

تنش شروع شده است

ناصر کرمی کارشناس محیط زیست از تهران، خطر جنگ به دلیل گرمایش زمین را جدی و در مقیاس‌های کره زمین بسیار نزدیک می‌داند و می‌گوید که تنش‌ها از همین حال شروع شده است: «هم اکنون ما می‌توانیم یک تنش جدی با دولت عراق، ترکیه و پاکستان داشته باشیم.»

او تاکید می‌کند که تغییرات آب و هوایی به شکل مستقیم روی تولید مواد غذایی تاثیر می‌گذارد و نکته مهم این است که تحول تکنولوژیکی که در همه زمینه‌ها در نیم قرن اخیر رخ داده، در عرصه تولید مواد غذایی رخ نداده است.

«یعنی افزایش تولید غلات با رشد جمعیت مطلقا انطباقی نداشته است. و تولید غلات به عنوان مثال در سال ۲۰۱۰ چندان تفاوتی با دهه نود ندارد. به همین خاطر هم پیش‌بینی می‌شود که کاهش مواد غذایی، قیمت‌ها را به شدت بالا ببرد توازن قدرت‌های سیاسی در جهان را برهم زند.»

در حال حاضر قدرت‌های مسلط سیاسی دنیا آن دسته از کشورهایی هستند که پیشتاز صنعت‌اند و توسعه مترادف است با صنعتی شدن. از طبیعت برای صنعت هزینه می‌شود. ولی ‌آیا این روند ادامه خواهد داشت و آیا پاسخگوی نیازهای بشر خواهد بود؟

توسعه طبیعت‌سوز

ناصر کرمی، کارشناس محیط زیست این نوع توسعه را یک “توسعه طبیعت‌سوز” و ناپایدار می‌نامد که مشکل تمام دنیاست. توسعه‌ای که به تولید مواد غذایی و برای نیازهای واقعی بشر بی‌اعتناست. به نظر او در دو دهه آینده قدرت‌های مسلط دنیا تولید کننده مواد غذایی خواهند بود و این نکته بسیار مهمی برای برنامه ریزی توسعه بخصوص برای کشورهایی مثل ایران است.

او می‌گوید: «کشورهایی نظیر ایران به بخش کشاورزی و دامپروری بسیار بی‌اعتنا هستند. جامعه روستایی ما دارد از بین می‌رود. و ما تصورمان این است که تولید غذا موضوع چندان مهمی نیست و این در برنامه ریزی ملی ما دیده نمی‌شود.»

او به قیمت گوشت قرمز در ایران به عنوان نمونه اشاره می‌کند که به گفته او به کیلویی ۱۵ دلار رسیده است و در کمتر جای دنیا با چنین قیمتی فروخته می‌شود. «خوب این طبیعی است چون ما در فرسایش خاک جزء ده کشور اول دنیا هستیم. و در مولفه‌های دیگر مانند بیابان‌زایی و جنگل‌زدایی هم همین‌طور و الگوی توسعه ما همان “صنعتی” شدن است. حتی تقاضای مردم منطقه زیبا و توریستی مثل ماسوله این است که در آن جا کارخانه بزنند!»

جهان مواجه با بزرگترین قحطی تاریخ

گفته می‌شود باید به کشورهای فقیر برای مقابله با پیامدهای ناشی از گرمایش زمین کمک کرد. آیا برنامه‌‌ای برای این کمک وجود دارد و آیا قابلیت مهار بحران در دوره قحطی و خشکسالی به وجود آمده است؟

پاسخ کارشناسان منفی است. گفتگوهای چند روزه در نشست شورای امنیت تاییدی است بر این ناتوانی. ناصر کرمی در این باره می‌گوید که تا بحال بحث جدی در این زمینه نشده است. «چه از طرف سازمان ملل و چه از طرف دیگر نهادهای جهانی بحث ارزان شدن تولید غذا و حفظ بنیادهای کشاورزی به صورت جدی دیده نمی‌شود. کماکان بیشترین فرسایش خاک، بیشترین جنگل‌زدایی و بیشترین بیابان‌زایی، یعنی همه عواملی که بحران تولید مواد غذایی را ایجاد می‌کنند در کشورهای جهان سوم وجود دارد.»

آیا تمرکز روی تولید بیشتر مواد غذایی می‌تواند عاملی برای توجه بیشتر به محیط زیست شود یا خود می‌تواند اهرمی برای سودجویی و تخریب گردد؟

ناصر کرمی می‌گوید کشاورزی بخشی است که ناچار از وفق خود با اقتضائات محیط است. برای تولید مواد غذایی باید توسعه طبیعت محور را مد نظر قرار دهید. «در هرحال نباید فراموش کرد که ما اکنون با بزرگترین قحطی تاریخ بشر روبرو هستیم. یک میلیارد انسان در معرض مرگ به خاطر گرسنگی هستند. طبق آمار در همین پنج دقیقه‌ای که ما با هم صحبت کردیم در هرثانیه یک نفر مرده است. یعنی ۳۰۰ نفر در همین چند دقیقه صحبت ما جان سپرده‌اند. هیچ‌وقت در تاریخ بشر چنین قحطی وجود نداشته است.»

مریم انصاری
تحریریه: مصطفی ملکان

 

DW

اولین حمام سونا دارایی اطاق خشک، تکرو حمام ،سونا بخار و عوض آببازی سرپوشیده امروز در کارته سه شهر کابل گشایش یافت.

بصیربیات یکتن از تاجران ملی و مالک حمام سونا به آژانس خبری وخت گفت که، این حمام دارای تمام امکانات معیاری که یک حمام سونا به آن ضرورت دارد میباشد.

وی افزودکه، در حمام استخرسونا جکوزی،اطاق سونا بخار، اتاق سونا خشک، تکرو حمام و عوض آبباری موجود میباشد.

به گفته وی، این حمام سونا به مبلغ 4 صد هزار دالر امریکایی هزینه برداشته است .

آقای بیات گفت که، مردم میتواند در این حمام از بسیار سهولت استفاده کنند.

وی یاد آور شد که این حمام در مساحت 650 مترمربع ساخته شده است که کار آن یکسال قبل از امروز آغاز شده بود.

وی تصریح کرد که، دروازه این حمام برو تمام هموطنان باز است و هر کس میتواند بدون کدام مشکل از سهولت این حمام بهره مند شوند.

گفتنیست که، این اولین حمام سونا در سطح کابل میباشد که با سهولت های مدرن آغاز به فعالت نموده است.

وخت

يك روزنامه انگليسي فاش كرد محافظ برادر رئيس جمهوري افغانستان كه “احمد ولي كرزي ” را ترور كرد، همكاري نزديكي با نيروهاي ويژه آمريكا و سازمان سيا داشته است.

به گزارش فارس به نقل از روزنامه انگليسي اينديپندنت، محافظي كه “احمد ولي كرزي ” برادر “حامد كرزي ” را سه‌شنبه هفته قبل به قتل رساند پيش از آنكه به استخدام طالبان درآيد با نيروهاي ويژه آمريكا و سازمان سيا همكاري نزديكي داشته است.

دو روز قبل نيز روزنامه آمريكايي واشنگتن پست گزارش داد: “سردار محمد ” كه هفته قبل احمد ولي كرزي را در خانه‌اش در شهر قندهار ترور كرد جلسات منظمي با مقامات انگليسي داشته است و دو شوهرخواهر وي نيز در واحد “نيروهاي حمله قندهار ” كه توسط سيا اداره مي‌شد، خدمت مي‌كردند.

احمد ولي كرزي در زماني ترور شد كه برادر وي غرق در جنجال‌هاي سياسي داخلي و خارجي است و شايد حذف فيزيكي وي ضربه سنگيني بر رئيس جمهور افغانستان تلقي شود.

هرچند طالبان مسئوليت قتل وي را به‌عهده گرفته‌اند و قتل وي را دستاورد بزرگي در طول 10 سال اخير خوانده‌اند اما نمي‌توان به اين ادعاي طالبان اعتماد كرد زيرا طالبان همواره مسئوليت ترورها و بمب‌گذاري‌ها را به‌عهده گرفته‌اند در حالي كه با گذشت زمان مشخص شده است كه گروه‌هاي ديگري مانند “شبكه حقاني ” عامل اين حوادث بوده‌اند.

افغان نیوز

هر روزراس ساعت دو از خانه بیرون می آمد.از خانه تا ایستگاه اتوبوس پانزده دقیقه راه بود. اگر خیلی آهسته می رفت پانزده دقیقه در راه بود واگرتندهم قدم برمی داشت پانزده دقیقه طول می کشید تا از خانه به ایستگاه اتوبوس برسد.برای خودش هم بسیار جای تعجب داشت، هر بار که زمان گرفته بود پانزده دقیقه در راه بود. چه تند می رفت و چه آهسته، برای همین همیشه آهسته می رفت و سعی می کرد که از کنار دیوار که سایه داشت حرکت کند.

در ایستگاه، اگر به اتویوس اول می رسید چهل دقیقه طول می کشید تا به محل کارش برسد. و اگر اتوبوس قبل از رسیدن او به ایستگاه، می رفت پنجاه دقیقه طول می کشید تا به محل کارش برسد. اما برای او چندان فرقی نداشت که به اتوبوس اول برسد یا به اتوبوس دوم، چون همیشه طوری برنامه ریزی می کرد که حداقل بیست ذقیقه زودتر از ساعت چهار به محل کارش برسد و تا زمان رسمی شروع کار، پشت میزش می نشست. کاغذهایی را که روی میزش بود مرتب می کرد. یکی از برگه ها را بر می داشت، چهار لا می کرد و خودش را با آن باد می زد تا از گرمای صورتش کم شود. بطری آبی را که از روز قبل در یخچال محل کارش گذاشته بود می آورد و روی میز می گذاشت و جرعه جرعه آب سرد را می خورد و به در ورودی خیره می شد.

اولین نفری که داخل دفتر می آمد آبدارچی شرکت بود، با یک عدد روزنامه عصر آن روز و صورت عرق کرده و چشم های سرخ. همیشه سرش را برای او تکان می داد و داخل آشپرخانه می شد، بدون هیچ حرفی. خیلی وقت بود که صدای آبدارچی را نشنیده بود. حتی بعضی وقت ها با خودش فکر کرده بود که آبدارچی شان لال است که حرف نمی زند.

پنج دقیقه بعد، خانم همکارش می آمد داخل دفتر با بادبزن صورتی ای که دستش بود. به او لبخند می زد و همیشه از گرمی هوا گله می کرد.عینک آفتابی اش را داخل کیفش می گذاشت و به اتاق کارش می رفت.

ده دقیقه، بعد رییسش می آمد. با او خوش و بشی می کرد و داخل اتاق مدیریت می رفت که رو به روی میز کارش یود.

امروز تصمیم گرفت که راس ساعت دو از خانه بیرون نیاید. ساعت مچی اش را که همیشه دستش بود در آورد و روی طاقچه گذاشت. ساعت دو و سی دقیقه از خانه بیرون آمد. آهسته آهسته از کنار دیوار به طرف ایستگاه رفت. اتوبوس اول رفته بود. اتوبوس دوم که آمد سوار نشد. ده دقیقه بعد اتوبوس سوم آمد. سوار شد و مثل همبشه روی صندلی اول نشست و پنجره را تا آخر باز کرد.

ایستگاه آخر که پیاده شد تاکسی نگرفت. تصمیم گرفت قدم زنان از داخل پارک به طرف دفتر کارش برود. بوی گل ها تمام فضای پارک را پر کرده بود. نفس عمیقی کشید تا بوی گل ها را به درون ریه هایش بکشد.هر روز آن قدر عجله داشت که اصلا یادش می رفت پارکی هم سر راهش قرار دارد که پر است از گل های خوش بو.

به دفتر کارش که رسید طبق عادت همیشگی دست چپش را بالا نیاورد تا ساعت را ببیند. از پله های دفتر بالا رفت و پشت میز کارش نشست. کاغذهای روی میزش را مرتب کرد، کاغذی را چهار لا کرد و خودش را با آن باد زد. بطری آب را از داخل یخچال آورد و روی میزش گذاشت و جرعه جرعه آب سرد را خورد و به در ورودی خیره شد.

اولین نفری که داخل دفتر شد آبدارچی شان بود با روزنامه ی عصر آن روز و صورت عرق کرده و چشم های سرخ. سرش را تکان داد و داخل آشپرخانه رفت، بدون هیچ حرفی.

پنج دقیقه بعد، خانم همکارش آمد با بادبزن صورتی ای که دستش بود و از گرمی هوا گله داشت. عینک آفتابی اش را داخل کیفش گذاشت و به طرف اتاق کارش رفت.

ده دقیقه بعد، رییسش آمد. با او خوش و بشی کرد و به طرف اتاق مدیریت رفت.

با چشم رییسش را تعقیب کرد و یواشکی ساعت دیواری ای را که درست روبه رویش، داخل اتاق مدیریت بود، نگاه کرد که ساعت چهار عصر را نشان می داد.

23 /4/ 1390

عزیز رفیعی رییس اجراییوی موسسهء مجتمع جامعهء مدنی افغانستانموسسهء مجتمع جامعهء مدنی افغانستان نظر پرسی را در مورد حوادث و تحولات 50 سال اخیر در افغانستان انجام داده است.
این نظر سنجی ظرف حدود 2 سال در 9 ولایات افغانستان صورت گرفته و پرسش هایی در مورد اوضاع در زمان سلطنت محمد ظاهر شاه تا دورهء ریاست جمهوری رییس جمهور کرزی از 3600 نفر مطرح شده است.
مسوولان موسسهء مجتمع جامعهء مدنی افغانستان به روز یکشنبه در یک نشست خبری در کابل در مورد یافته های این نظر سنجی معلومات دادند.
نتایج این نظر سنجی نشان می دهد که در دوران حاکمیت محمد ظاهر شاه، سردار محمد داوود خان، رژیم کمونیستی، دورهء مجاهدین، رژیم طالبان و ریاست جمهوری کرزی، حقوق بشر به پیمانه های مختلف نقض شده است.
به اساس این نظر سنجی موسسهء مجتمع جامعهء مدنی افغانستان، حقوق مردم در دوران حاکمیت ظاهر شاه و سردار محمد داوود خان به طور سیستماتیک نقض گردیده است.

عزیز رفیعی رییس اجراییوی این موسسه در یک نشست خبری در کابل گفت: 76 درصد از مصاحبه شونده گان گفته اند، نسبت به 5 دورهء دیگر بیشتر حقوق افراد به خصوص زنان در زمان طالبان نقض شده است.

به گفتهء آقای رفیعی، آنان 36 پرسش را در موارد مختلف ترتیب کرده و آن را در پنج بخش با 3600 مصاحبه شونده شریک ساخته اند.

او در مورد پاسخ مصاحبه شونده ها در مورد دو پرسش مطرح شده از آنان چنین گفت:
« در کدام دوره جنایتکاران سیاسی و ناقضین حقوق از تعقیب عدلی مصوون بودند؟
بیشترین آن که 31 فیصد است بر می گردد در دورهء آقای کرزی، 24 فیصد به دورهء طالبان، 24 فیصد به دورهء مجاهدین، 14 فیصد به دورهء کمونیستی، 4 فیصد به دورهء ظاهر شاه و 2 فیصد به دورهء سردار محمد داوود خان.

نا امنی در کدام دوره بیشتر بوده است؟
در دوران مجاهدین 35 فیصد، در زمان طالبان 25 فیصد، در زمان حامد کرزی 22 فیصد و در زمان کمونیست ها 16 فیصد.»

به گفتهء آقای رفیعی، این نظر سنجی در ولایات کابل، قندهار، بدخشان، بامیان، هرات، ننگرهار، پکتیا، بلخ و فاریاب صورت گرفته است.

او می گوید: انتخاب این ولایات بر اساس موقعیت جغرافیایی، سیاسی، تاریخی و ترکیب قومی آن بوده است.

اما شماری از تحلیلگران افغان یافته های این چنین نظر سنجی ها را به حقیقت نزدیک نمی دانند.

عبدالرحمن هوتکی یک کارشناس بخش حقوق بشر در صحبت با رادیو آزادی در مورد این نظر پرسی موسسهء مجتمع جامعهء مدنی افغانستان چنین گفت:
« نظر سنجی ها در جامعهء افغانی باید جنبهء تخصصی داشته باشد، نه این که از مردم عام که در مورد قضایا درست آگاهی ندارند، نظر گرفته شود.
در غیر این صورت، این کار نظر سنجی را زیر سوال قرار می دهد.»

موسسهء مجتمع جامعهء مدنی افغانستان در حالی این نظر سنجی را انجام داده که به باور شماری از آگاهان افغان، در رژیم های مختلف در افغانستان تمامی داشته های مادی و معنوی افغان ها از سوی حلقات و گروه های مختلف به بازی گرفته شده و حاکمانی که خودشان را مدافع منافع مردم این کشور معرفی کرده اند، در بسیاری موارد در برابر بی عدالتی ها و حق تلفی ها چشمان شان را بسته اند و در راه خدمت رسانی به مردم کاری هایی لازم را از پیش نبرده اند.

رادیوآزادی

وزارت كشور افغانستان با انتشار اطلاعيه‌اي اعلام كرد: 500 تن از جوانان پس از موفقيت در آزمون آكادمي پليس، به منظور آموزش به كشور تركيه ‌اعزام شدند.
اين اطلاعيه دوره اين آموزش را شش ماه اعلام كرده است.
در جريان 3 دهه جنگ‌هاي داخلي، ارتش و پليس افغانستان از هم پاشيد. اكنون در كنار نيروهاي خارجي، امنيت اين كشور، توسط ارتش و پليس نوپا تأمين مي‌شود كه به دليل حرفه اي نبودن، با چالش‌هاي زيادي مواجه هستند.
نداشتن تجهيزات مدرن، ضعف مديريتي، حقوق كم و مشكلات اقليمي و قومي در اين كشور باعث شده است كه اين نيروها نتوانند از كاركردهاي لازم برخوردار شوند.
با فرا رسيدن آغاز روند انتقال تأمين امنيت، ارتش و پليس افغانستان در تلاش افزايش نيروهاي خود هستند.
وزارت كشور افغانستان در نظر دارد سربازان پليس را تا پايان سال جاري از 122 هزار به 140 هزار افزايش دهد.

افغان نیوز

پیمایش به بالا