Suomen afganistanilaisten järjestö ry

 به روز شده:  14:02 گرينويچ – شنبه 11 فوريه 2012 – 22 بهمن 1390. 

معترضان بامیانی خواستار شناسایی عاملان حادثه افشار شده اند

 

فعالان مدنی و شماری از ساکنان ولایت بامیان در مرکز افغانستان در یک راهپیمایی خواستار محاکمه عاملان قتل عام افشار کابل شده اند.

بشنوید

موضوعات مرتبط

حادثه افشار ۱۹ سال قبل و در زمان جنگهای داخلی میان گروه های مجاهدین در کابل اتفاق افتاد.

برگزارکنندگان این راهپیمایی کشتار در جریان جنگهای گروهی در محله افشار در غرب کابل را “قتل عام” خوانده و از نهادهای عدلی و سازمان های حقوق بشری خواسته اند که آن را به عنوان اقدامی ضد بشری محکوم کنند.

نوزده سال پیش در جریان جنگ بر سر کنترل محله افشار و منطقه مشرف به آن، شمار زیادی از افراد غیرنظامی کشته شدند.

تا حال در باره تعداد قربانیان این حادثه آمار دقیقی منتشر نشده است.

پس از آن بازماندگان قربانیان حادثه افشار هر ساله در سالگرد آن، خواستار محاکمه عاملان آن می شوند، اما از سوی مقامهای حکومتی و قضائی پاسخ مشخصی به آنها داده نشده است.

این بار فعالان مدنی بامیان با شعار “عدالت، عدالت” خواستار محاکمه عاملان کشتار در حادثه افشار شده اند.

آنها در قطعنامه پایانی راهپیمایی خود نوشته اند: “مردم بامیان، فعالان مدنی این ولایت و روشنفکران با صدور قطعنامه هذا، این فاجعه را محکوم نموده و خواستار محاکمه عدلی و تاریخی عاملین و معامله گران این جنایت خونبار می باشند.”

مسئولان کمیسیون حقوق بشر افغانستان حادثه افشار را از مصادیق نقض حقوق بشر در افغانستان دانسته و گفته اند که این حادثه را مانند حوادث مشابه دیگر در زمان جنگهای میان گروهی “مستندسازی” کرده و گزارشی در این مورد تهیه کرده اند.

وحیدالدین ارغون، از مسئولان این کمیسیون به بی بی سی گفت: “در حکومت کسانی هستند که هنوز هم بر سر قدرت هستند و نمی خواهند که این گزارش منتشر شود.”

مستند سازی حوادث گذشته افغانستان، برنامه ای بود که دولت افغانستان و جامعه جهانی توافق کردند که باید توسط کمیسیون حقوق بشر افغانستان اجرا شود.

این برنامه عدالت انتقالی نام گرفت و کمیسیون حقوق بشر این برنامه را تمام کرد. مسئولان این کمیسیون می گویند آنها در موارد حوادث سه دهه اخیر افغانستان تحقیق کرده و اسنادی را در این مورد جمع آوری کرده اند.

قرار بود این اسناد و گزارشی که بر اساس آن تهیه می شود، منتشر شود، اما این گزارش هنوز منتشر شده است.

ظاهرا به نظر می رسد بر سر قدرت بودن شماری از کسانی که به نحوی در جنگهای سه دهه اخیر دخیل بوده اند، سبب شده است، گزارشی در این مورد منتشر نشود.

منبع: BBC

 .bbc.co.uk/persian/afghanistan/2012/02/120211_k02-bamian-afshar.shtml

 

سفر هيئت قنسولي سفارت افغانستان به فنلند و ارائۀ خدمات قنسولي

 

  به اطلاع هموطنان عزيز در فنلند رسانيده مي شود که مسوولین امور قونسلی سفارت کبرای جمهوری اسلامی افغانستان در اسلو غرض اجرای امور قونسلی به شهرهلسنکی فنلند سفر مي نمایند.
افغانهای مقیم فنلند مي توانند برای وکالتنامه، حصر وراثت، صدور و تمدید پاسپورت و موضوعات حقوقی دیگر از خدمات قنسولي برخور دار شوند.

 تاريخ خدمات قنسولي در هلسينکي:  دوم و سوم ماه مارچ 2012 از ساعت 9 صبح تا 5 بعد از ظهر (روز جمعه 2/3/2012 و روز شنبه 3/3/2012) 

لطفا” پيش از مراجعه، فورمه های درخواست خود را خانه پری نموده و تمام شرايط ذکر شده در وبسايت سفارت را آماده نمائيد. برای دريافت فورمه ها و کسب معلومات به
 

وبسايت سفارت افغانستان مراجعه نمائيد. اين لينک وبسايت شعبه قنسولي سفارت افغانستان است. اينجا را کليک کنيد
 
قابل ياد آوری است که کانون افغانستانيهای فنلند برای سهولت هموطنان عزيز مقيم فنلند، ارائه مکان، ماشين پرينتر، ماشين فتوکپي را برای هيئت قنسولي فراهم مي نمايد
و اطلاع رساني را با همکاری ديگر انجمنهای افغاني مقيم فنلند برعهده دارد. مسئوليت و تمام خدمات قنسولي را سفارت افغانستان و هيئت قنسولي سفارت
برعهده دارند و کانونافغانستانيهای فنلند نقش و مسئوليتي در مسايل قنسولي ندارد.

 

آدرس مکان خدمات قنسولي در هلسينکي:

KEPA

Töölöntorinkatu 2,00260 Helsinki

 

شماره تماس تليفوني در هلسينکي:

 

00358451170881

 

آقای پيک مسئول کانون افغانستانيهای فنلند

 

E-mail: af.finland@gmail.com

 

شماره تليفون قنسول اول سفارت در ناروی

 

آقای حضرت شاه فرخاری

Phone: +47 23 23 92 26

 

www.afghanistanembassy.no

 

 

Payk.jpg

دو شعر از: مصطفی وهریز 

 آرزو و حرفی با دوست

ای دوست!

چی فرقی می کند ای دوست،

میخواهیم کسی باشیم اما نیستیم،

پس:

 چهار عدد در روزی کاغذ،

پیاده دفتر،

و یا

در انتظار تا انتهای هیچ،

پس،

چی فرقی می کند ای دوست،

کی باشیم، در کجا باشیم،

وقتیکه کسی باشیم،

که او

اما (من) نیستیم!

****

آروز

گویند: که آرزوی زندگی کردن مرده است،
آما ایا این کافی نیست،
که هر روز، آمدن مرگ را، لحظه شماری می کنیم!

 

 تحولات آموزشي و فرهنگی افغانستان درده سال اخیر از زبان داکتر موسوی مشاور ارشد وزارت تحصيلات عالي

 در تاريخ 24 جدی 1390 هجری شمسي برابر با 14/1/2012 ميلادی، داکتر سيد عسکر موسوی، شاعر، نويسنده، پژوهشگر، استاد دانشگاه آکسفورد لندن، از روشنفکران با سابقۀ افغانستان که از سال 2003 به اين سو در وزارت تحصيلات عالي افغانستان منحيث مشاور ارشد ايفای وظيفه مي کند، در تالار کتابخانۀ شرق هلسينکي با عدۀ از افغانها ديدار نموده و در رابطه با اوضاع و تحولات فرهنگي و آموزشي افغانستان در ده سال گذشته روشني انداختند.

 

اين اجتماع و گفتمان فرهنگي که در نوع خود مي توان گفت متفاوت از خيلي اجتماعات افغانهای اين شهر بود، در خصوص اوضاع و انکشافات فرهنگي و آموزشي افغانستان از سوی کانون افغانستانيهای فنلند بر گزار شده بود.

 ساعت 2 بعد از ظهر جمعي از شخصيتهای فرهنگي و اجتماعي و همچنين تعداد قابل ملاحظه ای از جوانان در تالار کتابخانۀ شرق هلسينکي حضور يافته و بگرمي از آقای موسوی استقبال نمودند.

 در آغاز، اقای پیک مسئول کانون افغانستانيهای فنلند ضمن ابراز خير مقدم از مهمان برنامه و حاضرين در مجلس، گفت: ” سفر داکتر موسوی به  فنلند کا ملا” يک سفر شخصی است. آشنايي اينجانب با ايشان سابقۀ طولاني دارد و ما بيشتر از سي سال است که باهم دوست هستيم. داکتر موسوی در سه دهی  اخیر در تحولات فرهنکی و سیاسی افغانستان حضور چشم گیر و اثر گذار داشته و در ميان روشنفکران افغانستان چهرۀ فعال و شناخته شده است. ايشان آثار قلمي فراوان از شعر تا مقاله های متنوع داشته و معروف ترین اثرایشان  کتاب تاریخ هزاره ها است.”

 آقای پيک گفت:  درفنلند تا بحال اجتماعات و برنامه های زیادی بوده است، اما جای سمينارها و گفتمانهای فرهنگی و آنهم  باچنین  فضا و چهره های علمی وفرهنگی خالي بوده است. با آمدن داکتر موسوی به فنلند که یکی ازسرآمدهای جامعۀ ما است، تعدادی از دوستان خواهش کردند که اين مجلس فرهنگي داير شود، لذا از ایشان خواهش کردم که  امروز چند ساعتی  را در جمع فرهنگیان و اساتید محترم و علاقمندان به اوضاع  فرهنگي افغانستان صحبت کنند. ميدانيم که  فرهنگيان، متفکران و دانشمندان نقش مهمي در ترقی و پشرفت و سعادت یک جامعه دارند. به اين خاطر از آقای موسوی خواستم که در رابطه با مسايل فرهنگي افغانستان روشني اندازند و ما از صحبتها ومعلومات ايشان مستفيد شويم، بنا بر اين وقت شما را نگرفته و از تشريف آوری تان سپاسگزاری مي نمايم.

 بعد از ختم سخنان آقای پيک، آقای نبي قانع زاده مسوول امور فرهنگي کانون منحيث مجری اين مجلس گفت که داکتر موسوی از شخصیت های مهم فرهنگي است که در عرصۀ شعر در سه دهۀ قبل حرفهای ماندگاری داشته و در جهت دهی شعر مقاومت  نیز موثر بوده است. آقای موسوی مدت 9 سال است که منحيث مشاور ارشد وزارت تحصیلات عالی افغانستان مشغول بوده و  دراین مدت در رشد تحصیلات عالی و مسايل فرهنگی نقش مهم داشته است. لذا از ايشان مي خواهيم که در رابطه با تحصيلات عالي و تحولات فرهنگي افغانستان روشني اندازند.

 

سخنرانيداکترموسوی

برنامه های فرهنگی ویا ساختارهای فرهنگی و موسسات فرهنگی دو مقوله است. بيشتر اوقات، بعد از اینکه یک موسسه تاسیس مي شود يا یک کار فرهنگی مي شود، میگوئیم که این مقدار تغيیرات فرهنگی به وجود آمده است، درحالیکه این ها ابزارهای برای تغيیر فرهنگی هستند و تغيیر فرهنگی از جمله برنامه های بسیار زمان گیر است.هیچ چیزی به اندازۀ تغيیرات فرهنگی دشوار ووقت گیرنیست. بنا” وقتی میگویيم  یک سری تغيیرات فرهنگی آمده است، با عطف به این موضوع که در ده سال گذشته اگرکا رهايي انجام شده کم کم خود را نشان ميدهند و چه بسا اينکه کار هايي که در ده سال انجام شده اند بعد از بیست سال نتايج شان معلوم شوند. فرهنگ سازی از مقوله  های بسیار پیچیده ومشکل است. بهر حال یک رابطه بسیار پیچیده و عمیقی بین جامعه وفرهنگ است. یعنی جدا کردن این دو ازهم دیگر باعث میشود که  یک وجود کاملا” ناقص شکل بگيرد، یعنی اینکه تحول فرهنگی یا کار فرهنگی نمیشود، مگر اینکه یکسری کار هايي اجتماعی انجام شوند وبرعکس تحول اجتماعی به وجود نمی آید، مگر انیکه  یکسری کارهای فرهنگی در اول صورت بگیرند.

 خوب با این مقدمه، میخواهم بگویم که  چه اتفاقاتی در افغانستان آمده است  ومن از جمله کساني هستم که از اوضاع افغانستان راضي نيستم. به هر حال مشکلات زيادی است که بعضي از آنها را میتوانیم حدث بزنیم ومقدارفراوانش ازهر حدث و تخميني خارج است. به هر حال، من  کسی هستم که بهر دلیلی نمی خواهم بد بشمارم، اول باید عرض کنم که من، یک محصل یا یک دانشجوی بسیار کمینه ای از خانودادۀ تحصیلات عالی هستم و هیچ ادعای بيشتر از این ندارم. عضو دولت نیستم و امید وارم که هيچگاه دولتی نباشم. بنا” گپ هايي را که میزنم از نوع گپهای دولتی نیستند. 

من در جولای سال 2003 به افغانستان رفتم و در وزارت تحصیلات عالی بحیث مشاور مشغول کار شدم. اگر اجازه باشد، من از اوضاع فرهنگي و آموزشي زمانيکه کارم را در 8 سال پيش شروع کردم بگويم و بعد از اوضاع فعلي معلومات بدهم تا شما تصوير بهتر از تغييرات و تحولات فرهنگي بگيريد که  در گذشته چه بوده و حالا در چه وضعي است.

 

 وقتي که در جولای سال 2003 کارم را شروع کردم، چیزی بین چهار تا هقت هزار محصل در سراسر افغانستان بود. بيشتر شان در کابل بودند. از چهار تا هقت هزار محصل %80 آنها در یک رشتۀ طب درس می خواندند و %100 همگي مرد بودند، حتي یک محصل دختر در بین شان نبود. نه تنها که دختران و زنان اجازه نداشتند، بلکه جرات نمی کردند که بیايند درس بخوانند. بعد از گذشت حدود شش ماه، در بحضی از صنف ها  دختران آمدند، اما با چادری درس مي خواندند. استاداني که درآنجا درس میدادند میدانند که در گذشته  دانشگاه کابل چنين نبود و دختران آزادانه تحصيل ميکردند. حالا فکر کنید در همان موسسه های آموزشي قدیمي که بعضي شان حدود  85 سال سابقۀ فعاليت دارند، وقتی ما از صنف ها ديدن کرديم دختران چادری داشتند و از زير چادری درس می خواندند و یاد داشت می کردند. اين تصويری وضعيت تحصيلات عالي در سال 2003 بود.

یکروز داکتر فايز که وزیر تحصیلات عالي بود، گفت که برویم از دانشکدۀ طب دیدن کنیم. دانشکدۀ طب از لحاظ ساختمانی یکی از  بهترین ها است که ساختمان آنرا روس ها ساختند. وقتی ما به دانشکدۀ طب رفتیم وضعیت صنف ها خيلي نا مرتب وبد بود. در يک صنف چند نفر در دهن کلکین نشسته بودند و پاهای خود را به دو طرف کلکين آويزان کرده بودند، هيچ کس خیالش نبود که کسی ازتحصیلات عالی امده است. محصلین با ریش انبوه  و با لباس ها و کفش های نا مرتب که  در شآن محصيلين طب نیست، نشسته بودند. شما اين را تصورکنید، وقتی که فرهنگ و نظم در دانشکدۀ طب که  مادرتحصیلات عالی افغانستان است در این حد سقوط کرده باشد در ديگر دانشکده ها و موسسات تحصيلي وضع چطور بوده است. چيزی ديگر اينکه %35 درصد محصلین کابل  اصلا” افغانی نبودند، بلکه  پا کستانی بودند. در جلال آباد محصلین پاکستانی به اندازه ای زياد بود که بعضي وقتها استادان را مجبور می کردند  که اردو صحبت کنند. اين وضع تحصیلات عالی افغانستان در سال 2003 بود.

 

داکترموسویاوضاعکنونيراجنینبیانداشت:

 اما حالا در کا بل چهار دانشگاه و یا پوهنتون مستقل داریم . پلي تخنیک مستقل است و رئیس مستقل دارد. طب تبديل به دانشگاه مستقل شده است. علوم احتماعی سا بق اختصاص يافته فقط به دانشگاه مخصوص تعلیم تربيت که معلم تربیت می کند. در سراسر افغانستان 24 دانشگاه دولتی داریم و چهار دانشگاه امسال به آنها اضافه می شوند. قرار است که در هر ولایت یک دانشگاه دولتي تشکيل شود. امسال  دانشگاههايي دولتي که ايجاد مي شوند در پکتیکا، پنج شیر، سرپل و فرا ه است. ظرف چند سال دیگرتمام ولایت های افغانستان  موسسات عالی خواهند داشت. پلان اين است که دراغاز موسسات تازه تاسيس شدۀ تحصيلات عالي در ولايات به یک دانشگاه معتبر در ولايت همجوار آن متصل شود،  بعنوان مثال موسسۀ تحصيلات عالي ولايت بادغيس مربوط شود به دانشگاه هرات، همچنين سر پل و سمنگان به دانشگاه بلخ.

 فعلا” 52 دانشگاه يا پوهنتون خصوصی در سراسر افغانستان وجود دارند. به زودی این رقم به 56 می رسد. چهاردانشگاه ديگر کارشان تقریبا”  تمام شده و بزودی آغاز به کارميکنند. بخش خصوصی از سرمایه  شخصی خودشان سرمایه گذاری میکنند. بعضی از اين موسسه ها حتي  از دانشگاه کابل کرده سطح و سویه شان بالاتراست و بعضی شان با موسسات دولتی برابرند و بعضی شان که شرايط و مقررات تحصیلات عالی را رعایت نکرده اند، بسته شده اند.

 در گذشته افغانستان در خيلي از رشته ها فاکولته نداشت. در سالهای اخير فاکولته های جديد ساخته شده اند. در حاضر 4 فاکولتۀ کامپيوتر ساينس داريم و بزودی 2 فاکولتۀ جديد کامپيوتر ايجاد مي شوند. همچنين در گذشته در رشته های نرسينگ، روان شناسي و جامعه شناسي فاکولته نداشتيم، اما حالا داريم. اگر همين روند ادامه يابند تا 10 سال ديگر تحولات بزرگ در عرصۀ فرهنگي و آموزشي افغانستان بوجود مي آيند.

 

داکترموسویدرادامۀصحبتخودآمارمحصلینراچنینبیانکرد:  

امسال تعداد محصلان دانشگاههای خصوصی با محصلان دانشگاههای دولتی مساوی می شوند. حدود هشتاد هزار محصل در دانشگاههای دولتي و به همان مقدار در دانشگاههای خصوصي درس مي خوانند. سالانه در حدود یکصدو پنجاه تا یکصد شصت هزار محصل داریم. از کل محصلان حدود %25 تا %30 شان دختر هستند. اما در بعضي دانشگاهها مانند فراه حتي تا %60 محصلان دختر مي باشند. سهم استادان خانم در رهبری و بین استادان هم در حال افزایش است، مخصوصا” کسانی که از خارج آمده اند و مي آيند.   

افغانستان با 54 کشور جهان روابط بورسیه ايي دارد یعنی ما در 54 کشور جهان بورسیه می فرستیم. هیچ کشوری به شمول کشورهای بسیار پول دار مثل ایران و عربستان با 54 کشور جهان روابط  بورسیه ای ندارد. چیزی بین 2300 تا 2500 محصل به خارج بورسيه داده مي شوند و امسال شايد اين رقم بيشتر شود. اين رقم بورسيه های دولتي است. علاوه بر آن بيشتر از 1000 بورسيه از طرف منابع غير دولت افغانستان مانند سفارتخانه های خارجي بطور مستقل بورسيه مي دهند. به تعداد 1700 بورسيه با هزينه های شخصي گرفته مي شوند.

امریکایها سالانه 300 بورسیه فوربرایت میدهد به افغانستان که د رتاریخ فوربرایت به هیچ کشوری به جز افغانستان سيصد بورسیه داده نشده است. در گذشته هم بورسیه  برای افغانستان میدادند، اما خيلي کم در حد 5 تا 10 مورد. کشورهايي مانند انگلستان، کانادا، استرالیا، جاپان و المان بورسيه هايشان غير دولتي هستند.

 در سال گذشته یک  امارغیر رسمی نشان میدهد که 1700 محصل فغانی بطور خصوصي با هزينۀ شخصي خودشان برای تحصيل به خارج رفته اند. بيشتر شان به هند و ايران و کشورهای جنوب آسيا رفته اند. اين نشان ميدهد که خانوداه های با فرهنگ و پولدار بچه های شان را با پول شخصي خودشان برای تحصيلات عالي به خارج مي فرستند. افزون  بر این ها پارسال برای اولین بار رئيس جمهور کرزی پنج ملیون دالربرای بورسيه های تحصيلي کمک کرد و امسال قرار است آنرا دو برابر کند.

سئولها،ديدگاههاوپيشنهادهایعدهایازاشتراککنندهگان:

 سئوال:

شما در رابطه با جوانان افغاني مقيم ايران که مايل باشند از بورسيه های افغانستان استفاده کنند چه طرحهايي را داريد؟

موسوی:

محصلين افغاني مقيم ايران مربوط به دولت افغانستان نمي شوند. دولت ايران در اين خصوص تصميم مي گيرد. ايران ادعا دارد که پنج هزار دانشجوی افغاني در موسسات عالي آنکشور مشغول تحصيل هستند. در حدود 25 اختراع نو از محصلين افغاني در ايران دارند. در رابطه با محصلين افغاني خارج از کشور وزارت امور مهاجرين افغانستان مي تواند کارهايي را انجام دهد، اما آن وزارت طرح و برنامه ای را در اين زمينه ندارد.

 

يک تن از شرکت کننده گان:

گفته مي شود که کيفيت سطح تحصلي در افغانستان هنوز هم پائين است.

 موسوی

کيفيت آموزشها رو به بهبودی است. هر سال حدود 100 محصل در سطح ماستری از خارج به کشور باز ميگردند. ما در آينده مي خواهيم که در مقطع ليسانس محصل به خارج نفرستيم بلکه برای گرفتن درجۀ ماستری و دکتورا بورسيه بدهيم. اين نشانۀ بهبود سطح تحصيلات عالي در افغانستان است.

 سئوال:

عدۀ زيادی از استادان سابق افغانستان در خارج از افغانستان زندگي مي کنند، شما چه طرحهايي را برای بازگشت آنها داريد؟

تجارب خود ما افغانيها بزرگترين کمک به افغانستان است. استادان افغاني مقيم خارج از کشور مي توانند به افغانستان برگردند و ما دوباره آنها را به وظايف شان مقرر مي کنيم، اما بايد گفت که بعضي از آنها که تابحال بازگشته اند متاسفانه کارکرد و بازدهي خوبي از خود نگذاشته اند؛ بعنوان مثال يک تن از آنها که از نامش خود داری ميکنم در همين اخيرها دست به کاری زد که مجبور به فرار از افغانستان شد.  

 سئوال:

آيا در افغانستان مراکز تحقيقي علمي وجود دارند؟

اکاديمي علوم افغانستان تا هنوز نتوانسته زمينۀ آنرا فراهم کند که استادان به پژوهش های علمي بپردازند.

 

نظر يک تن از استادان سابق پوهنتون کابل:

از نظر من، کوشش شود که در افغانستان زيادتر روی بخشهای آموزشي دورۀ تخنيکم کار شود، چون افغانستان بيشتر ضرورت به کارگر ماهر دارد تا تحصيلات بسيار بالای علمي.

 يک نظر:

افغانستان يک کشور زراعتي است، در اين زمينه بيشتر کار شود.

موسوی:

در ولايت غور افغانستان، فاکولتۀ زراعت است که در مورد پسته تحقيق مي کند و در بخش زراعت البته کار مي شود.

 

چند تن از اشتراک کنندگان نگراني شان را از نفوذ و افزايش رقم بنيادگرايان افراطي اسلامي در موسسات آموزشي افغانستان ابراز داشتند و در اين خصوص داکتر موسوی گفت: کوشش مي شود که آموزشهای ديني استاندارد شوند. خيلي از محصلين ديني بخاطر کسب درجه های علمي به موسسه های عالي آموزشي ديني به داخل افغانستان مراجعه کرده اند و اين باعث مي شود که آنها بجای درس در خارج از کشور به داخل افغانستان آمده و تحصيل کنند. بايد بگويم که راه حل افغانستان نظامي گری نيست. دين و ايدئولوژی هم نيست. دموکراسي و صلح و ثبات بنفع همه است. در سالهايي اخير نسل جوانيکه وارد عرصۀ تعليم و تربيت شده اند، بسيار متحول اند. جوانان بدون اختلافات قومي، زباني و مذهبي در کنار هم قرار دارند و اين خيلي اميد وار کننده است.

در اخير داکتر موسوی گفت:

پلانهای کاری ما متاسفانه تحت فشارهای سياسي از بالا دچار آسيب و اخلال مي شوند.

 اين مجلس ساعت چهار بعد از ظهر در فضای صميمانه به پايان رسيد. در جريان پروگرام از شرکت کننده گان با چای و کيک پذيرايي شد. قابل یاد اوری است که داکتر موسوی بعد از کنفرانس تایلند درسفر اروپايي اش به فنلند امده بود و این فرصت باعث گردید که ملاقات دوستانه ای فرهنگی بین علاقمندان به مسايل فرهنگي افغانستان در هلسينکي برگزار گردد.

تهيهگزارش

کميتۀ فرهنگي کانون افغانستانيهای فنلند

Finnish Afghans’ Association

 www.afghanistan.fi

 

 

 

 

عکس: ع .ب

 

 

dari

 

https://www.youtube.com/watch?v=0mlD6CzBAzI

بخش دوم ویدیو را،ازادامه مطلب تماشاکنید……………

 

 dari

 

https://www.youtube.com/watch?v=hTs6EuYO2O4

 

اطلاعات بشتر  را  از اینجا بخوانید:

 ww.te-info.fi 

 www.infopankki.fi/fa-IR/sivukartta

جدید ترین طرح و پروگرام وفق یابی ادارۀ کار واموراقتصادی فنلند برای خارجیها آغاز شد. پروژه ای دروازۀ آموزش وراهنمايي وفق یابی که يکي از پروژه های ادارۀ کار و امور اقتصادی منطقۀ اوسيما است، طرح جديدی را بصورت صوتي و تصويری به زبانهای دری، سومالي، کوردی سوراني، عربي، چيني و تايلندی انتشار داده است. اين پروگرام اطلاع رساني و راهنمايي از طريق صدا و تصوير در قدم اول برای مراجعيني است که با حروف لاتين آشنايي نداشته و سواد خواندن و نوشتن را ندارند.

 

 سمينار افتتاح اين طرح به تاريخ 27/1/2012 در تالار ادارۀ کار و امور اقتصادی وانتا برگزار شد که در آن تعداد زيادی از مسئولین ادارات کار، دست اندر کاران اموزش و وفق یابی خارجيها، خبرنگارن ومهاجرین مقیم فنلند شرکت داشتند. اين پروگرام جديد در دفاتر ادارات کار و همچنين بصورت الکترونيکي از طريق وبسايت در اختيار مراجعين قرار داده مي شوند.

 در مراسم افتتاح اين طرح،  رئیس دفتر امور اقتصادی وکار یابی  منطقۀ اوسیما، خانم “یانا سوکو ناوتیو”  سخن ران اصلی برنامه گفت: بسیاری از مراجعین پروسۀ وفق یابی با مشکل خواندن ونوشتن مواجه هستند و اين طرح صورتي تصويری بخاطر  حل اين مشکل و تسريع پروسۀ وفق يابي آنها ايجاد شده است. سپس خانم بهاره مظفری، راهنمای دفتر کار “اسپو” از تجارب و دیدگاههای خود در رابطه با وفق یابی و موفقیت هایش مطالبی ارزنده ی را بيان داشت.

 بعد از آن هماهنگ کنندۀ پروژه توليد کنندۀ اين طرح، خانم” ایلونا کورهونن”  از دفترکار و اموراقتصادی  از اين پروگرام جديد و ضرورت آن سخن گفت. وی از آغاز اين طرح و مدت زماني که انجام آن طول کشيد و اينکه چه نهادها و اشخاصي در توليد آن نقش داشته اند معلومات داد و سپس بعنوان نمونه ويدئوی اين پروگرام به دو زبان چينائي و دری به نمايش گذاشته شد و با استقبال گرم شرکت کننده گان مواجه شد. 

 در پایان مراسم، هماهنگ کنندۀ پروژه از همکاری اداره ها و انجمن هايي که در توليد و تکميل اين طرح کمک نمودند، اظهار قدردانی  نمود. اسامی درپردۀ سمينار به نمایش گذاشته شد و در جمع نهادهای کمک کننده  نام کانون افغانستانی های فنلند در صدر لیست قرار داشت.

تهيۀ گزارش توسط 

کانون افغانستانيهای فنلند

 

 عباس دلجو. 27/01/2012

در افغانستان تا کنون مقوله های با پسوند «ملی» مانند «هویت ملی»، «مشارکت ملی»، «حاکمیت ملی»، «وحدت ملی» و … متاسفانه تعریف اصلی شان را باز نیافته و حاکمیت های تمامیت خواه و قبیله گرای کشور، از زمانه های دور تا کنون استبداد سیاسی و هژمونی قومی را در لفافه این مقوله ها پیچیده و در فرهنگ سیاسی کشور از آن حربه ای برای کوبیدن اقوام و وسیله توجیه استبداد شان ساخته بودند . حتی شخصیت های به اصطلاح علمی اما با ذهنیت قبیلوی برداشت های اینچنینی ازین مفاهیم ارائه داده اند:

“دوره سلطنت 21 ساله امیر عبدالرحمن در تامین وحدت ملی !! دارای بسیار برجستگی است … امیر، بدون تعصب قومی و مذهبی … اقوام سرکش و ماجراآفرین را … بلا تفریق و بدون استثنا تار و مار کرد. “{1}
“اگر هویت ملی!! افغانستان را در سطح داخلی و بین المللی در نظر بگیریم، افغانستان به عنوان یک کشور در سازمان ملل متحد نمایندگی داشته است و هویت ملی افغانستان تثبیت شده است . آنچه که در داخل کشور در منازعات و جنگ داخلی وجود داشت، ناشی از این نبوده که ما هویت ملی نداشتیم . هویت ملی ما تثبیت بوده، ما افغان بودیم و خواهیم ماند.“{2} 
“اقلیتها باید هویت پشتونی دولت ( افغانی ) را بپذیرند..  دولتها بوسیله ی پشتونها تشکیل شده، افغانستان تنها دولت پشتونی در جهان است. اقلیتها باید هویت پشتونی را بپذیرند …”{3} 
اما در شروع بحث ناگزیر از ذکر نکته ای هستم که “هدف هر نظریه سیاسی این است که اصول اساسی و زیربنایی نظام سیاسی را مورد بررسی نقادانه قرار دهند…نظریه های سیاسی چه بسا وفاق اجتماعی را زیر سوال ببرند و یا مشروعیت نظام حاکم را به خطر بیاندازند.”{4}که غرض از آن نه تحقیر قوم خاص بلکه تحکیم مناسبات انسانی در روابط اجتماعی است . 
اکنون این قلم تنها در باره “هویت ملی” مطالبی را به نشر میرساند و برای روشن شدن این مقوله قبل از پرداختن به مقوله “هویت ملی” ناگزیریم تا تعریفی از هویت و ملت داشته باشیم : 
هویت : چیستی و کیستی «خود» را جستجو کردن و موقعیت «خود» را در کنار «دیگران» سنجیدن و مبتنی بر این «خودآگاهی»، شخصیت فردی، اجتماعی، ملی و جهانی «خود» را شکل دادن است و آنتوني‌گيدنز هويت را “آگاهي شخص (و به همين سان يك واحد، گروه، جامعه یا ملت) به خود تلقي مي‌كند كه در كنش‌هاي اجتماعي توسط شخص بتدريج و پيوسته ايجاد مي‌شود.”{5} 
«ملت» :” مجموعه افرادى كه تشكيل يك كشور دهند و به عنوان يك كليت اجتماعى مشخص، دربرابر حكومت در نظر گرفته شوند ملت را تشكيل مى دهند.”{6} 
یافتن تعریف جدید از “هویت ملی” با برداشت های سنتی از این مقوله امکان پذیر نیست و در دنیای کنونی مسلما که برداشت های سنتی از عناصری چون ” هویت ملی” قابل قبول نبوده  و تعریف این عناصر، مؤلفه های تازه ای پیدا کرده است . امروز، جغرافیای مشترک، نظام سیاسی مشترک، منافع و سرنوشت مشترک از مؤلفه های جدید “هویت ملی” به حساب می آیند . زیرا پدیده هویت ملی همزمان با ظهور پدیده” دولت- ملت” که از پدیده های دو سده اخیر است در فرهنگ سیاسی کشور ها جا باز کرده است . 
در تعریف کنونی هویت ملی، تاکید بیشتر روی ساختار سیاسی و اقتصادی مشترک که جامعیت بیشتر دارند، شده است . زیرا در ساختار سیاسی مشترک، بحث شرکت متناسب اقوام و اقشار مختلف در چارچوبه حاکمیت سیاسی و در ساختار اقتصادی مشترک، رشد و انکشاف متوازن همه نقاط کشور مطرح است . پس با این برداشت، هویت ملی یا روح جمعی، از مشارکت همگانی و تبارز اراده جمعی و برخورداری برابر از امکانات اقتصادی افراد در چوکات جغرافیای واحد و در چارچوبه حاکمیت سیاسی، تحقق مییابد . 
باید به امر اذعان داشت که “هویت ملی” یک هویت فراقومی است که از مجموعه ای هویت های متکثر اقوام و جوامع گوناگون در چارچوبه جغرافیای سیاسی خاص و در چوکات حاکمیت سیاسی واحد و بر مبنای تامین منافع مشترک، شکل گرفته، قوام یافته  و با حفظ هویت های متکثر قومی، یک هویت واحد سیاسی، فرهنگی و تاریخی جدیدی را بخود اختصاص داده که در فرهنگ سیاسی  آنرا “هویت ملی” نام گذاشته اند . اصلا درکشورهای  پولی اتنیک و کثیرالاقوامی چون افغانستان امکان ندارد هویت ملی را جدا از هویت های متکثر قومی مطرح کرد . بخاطری که هویت ملی بر مبنای مشارکت نماد های مختلف قومی در بستر حاکمیت واحد سیاسی تعریف میگردد و هر قوم از آن بمثابه تبلور دهنده ای آرمانهای تاریخی، فرهنگی و اجتماعی شان به دفاع بر میخیزند . این سرنوشت مشترک و پیوند عاطفی با روح جمعی، تعلق جدیدی را پی میریزد که فراقومی بوده  و این تعلق ملی، هویت جدیدی به اقوام میدهد که آن را میتوان “هویت ملی” نام گذاشت . 
یا به عبارت دیگر هویت ملی مجموعه ی خصوصیات تاریخی، فرهنگی و روانی یک ملت است که متشکل از هویت های مختلف قومی و فرهنگی بوده که در چارچوبه جغرافیای سیاسی واحد، زندگی کرده و مشترکا در ساختار حاکمیت سیاسی، فرهنگ و اراده جمعی را متبلور میسازند که فرهنگ و هویت ملی از آمیختگی این فرهنگ های متنوع و هویت های متکثر قومی نزج گرفته و نماد روح جمعی و یا هویت ملی را تشکیل داده اند .                                                                                                                          
با توجه به مطالب بالا، زمانی در یک کشور مردم از هویت ملی برخوردار میگردند که همه با حفظ هویت اعتقادی، سیاسی و اتنیکی شان در سطح روابط سیاسی، اجتماعی، فرهنگی و اقتصادی، برادری و برابری ملی را تمثیل کرده و در چوکات یک هویت واحد ملی، اراده جمعی شان را مبتنی بر منافع جمعی جوامع مختلف ساکن در کشور متبارز سازند . هرفرد، هرگروه  و هرقوم که در واقع سازندگان روح جمعی در یک کشور اند باید از آزادی کامل سیاسی، مذهبی، اجتماعی، فرهنگی و اقتصادی و از تمام مزایا و حقوق انسانی بصورت برابر و یکسان با دیگران برخوردار بوده و زمینه تبارز اراده سیاسی شان در چوکات یک حاکمیت فراگیر ملی فراهم باشند .
هویت ملی را نمیتوان علما و منطقا تافته جدا بافته از هویت های متکثر قومی که در واقع پدید آورنده ی هویت ملی میباشند، به تصویر کشید . زمانیکه شهروندان یک کشور اراده شانرا در ساختار اداره سیاسی متبارز ساختند اینجاست که حق تعین سرنوشت شانرا پیدا کرده و با تنظیم روابط عادلانه سیاسی، اجتماعی و اقتصادی، روح جمعی را که همان هویت ملی است تثبیت می کنند .                                                                                       
اما متاسفانه حاکمیت های غیر ملی و استبدادی و قبیله گرا در افغانستان بجای اینکه ازین تنوع قومی و فرهنگی و استعداد های سرشار انسانی در امر توسعه و تکامل فرهنگ ملی و مشروعیت سیاسی کارگرفته، زمینه و چانس مشارکت متناسب همه اقوام و اقشار کشور را صرف نظر از تعلقات نژادی، مذهبی و سیاسی شان در ساختار حاکمیت سیاسی فراهم میساختند، با زور و ستم و کشتن و طرد و نفی تلاش کردند تا این هویتهای متکثر قومی را در هویت خود ساخته شیونیستی شان حل ساخته و شعار دروغین “هرکه از افغانستان است افغان است “را سرپوشی برای تحکیم سلطه قومی قرار داده و با جبر و ستم و زور،  هویت قومی شان را هویت ملی نام نهاده و با انکار حق مشارکت سیاسی اقوام در ساختار حاکمیت، بحران”هویت ملی ” را پی ریختند . 
تعمیم هویت قوم حاکم  بر هویت های متنوع  اقوام دیگر  تحت پوشش “هویت ملی ” طبعا  طرد، نفی، محرومیت، مرکز گریزی و بی اعتمادی اقوام محروم  و در نهایت بحران هویت ملی  را در پی داشته است . از نظردورکهیم :” يكي از شاخص ها ي ضعف يا عدم وجود بعد اجتماعي هويت ملي «بيگانگي اجتماعي» است. بسياري از جامعه شناسان و روانشناسان همچون: شنگر ، ديويد ريزمن ، اريك اريكسون ، فريد نبرگ و گودمي ، بيگانگي را معادل «بحران هويت» تلقي نموده برخي ديگر نيز احساس بي هويتي را به عنوان يك مؤلفه از بيگانگي به حساب مي آورند“.                                                                                                                                     
حالا اگر ما واقعا به دموکراسی و تحکیم مناسبات انسانی در روابط اجتماعی باورداریم و نمیخواهیم که روش های انحصاری، استبدادی و قبیلوی گذشتگان را اقتباس کنیم . باید بپذیریم که :” حاکميت ملی در افغانستان به ملت تعلق دارد که به طور مستقيم يا توسط نمايندگان خود آنرا اعمال می کند . ملت افغانستان عبارت است از تمام افرادي که تابعيت افغانستان را دارا باشند . ملت افغانستان متشکل از اقوام پشتون، تاجک، هزاره، ازبک، ترکمن، بلوچ، پشه يی، نورستانی، ايماق، عرب، قرغيز، قزلباش، گوجر، براهوی و ساير اقوام ميباشد.”{7}ودر دنیای جدید و مناسبات امروزی “اهمیت یافتن مسئله قومیت در انسان شناسی به حدی است که در ساختار تحلیلی انسان شناختی واحد تحلیلی از قبیله به گروه قومی تغیر کرده است.”{8} و ” نظريه‌پردازاني چون آلموند، كلمن و دبليو پاي، با زير سؤال بردن و نقد ديدگاه‌هاي قبلي خود و همفكران خويش مبني بر اين‌كه هرچه دولت ملي توسعه‌يافته‌تر باشد ، قوميت كم‌رنگ‌تر ، رقيق‌تر و كم‌توان‌تر است ، رشد فزاينده‌ي هويت‌هاي قومي را در حال حاضر – به‌رغم قوام و دوام دولت‌هاي توسعه‌يافته‌ي صنعتي – واقعيت جهان معاصر دانسته‌اند كه در شرايط جديد ، متأثر از نفوذ فزاينده‌ي هويت ملي ، سازمان سياسي، توزيع ارضي قدرت و سلطه‌ي فزاينده‌ي سازمان‌هاي جهاني سربرآورده‌اند. رستاخيز نهضت‌هاي قومي از 1960 به بعد ، در بسياري از جوامع چندفرهنگي ، بايد ناشي از افزايش رقابت قومي به‌ويژه رقابت شغلي ، تلقي شود كه اين افزايش رقابت ، خود نتيجه‌ي فرايند مدرنيزه‌كردن ، به‌ويژه شهرنشيني ، توسعه‌ي بخش‌هاي درجه دو و سه اقتصادي ، توسعه‌ي بخش سياسي و سازمان فوق‌ملي و افزايش ميزان سازمان‌ها تلقي گرديده است.”{9} 
با توجه به مطالب بالا، امکان انکار و یا طرد و نفی اقوام، چون گذشته برای حکام و شیونیست های قبیله ای نه تنها  میسر نیست بلکه ناگزیر از تمکین به این حقوق و مطالبات انسانی اقوام است که در نفس این تمکین، تمرکززدائی ساختار قدرت نهفته بوده که با نظام ریاستی و حاکمیت انحصاری برادر بزرگ!! منافات دارد . این بدین معنی است که ازین به بعد اقتباس روش های انحصاری و ذهنیت طرد و نفی ، دکانداران سیاسی قبیله سالاران کاربرد عملی ندارند . حالا زمان آن گذشته که از خاکریز ذهنیت قبیلوی و مذهبی و حزبی به حاشیه راندن و انکار نمودن اقوام و اقشار دیگر پرداخت و یا با کلی گوئی های تهوع آور و بی مسئولیت، شانه از ایفای نقش انسانی برای حل معضله ملی، خالی کرد . چرا تا بحثی از تامین حقوق اقوام در میگیرد، قبیله گرا های دو آتشه و حتی مدعیان روشنفکری، همچون اجنه که بسم الله شنیده باشند از جا پریده و فورا بحث های فراقومی را در چوکات ملت واحد “افغان”!! پیش کشیده و با این ترفند، راه حل اساسی معضله ملی را سد مینمایند ؟ . 
در حالیکه عامل اصلی بحران هویت در افغانستان، نادیده گرفتن حقوق اقوام و ملیت ها است . اقوام و ملیت های محروم و ستم کشیده حالا به آن مرحله ای از آگاهی و شعور سیاسی رسیده اند که خود را باور کنند و ازین به بعد  فقط دست های را که با زاویه برابر و از موضع عادلانه به سوی شان دراز شوند می فشارند و هیچگاه نگاهی از زاویه پائین به بالا که محصول ذلت و خودباختگی و خود کم بینی بوده و یا از بالا به پائین که ناشی از ذهنیت راسیستی و فاشیستی و خودبرتربینی میباشد را در مناسبات انسانی و اجتماعی قبول نمیکنند . مطمئن هستند که در شرایط فعلی، با توجه به بیعدالتی و حق تلفی و به حاشیه راندن ملیت های محروم کشور در گذشته، این حق طبیعی آنان است که در باره هویت، موقعیت و حقوق شان بیاندیشند و این خود آگاهی باعث میگردد تا  از خود سوال نمایند که ما کیستیم ؟ و چه رابطه ی با هویت های پیرامون مان داریم؟. در واقع جواب به این چیستی و کیستی است که موقعیت و جایگاه انسانی و ملی آنان را در بین سایر اقوام و انسان ها مشخص میسازد .

“اصولاً زندگی اجتماعی بدون وجود راهی برای دانستن این‏که دیگران کیستند و بدون نوعی درک از این‏که خود ما کیستیم غیرقابل تصور است.”                                                                                                                        

پی نوشت ها :
1- روستار تره کی – نقش اقوام درپروسه تشکل ملت درتاریخ معاصر افغانستان            –
2 – آقای محمد ولی زیارمل ملت سازی: بحث ششم؛ هویت ملی  بی بی سی سه شنبه 23 اکتبر 2007 – 01 آبان 1386 
3 – پوهاند انوارالحق احدی – زوال پشتونها –برگرفته از سایت پیمان ملی 
4 –  کتاب فهم نظریه های سیاسی نوشته توماس اسپریگنز ترجمه فرهنگ رجایی انتشارات آگاه ص      48      
5- آنتوني گيدنز، تجدد و تشخص، ترجمه ناصر موفقيان، نشر ني 1378،ص 81 
6 –فرهنگ فلسفی لالاند         
7-ماده چهارم قانون اساسی افغانستان                                                                  
8-جنگیز ریچارد <قومیت و نقطه نظرات انسان شناسی اجتماعی >                                
9- دکتر مجتبی مقصودي،تحولات قومي در ايران،‌ ‌مؤسسه‌ي مطالعات ملي،ص 6-145  

منبع: نمای نزدیک 

مراسم عروسی کوتاه ترین زوج در ولایت هرات در رستورانت هزار و یک شب برگزار شد. 

 

http://files.afghanpaper.com/pics/201201/201201190616183559.jpg 

به گزارش رسانه های محلی هرات، برهان ۳۲ ساله که در رستورانت هزار و یک شب روز مزد کار می کند می گوید از چند سال بدین سو قصد ازدواج داشته اما به دلیل اینکه قدش کوتاه بوده هیچ دختری حاضر به ازدواج با او نبوده. او می گوید سرانجام پس از سال ها انتظار عشق گمشده اش را پیدا کرد و ازدواج کرده است.

 

 

برهان که از وضعیت نا مناسب اقتصادی بسر می برد می گوید هزینه مصارف عروسی اش از سوی مسؤل رستورانتی که در آن مشغول به کار است پرداخت شده است. او از والی و شهردار هرات خواست تا برای ایجاد سرپناه برای آنها یک نمره زمین اهدا شود.

سخیداد هاتف 
بکتاش سیاوش وقتی که در تلویزیون “طلوع” کار می کرد روش ناپسندیده یی را رایج کرد که حالا در آن تلویزیون به یک سنت ژورنالیستیک تبدیل شده. آن روش این بود : به عنوان گرداننده ی یک بحث یا گفت و گو تا می توانی تهاجمی رفتار کن و به طرف مصاحبه ی خود اصلا مجال نده که جمله ی خود را تمام کند. خود سیاوش این روش را عملی می کرد. مثلا گفت و گوی او با یک صاحب نظر یا سیاستمدار این گونه پیش می رفت :

سیاوش: دلایل شما برای فاسد خواندن نظام انتخاباتی افغانستان چیست؟

سیاستمدار: من سه دلیل دارم…

سیاوش: کدام سه دلیل؟

سیاستمدار: اول این که …

سیاوش: شما دلایل تان را بگویید.

سیاستمدار: عرض کردم که یکی به این خاطر که ما از ابتدا …

سیاوش: منظور تان از ابتدا چیست ، دقیقا از چه وقت؟

سیاستمدار: از ابتدای تغییرات گسترده در …

سیاوش: کدام تغییرات گسترده؟

سیاستمدار: تغییرات گسترده یی که مردم شاهدش …

سیاوش: شما گفتید مردم ، منظور تان از مردم دقیقا کدام مردم است؟

سیاستمدار: همین هم وطنان ما و شما که …

سیاوش: خیلی خوب ، سوال بعدی من این است که آیا شما در باره ی آینده ی کشور خوش بین هستید؟

سیاستمدار: من تا حدی…

سیاوش: تا چه حدی ، منظور تان را روشن کنید.

سیاستمدار: منظور من این است که اگر …

سیاوش: حرف بر سر اگر نیست ، شما چه اندازه واقعا خوش بین هستید؟

سیاستمدار: خوش بینی و بدبینی من بسته گی دارد به …

سیاوش : به چه چیزی بسته گی دارد؟

سیاستمدار: بسته گی به این دارد که قابلیت…

سیاوش: چه قابلیتی؟

سیاستمدار: قابلیت تغییر مثبت در…

سیاوش: آیا تا به حال این قابلیت به وجود نیامده و اگر نیامده علت چیست؟

………………….

من فکر می کنم که وقتی آدم از یک نفر سوالی می پرسد منطقا باید به آن شخص مجال بدهد که به سوال آدم پاسخ بدهد. به نظر می رسد که ژورنالیست های تلویزیونی ما شنیده اند که یک ژورنالیست خوب سوال های سخت می پرسد و طرف مصاحبه ی خود را در یک سه کنجی می نشاند و فغان اش را می کشد. 

پی نوشت:  من وقتی که داکتر رمضان بشردوست را در بحث های تلویزیونی می بینم هم نفس ام بند می شود. اصلا به کسی اجازه نمی دهد که حرف خود را بزند

منبع: رهانه

پیمایش به بالا