Suomen afganistanilaisten järjestö ry

 

فرار

نمیدانم، چرا از خود می گریزم؟

از او،

از این،

ز هر دو پا،

مثل خود میگریزم!

 

 

انقلاب

 

منم بیزاز از هر،             

هیاهو، داد و فریادی،

انقلابم،

و از دیدن در هر گوشه،

پر ز گشته، زخمی،

و یا،

مادری گریان در سوگ ای فرزندش،

و یا طفلی، در سوگ یی،

پدر،

مادر،

برادر

یا خواهر،

من از هر رنگ سیاه پهن،

در کوه و دمن،

در هر کوچه و پس کوچه ها شهر،

و در هر بامی خانه ها کشورم،

و از لباس سیاه برتن،

هر مادر،

همسر،

خواهر،

و برادر،

و من بیزار از هر شعار و هیاهوی

انقلابم،

انقلاب که بعد از هر پیروزی،

تشنه تر در انتظار،

انقلابی دیگریست.

و من از هر هیاهوی

و هر شعاری انقلابی،

سخت بیزارم  و

بیزارم.

 

بقلم مصطفي وهريز (رنجبر)

 

na.jpg - 	نقاشی زیبا از یک پسر بچه در حال تفکر<img decoding=

استانبول میزبان کنفرانس بین المللی دربارۀ افغانستان

استانبول میزبان کنفرانس بین المللی دربارۀ افغانستان

DR

نوشتۀ ناصر اعتمادی

چهارشنبه آینده استانبول میزبان کنفرانس بین المللی دربارۀ افغانستان خواهد بود که طی آن دولت ایالات متحد آمریکا از کشورهای همسابه افغانستان خواهد خواست تا در امور داخلی این کشور دخالت نکنند.

چهارشنبه آینده استانبول میزبان کنفرانس بین المللی دربارۀ افغانستان خواهد بود که طی آن دولت ایالات متحد آمریکا از کشورهای همسابه افغانستان خواهد خواست تا در امور داخلی این کشور دخالت نکنند. پنجشنبه گذشته هیلاری کلینتون وزیر امور خارجۀ آمریکا گفت که این کشور به افغانستان یاری می رساند تا همسایگانش تمامیت ارضی و حاکمیت ملی این کشور را به رسمیت بشناسند و از طرح آشتی ملی در افغانستان نیز حمایت کنند. خانم کلینتون از این مطلب به عنوان موضوع مرکزی کنفرانس بین المللی استانبول در مورد افغانستان یاد کرد که در آن وزرای امور خارجۀ کشورهای منطقه حضور خواهند داشت. در این کنفرانس که تحت عنوان “امنیت و همکاری در قلب آسیا” برگزار خواهد شد وزرای امور خارجۀ فرانسه و انگلستان و همچنین دیگر اعضای دائم شورای امنیت سازمان ملل نیز حضور خواهند یافت. 
در این کنفرانس وزیر امور خارجۀ پاکستان حنا ربانی خوار شرکت خواهد داشت، اما، هیچ اطلاعی در مورد شرکت یا عدم شرکت وزیر امور خارجۀ جمهوری اسلامی ایران در این کنفرانس در دست نیست. 
سه شنبه آینده پیش از برگزاری کنفرانس بین المللی استانبول مذاکرات سه جانبه ای میان رهبران ترکیه، پاکستان و افغانستان برگزار خواهد شد که هدف از آن گسترش همکاری و گفتگو میان پاکستان و افغانستان اعلام شده است. 
سخنگوی وزارت امور خارجۀ ترکیه آیندۀ آسیای جنوبی را به همکاری های منطقه ای منوط دانست. در کنفرانس استانبول خانم هیلاری کلینتون بار دیگر طرح کشورش را تحت عنوان “جادۀ جدید ابریشم” ارایه خواهد کرد که هدفش ترغیب مبادلۀ آزاد میان کشورهای منطقه به منظور تقویت صلح و ثباتی منطقه ای است. قرار است بعد از کنفرانس استانبول، کنفرانس مشابه دیگری در اوایل دسامبر آینده در شهر بن در آلمان فدرآل برگزار شود. برغم میلیاردها دلار سرمایه گذاری در افغانستان پس از سقوط طالبان، این کشور همچنان از جمله فقیرترین کشورهای جهان به شمار می رود و غالب سی میلیون نفر جمعیت افغانستان زیر خط فقر زندگی می کنند

منبع: rfi 

 

               محمد عوض نبی زاده

 

  هلوکاست مردم هزاره پایان نیا فت 

 

افغانستان کشوریست که همواره قدرت میان دوخاندان قبیله ی حاکم درسه سده ی اخیر دست بدست گردیده که پس ازانتقال پایتخت از قندهاربه کابل این سرزمین دشتخوش جنگهای خونین میان فرزندان احمد شاه درانی ازخاندان سدوزائی برای تصاحب قدرت ادامه داشت که درجریان این کشمکشهای خونین تلفات وضایعات فراوان انسانی واقتصادی رامردم محروم افغانستان متحمل شدند وبزرگترین قربانی اصلی دراین جنگها اقوام محروم وبخصوص جامعه ی سرکوب شده هزاره بوده است ودرهریک ازین رخدادهای خونبار,نسل کشی و تصفیه ی قومی,  زمین سوخته وکوچهای اجباری رامردم هزاره تجربه نمودگرچه درزمان احمد شاه درانی وفرزندان او برخی ازنمایندگان مردم هزاره مانند درویش علیخان هزاره نایب الحکومه هرات و بنیاد خان هزاره قوماندان سرحدات غربی کشوروکرنیل شیرمحمد خان هزاره فاتح حقیقی جنگ میوند درحکومتها ی وقت نقش و مقام داشتند. بعد از انتقال قدرت ازخاندان سدوزائی به برادران وزیرفتح محمد خان از قبیله ی محمد زائی برهبری امیر دوست محمد خان میان برادران وی نیزبرای گرفتن قدرت جنگهای شدید وخونباری درگرفت وامیردوست محمد خان موسیس حکومت خاندان محمد زائیها درجریان زمامداریش تلاش بخرچ دادتایک حکومت سراسری رادرکشورایجاد نمایداما کدام موفقیتی درین امربدست نیاورد.درزمان حکومت امیر دوست محمد و برادران او مناطق هزاره نشین کشورتوسط میران محلی برهبری میر یزدان بخش بهسودی اداره میشد ومردم هزاره بیش ازدو قرن حکومتهای مستقل خودها را جدا از اداره ی کابل داشتند وساختار تشکیلاتی هزارستان ازگذشته های دوربرپنج دای و بخشهای جداگانه زیر تقسیم گردیده بود که تشکیلات اداری دایزنگی شامل قسمتی ازهزارستان مرکزی وصفحات  شمال  و دای میر داد شامل مناطق  وردک , میدان ,لوگر , پروان وقسمتی ازغزنی  و دای کندی شامل قسمتی ازهزارستان مرکزی , هلمند ,غور, بادغیس و قسمتی ازقندهارو دای چوپان شامل ارزگان,قسمتی از غزنی  وزابل و قسمتی ازقندهار و دای فولاد شامل شهرستان سه پای,مالستان,  اجرستان,جاغوری, میشدند.مردم هزاره ازسکنان اصلی وبومی مناطق متذکره ی  پنج دای بالا میباشند که دراثرظلم وستم امیرعبدالرحمن واداربه کوچ اجباری از زادگاه های پدری شان گردیدند که درآن ایام تعداد نفوس هزاره ها در مناطق پنج دای به میلیونها نفرمیرسیدند.مردم هزاره ی صفحات شمال نیزازگذشته های دورباشندگان اصلی ولایات بلخ , قندوز,سرپل ,سمنگان , تخار ,بغلان و بدخشان , بودند وبیشترین تعدادنفوس مردم هزاره درین ولایات سکونت داشتند امادراثرظلم وستم عبدالرحمن و دیگر حکام مستبد تعداد کثیری این مردم به کشورهای اسیای مرکزی مجبوربه مهاجرت گردیده و یکتعداداز آنان براساس فشار حاکمان  وقت وادار به تغیرهویت قومی و مذهبی خود ها ساخته شدند. 

امیر دوست محمدخان چندین بارکوششهای ناکام را از طریق تشدید اختلاف میان ,میران , خوانین  و دیگر رهبران هزاره انجام داد تاحکومت مستقل هزارستان تحت رهبری میریزدان بخش بهسودی رانابود و درهم بکشند ولی درین امر موفق نگردید و باالاخره با تزویر و فریب و توطیه ی عهد شکنانه امیردوست محمد خان توسط  یکی ازعمالش  بنام خان قوم کروخیل میر یزدان بخش بهسودی را دستگیر وبشکل بیرحمانه ی او را در برابر تندیسهای بودای بامیان بدارآویخت. بعد از شهادت میر یزدان بخش بهسودی میران ,خوانین وسایر رهبران  هزاره دچار اختلافات داخلی شده  و به وعده های میان تهی امیر کابل دل خوش نمودندومناطق هزارنشین کشور مصروف جنگهای داخلی میان میران و رهبران مناطق مختلف هزارستان گردید. طوریکه  برخی ازمیرها و خوانین هزاره  در سازش با امیر دوست محمد و برخی دیگر درمخالفت با امیرکابل قرارگرفته بودند.این وضعیت نا به سامان در هزارستان  الی زمامداری امیر عبدالرحمن ادامه داشت. امیرعبدالرحمن برای اشغال سرزمینی , سرکوب و قتل عام مردم هزاره با استفاده از زور, زرو تزویربخاطردامن زدن به اختلافات داخلی میان میران ,خوانین و سایر رهبران هزاره وبا بهره برداری منفی ازدین بحیث ابزار سیاسی علیه مردم درد مند هزاره جنگ نابرابری را برضد این مردم آغازوهمزمان پلان لشکر کشی به هزارستان را رویدست گرفت واوبرای تنظیم وآماده سازی لشکرشخصا به مزار شریف رفته ودرقلعه ی جنگی دهدادی برای شش ماه قرارگاه گرفت و جریان جنگ به هزارستان را شخصا اداره ورهبری میکرد ولشکرعظیمی را ازجبهه شمال بسمت هزارستان گسیل وعساکر اضافی دیگری را نیزازسمت ولایتهای هرات , قندهار,غزنی و پروان جهت اشغال و سرکوب مردم هزاره سوق داد که درمجموع به تعدا د یکصدوبیست هزارنفرسربازحکومتی وبه تعداد بیش ازچهل هزارکوچیهای مسلح پشتون تباررا ازمیان قبایل سرحدی نیم قاره هند وقت بسیج وتحت نام جهاد برضد مردم هزاره اشتراک داده بودند وفتوای کفریت وارتداد مردم هزاره را بوسیله ملایان درباری صادروجهاد تمام عیاررا علیه مردم هزارستان اعلام کرد .

همزمان با آن میران , خوانین ودیگررهبران دلسوز و مردمی هزارستان نیزدرروزهای آغازین قیام دادخواهانه علیه امیرمستبد کابل شورای سراسری میران و رهبران  هزاره درولسوالی شهرستان ولایت دایکندی فعلی دایروبا همدیگر بالای قران مجید پیمان محکم بستند تا برضد حکومت کابل دست به قیام مشترک بزنند که رهبری این شورای بزرگ سران هزاره  را میرعظیم بیگ سه پای یکی ازمیران مردم دوست شهرستان ولایت دایکندی فعلی به عهده داشت گرچه میرعظیم بیگ سه پای از طرف دربار کابل مفتخر به القاب سرداری بود اما او بخاطرمنافع مردمش از القاب سرداری صرفنظر نمود وخدمت برای مردمش را ترجیح داده و رهبری قیام را به عهده گرفت .ولی امیرعبدالرحمن بمنظورقتل عام  و سرکوب مردم هزاره از طریق جواسیس حکومتی با برخی از میران و رهبران هزاره  تماس برقرار وبا وعده های پول,مقام و دیگر امتیازات توجه آنان را بطرفداری خود جلب مینمود چون حکومتهای خاندان سدوزائی و محمد زائی برای بقای نظامهای استبدادی شان ازپدیده ی القاب واصطلاحات , خان وملک جهت مهارکردن مردم کشوراستفاده میکردند ودرسرزمین هزارستان نیز این حکومتها ازالقاب واصطلاحات ,میر ,خان , ملک,ارباب وداروغه برای کنترول وسرکوب مردم عامه هزاره وایجاد نفاق میان رهبران آنان ازبرخی خوانین ,میرها و دیگر رهبران مزدوردرداخل جامعه ی هزاره بحیث عوامل نفوذی درهزارستان استفاده مینمودندو حکومتها سعی داشت برای بکارگیری این عناصرخائین رقابت منفی و نفاق میان خوانین ,میرها ورهبران هزاره را تشدید نموده وآنان را برای کسب مقام و القاب دولتی واخذ پول تشویق وازمیا ن آ نها خوانین ومیرهای مزدور را استخدام نمایند.امیرعبدالرحمن نیز با استفاده ازاین شیوه نفاق افگنانه وسازماندهی رقابتهای منفی بین میران وخوانین هزاره توانست بطورمثال ازخانواده ی سردارشیرعلیخان یکی خوانین جاغوری راکه عبدالرحمن برایش القاب سرداری داده بود وازبرخی دیگرازخوانین ومیرهای مناطق هزاره نشین درقتل عام مردم هزاره منحیث ستون پنجم استفاده  نماید وبا استفاده ازشیوه ی تزویر وفریب جبهه مقاومت دادخواهانه مردم هزاره برهبری میران وخوانین دلسوزاین مردم را درهم بشکند چون برخی ازمیرهاوخوانین مردم هزاره درسالهای اخیرقیام با طمع پول و مقام واخذ القاب دولتی درشکست قیام نقش منفی وخائینانه را ایفا نمودند که تا امروزکفاره ای اشتباه آنان را جامعه هزاره می پردازد لشکرمتجاوز امیرعبدالرحمن بسرکردگی سردارعبدالقدوس کشتار جمعی ونسل کشی را درسراسرهزارستان براه انداخت و برنوامیس دختران و زنان هزاره تجاوز میکردند وزنان هنگامیکه  صحنه محاصره را برای خودها تندگ میدیدند وقبل از اینکه به اسارت روند و به عفت شان تجاوز صورت گیرند بسوی قله ی کوه هامیگریختند. لشکر امیر نیز به تعقیب آنان به کوه ها هجوم میبردند و زنان تا آخرین قله ی کوه خود ها را میرساندندو ناگزیر دختران و زنان بصورت دسته جمعی بشکل گروپهای چهل نفری ازبالا ترین قله ی کوه ها خود ها رابه پائین سنگ لاخ ها و دره ها پرتاپ میکردند وجان میدادندکه آنان با این گونه « حماسه ی انتحاری » خود سنگها را خونین و داغدارمی نمودند ولی خودها را اسیر لشکرمهاجم نمیساختند که حماسه انتحار چهل دختران در اکثر مناطق هزارستان  درهنگام  مقاومت دادخواهانه ی این مردم در برابرلشکر منظم وملیشه های قومی و دیگرسپاهیان ایلجاری رژیم  استبدادی کابل ماندگارباقی مانده است و این کوه ها بعد ازاین تاریخ بنام « کوه های چهل دختران » درهریک ازمناطق جنگ زده هزارستان مسما گردید که اکنون در اکثر مناطق هزاره نشین بنام کوه های چهل دختران یاد میشوند  که نام کوه ها ی چهل دختران حکایتگرجنایات نا بخشودنی لشکر خون اشام امیر عبدالرحمن میباشد.امیر عبدالرجمن جنایات ضد انسانی بی شماردیگری   رانیز در مورد زنان و کودکان هزاره اعمال می نمود که اطفال را در مقابل چشمان والدین شان برسره نیزه بلند میکردند، زنان اسیر را سینه می بریدند و جسد مرده و نیمه زخمی آنان را به دریامی انداختند و دستورساختن کله منارها را از سرهای بی تن شهداء و مقتولین بیگناه مردم هزاره جهت ارعاب و فرونشاندن جنبش دادخواهانه  صادرمیکردهزاران زن و دختر و پسر هزاره در داخل و خارج مملکت به فروش میرسید و تمامی منازل , خانه های مسکونی و آبادانی مردم  هزاره را آتش میزد و زراعت ، خوراک ,مواشی ,اسپان ودیگرچهارپایان ایشان را نابود,حریق وخراب میکردند .امیرکابل پس از اشغال هزارستان بردگی مردم هزاره را اعلام وبازار برده و کنیز فروشی فرزندان هزاره را درقدم نخست درشهرکابلدراخیردوطرف یک پل آهنی بنام  پل  یک پیسگی که درطرف شرق پل آرتن دریای کابل قرار داشت ایجاد ,که دختران و پسران  جوان فروخته شده ی هزاره ازیکطرف پل به طرف دیگر پل عبور داده شده و دربدل یک پیسه پول رایج وقت برای اهالی داخلی و هندوهای نیم قاره هند بفروش رسانیده میشدند. بعدا در شهر قندهار و تدریجا به سایر ولایات و حتی به هند برتانوی آن روز نیز این بازارهای فروش برده گان هزاره وسعت پیدا کرد.زنان ,دختران و پسران هزاره رسما با مهر و امضای قاضی فروش می شدند دلالان برده زنجیرها را به گردنهای  شان حلقه کرده و آنها را مانند گوسفندان در یک صف قرار میدادند. تاجران هندی زنها ر را به گردن و دستان زنان و دختران خریده شده هزاره می بستند و آنها را به هندوستان می بردند .

امیر عبدالرحمن در جریان ده سال جنگ بیش از شصت ودو فیصد نفوس مردم  هزاره را قتل عام ونابود کردو از جمله ی سی و هشت فیصد نفوس باقیمانده ی مردم هزاره که از قتل عام نجات یافته بودند به تعداد بیست فیصد شان به مهاجرت وکوچ اجباری وادارساخته شدند وبحیث غلام و کنیزدرممالک همسایه خرید و فروش گردیدند صرف تنها هجده فیصد توانستند که بزندگی درمناطق کوهستانی هزارستان ادامه داده و از زیر ساتور امیر عبذالرحمن ,جان به سلامت ببرندولی این هجده فیصد هزاره های باقیمانده نیزبنا بر صدور واعلام فتوای کفریت و ارتداد مردم هزاره و دراثر ظلم و فشار حکومتهای وقت مجبوربه تغییر مذهب شدند که این گونه هزاره های تغیر مذهب داده شده اکنون عمدتا درولایات پنجشیر , بدخشان , تخار ,غور,بادغیس ,لوگر ,پکتیا , قندها ر , قندوز , بغلان  ,بامیان وغیره بود وباش دارندامیرعبدالرحمن خان اراضی وزادگاه اصلی وپدری مردم هزاره ای مناطق قندهار, زابل ,هلمند , خاص ارزگان,دایه چوپان ,چوره ,گیزاب وخلج را بزوروجبراشغال وغصب وبه اقوام متجاوزواشغالگر پشتون تبارتوزیع نمودو برای پراگنده ساختن هزاره های مناطق شمال و شمال شرق کشورآنان را به ولایات هم جوار ازلحاظ تشکیلا ت اداری وابسته و تقسیم کرد. ولی وجدان به خواب رفته جامعه جهانی درآن زمان این فاجعه بشری راجنایت نپذیرفته ونسل کشی امیرخون آشام کابل رانادیده گرفتند.

هزاره های رانده شده ی زمان عبدالرحمن,درشهرمشهد ایران که فعلا تعداد شان تقریبا به بیش از سه میلیون نفر میرسند ودولتهای ایران هویت قومی مردم هزاره شهروند ایرانی را نابود نموده و این هزاره ها ی مشهد را بنام هزاره های بربری بشکل تحقیر امیز آن معرفی وهویت زدائی نموده اند وبه شهر کویته پاکستان و دیگر مناطق پاکستان نیز بیش از دو ملیون نفراز شهروندان هزاره ی پاکستانی زیست دارند چون شهرهای مشهد وکویته بنا برنزدیکی جغرافیائی و شباهتهای فرهنگی ودینی بیشترین نفوس فراریان مردم هزاره را  در آن زمان بخود جای داده است.درهنگامیکه اختلاف میان امیر عبدالرحمن وپسر کاکایش سردارمحمد اسحق حاکم  بلخ بخاطرتصاحب قدرت شدت یافت و لشکریان طرفدارسرداراسحق برهبری جنرال محمد حسین هزاره که اکثریت سربازان قوای تحت امراو را جوانان هزاره تشکیل میداد درجنگ شدیدی که میان نیروهای او و ونیروهای امیرعبدالرحمن درمنطقه ی حضرت سلطان ولایت سمنگان بوقوع پیوست گرچه که درآغاز جنگ نیروهای طرفدارسردارمحمداسحق برتری جنگی خود را نسبت به نیرو های امیرکابل حفظ نموده بودولی درآخرین دقایق بنا برضعف روحیه ی سردار محمد اسحق درین جنگ  نیروهای اوبه شکست مواجه شد که سرداراسحق و جنرال محمد حسین هزاره همراه با هزاران تن از نیروهای نظامی وبا ده ها هزارفامیلهای مردم هزاره تبارازدریای آمو عبور ودر قلمرو حکومت روسیه تزاری وقت  پناهنده شدند  و همچنان بنا برظلم وستم امیرعبدالرحمن ,هزاران تن از فامیلهای مردم هزاره ازولایات بادغیس ,هلمند و قندهار و زابل نیز مجبور به کوچ اجباری شده ودرساحات مختلف جمهوریهای اسیای میانه  کنونی پناه بردندکه  فعلا تنها درشهرمرو ترکمنستان بیش ازدومیلیون نفرازهزاره های فراری زمان عبدالرحمن خان زیست دارند .درحمهوریهای خود مختار تاتارستان  وداغستان روسیه  نیزهزاره های فراری ان زمان موجود است وپنجاه فیصد نفوس داغستان را هزاره های  فراری زمان امیر عبدالرحمن  تشکیل میدهند که درزمان حکومت داکتر نجیبالله هزاره های داغستان اولین کنگره ملی خودها را برگزارنمودند ودرآن کنگره نمایندگانی از شورای مرکزی ملیت هزاره دعوت نموده بود ولی بنا برتعصب دولت وقت زمینه ی اشتراک نمایندگان شورای مرکزی ملیت هزاره در ین کنگره فراهم شده نتوانست و قرارمعلوم دو تن ازمحصلین را بنام هزاره ازکشورتاجکستان معرفی نموده بودند وهمچنان هزاره های فراری زمان عبدالرحمن دربرخی ازشهرهای هندوستان وممالک عراق ,سوریه, اردن و یمن  ودر ممالک اروپای غربی و شرقی, نیز وجود دارند که تعداد شان درین کشورها به میلیونها نفرمیرسند .

مردم هزاره درزمان صدارت سردار هاشم علاوه بر مالیا ت زمین ودکان ، مالیات ظالمانه اضافی دیگر از قبیل مالیات سالانه حیوانات اهلی شیر ده مانند گاو، گوسفند، بز، شتروغیره ، بشکل روغن ومالیه ی تعداد سرانه وعایله نفوس خانواده با پول نقد ومالیه ی حیوانات چهار پا ازقبیل اسپ , قاطر,مرکب و حتی ازمرغها بخاطردادن تخم  شان را نیزمیگرفتند. البته بنامهای افراد نام گم، زمین های مشاء، خاص بری، چادری ملکه، تحایف ومصارف سالانه حکمران کلان و دیگر کارمندان دولتی وحق القدم قریه دار وداروغه  نیز به آن اضا فه میشدند که به انواع واشکال گوناگون، مسولین دولتی مردم هزاره رامی قا پیدند وخوردن چراگاه های مردم هزاره توسط رمه ی کوچیها ی پشتون تبارنیم قاره هند سابق و ممالک پاکستان وهندوستان فعلی نیزدرتابستان هرسال بیک امرطبیعی مبدل گردیده بود وهیچ کس نمی توانست جلو آن رابگیرد اگرشکایت هم صورت میگرفت ازطرف حکمرانها بازخواست نمیشد.درآن زمان اگرسربازان حکومتی حواله ی رابه قریه جات میبرد مردم قریه مجبوربودند که هرشب یک گوسفند ویا بره را برای سربازان ذبح کنند وبرای هرحواله  بنام محصولانه, نعل پای وحق القدم خودها مبا لغ خیلی زیادی ازمردم اخذ میکردندو دراثراین مظالم حکومتی عده زیادی ازمردم هزاره مجبورمیشدند که زمینهای زراعتی خو دها را بجای ما لیات و دیگرتکالیف دولتی بفروش برسانند وخودهمراه با خانواده هاجبرا دردیگرمناطق کشورویابه ممالک همسایه مهاجر میشدند.بعدازآنکه مردم هزاره ازظلم و جبر بی حد حکومت به تنگ آمدندوبرای پایان دادن به این وضعیت طاقت فرسا محمد ابراهیم گاوسواریکی ازچهره های ماندگارتاریخ کشوربه اشتراک مردم ولسوالی شهرستان قیام راازاولقان مرکز ولسوالی آغازواولقان را تسخیر نمودند. بعدآ قیام کننده گان حکومت کلان پنجاب رابه محاصره گرفته و تقاضای خودهامبنی بررفع ولغو مالیه روغن ازمواشی واخذ مالیه عایله ی نفوس خانواده مالیه ی چارپاها ودیگرتکالیف حکومتی رابرای حاکم کلان پنجاب ارایه کردند وحاکم کلان پنجاب درخواست قیام کننده گان را به کابل مطرح نمود. هیآ تی از کابل همراه با یکتعدا دازشخصیتهای سرشناس وروحانی هزاره به حکومت کلان پنجاب اعزام گردید.این هیآت بعد ازمذاکرات طولانی با رهبری قیام کننده گان واخذ هدایت ازمرکزباالاخره دولت مرکزی مالیه روغن مواشی واخذ مالیه عایله ی نفوس خانواده ودیگرمالیه های ظالمانه را از بالای مردم هزاره رفع ولغونمود وقیام کننده گان موفق شدند که این بارهای سنگین را ازبالای مردم هزارستان بردارد.

مردم هزاره ی افغانستان در طی مدت سه دهه اخیر وبخصوص درزمان حکومت حفیظ الله امین وحکومت طالبان نیز شاهد قتل عام ها و تصفیه ی قومی هزاران نفر شان به جرم هزاره بودن درشهر مزارشریف – ولایت بامیان و یکاولنگ بودند و در دهه نود میلادی در زمان حکومت مجاهدین درکابل ازنسل کشی افشارومناطق غرب شهر کابل و به دهن سگ دادن اسیران مردم هزاره از طرف مولوی حقانی یکی از قوماندانان حزب اسلامی مولوی خالص رامیتوان تذکر داد.درسال  1993 میلادی بیش ازسه هزارتن ازمهاجرین مردم هزاره درمسیر شاهراه هرات , قندهارتوسط تورن اسمعیل حاکم سابق هرات بجرم هزاره بودن به قتل رسانیده شدند و در زمان حکومت او حتی برای مردم هزاره اجازه ی خرید و فروش خانه ,دکان  وزمین در هرات داده نمیشد و همچنان درمسیر شاهراه میدان شهر-هزارستان صدها تن ازمردم هزاره بوسیله قوماندان شیرعلم یکی از قوماندان رسول سیا ف وتورن امان الله یکی ازقوماندانان حزب اسلامی حکمتیاربه قتل رسانیده شدند وچنانچه مولوی یونس خالص یکی ازرهبران تنظیمهای هفتگانه اسلامی در پاکستان قبل از ایجاد دولتهای موقت وعبوری مجاهدین در شهر پیشاورپاکستان گفته بود که اقوام هزاره  و زنان حق ندارند درحکومت مجاهدین عضویت پیدا کنند وبدین ترتیب تنظیمهای اسلامی اقوام هزاره نتوانستند درهیچیک ازحکومتهای موقت و عبوری مجاهدین درپیشاورپاکستان زمینه حضوروشمولیت پیدا نمایند.درده سال اخیر نیزمردم هزاره شاهد سربریدن ده ها تن درولسوالیهای خاص ارزگان وجاغوری ازطرف گروه طالبان به جرم هزاره بودن بوده است وتهاجم همه ساله ی کوچیهای پاکستانی پشتون تباردرولسوالیهای بهسود ودای میرداد ولایت میدان وردک اززمره حوادث خونین واستخوان سوزیست که همواره جامعه هزاره رارنج میدهد که تاهنوزدرین ساحات وبرخی ازمناطق دیگرهزارستان ادامه دارد. مردم هزاره به ستم وتبعیض قومی به مثابه ی ریشه ی تمامی عوامل بیعدالتیها نگاه میکند وهرفرد هزاره به ستمیکه برنیاکان شان شده وسرزمینهاییکه ازنیاکانش غصب گردیده، ودردیکه نسلها بعدهنوزهم احساس مینمایدمطالبات حق طالبانه ی مدنی خودها را مطرح وبراي رسيدن به حقوق انساني و برابربا ديگران، تلاش انسانی و مدنی خواهد نمود.مردم هزاره بخوبی درک میکند که درعصردموکراسی و پیشرفت علم و تکنولوژی که سخن ازتسخیر فضا و تسلط به عمق دریاها زده میشود، ولی جامعه هزاره هنوزهم ناگزیراست که برای بقای فیزیکی خود درافغانستان ومنطقه تلاش نماید.هزاره ها کلیه وجدانهای بیدارجامعه جهانی وسازمانهای مدافع حقوق بشررافرا میخواند، تا بصداهای درخون خفته مردم هزاره ،گوش فرا دهندکه درعصرمدنیت وآزادی ازسوی متعصبان وتروریستان سنگدل این مردم در معرض نسل کشی قرار دارند واز تمام قلبهای دردمند، روحهای حساس و شعوربیدار بشری تقاضا میشودکه به فریاد قربانیان بیگناه مردم هزاره برسند.وفریاد این مردم درد دیده رابه گوش جهانیان ومدافعان حقوق بشربرسانند که این مردم طی صد سال اخیربطورمشهود ومستند درمعرض نسل کشی مداوم قرارداشته و دارد.وجدان جامعه بشری باید درقبال این نسل کشی ونسبت به سرنوشت مرگ و زندگی مردم  هزاره مانند گدذشته بی تفاوت نبوده  ودچار غفلت مجدد تاریخی نشوند.

                                           –بیست و نهم – ماه – اکتوبر سال – 2011

 

طبق گزارشهای رسيده از فدراسيون ورزش موی افغانستان، دوازدهمين دور مسابقات جهاني ورزش رزمي موی تای از تاريخ 20 تا 27 ماه سپتمبر 2011  در شهر تاشکند ازبکستان با اشتراک تيم های ملي 87 کشور برگزار شد.

 

ترکيب تيم ملي افغانستان در اين مسابقات بقرار ذيل بود:

1.      محمد اسحق سلطاني رييس تيم و داور

2.      عبدالغفار مهر پرور مربي

3.      يوسف مومند کمک مربي

4.      محمد جميل محمدي و غلام يحيي احرار داور

5.      نصير هزاره در وزن -45 کيلوگرم

6.      عبدالخالق حسني دروزن -48 کيلوگرم

7.      شيرعلي هزاره در وزن -48 کيلوگرم

8.      نجف در وزن -51 کيلوگرم

9.      علي اکبر در وزن -54 کيلوگرم

10. مجتبي محمود زاده در وزن -57 کيلوگرم

11. محمد هادي کهندل دروزن -60 کيلوگرم

12. جاويد حسني در وزن -63.5 کيلوگرم

13. عيد محمد محمدی در وزن -63.5 کيلوگرم

14. علي در وزن -67 کيلوگرم

15. منصور در وزن -75 کيلوگرم

دور اول مسابقات

برنده دور اول مسابقات

دوره های دوم و سوم مسابقات

 برنده

نتايج

محمد هادی کهندل در برابر حريف روسي

روسيه

–

–

–

نصير هزاره در مقابل حريف هندی

افغانستان

نصير هزاره در برابريفش

افغانستان

برنز

مجتبي در مقابل حريف  گرجستاني

گرجستان

–

–

–

علي در مقابل حريف آذربايجاني

آذربايجان

–

–

–

منصور در مقابل حريف نيوزلندی

افغانستان

–

–

–

علي اکبر رضواني در مقابل حريف  افريقاي جنوبي

افغانستان

علي اکبر در مقابل حريف خارجي

برنز

شيرعلي درمقابل حريف ازبکستاني

ازبکستان

–

–

–

نجف  درمقابل حريف روسي

روسيه

–

–

–

نصير در مقابل حريف قزاقستاني

(نصير بدليل يک کيلو وزن بيشتر از دور مسابقات حذف شد)

–

 

–

–

جاويد درمقابل حريف قزاقستاني

قزاقستان

–

–

–

عيد محمد درمقابل حريف عراقي

عراق

–

–

–

منصور درمقابل حريف ايراني

ايران

–

–

–

عبدالخالق حسني با قرعه کشي به دور دوم راه يافت.

افغانستان

عبد الخالق حسني در برابر حريفش

فغانستان

نقره

 

داوران تيم افغانستان:

استاد محمد اسحق سلطاني، استاد محمد جميل محمدي و استاد غلام يحيي احرار به عنوان داور در اين مسابقات مهم بين المللي ايفای وظيفه نمودند.  

نکات مهم در رابطه با نتايج اين مسابقات:

بنابر آخرين معلوماتي که به تاريخ 25 ماه سپتمبر  از طرف تيم ملي موی تای افغانستان به ما رسيده است، تيم ملي افغانستان 3 مدال که شامل 1 مدال نقره و 2 مدال برنز است بدست آورده است. قرار بود که عبد الخالق حسني برای مدال طلا با حريف قزاقستاني اش مسابقه دهد، اما تا امروز 30 سپتمبر که مسابقات بکلي ختم شده است، هيچ خبری به ما نرسيده است. حد اقل مدال نقره آقای حسني تثبيت شده است. ضمنا” از نتايج مسابقات دور دوم منصور کدام اطلاعي به ما نرسيده است.

 از محترم استاد امير حسين حسيني رئيس فدراسيون موی تای افغانستان بخاطر ارسال گزارشات مسابقات به مديريت سايت کانون افغانستانيهای فنلند، تشکر مي گردد!

 پيروزی تيم ملي موی تای افغانستان به ملت افغانستان مبارک باد! 

 

قابل ذکر است که ورزش در سالهای اخير در افغانستان رشد خيلي خوب داشته است و تيم های ورزشي کشورما در مسابقات ملي، قاره ای و بين المللي پيروزيهای خوب داشته اند. اين نشانگر آن است که جوانان ما ورزش را دوست دارند و برای پيروزی شان در مسابقات تلاش مي کنند. 

ورزش رزمی موی تای یا به عبارتی بوکس تایلندی ورزش ملی کشور  تایلند می باشد. این ورزش با تاریخ ديرينه اش از اعتبار و احترام خاصی در بین مردم تایلند  برخوردار است. تاکنون نزدیک به  120 کشور جهان عضو سازمان جهانی موی تای می باشند. در افغانستان ورزش موی تای توسط استاد سید روح الله حسینی در سال 1384 هجری خورشيدی بنیانگذاری شد. سپس استاد امير حسين حسینی در هجده مارچ سال 2006 آنرا در دفتر سازمان جهانی موی تای در تايلند به ثبت رسانید. اين ورزش يکي از خشين ترين ورزشهای رزمي جهان است که با دست و پا ميان دو حريف مقابله مي شود.

 

با اينکه موی تای از جمله ورزشهای تازه در افغانستان است، اما با تلاشهای فدراسيون، مربيان و دست اندرکاران اين ورزش، ما شاهد رشد خيلي سريع اين رشتۀ ورزشي  در افغانستان هستيم. در حال حاضر اين ورزش در افغانستان دارای فدراسيون فعال، مربيان کاردان، داوران مجرب در سطح بين المللي و ورزشکاران ورزيده دارد.

موفقيتهای فدراسيون و ورزشکاران موی تای افغانستان را به ورزشکاران و علاقمندان اين ورزش و کميتۀ ملي المپيک و ملت افغانستان تبريک گفته و پيروزيهای مزيد موی تای کاران افغانستان را از خداوند متعال خواستاريم!

 

کميتۀ فرهنگي کانون افغانستانيهای فنلند

 

بدون تردید دوران نوجوانی دشوارترین دوران برای والدین و فرزندان است. با وجود هر نوع رابطه‌ای که از قبل داشته‌اید، در این دوران ارتباط شما با فرزند نوجوانتان به چرخه و مراحل متفاوتی وارد می‌شود. تا وقتی آنها در دوران بچگی به‌سر می‌برند، شما برای آنها مانند یک قهرمان هستید اما در دوران نوجوانی ممکن است به یک مشاور، که امیدوار هستید آنها در مورد تصمیمات بسیار سخت با شما مشورت کنند، تبدیل شوید.

مشکلات رفتاری نوجوان را می‌توانید به بی‌نظمی در پرورش کودکان توسط والدین و مسائلی که می‌تواند به تمام معنا دشوار باشد، بیفزایید. شما به‌عنوان پدر یا مادر، چگونه این دوران بالقوه آشفته که برای رفاه خود شما و فرزندتان از اهمیت خاصی برخوردار است را مدیریت می‌کنید؟

نوجوانی زمانی است كه یك نوجوان از گذشته‌اش جدا می‌شود، در حالی كه هنوز بعضی رفتارهای كودكانه را دارد. به عنوان والدین یك نوجوان ممكن است شما اغلب احساس كنید كه دختر یا پسر نوجوانتان با زبانی كاملا متفاوت با شما حرف می‌زند. گوش‌كردن به بچه‌ها در سنین نوجوانی، هنوز بسیار مهم است چون این سنین بسیار حساس و بحرانی است وقتی كه آنها هویت خود را شكل می‌دهند و مجذوب ارزش‌ها و اعتقادات خودشان می‌شوند.

 

گوش دادن فعال

گوش دادن فعال یك بخش حیاتی از زندگی والدین‌ نوجوان‌دار است. گوش دادن فعال یك ابزار ارتباطی است كه به والدین و نوجوانان كمك می‌كند با یكدیگر صحبت كنند و همدیگر را بفهمند. این مقاله مهارت‌های گوش‌دادن فعال را تعریف می‌كند و نشان می‌دهد كه چگونه این مهارت‌ها را به كار ببریم تا ارتباطات میان شما و نوجوانان تقویت شود.

سه نوع پاسخ در گوش دادن فعال

گوش‌دادن فعال تقریبا توجه و تمركزكردن روی فردی است كه صحبت می‌كند. راهی كه والدین می‌توانند نشان دهند كه فعالانه گوش نمی‌دهند در زیر آمده است:

* سوالات خوبی بپرسند.

* به بیان دیگری حرف او را تكرار كنند.

* به نوجوانان خود اهمیت دهید.

اول از همه به عنوان والدین، شما با خودتان تمرین كنید سوالات را به روشنی بپرسید كه به نوجوان شما اجازه دهد كه در پاسخگویی صادقانه احساس راحتی كند و تا حدودی اصطلاحات او را به كار گیرید. دوم اینكه شما هرچه را می‌شنوید، دوباره بیان كنید كه مطمئن شوید آنچه را كه نوجوان شما می‌‌گفته شما درك كرده‌اید و بالاخره لازم است شما وقت بگذارید تا چیزها را از دریچه‌ چشم نوجوان خود ببینید و تا حدودی دركی از اینكه چگونه یك موقعیت مشابه را در حین بزرگ شدن خودتان تجربه كردید.

 

سوال پرسیدن

اغلب سوالات می‌توانند برای كسی كه از او سوال می‌شود، متهم‌كننده یا سرزنش‌آمیز به نظر رسند. ممكن است سوالی بشود كه فرد احساس كند در تنگنا قرار می‌گیرد. برای مثال اگر والدینی از پسر یا دختر نوجوانش بپرسد، «تو این فیلم را دوست نداری، این‌طور نیست؟» واضح است كه والدین آن فیلم را تایید نمی‌كنند و اگر نوجوان آن را دوست داشته باشد دیگر نیازی به دفاع از موضع خودش احساس نمی‌كند. توجه داشته باشید كه چقدر جواب دادن به این سوال راحت‌تر می‌بود اگر این‌طور می‌پرسیدید، «تو در مورد این فیلم چه فكری می‌كنی؟»

نوجوان

گوش‌دادن فعال، گوینده را وادار می‌كند كه به معنی پنهان در پس سوال دقت كند. افراد اغلب سوالاتی می‌پرسند كه ممكن است دیگران احساس كنند برای جواب درست‌دادن تحت فشار قرار می‌گیرند. برای مثال ممكن است وقتی كسی از شما بپرسد «آیا من چاق شده‌ام؟» جواب دادن صریح به این سوال برایتان سخت باشد. این نوع سوالات تمایل دارند كه شخص را در موضع دفاعی قرار دهند. اغلب آن فرد ممكن است ارتباطش را به خاطر محافظت از خودش قطع كند.

 

برای یك شنونده فعال خوب بودن شما لازم است مطمئن شوید كه سوالات را صادقانه و محترمانه می‌پرسید و قصد شما از این سوالات درك مساله است نه نصیحت‌كردن، انتقادكردن، یا كنجكاوی كردن! شنونده فعال سوال می‌كند با این قصد كه:

توضیح‌دادن و روشن‌كردن مفاهیم: «من شنیدم شما از فردی مایوس شده‌اید، آیا درست است؟»

یادگرفتن درباره افكار، احساسات و خواسته‌های دیگران: «نظرات خود را درباره این طرح بیشتر برایم بگویید.»

تشویق كردن به گفتن جزئیات: «بعدش چه اتفاقی افتاد؟» یا «شما چه احساسی داشتید؟»

حمایت‌كردن از كشفیات: «احساس می‌كنید چه انتخاب‌های دیگری در این موقعیت دارید؟»

جمع‌كردن حقایق و جزئیات بیشتر: «قبل از وقوع این جنگ چه اتفاقاتی رخ داد؟»

 

شما می‌توانید نسبتا مطمئن باشید كه سوالات درستی را می‌پرسید اگر شما:

فرض نكنید كه شما آنچه را كه منظور نوجوانان شماست، می‌دانید؛ سعی نكنید عبارات یا اظهارات او را كامل كنید، «من دقیقا می‌دانم چه احساسی داری.»

برای توضیح بیشتر، سوال كنید. سوالاتی از قبیل: «منظورت چی بود وقتی گفتی من نسبت به تو منصف نبوده‌ام؟» یا «تو گفتی او دیوانه است. منظورت از دیوانه چیه؟ او چه‌كار می‌كند كه دیوانه است؟»

تن صدایتان را امتحان كنید. وقتی شما با نوجوان خود صحبت می‌كنید، امتحان كنید كه تن صدای شما با احساسات و زبان شما هماهنگی داشته باشد. برای مثال، والدین ممكن است صدایشان عصبانی باشد، وقتی در واقعیت آنها برای فرزندشان نگران هستند. به‌هر ترتیب بچه‌ای كه عصبانیت را می‌شنود، بیشتر در موضع دفاعی قرار می‌گیرد و افكارش را مخفی می‌كند.

به گوینده و گفت‌وگوی او علاقه نشان دهید. با گفتن؛ «بیشتر در این باره توضیح دهید» یا «من كاملاً حرف‌های شما را دنبال می‌كنم». تا زمانی كه عقاید فرد را درباره آن موقعیت نپرسیده‌اید، به او نصیحت نكنید، به این شكل، مثلا: «راه‌حل‌های احتمالی برای این مساله چیست؟» یا «شما فكر می‌كنید باید چه اتفاقی بیفتد؟»

 

بازگویی (دوباره بیان‌كردن)

بازگویی، ابزاری است كه شما می‌توانید به كار ببرید تا مطمئن شوید كه پیامی را كه نوجوان شما می‌دهد، درك می‌كنید. بازگویی مجدد اطلاعات است كه شما دقیقا مطمئن می‌شوید كه آنچه را دریافت كردید، درك می‌كنید. برای مثال، پسر شما می‌گوید: «من از ریاضی و معلمش متنفرم چون او هرگز به ما اجازه استراحت نمی‌دهد!» شما احتمالا می‌گویید: «به‌نظر می‌رسد كه ساعات سختی را در كلاس ریاضی سپری می‌كنید و این باعث می‌شود احساس سردرگمی و خستگی كنید.»

این تكنیك به والدین و نوجوان كمك می‌كند به چندین روش ارتباط برقرار كنند

اول: ‌این روش به والدین كمك می‌كند تا اطمینان حاصل كنند كه پیام را به درستی فهمیده‌اند.

دوم:‌ با تكرار یا بازگویی والدین اطلاعات بیشتری درباره فرزند نوجوان خود به دست می‌آورند.

سوم: بازگویی به نوجوانان این فرصت را می‌دهد تا بدانند كه والدین آنها حرف‌هایشان را گوش داده‌اند و به آنچه كه می‌گویند علاقه دارند.

چهارم: این روش به نوجوان اجازه می‌دهد كه فوراً هرگونه برداشت غلط یا سوء‌تعبیر را تصحیح كند.

 

در زیر مثال‌هایی از عبارات بازگویی می‌آوریم

نوجوان

مثال : مادر و پسری درباره اینكه طی هفته چند ساعت باید تلویزیون تماشا كرد، بحث می‌كنند.

مادر: مایك، من احساس نگرانی می‌كنم اخیراً تو ساعات زیادی را تلویزیون تماشا می‌كنی. من فكر می‌كنم ما نیاز به چند جدول برنامه داریم تا مطمئن شویم كه تو در كنار تماشای تلویزیون، تكالیف مدرسه و سایر كارها را انجام می‌دهی.

مایك: «مامان، من باید تلویزیون ببینم. همه دوستانم این اندازه تلویزیون تماشا می‌كنند.»

مادر: «پس اگر تو تمام شوهایی را كه دوستانت نگاه می‌كنند تماشا نكنی، احساس می‌كنی چیزی را از دست داده‌ای.»

مایك: «بله!! و به این ترتیب وقتی من نمی‌دانم دیگران درباره چه چیزی حرف می‌زنند، خیلی ضرر می‌كنم!»

مادر: «اگر تو ندانی دوستانت درباره چی صحبت می‌كنند، می‌ترسی به‌نظر ابله و احمق بیایی و آنها مسخره‌ات كنند»

پسر:‌ «دقیقاً، مادر همین‌طور است! پس شما فهمیدید كه چرا من باید تمام این برنامه‌ها را از تلویزیون نگاه كنم.»

مادر: «اوهوم، من می‌توانم بفهمم كه چرا تلویزیون برای تو مهم است، پس بیا درباره آن برنامه‌های خاص كه لازم است تو آنها را نگاه كنی حرف بزنیم شاید به یك توافقی برسیم.»

 

همدلی كردن

همدلی كردن، به این معناست كه شما (به عنوان والدین) توانایی آن را دارید كه خودتان را به جای فرزندتان بگذارید. با همدلی كردن، شما باید از خودتان، یعنی درك یك بزرگسال از یك موقعیت خاص صرفنظر كنید و احساسات، افكار و عقاید نوجوان خود را برای خودتان بپذیرید. طی بحث و گفت‌وگو، مساله را از دریچه چشم او ببینید.

همدلی كردن به این معنا نیست كه شما الزاماً با نظر فرزند خود موافق هستید.

همدلی كردن به این معنا نیست كه شما الزاماً به فرزند خود اجازه می‌دهید كه قوانین خودش را بچیند، برای اجتناب از مواجهه.

همدلی به این معناست كه شما نباید آنچه را كه نوجوانتان می‌گوید به عنوان سركشی یا احمقانه بودن، رد كنید. پذیرفتن افكار، عقاید و احساسات نوجوانتان، این شانس را بیشتر می‌كند كه فرزندتان درباره مشكلات و موضوعاتی كه با آن روبه‌روست، با شما صحبت كند.

 

دانستن اینكه شما همدلی می‌كنید كار آسانی است چون:

* صورت شما و تن صدای شما با آن هماهنگ است.

* تن صدای شما و احساساتتان هماهنگی دارند.

* شما روی آنچه كه فرزندتان می‌گوید و منظور اوست، تكیه می‌كنید.

* شما تلاش می‌كنید مسائل را از زاویه چشم او ببینید.

* شما احساسات، افكار و عقاید خودتان را در طول مكالمه و گفت‌وگو تحمیل نمی‌كنید.

* از نصیحت كردن ناگهانی پرهیز می‌كنید.

* بعد از گوش كردن احساس خستگی می‌كنید چون انرژی زیادی از شما می‌گیرد.

* همان عبارتی را كه برای یك بزرگسال می‌سازید از خودتان بپرسید، اگر نشد دوباره درباره ساختن آن فكر كنید.

 

سه نوع از نتایج گوش كردن فعال:

** گوش كردن فعال نیاز به زمان و تمرین كردن دارد و یك‌شبه نتیجه نمی‌دهد.

** معمولاً، هر بار كه شما و فرزندتان صحبت می‌كنید، گفت‌وگوی شما راحت‌تر خواهد شد و گوش كردن فعال بیشتری را در بر خواهد گرفت، نه تنها فقط از طرف شما بلكه از طرف فرزندتان نیز.

** شما، به عنوان یك بزرگسال، باید این روش را هدایت كنید.

 

 

فرآوری: نسرین صفری

تبیان

به گزارش شبکه اطلاع رسانی افغانستان (afghanpaper)، فرمانده تیم بازسازی ولایتی در جوزجان گفته است که به منظور افزایش در کمیت پولیس، معاش پولیس این ولایت را می پردازد.

 

رحال حاضر، شمار سربازان پولیس محلی حدود یکصد و پنجاه تن می باشد که در ولسوالی های قوش تیپه و درز آب ولایت یاد شده به وظایف تامین امنیت مشغول هستند.

شماری از مردم در بعضی از مناطق جوزجان از برخورد اربکی ها (پولیس محلی) با مردم شکایت دارند اما جگرن فریکورس می گوید با پرداخت معاش، این نیروها تحت کنترل دولت در خواهند آمد.

کمک های سویدن برای مردم افغانستان در بخش های ملکی و نظامی صورت می گیرد که بیشتر این کمک ها در بخش های سرک سازی و سیستم برق در شمال کشور به مصرف رسیده است.

قابل ذکر است که بر اساس اطلاعات خبرگزاری بخدی، سویدن برای اولین بار در سال 2002 تحت رهبری آیساف در افغانستان سرباز فرستاد که در شمال کشور مستقرند.

کشور سویدن در افغانستان بیش از 400 سرباز دارد که در شمال کشور مستقرند و در چهارچوب آیساف فعالیت دارند.
 

 بافرارسیدن سالگرد یازدهم سپتامبر، دیروز سازمان استخبارات پاکستان آی.اس.آی اعلام داشت که سه نفر ازاعضای القاعده را در ایالت بلوچستان شهر کویته ،بازداشت کردند.

دراین اعلامیه آمده است که برای دستگیری سه عنصر برجسته القاعده یونس الموریتانی، عبدالغفار الشامی ومصرات الشامی ، سازمان استخبارات آمریکا همکاریهای فنی اطلاعاتی را با آنها داشته اند .بنابراین براساس خبر واعلامیه ای آی.اس.آی ، دوکشور آمریکا وپاکستان درشکار رهبران القاعده درپاکستان همکاریهای عملی خود را آغاز کرده اند واین نشان می دهد که سازمان استخبارات پاکستان ، جدال وجنجال برخواسته از کشته شدن اسامه بن لادن در دوم می سال جاری 2011 در ایبت آباد، شصت کیلومتری اسلام آباد را کنار گذاشته ومجددا همکاریهای قبلی خودرادرشکار رهبران القاعده درخاک پاکستان ازسر گرفته است . زیرا پاکستان در انهدام شبکه القاعده ودستگیری آنها درصورتیکه خواسته است ، نقش فوق العاده مهمی را بازی کرده است .دستگیری خالد شیخ محمد مغز متفکر وطراح اصلی انفجار یازدهم ستامبر 2001 درآمریکا ، توسط استخبارات پاکستان انجام شد.

حوادث یک دهه رفتار پاکستان با شبکه القاعده و روش پاکستان با گروه طالبان به نظر بسیار متفاوت بوده زیرا استخبارات آن، هیچ ابایی ندارد که رهبران القاعده را عنداللزوم با گرفتن امتیازات مالی وسیاسی ، دستگیر نماید وآنها را دراختیار سی آی ای آمریکا قرار دهند امتیازات مالی برای کشور گرسنه ای مثل پا کستان بسیار مهم است زیرا بوضوح گفته شده که سازمان جاسوسی آمریکا همکاریهای تخنیکی با آی .اس.آی پا کستان داشته وآنها را درکویته پاکستان دستگیر کرده اند دلایل همکاری هم واضح است زیرا پاکستان اشد نیاز به پول دارد واین مساله برای پاکستان فوق العاده دشوار است که مبلغ هشتصد ملیون دولار ، ازدوملیارد کمک های امریکا را درسال ازدست بدهد. قطعا خواهیم شنید که آی.اس.آی پاکستان در ازا دستگیری سه کادر مهم القاعده موضوع هشتصد ملیون دولا را که به تاخیر افتاده بود حل خواهد کرد زیرا یونس الموریتانی فرد فوق العاده مهم برای شبکه القاعده بود وی ازطرف اسامه موظف شده بود که مراکز مهم مالی واقتصادی آمریکا را هم درپاکستان وهم خارج ازپاکستان درهم بکوبد انفجاردرمسیر راهای ارتباطی مثل خط آهن، انفجار شرکت های مالی واقتصادی آمریکا ازعمده ترین مسئولیتهای یونس الموریتانی وهمکارانش بود اکنون این شخص توسط استخبارات پاکستان دستگیر شده وبطور یقین دراختیار سی.آی.ای همانند خالد شیخ محمد ، در آستانه سالگرد یازدهم سپتامبر ، به عنوان بهترین هدیه پاکستان به مردم وحکومت آمریکا ، گذاشته خواهد شد.

اما درموردطالبان به نظر می رسد که پاکستانیها به خاطر اهداف استراتژِیک خود درافغانستان ، راه های دیگری را می پیماید لابی ها پاکستان تقریبا آمریکائیها را متقاعد ساخته که گروه طالبان خطر ی برای منافع آمریکا ایجاد نمی کند. طالبان جدایی از القاعده می اندیشد آنها به دنبال اقدامات فرامرزی وخارج از افغانستان نمی باشند طالبان برای افغانستان مبارزه می کند. ازجانب دیگر سیاستهای دولت افغانستان که طالبان را گروه قابل انعطاف دانسته وبرای مذاکره با آنها ” شورا ی عالی صلح” را ایجاد کرده، ممد این قضیه شده که طالبان یک جریان داخلی است که کشتار وانتحارش با القاعده فرق می کند . این موضوعات سبب گردیده که امروز دیدگاه غرب درمورد طالبان تغییر کرده وآنها را تقریبا جدایی از القاعده ، تفسیر می کند این گونه تعبیر ازطالبان یک موفقیت بزرگ برای سیاست خارجی پاکستان شمرده می شود ویک پیروزی برای طالبان وبالطبع یک شکست برای افغانستان وجامعه جهانی درپیکارشان با تروریزم درافغانستان . پاکستانیها گام های بلندتری نیز برداشته وبه آمریکاییها گفته است که ماگروه حقانی را نیز وارد گفتگوهای صلح می کنیم بنا بگذارش اسوشتید پرس یک مقام اردوی پا کستان به این موضوع اشاره کرده که ما می توانیم شبکه حقانی را وارد مذاکرات صلح نماییم امریکه آمریکاییها عجالتا به شد ت با آن مخالف است زیرا فهم آمریکا از شبکه حقانی بسیار نزدیک به شبکه القاعده می باشد به همین خاطر است که به صورت منظم این گروه را مورد حملات طیاره های بدون سرنشین دروزیر شمالی قرا ر می دهند. کشته شدن عطیه عبدالرحمن لیبیایی درهفته گذشته دروزیر شمالی ودرقلم رو گروه حقانی صورت گرفت.و گفته شده که رهبر دیگر القاعده الیاس کشمیری که درآخر ماه جون پس ازکشته شدن اسامه ، انجام شده نیز دروزیر ستان شمالی پایگاه مستحکم گروه تروریستی حقانی بوده .اینها رابطه تنگاتنگ وا جتناب ناپذیر ، شبکه سراج الدین حقانی با گروه القاعده را نشان می دهد.

ازمجموع بررسیها به این نتیجه می رسیم که پاکستان سیاست جدال با آمریکا را درمورد شکارکردن اعضای شبکه القاعده کنار گذاشته دراستانه سالگرد یازدهم ستامبر وپس ازآن شاهد موج دستگیریها وترور رهبران القاعده درپاکستان خواهیم بود. گرفتاری یونس الموریتانی وهمکارانش عبدالغفار شامی ومصرات الشامی ، طلیعه همکاری دوباره استخبارات پا کستان با آمریکا است .درپایان لازم است که به صورت گذرا اشاره ای داشته باشیم به وضعیت مرگبار القاعده درسال 2011 . در می سال جاری رهبر این گروه اسامه بن لادن ،کشته شد به دنبال آن الیاس کشمیری درپاکستان کشته شد دراندوزی شیخ عمر عبد الرحمن البشیر به خاطر دست داشتن درانفجار جزیره مالی به حبس ابد محکوم شد درسال جاری محمد الباذل در سومالی کشته شد دریمن انور اولاکی نیز به دام تظاهرات آزادی خواهی مردم یمن گرفتار آمده دیگر کسی به سخنان وی گوش نمی دهد به علاوه اینکه درشهر” زنگه بار” یمن اعضای القاعده توسط هواپیماهای بدون سرنشین، دچار تلفات سنگین شده اند. درممالک عربی خاورمیانه وشمال آفریقا صدای القاعده خاموش وشعارهای جنبش بهاری عرب در انهدام استبداد ، بلند است وبالاخره درپاکستان رهبران القاعده بد ترین روزهای خود را سپری می کنند. القاعده سیر نزولی خودرا می پیماید اما طالبان راه صعودی خود را دلیل آن البته اتخاذ سیاست غلط درافغانستان است.

محمد ناطقی سفیر پیشین افغانستان درلیبیا

بر اساس اسناد محرمانه منتشر شده از سوي ويكي ‌ليكس، دولت ايتاليا با هدف تأمين امنيت نظاميان خود در افغانستان سال‌ها اقدام به پرداخت رشوه به طالبان كرده است.

بر اساس این گزارش، امریکا در سال 2008 توسط رونالد سپوگلي، سفير وقت امریکا در ايتاليا از اين مسأله آگاه شد.سفير وقت واشنگتن در روم چندين بار در ملاقات با مقامات امریکايي در اكتبر سال 2008 با ارائه گزارشي در زمينه مذكور از اقدام ايتاليا در پرداخت رشوه به نيروهاي طالبان به عنوان ضربه‌اي بزرگ بر عليه نيروهاي ناتو ياد كرده است.

وی همچنان در جريان ملاقات با سيلويو برلوسكني، نخست وزير ايتاليا در اين خصوص به صورت صريح مذاكره كرده است و برلوسكني با ابراز بي‌اطلاعي نسبت به اين معامله آن را شايعه قلمداد كرده بود.

يك روز پس از انتشار گزارش فوق نخست وزير ايتاليا با انتشار بيانيه‌اي پرداخت هرگونه رشوه به شبكه نظاميان طالبان را براي خودداري از حمله عليه نيروهاي ايتاليايي مستقر در افغانستان، بي‌پايه و اساس خواند.

در اين بيانيه‌ همچنين آمده است که در دوره زمامداري برلوسكني هيچ نوع پرداختي به طالبان صورت نگرفته است اما اينكه آيا اين اقدام توسط دولت قبلي انجام شده يا خير، ‌اطلاعي در دست نيست.

در همين راستا روزنامه تايمز لندن اخيراً با انتشار گزارشي در زمينه فوق و به نقل از محمد اسماعيلي، از فرماندهان طالبان ضمن تاييد خبر پرداخت دهها هزار دالر به عنوان رشوه از سوي مقامات امنيتي ايتاليا به نيروهاي طالبان اعلام كرد، اين معامله در سال گذشته و با هدف تضمين امنيت نيروهاي ايتاليايي مستقر در منطقه سروبی واقع در شرق كابل به وقوع پيوست. وي عنوان كرد كه براساس معامله مذكور نظاميان طالبان در قبال دريافت مبلغي وجه نقد از هر گونه حمله نظامي عليه نيروهاي ايتاليايي در هر نقطه‌اي از خاك افغانستان به ويژه هرات و حتي در خاك پاكستان امتناع خواهند كرد.

وي افزود، نيروهاي ايتاليايي نيز متعهد شده‌اند كه در حملات نيروهاي ناتو عليه طالبان شركت نكنند. پيشينه اين موضوع به هنگام حضور نيروهاي ايتاليايي در منطقه سروبی بازمي‌گردد.

در هنگام حضور نيروهاي ايتاليايي در منطقه مذكور هيچ‌گونه حمله‌اي از سوي طالبان بر عليه نظاميان ايتاليايي رخ نداد اما با خروج نيروهاي ايتاليايي از منطقه مذكور و استقرار نظاميان فرانسوي در اين منطقه در فاصله كوتاهي و در جريان كمين نيروهاي طالبان بالغ بر 10 تن از سربازان فرانسوي كشته شدند كه اين امر يك جنجال سياسي بزرگ در فرانسه بوجود آورد.

در اين ارتباط يكي از افسران ارشد ناتو در كابل به روزنامه تايمز گفت؛ پرداخت پول از سوي ايتاليا براي حفظ جان سربازان آن كشور مي‌تواند تا حدي قابل تأمل باشد اما اينكه ايتاليا با خودداري از اطلاع‌رساني به ديگر اعضاي ناتو سبب كشته شدن نظاميان ناتو را فراهم آورده است به هيچ‌وجه نمي‌تواند پذيرفتني باشد. پیشتر شماری از رسانه‌ها نیز از پرداخت پول به طالبان توسط ایتالیا خبر داده بودند.

شبکه اطلاع رسانی افغانستان

همانطوریکه در طول تاریخ افغانستان قدرت دولتی در انحصار قوم خاص بوده مسلماً مناسبات دیپلوماسی نیز به مثابه منعکس کننده اراده دولت به نسبت روابط خارجی در انحصار نمایندگان قوم خاص قرار داشته است. بناً اذهان جامعه جهانی نسبت به واقعیت های درونی جامعه افغانستان توسط دولت و نماینده های دیپلوماسی آن تغذیه گردیده و حقایق عینی در قبال ساختار جامعه از لحاظ قومی، زبانی، مذهبی و ظرفیت های اقتصادی و فرهنگی وارونه جلوه داده شده است. از جانب دیگر کشور های ابر قدرت ذیدخل مسائل افغانستان نیز برای تآمین منافع خود بالای قوم حاکم سرمایه گذاری کرده و نخواسته موجودیت اقوام دیگر و فرهنگ های مختلف در افغانستان را جدی تلقی نماید

از کلمه (افغان) توسط دولت های قومی انحصارگر به مانند شمشیر دو لبه استفاده نا جایز صورت گرفته که در خارج برای منحرف ساختن اذهان عامه به معنی (پشتون) تعبیر گردیده که گویا در افغانستان تنها افغانها = پشتونها زندگی میکنند و در داخل افغانستان کلمه افغان=پشتون با بکاربرد استبداد و سرکوبگری از یکسو و نیرنگ و عوامفریبی از جانب دیگر، بالای اقوام غیر پشتون تحمیل گردیده و در قوانین اساسی زورگویانه تسجیل گردیده است. در نفوس شماری های قلابی همچنان گماشته شدگان قبیله همان ارقام را ارایه داده اند که دولت حاکم به آن ضرورت داشت.

این نیرنگ و عوام فریبی ها تا زمانی ادامه یافت که بعداز اشغال افغانستان توسط شوروی سابق، احزاب جهادی و گروپ های تنظیمی هفتگانه و هشتگانه در بنای تعلقیت های قومی، زبانی و مذهبی شکل نگرفته بود. البته که این آغاز پرده برداری از روی تقلبات به نسبت ساختار اتنیکی، زبانی و مذهبی جامعه افغانستان بود. گفته میشود که حتی در سال ۲۰۰۱ زمانیکه قوای ناتو داخل افغانستان گردید، بسیاری ها حیرت زده شدند که در کابل به لسان فارسی صحبت میشود، چون اذهان آنها نسبت به واقعیت های اجتماعی افغانستان منحرف شده بود
محققین و صاحبنظران کشور های خارجی همچنان در آثار و مقالات شان به نسبت بازتاب مسائل افغانستان، پرداخته های دولت حاکم و آیدیولوگ های مربوط به آنرا منبع پژوهش خود قرار داده اند. و در سه دهه اخیر گاهی هم در بحبوحه پالیسی سازی ابرقدرت های ذیدخل قضایای افغانستان، همان نماینده های فکری قبیله به خاطر متاثر ساختن اذهان عامه دست به نیرنگ های بی مانندی یازیده و افکار خود را با نام های جعلی خارجی الاصل (امریاکائی، کانادائی، انگلیسی، جرمنی و …) در روزنامه های معتبر جهانی بازتاب دادند

درین بستر جعلیات همه حقایق در جامعه افغانستان، مقاله (راه حل مشکلات قومی در افغانستان: غیرمتمرکز ساختن قدرت قبل از خروج ایالات متحده) نوشته توماس بارفیلد پروفیسور انتروپولوژی در دانشگاه بوستون و مولف کتاب “تاریخ فرهنگی و سیاسی افغانستان” که توسط دانشمند گرامی پروفیسور لعلزاد ترجمه شده است، میتواند یکی از مهمترین و عینی ترین مقالات به ارتباط حل مسائل مهم و حیاتی جامعه جنگ زده افغانستان شمرده شود.

بنده با استفاده ازین فرصت سپاسگزاری خود را به حضور جناب پروفیسور لعلزاد نسبت به زحماتیکه متقبل شدند و این مقاله مهم را ترجمه کرده و در اختیار خوانندگان آن قرار دادند، ابراز میدارم.

قابل تذکر است که گفته شود محتویات مقاله آقای پروفیسور توماس بارفیلد حامل کدام فکر جدید در حل قضایای افغانستان نیست بلکه صحه گذاشتن و تآیید خواسته های نمایندگان فکری بخش مشارکت طلب جامعه نابرابر افغانستان میباشد.

مسئله تقسیم قدرت در بین مرکز و محلات (ولایات ویا ایالات) یعنی غیرمتمرکز سازی قدرت سیاسی یا به
شکل تطبیق ساختار کُلی فدرالی با درنظرداشت شرایط به خصوص افغانستان ویا در چوکات ساختار دولت یونیتار (متمرکز) با انتخابی نمودن والی ها و دادن صلاحیت اجرائیوی به شورا های ولایتی در سطح هر ولایت مسئله یی است که صاحبنظران مشارکت طلب در طول سه دهه اخیر مطرح نموده و با وارد شدن افغانستان به مرحله جدید تاریخی بعداز حادثه یازدهم سپتمبر ۲۰۰۱، این خواسته های برحق به اوج خود رسید.
اما پالیسی میکر های قدرت های ذیدخل قضیه افغانستان بنابر متآثر بودن اذهان ایشان از جعلیات، نسبت به ساختار اتنیکی، زبانی و مذهبی جامعه افغانستان، به این خواسته ها توجه نداشتند.

اهمیت مقاله جناب توماس بارفیلد در آن نهفته است که یک محقق سطح یونیورسیتی مملکت ابرقدرت دخیل در قضیه افغانستان، با تآیید خواسته های اقوام تحت استبداد، اذعان میکند که بدون غیرمتمرکز سازی قدرت سیاسی که سپردن اداره دولت به دست مردم و تقسیم عادلانه قدرت در بین اقوام را در قبال دارد، آوردن صلح در کشور ناممکن میباشد.

به نظر بنده در مقاله کوشش شده تا مسائل حیاتی جامعه افغانستان به حد کافی عینی بازتاب یابد اما نقاطی درین مقاله وجود دارد که مستلزم نگاه ژرف و تعمق بیشتر میباشد. درین رابطه میخواهم در چند مورد این مضمون بطور ذیل ابراز نظر نمایم:

در صفحه دوم پاراگراف دوم چنین میخوانیم: پس از 2005، وقتی شورشیان طالب درمناطق عمدتا پشتون جنوب و شرق افغانستان قوت میگیرند، قسمت زیاد آن بعلت مخالفت محلی با حکومت ناکارآ و غیرموثری است که توسط حامد کرزی رهبری میشود.

درین ابراز نظر دیده میشود که آگاهانه ویا غیر آگاهانه از زمینه سازی رشد طالبان توسط حلقات شووینستی قدرت حاکمه چشم پوشی صورت گرفته است. پوشیده نیست که یکسال بعد از به قدرت رسیدن حامد کرزی زمینه سازی برای رشد طالبان آغاز گردیده و سخن از طالبان تندرو و میانه رو به نشخوار منابع خبر رسانی وابسته داده شد. و در مقابل برای تضعیف موقعیت ائتلاف شمال که برای سرکوبی طالبان نقش اساسی بازی کرده بودند، مهر جنگسالار زده شده و ماشین تبلیغاتی منابع اطلاعات جمعی وابسته و “حقوق بشر” های ساختگی و من دراوردی برعلیه ایشان براه انداخته شد. و آهسته آهسته انحصار طلبان حاکم توانستند که درین امر حمایت کامل جامعه جهانی را نیز از آن خود نمایند.

موضوع “طالبان تندرو و میانه رو” تا به این سرحد رسید که نماینده های آنها با تفاهم و حمایت مستقیم پاکستان در پارلمان، حکومت و ارگانهای محلی و حتی در محرم ترین ارگانهای قدرت مانند امنیت ملی، سارنوالی و قضا جابجا گردیدند و بعضاً هم این اشخاص و افراد تابعیت مستقیم پاکستان را دارا میباشند.

از برکت!؟ زمینه سازی دولت انحصارطلب حاکم افغانستان، شرایطی ایجاد گردیده که طالبان در مناطق غیرپشتون نشین، به حمایت همین دولت و حامیان او رویانیده میشوند. از انتقال طالبان مسلح در شمال تا توزیع مصارف آنها از قبیل پوشاک، خوراک، عراده جات، روغنیات وغیره
نظر به ادعا های منابع معتبر اطلاعات جمعی بخشی از کمک های جامعه جهانی یا از طریق دولت ویا مستقیماً توسط دولت های دخیل در قضیه افغانستان به بهانه های مختلف در خدمت طالبان قرار میگیرد و تلاشهای مذبوحانه هم ادامه دارد تا طالبان با همه ارتکابات به جنایت غیر عقلانی و غیر انسانی آنها، در ساختار آینده دولت شریک گردند.

نا رضائیتی مردم از رژیم حامد کرزی جای خود را دارد و در رشد بعدی طالبان بی تآثیر نبوده، اما اینهمه پیشروی و موفقیت طالبان، نه نتیجه گریز مردم از دولت کرزی بلکه محصول زمینه سازی و تلاشهای حلقات انحصار طلب حاکم به خاطر احیای دوباره طالبان بوده است.

جناب توماس بارفیلد به صفت افغانستان شناس حتماً جنگ های قومندان امان الله با امیر اسماعیل خان را در هرات بیاد داشته باشند که دولت کرزی به یاری طالبان و طالبان به یاری کرزی برعلیه اسماعیل خان جنگیدند، البته که این یک نمونه از صدها حوادث دیگر است که دولت حامد کرزی با درنظرداشت مشترکات قومی و زبانی، به خاطر احیای دوباره انحصار حاکمیت و نجات قدرت درحال لغزش قبیله، برای رشد دوباره طالبان تلاش نمود.

به اینترتیب فرموده فوقاً مذکور میتواند، یکنوع اغماض ویا بی خبری از حمایت ده ساله حلقات برسر اقتدارشووینستی از طالبان محسوب گردد.

در پاراگراف آغازین صفحه هفتم چنین آمده است: آنها “پشتونها” در گذشته، همیشه بدوراولادۀ خانواده درانی منحیث یک اقدام استراتژیک یکجا می شدند، زیرا پشتونها و غیرپشتونها مشروعیت چنین رهبرانی را قبول نموده بودند. اما در سالهای ۱۹۹۰ رهبران پشتون مجاهدین مانند گلب الدین حکمتیار این گزینه را رد کرد… در سالهای ۱۹۹۴، در عدم وحدت پشتونها، جنگ به بن بست میرسد
قبول مشروعیت نظام و تسلیم شدن زیر پاشنه های آهنین دو تعریف جداگانه میباشد.

تاریخ شهادت میدهد که احمد خان درانی (۱۷۴۷ – ۱۷۷۳) به حمایت دوازده هزار قشون ابدالی و اوزبیک و چهار هزار قشون غلجائی به قدرت رسید. (غلام محمد غبار “افغانستان در مسیر تاریخ” صفحه ۳۵۴)؛ او بعداز ایجاد یک دولت متمرکز، رسم دولت داری شاهان و امپراطوران اسلاف خود را رعایت و نظام دولتی خود را از نمایندگان تمام اقوام تشکیل داد. اولاد های خود را به دور از دخالت در امور مملکت نگه داشت و در فیصله جرگه ها اهمیت قایل بود. و در زمان مریضی اش پسر دوم خود تیمورشاه را ولیعهد مقرر کرده و در سن ۵۰ سالگی وفات کرد. و پسر دومی او بنام تیمور شاه جانشین آن گردید.

تیمور شاه پسر احمد شاه ابدالی ( ۱۷۷۳ – ۱۷۹۳ ) یک شخص با سواد و شاعر اما تجمل پرست، عیاش و دارای ده زن از قبایل مختلف و ۳۳ فرزند بود. تیمور شاه با تفاوت از پدر خود اداره امور مملکت را خانواده گی نموده و پست های مهم دولتی را به فرزندان خود سپرد. (تاریخ غبار- جلد اول)-
به اینترتیب مشروعیت نسبی زمان احمد شاه ابدالی مضمحل و اخلاف آن تا آخرین فرد نظام قبیله در چهره محمد داود خان با پاشنه های آهنین، با سرکوب و غارت و قتل و قتال مردم حکم راندند که عبدالرحمن و نادر به صفت خونخوار ترین آنها در پیشگاه تاریخ برجسته گردیدند.

آنچه در اذهان نسل ها نقش گردیده است: عبدالرحمن، هزاره ها را قتل عام کرد، زنهای ایشان را به صفت کنیز و مرد هایایشان را به صفت برده به فروش رسانید، نادر نه تنها جنایت ضد بشری کشتن، بستن، قین و پانه، به توپ پراندن را در مملکت مروج ساخت، بلکه با دستان گماشته خود بنام محمد گل مومند جنایت التیام ناپذیر تاریخی را در قبال افتخارات تاریخی و داشته های فرهنگی اقوام غیر پشتون افغانستان مرتکب گردید. آثار تاریخی به دریای آمو انداخته شد، کتابخانه ها به آتش کشانیده شد، نامهای تاریخی مناطق تعویض گردید. پلانهای ناتکمیل و به ثمر نرسیده او با رویکار آمدن فرزندش محمدظاهر دنبال گردید. و در زمان ظاهر پالیسی ناقلین و غصب اراضی مردم چه در هزاره جات، چه در شمالی و چه در ترکستان به اوج خود رسید. در اولسوالی قبلی و ولایت امروز سرپُل دهقانان اوزبیک و تاجیک صرفاً به خاطر اعتراض به غصب ملکیت خود، توسط خان های قبیله بنام اسحاق زائی ها در کوره آتش خرمن خود زنده سوختانده شدند.

این چند نقطه بشکل نمونه یاددهانی گردید اما داستان جنایت این سلاله میتواند صدها جلد کتاب را دربر گیرد.
به اینترتیب در طول تاریخ افغانستان، غیر پشتونها و حتی گاهی خود پشتونها نیز از جانب رژیم های خاندانی سرکوب گردیدند.

با درنظرداشت اینهمه جنایات انجام یافته برعلیه مردم افغانستان و بخصوص غیر پشتونها، مشروع قلمداد کردن رژیم های خاندانی سدوزائی و محمدزائی قابل مکث است.

در مورد تردید گزینه سنت پیروی از خاندان درانی که درین پاراگراف ذکر شده است، باید تصحیح کرد که این گزینه نه توسط حکمتیار رهبر مجاهدین پشتون تبار بلکه با کودتای کمونستی هفتم ثور ۱۳۵۷ هجری شمسی برهم زده شد.

آقای توماس بارفیلد عامل در بن بست رسیدن جنگ در سالهای ۱۹۹۴ را عدم وحدت پشتونها دانسته اند
اگر هدف جناب ایشان وحدت پشتونهای دو طرف خط دیورند با دخالت مستقیم نظامی پاکستان به مانند رویکار آوردن طالبان باشد، درین ادعا شکی وجود ندارد. اما منظور شان وحدت پشتونهای افغان باشد، به نظر بنده قابل مکث است.

زیرا که عامل اصلی در بن بست رسیدن جنگهای ۱۹۹۴ ایجاد خط فاصل قرمز و مشخص شدن سرحدات در بین اقوام چهارگانه افغانستان بود که اقوام کوچکتر دیگر با درنظرداشت علایق تاریخی، فرهنگی، اتنیکی، زبانی، مذهبی، منطقوی و بعضی مشخصات دیگر با همین چهار قوم مطرح افغانستان پیوستند و هریک از تقسیمات قومی با درنظرداشت توانائی خود که شعاع وجودی قومی اساس آنرا تشکیل میداد، اراضی افغانستان را در چهار قسمت اوزبیک نشین، تاجیک نشین، پشتون نشین و هزاره نشین تحت کنترول خود آوردند و با تآیید فرموده ایشان این اقوام نتوانستند که همدیگر را از صحنه بیرون نمایند.

اما در سناریوی به قدرت رسیدن طالبان وحدت پشتونهای دوطرف مرز دیورند، حمایت مستقیم نظامی پاکستان، ایجاد تفرقه و شگاف در بین اقوام غیر پشتون، ظلم و بیدادگری قومندانهای محلی بالای مردم خود، بحران منطقوی در اثر سقوط شوروی کمونستی، سرمایه گذاری امریکا و انگلیس بالای طالبان را میتوان از عوامل عمده و اساسی به قدرت رسیدن طالبان قلمداد کرد.

در پاراگراف دوم صفحه هشتم چنین میخوانیم: حکومت جدید یک قدرت اجرائیوی فوق العاده قوی بر بنیاد قانون اساسی رژیم محمد ظاهرشاه مصوب در1964 بوجود میآورد. افغانهای کابل (که تعداد زیاد شان دراین اواخر از خارج برگشته بودند) مناقشه میکنند که این کار بخاطر جلوگیری از تفرقه قومی و منطقوی ضروری بود. آنها برنامه های دیگر را رد نموده و کسانی را که طرفدار خودمختاری منطقوی و قدرت کمتر ریاست جمهوری بودند منحیث افزار “جنگ سالاران” و یا گروههای قومی برچسب میزدند. جوامع بین المللی، افغانهای طرفدار مرکزیت را پشتیبانی کردند، …

بلی! واقعاً افغانها = پشتونهای برگشته از خارج ویا به عباره دیگر پالیسی میکر های معضله افغانستان به صفت مشاورین ارشد خارجی ها و بخصوص امریکا، انگلیس و پاکستان در چهره خلیلزاد، احدی، غنی احمدزی، جلالی، اتمر و امثالهم برای احیای دوباره قدرت انحصار قبیلوی، طرفدار برگشت یک سیستم امیرعبدالرحمن خانی بودند. و این روند در واقعیت امر ادامه دهنده پالیسی بنا شده در بُن باشد. همانطوریکه معلوم است، تعلقیت های قومی، زبانی و مذهبی بستر تصمیم گیری های مهم و حیاتی در مورد سرنوشت افغانستان در بن را تشکیل میداد.

قسمیکه بیاد داریم، حامد کرزی پشتون تبار قندهاری با اخذ دو رآی در مقابل یازده رآی عبدالستار سیرت تالقانی اوزبیک تبار منعکس کننده منافع خاندان ظاهر شاهی برنده پُست ریاست جمهوری اعلام گردید.
وزارت دفاع بی عسکر، وزارت داخله بی پولیس، وزارت امنیت بی تشکیل و وزارت خارجه بی صلاحیت به شورای نظار شهید احمد شاه مسعود سپرده شد، اما شاه رگ های اقتصادی که با ورود ملیاردها دالر در حیات سیاسی، اجتماعی و نظامی آینده تعیین کننده بود، افغان ملتی ها قبضه کردند، به نظر بنده شرایط موجود نتیجه رشد قانونمند پالیسی بنا شده در بُن میباشد ولی امریکا و انگلیس فکر نمیکردند که چنین شرایط به نفع ایشان نباشد. از جانب دیگر واقعیت های درونی جامعه افغانستان برای امروز برای جهانیان و به خصوص امریکا و انگلیس تا حدی برملا گشته است.

با درنظرداشت مسئله فوق، بعد از جلسه بُن در آستانه لویه جرگه قانون اساسی وضعیت جامعه روشنفکری و نمایندگان اقوام طوری شکل گرفت که پشتونتبار ها خواهان یک دولت قوی مرکزی شدند که بقای قدرت سیاسی را در انحصار ایشان تضمین نماید و تآکید ایشان هم بالای سیستم ریاستی بود. آنانیکه دل خود را به پُست های اجوف به اصطلاح کلیدی خوش ساخته بودند، مجبور بودند تا به پاس آنکه گویا قدرت را بدست دارند، بالای سیستم متمرکز تآکید نمایند اما گاه و بیگاه ذهنیت سیستم پارلمانی را پخش مینمودند.

قسمت دیگر روشنفکران و نمایندگان که همه برخاسته از اقوام غیر پشتون، خواهان غیرمتمرکز سازی قدرت سیاسی بودند. نحوه ارایه این خواست گاهی با شعار سیستم فدرالی همراه میبود که بزودی این شعار در گلو های ایشان خفه میگردید اما ارایه سیستم دیگر غیرمتمرکز سازی یعنی انتخابی بودن روسای ارگانهای محلی از والی تا علاقدار و دادن اختیارات اجرائیوی برای شورا های ولایتی در سطح ولایات، به اندازه طرح ساختار فدرالی حساسیت برانگیز نبود.

بالآخره با دسیسه و توطئه، تهدید و ارعاب، رشوت و معامله قانون اساسی زورگویانه یی به تصویب رسید: ریاست جمهوری متمرکز، بدون پُست صدارت و صلاحیت های غیر محصور رئیس جمهور که در نتیجه (ازدواج) تحمیلی قانون اساسی زمان ظاهر شاه با برخی مفادات قانون اساسی امریکا بدست آمد.
استادان و دانشمندان علوم حقوق و دولت میدانند که سیستم ریاست جمهوری افغانستان با نبود پُست صدارت (مشابه سیستم امریکای فدرالی) و در بستر تمرکز قدرت نمونه یی است که در هیچ نقطه دنیا سابقه ندارد.
به ارتباط این موضوع قابل توجه آنست که امروز جامعه روشنفکری افغانستان به مثابه تعیین کنندگان استقامت رشد بعدی جامعه، عمدتاً به دو کتگوری تقسیم شده اند: پشتونها خواهان تمرکز قدرت و غیرپشتونها خواهان تقسیم قدرت در بین مرکز و محلات میباشند. مسلماً منظور این تقسیم بندی منفی آن عده افراد و اشخاص اقوام غیرپشتون است که برای بدست آوردن منافع شخصی و یا خانواده گی خود دست به معامله زده و هر سیستمی که شووینیسم پیشنهاد مینماید، دست خود را بالا میکند .

اگر دیروز ایجاد سیستم فدرالی یک الترناتیف بود اما امروز یک ضرورت عینی برای حل قضیه و جلوگیری از تجزیه افغانستان میباشد همان طوریکه به ضرورت آن جناب پروفیسور توماس بارفیلد تآکید کرده اند. جان مطلب در تفسیر پراگراف مذکور درینجاست که موضوع ساختار سیستم دولتداری یکی از مهمترین مسئله حیاتی جامعه است و در صورت تماس با این مسئله باید روشن و شفاف بیان گردد .

در آخر از جناب پروفیسور توماس بارفیلد تشکری میکنم که در بستر انحصار اذهان جامعه جهانی توسط مشتی از طرفداران برگشت استبداد، تلاش بی مانندی بخرچ دادند تا که واقعیت های جامعه افغانستان حتی المقدور واقعی و عینی بازتاب یابد.

و من الله التوفیق

ففتا

پیمایش به بالا