Suomen afganistanilaisten järjestö ry

 برخی از نهادهای فعال مهاجران افغانستانی مقیم در اروپا، از بی سرنوشتی شمار زیادی از کودکان افغان در اردوگاه های این کشورها ابراز نگرانی کرده اند.

 براساس آمارهای که به تازگی منتشر شده است، شهروندان افغانستان مقیم اروپا در سال 2011 در آلمان بیشترین در خواست پناهندگی را مطرح کرده اند.

  براساس آمارهای که به تازگی منتشر شده است، شهروندان افغانستان مقیم اروپا در سال 2011 در آلمان بیشترین در خواست پناهندگی را مطرح کرده اند.

شورای مهاجران افغان در آلمان از نهادهایی است که در زمینه کمک به مهاجران افغانستانی مقیم این کشور، فعالیت می کند.


این شورا با ارسال خبرنامه ای به خبرگزاری بخدی گفته است که بیش ازهشت هزار کودک و نوجوان افغانستانی در اردوگاه ها و مراکزاقامتی برای کودکان در آلمان به سر می برند که  به صورت قاچاق از سوی خانواده های شان به آلمان  فرستاده شده اند.
شورای مهاجران افغان در آلمان تایید کرده است که این کودکان پس از به دست آوردن حق پناهندگی، خانواده های شان را به اروپا دعوت می کنند.
مسئولان شورای مهاجران افغان در آلمان به خبرگزاری بخدی گفتند که این کودکان و نوجوانان در حالت بی سرنوشتی و عمدتا در شهر هامبورگ این کشور، به سر می برند.
براساس آمارهای که به تازگی منتشر شده، در سال 2011 بیشترین در خواست پناهندگی در اروپا از سوی شهروندان افغانستان در کشور آلمان ثبت شده است.

درخواست کمک از خانواده های افغان
شرایط نابسامان امنیتی و نبود زمینه های اشتغال در افغانستان با عث شده تا با گذشت هر روز میزان مهاجرت افغان ها به کشورهای اروپایی به شکل غیر قانونی بیشتر شود.
شرایط نابسامان امنیتی و نبود زمینه های اشتغال در افغانستان با عث شده تا با گذشت هر روز میزان مهاجرت افغان ها به کشورهای اروپایی به شکل غیر قانونی بیشتر شود.
گزارش ها حاکیست که در حال حاضر، مهاجران افغان در کشور های اروپایی در وضع بد اجتماعی زندگی می کنند.
شورای مهاجران افغان در آلمان نیز این خبر را تایید کرده و گفته است که هزاران تن از اتباع افغانستان که درخواست پناهندگی  در اروپا داده اند، درحال حاضر به صورت عمدی از سوی دولت های کشورهای اروپایی در شرایط بد بیکاری، بلا تکلیفی و بی سرنوشتی قرار داده شده اند.

 

شورای مهاجران افغان در آلمان از نهادهایی است که در زمینه کمک به مهاجران افغانستانی مقیم این کشور، فعالیت می کند.شورای مهاجران افغان در آلمان از نهادهایی است که در زمینه کمک به مهاجران افغانستانی مقیم این کشور، فعالیت می کند.
با این حال، شورای مهاجران افغان از تمامی افغان هایی که در آلمان زندگی می کنند خواسته است که در صورت پذیرفتن سرپرستی کودکان افغان در اردوگاه ها، با آنان در تماس شوند، تا مسوولیت کودکان پناهجوی افغان به آنان واگذار شود.
این شورا با تاکید براینکه افراد یاد شده با تهدید خطر اخراج اجباری مواجه هستند، از نهاد های بشری و سازمان های مدافع حقوق پناهندگان خواسته است تا برای رفع این معضل به صورت هماهنگ تلاش کنند.
مسئولان در اداره مهاجرت کشورهای اروپایی می گویند که بسیاری از این پناهجویان، به دلیل در دست نداشتن مدارک کافی و نیز مشکلات اقتصادی کشورهای اروپایی، سال ها بدون سرنوشت باقی می مانند.
پرویز احمدی – آلمان
منبع:وبسایت خبرگزاری بخدی

 

  مقام های ولایت تخار در شمال افغانستان می گویند که بیش از 140 تن از دانش آموزان دختر و مردم نزدیک یک مکتب دخترانه بر اثر نوشیدن آبی که از یک ذخیره به این مکتب انتقال داده می شود، مسموم گردیده اند.

 

عبدالخلیل اثیر، سخنگوی قوماندانی امنیه ولایت تخار به دویچه وله گفت این افراد در اثر نوشیدن آب سم پاشی شده، حوالی ساعت یازده بجه روز سه شنبه،29 حمل 1391/ 17 اپریل 2012، مسموم شده اند. او گفت این نل آب را از یک ذخیره آب به یک مکتب دخترانه در ولسوالی رستاق انتقال می دهد.

سخنگوی قوماندانی امنیه رستاق گفت: «در آب این نل مواد مسموم کننده انداخته شده است. براساس ارقامی که تاهنوز به ما رسیده است، بیش از 140 تن از دانش آموزان لیسه مسموم شده اند».

 

این چندمین باری است که دانش آموزان دختر مسموم می گردند.

این چندمین باری است که دانش آموزان دختر مسموم می گردند.

برعلاوه دانش آموزان، شماری از مردمی که در نزدیکی این مکتب زندگی می کنند و از این آب نوشیده اند، نیز مسموم شده اند. مریضان همه به شفاخانه مرکزی ولسوالی رستاق انتقال داده شده اند. در اتاق های شفاخانه جای کافی نمانده است و شماری از این مریضان در صحن شفاخانه تحت تداوی قرار دارند.

این دانش آموزان بعد از نوشیدن از این آب، دچار دل بدی، ضعف و بیهوشی شده اند. مقام های ولایت تخار گفتند که شماری از این مریضان دوباره صحت یاب شده و مرخص شده اند. به گفته آنها، تاهنوز موارد جدی مسمومیت که در شفاخانه این ولایت قابل درمان نباشد، دیده نشده است. همچنان گروه های سیار صحی نیز به منطقه فرستاده شده اند.

مقام های ولایت تخار گفته اند که تاهنوز معلوم نیست عامل این آلودگی آب کیست، اما تحقیقات در منطقه شروع شده است. پیش از این چنین حادثه ای در ولایت تخار رخ نداده بود.

به دلیل پر بودن همه اتاق های شفاخانه، برخی مریضان در صحن شفاخانه تحت تداوی قرار دارند.

در سال های گذشته نیر در برخی نقاط دیگر افغانستان دانش آموزان دختر در اثر سمپاشی مسموم گردیده اند. در ماه آگست سال 2010 میلادی حدود 50 تن از دانش آموزان لیسه توتیا در شهر کابل مسموم شدند. همچنان در سال 2010 دانش آموزان لیسه دخترانه بی بی خدیجه کبرا در ولایت قندوز نیز با سمپاشی مسموم گردیدند.

همچنان در سال های گذشته دانش آموزان دختر در ولایت های غزنی، بلخ، سرپل و کاپیسا نیز توسط اشخاص ناشناسی از طریق آب آشامیدنی و مواد سمی مسموم گردیده اند.

هرچند در موارد قبلی نیز عامل مسمومیت دختران معلوم نشده است، اما برخی مشکوک اند که ممکن است افراط گرایان مخالف تحصیل دختران، در این کار دست داشته باشند. گروه طالبان در زمان حاکمیت شان با فعالیت های اجتماعی زنان و تحصیل دختران مخالف بودند.

منبع: سایت دویچه وله 

سخنگوی وزارت امور داخله می گوید که بر اثر درگیری ها و حملات انتحاری در کابل و شمار دیگر از ولایت ها، ۴۷ نفر کشته شده اند. 

 http://files.afghanpaper.com/pics/201204/201204160455093208.jpg

 صدیقی ساعاتی پیش، در یک نشست خبری گفت که ۳۶ تن از کشته شدگان را مهاجمان انتحاری تشکیل می دهند.

آقای صدیقی افزود که ۸ تن از نیروهای امنیتی و ۳ غیر نظامی نیز مشمول کشته شدگان حملات روز گذشته در کابل و شماری دیگر از ولایت ها هستند.

به گفته سخنگوی وزارت امور داخله، ۴۰ مامور امنیتی و ۲۵ غیر نظامی در جریان درگیری ها و حملات مسلحانه، زخمی شده اند.در میان زخمی شدگان نیروهای امنیتی، جنرال فهیم قائم قوماندان عمومی قطعه واکنش سریع پولیس کابل نیز شامل است.

برادر جنرال قائم به خبرگزاری بخدی گفت که او (جنرال فهیم قائم) از ناحیه سینه، بطن و پای راست به شدت زخمی شده و د ر حال حاضر در شفاخانه چهارصد بستر کابل بستری است.
او تایید کرد که در حال حاضر، وضع صحی قائم خوب است اما داکتران توصیه کرده اند که باید مدت را با کسی صحبت نکند. روز گذشته (یکشنبه) شورشیان مسلح در کابل و ولایت های ننگرهار، لوگر، پکتیا و خوست به صورت گروهی حمله کردند. در کابل شورشیان در سه منطقه، چهار راهی زنبق، شهرنو، پلچرخی و مقر پارلمان حمله کردند.
سخنگوی گروه طالبان در تماس با رسانه ها مسئولیت این حملات را به عهده گرفته و گفت که این حملات در تلافی از قرآن سوزی و کشتار غیر نظامیان در ولسوالی پنجوایی قندهار سازماندهی شده است.

مقام های امنیتی می گویند، تمام ساحاتی که در کنترول مهاجمان مسلح قرار داشت تصفیه شده و مهاجمان نیز کشته شده اند.سخنگوی این گروه، مدعی شده است که از یک ماه بدین سو، این حملات برنامه ریزی شده و در این برنامه ده ها جنگنجوی این گروه شرکت داشته اند.
وضعیت جاری 
هر چند بامداد امروز (دوشنبه) درگیری ها در کابل متوقف شد اما به نظر می رسد که هنوز شهروندان کابل با اطمینان کامل، در مسیر های منتهی به محل درگیری ها، رفت و آمد ندارند.
مقام های امنیتی می گویند، تمام ساحاتی که در کنترول مهاجمان مسلح قرار داشت تصفیه شده و مهاجمان نیز کشته شده اند.
شاهدان عینی می گویند که مسیر منتهی به پارلمان و چهار راهی زنبق جایی که روز گذشته شاهد حملات سنگین مهاجمان انتحاری بود، به روی ترافیک باز شده است.
با این جود نیروهای امنیتی در نقاط مختلف شهر کابل در حال آماده باش قرار دارند و به بازرسی وسایط تقلیه و افراد مشکوک می پردازند.

منبع: سایت خبرگزاری بخدی

 

عکس ها از استاد نجیب الله مسافر

روز چهار شنبه 23 ثور 1391 خورشیدی، کابل پایتخت افغانستان شاهد اعتراض گسترده ی شهروندان بامیان بود. گروهی از شهروندان بامیان که در این حرکت اعتراضی سهم دارند؛ فاصله 175 کلومتری از بامیان تا کابل را پشت سر گذاشته اند تا اعتراض شدید خود را نسبت به بی عدالتی و تبعیض حاکم در کشور ابراز کنند.
شهروندان بامیان در این حرکت اعتراضی یک چراغ ” هریکین” را نیز با خود با کابل آورده اند تا آنرا به بارک اوباما رییس جمهور آمریکا هدیه کنند. شهروندان بامیان می گویند امریکا و جامعه ی جهانی در افغانستان راه خود را گم کرده اند. از رو آنها این چراغ ” هریکین” را به اوباما هدیه میدهند تا ایشان به عنوان رییس جمهور امریکا و شخصیت اول و تاثیر گذار در برنامه های جامعه ی جهانی در افغانستان راه درست را به کمک چراغ پیدا کنند. هماهنگ کننده ی این حرکت مدنی را گروهی ازفعالان مدنی بامیان به عهده دارند.

از راست به چپ: شهید جواد ضحاک و استاد نجیب الله مسافر

فعالان مدنی بامیان؛ دوسال قبل حرکت های اعتراضی شانرا در شهر بامیان ولایت شروع کردند. دلیل اعتراض های مدنی فعالان بامیان، تبعیض، بی عدالتی و بی توجهی عمدی مقامات دولتی نسبت به این ولایت بود؛ تبعیض و بی عدالتی که کماکان نیز ادامه دارد. آن زمان رهبری حرکت های اعتراضی در بامیان را جواد ضحاک “رییس فقید شورای ولایتی بامیان” به عهده داشت.

شهروندان بامیان اعتراض مدنی شان را در کابل از مقابل ساختمان پارلمان شروع کردند، آنها از نماینده گان پارلمان و سنای افغانستان به عنوان نماینده گان مردم افغانستان انتظار داشتند تا به این حرکت حق خواهی بپیوندند و به دولت فشار آورند تا به تبعیض، بی عدالتی و بی توجهی سیستماتیک شان در مقابل مردم بامیان پایان دهند. عده ی از نماینده گان پارلمان ضمن قدر دانی از حرکت مدنی بامیانی ها در جمع معترضین اظهار داشتند: ما امید وارم این گونه اعتراضات را در مناطق مختلف افغانستان شاهد باشیم. نماینده گان پارلمان تاکید کردند که در بسیاری از موارد بی توجهی دولت وعدم رسیدگی به مشکلات مردم بامیان عمدی بوده است.

شهروندان بامیان از نماینده گان پارلمان خواستند تا “هریکین” را به سفارت امریکا در کابل هدیه دهند تا آنها متوجه شوند که بامیان تاهنوز برق ندارد. آنها گفتند جامعه جهانی باید بداند که از ملیار ها دلار کمک آنها به افغانستان، هیچ چیزی نصیب مردم بامیان نشده است.

در این اعتراض قطع نامه ی نیز صادر شد که در آن به انکشاف متوازن، رفع هر نوع تبعیض وبی عدالتی و سهم داشتن تمام اقوام افغانستان طبق شعاع وجودی شان در قدرت تاکید شده است. در این قطع نامه همچنان آمده است؛ برای جلوگیری از بی اعتمادی بین دولت و مردم، دولت افغانستان باید تمام سیاست ها و پلان هایی خود را که پس از خروج نیروهای خارجی در کشور مدنظر شده را به صورت شفاف برای مردم افغانستان توضیح دهد.
درد دایمی بامیان و بامیانی ها:

بامیان در قلب افغانستان قرار دارد. این ولایت علاوه از اینکه از نگاه جغرافیایی به عنوان مرکز ونطقه ثقل افغانستان شناخته می شود؛ پایتخت فرهنگیِ نیست است. زیرا زمانی بزرگترین تمدنها و ادیان جهان در این سرزمین به هم می رسیدند. اما این ولایت از اینکه تداعی گرِ نام هزاره است، همواره از سوی حاکمان مستبد و قوم محور افغانستان، مورد ستم و تبعیض قرار گرفته و در بسیاری جهات حتا جلوی رشد آن نیز گرفته شده است.

در زمان نه چندان دور درقلب آتشین و تپنده ی بامیان، پیکره های بلند قامت و باشکوه بوا سر به سینه ی آسمان می ساییدند. بودایی که بلند ترین وباشکوه ترین پیکره های بودا در جهان بودند و مردم هزاره ی بامیان به این پیکره ها به عنوان سندِ زنده و سمبل تاریخی و فرهنگی شان افتخار می نمودند. اما گروه طالبان پس از اشغال این ” سرزمینِ آفتابِ درخشان” این سند تاریخی و هویتی_ فرهنگی مردم هزاره را نابود نموده و مردم بامیان را به جرم هزاره بودن با خشن ترین و غیر انسانی ترین وجه همراه با آزار و شکنجه قتل عام نمودند. طالبان در آن وقت حتا خانه های مردم هزاره را در این سرزمین تخریب نمودند.

اکنون یازده سال پس از سقوط طالبان و بوجود آمدن حکومت جدید در افغانستان تاهنوز وضعیت مردم بامیان تغییر نکرده است و حتا شهروندانی بامیانی که در زمان حاکمیت جهل و فاشیزم طالبان، خانه های شانرا از دست داده بودند، تاهنوز که هنوز است، نتوانسته اند صاحب خانه و کلبه ی حقیری شان باشند. اکنون در کنار بودایی منفجر شده بامیان صد ها خانواده باسخت ترین شرایط زندگی در غارهای که سد ها سال قبل پدران شان برای نیایش ساخته بودند، زندانی زندگی هستند.

شهروندان بامیان امروز با هریکین شان به کابل رسیدند، آنها می خواهند تبعیض و ستم سیستماتیک از سوی حاکم کابل، متوقف گردد. شهروندان بامیان می دانند که در شرایط کنونی آنها وفادار ترین و صادق ترین شهروندان افغانستان هستند، آنها می دانند که در شرایط حساس و زمانی که تمامیت ارضی کشور در مخاطره قرار گیرد، تنها آنها هستند که صف اول دفاع برای حفظ استقلال را و آزادی کشور را تشکیل خواهند داد.

شهروندان بامیان می دانند که در وضعیت شکننده ی کنونی که ممکن است تمام ” دست آورد های ده ساله” پس از طالبان با کمک ها وحضور جامعه ی جهانی، همراه با قربانی های فراوان به دست آمده است؛ باید حفظ شوند. شهروندان بامیانی میدانند که یگانه راه حفظ این دست آورده ها و رفتن به سوی یک افغانستان با ثبات و پیشرو، نیاز به محو تبعیض و بی عدالتی و ستم دارد.

به همین سبب است که آنها دست به اعتراض مدنی زده اند تا از یک طرف تبعیض و ستم را به عنوان چاله های خطر ناک جامعه ی افغانستان، ازمیان بردارند و ازسوی دیگر این چشم های کور و این گوشهای کر حاکمان کابل را باز کنند و از سوی دیگر به خیلی ها بفهمانند که با این گونه حرکت های مدنی و شهروندی می شود خیلی چیز ها را تغییر داد. آنها می خواهند درس عبرتی باشند، آنهم برای کسانی که بت انتحار، قتل و انسان کشی می خواهند به خواست شان برسند.

شهروندان بامیان با چراغ روشن کننده ی به کابل رسیده اند تا چشم کور حاکم کابل را باز کند.
بامیانی ها می خواهند با چراغ شان راه ظلمت و تاریکی که اکنون از طرف حاکمان کور و کر افغانستان دنبال می شود را روشن کنند. بامیانی های معترض زمانی به کابل رسیده اند، که تنش ها بین پارلمان افغانستان و وزارت مالیه حکومت حامد کرزی در رابطه با بودجه انکشافی 1391 بالا گرفته است. در بودجه سال 1391 میلادی همچون سالهای گذشته، توجهی به ولایت های مرکزی وبعضی ولایت های شمالی افغانستان نشده و به شکل غیر عادلانه بسیاری از پروژه های عمرانی و انکشافی به ولایت های خاص پشتون نشین اختصاص داده شده است. گرچند این کار وزارت مالیه حکومت کرزی ازسوی بسیاری از شخصیت ها و نماینده گان مردم مورد انتقاد شدید قرار گرفته است و پارلمان نیز برای دومین بار متوالی آنرا رد نموده ؛ دولت حامد کرزی اما تلاش دارد هر طوری که شده این طرح را بر مردم تحمیل کند.
تاریخچه حرکت های مدنی در بامیان:

در جهنم افغانستان که جز خون و خیانت و مواد مخدر دیگر وجهه ی برای دنیا ندارد، جای بسا شکر گذاری است که مردمی که سراسر تاریخ شان مورد تعصب، ستم، تبعیض وبی عدالتی قرار گرفته اند؛ به دست بردن به تفنگ و انتحار، دست به قلم و اعتراضات سمبلیک مدنی می زنند.

جای شک نیست که اگر این گونه حرکات مدنی در افغانستان عمومیت داده شود؛ به زودی تغییرات چشم گیری را در جامعه شاهد خواهیم بود. از این جهت است که باید این اعتراض مدنی شهروندان بامیان پاس داشته شود. در بامیان حرکت ها و اعتراضات مدنی دوسال قبل به رهبری جواد ضحاک شروع گردید. شهید جواد ضحاک” رییس فقید شورای ولایتی بامیان” در اولین حرکت اعتراض به دلیل عدم توجه دولت نسبت به بازسازی و نوسازی در بامیان، مردم بامیان را بسیج کرد تا سرک اصلی شهر را ” کاه گل” کنند.

دومین حرکت اعتراضی بامیانی ها دادن لوح تقدیر به الاغ های “آب رسان” این شهر بود. یکی ازشهروندان بامیان در آن زمان به خبر نگاران گفته بود که ( این “آلاغ ها ” بیشتر از مقامات دولتی به مردم بامیان کمک کرده اند).
سومین حرکت اعتراضی و مدنی شهروندان بامیان سال گذشته و به دلیل نبود انرژی برق در این ولایت انجام شد، شهروندان معترض بامیانی یک ” هریکین” بزرگ را در میدان اصلی شهر” میدان شهید مزاری” نسب کردند و یکی را هم به اسماعیل خان وزیر انرژی و برق حکومت کرزی هدیه فرستادند.

مشکلات فراوان:

شهروندان بامیان با مشکلات عدیده ی رو برو هستند. نبود راه های مواصلاتی، نبود مراکز خدمات صحی وآموزشی، بی برقی، فقر، بی کاری وبی خانمانی بامیانی ها وضعیت بشری را در این ولایت به حالت درد ناکی قرار داده است. در زمستانها پس از باریدن برف و بند شدن راه های مواصلاتی در میان کوه پایه های بامیان مرگ حتمی را برای شهروندان این منطقه بایکوت شده به ارمغان دارد. زمستان در اکثر مناطق بامیان دمای هوا از مرز 22 درجه سانتی گراد” زیرصفر” هم تجاوز می کند. در این دمای سرد با وجود نبود مراکز صحی و حتا نبود راه های مواصلاتی، یک ریزش و یا سرماخوردگی ساده هم انسانهای بامیانی را به مرگ مواجه می سازد.
درقسمت آموزش وپرورش، اکثریت مکاتب در ولایت بامیان تعمیر ندارد و کودکان بامیانی مجبورند در زیر آفتاب سوزان در فضای باز دور همدیگر جمع شوند وبرای رسیدن به فردای خیالی شان درس بخوانند. آنها می خوانند تا فردای بهتر را رقم زنند، می آموزند تا دست هموطنش را بگیرند ولی از اینکه فزیک صورت شان با دیگران فرق دارند، حتا از کتاب و قرطاسیه دولتی نیز محروم هستند.

درد آور تر از همه اینکه در زمان کنونی صد ها خانواده در بامیان به دلیل نداشتن سرپناه در مغاره ها زندگی می کنند. اکثریت غار نشینان کسانی هستند که در زمان تسخیر بامیان به دست نیروهای آدمکش طالبان خانه و کاشانه ی شان توسط آنها تخریب و به آتش کشیده شده است. زندگی غار نشینان بامیان برای هر انسانی درد آور است. اکثریت کودکانی که در غار ها به دنیا آمده اند یا پس از مدتی مرده اند و یاهم آنهای که زنده مانده اند، اکثریت با مشکلات جسمی و روانی مبتلا شده اند. در زمستانها به دلیل سرمای شدید تمام پخت پز ها ی غار نشینان آنهم با ذغال و چوب در داخل غار ها انجام می شود، بدون اینکه راه خروجی برای دود و گاز های حاصل شده از آن وجود داشته باشد؛ از این رو اکثریت آنها به امراض مختلف دچار شده اند.

مردم بامیان در حالی با این همه مشکلا ت و نا بسامانی ها دست و پنجه نرم می کنند که در طول بیش از ده سال حضور جامعه ی جهانی در افغانستان، ملیارد دلار کمک به شکل سیل آسا وارد افغانستان شده و به شکل گسترده ی مورد حیف و میل قرار گرفته اند. مردم بامیان در حالی با این همه نا بسامانی ها دست و پنجه نرم می کنند که دولت حامد کرزی سالانه ملیونها دلار کمک انجام شده به مردم افغانستان را به انتحاری ها و آدمکشان طالب زیر نام برنامه های مختلف تقسیم می کند.

آیا این درد آور نیست که یک کودک بامیانی که به کشورش عشق می ورزد، از گرسنگی و سرما بمیرد. در حالیکه رییس جمهور کشورش به انتحاری های پاکستانی طالبان صد ها هزاره پول بیت المال را هدیه داده و آنان را بدون بازخواست قانونی از زندان رها می کند تا دوباره خون بریزد وانسان افغانستانی آماج قرار دهد؟

آیا با این گونه تبعیض حاکم می شود به فردای بهتری در یک کشور واحد چشم دوخت؟

آیا می شود در یک جغرافیا و یک کشور واحد عده ی همیشه بتازند و غارت کنند و عدی دیگری فقط تحمل کنند و قربانی دهند؟

منبع کابل پرس

.

JPEG - 101.4 kb

.

JPEG - 121.8 kb

.

JPEG - 163.8 kb

 

JPEG - 133.7 kb

 

منبع: بی بی سی

شهروندان بامیان در اعتراض به نبود برق چراغ نفتی بزرگی را به سفارت آمریکا در کابل، هدیه دادند

ده‌ها تن از نمایندگان نهادهای مدنی بامیان که در راه اندازی اعتراض‌های مدنی و سمبولیک مشهورند، با گردهمایی در مقابل ساختمان مجلس نمایندگان افغانستان، علیه آنچه تبعیض در مصارف کمک های بین المللی می خوانند، اعتراض کردند.

این اعتراض با سکوت برگزار شد و معترضان در پایان اعتراض خود یک چراغ نفتی بزرگ را به نمایندگان مجلس دادند.

مطالب مرتبط

لینک‌های مرتبط


معترضان از نمایندگان مجلس خواستند، این چراغ نفتی را به سفارت آمریکا در کابل، هدیه دهند تا آنها بدانند که ولایت بامیان هنوز برق ندارند و از میلیاردها دلار کمک‌های جامعه جهانی در بیش از ده سال گذشته، چیزی نصیب آنها نشده است.

شماری از نمایندگان مجلس سنا و نمایندگان، نیز به رسم حمایت از معترضان به جمع آنها پیوستند.

محمد علم ایزدیار، نایب اول مجلس سنا به معترضان گفت، خواستهای آنان را با مقام های دولت افغانستان و جامعه بین المللی در میان خواهد گذاشت.

معترضان در پایان قطعنامه ای را نیز صادر کردند که در آن به توسعه متوازن در مناطق مختلف، رفع هر نوع تبیض سیاسی و قومی، مشارکت عادلانه در قدرت، تاکید شده است.

بامیان در مرکز افغانستان از آرام ترین مناطق افغانستان در ده سال گذشته بوده، اما توجهی چندانی به بازسازی این ولایت نشده است

معترضان همچنین از دولت افغانستان خواستند، سیاستی را که بعد از ۲۰۱۴ و بعد از خروج نیروهای خارجی از افغانستان در پیش خواهند گرفت، بصورت شفاف برای آحاد مردم افغانستان توضیح دهد.

مدال تقدیر به الاغ‌های آب رسان

در سالهای گذشته، شهروندان بامیان در اعتراض به عدم توجه دولت به جاده های این ولایت، بخشی از جاده اصلی مرکز ولایت را در یک اعتراض مدنی، کاهگل کردند.

شهروندان بامیان همچنین در اعتراض به عدم توجه دولت به آب آشامدنی این ولایت، به الاغ های خود که از آنها برای تامین آب آشامیدنی استفاده می کنند، مدال دادند.

و همچنین چراغ نفتی بزرگی را در اعتراض به بی توجهی دولت به برق این ولایت، ساختند و آن را در چهار راه مرکزی شهر بامیان نصب کردند.

بعد از آن این چهار راه به “چهار راه هریکین” (چراغ نفتی) مسما شده است.

این اقدامات شهروندان بامیان، این ولایت را در به راه اندازی اعتراض های مدنی، آرام و شایسته پر آوازه ساخته است.

روز ملی اعتراض مدنی

در قطعنامه پایانی معترضان بامیان همچنین آمده است که دولت افغانستان روز ۲۲ حمل/ فروردین را به عنوان روز ملی اعتراضهای مدنی در تقویم کشور ثبت کند. ۲۲ حمل روزی است که بامیانی ها با کاهگل کردن جاده مرکز شهر نخستین اعتراض مدنی و سمبولیک خود را آغاز کردند.

حبیبه سرابی والی بامیان و چند اسکی باز بامیانی

بامیان کوهستانی و برفگیر است، مقام های محلی و موسسه آقا خان سعی کرده با رواج اسکی، صنعت جهانگردی بامیان را احیا کنند

اعتراضها و تظاهرات در افغانستان بارها، خسارات جدی مالی و در مواردی حتی تلفات جانی را نیز در پی داشته است.

کارشناسان معتقدند که اگر روش های مسالمت آمیز شهروندان بامیانی در راه اندازی اعتراض های مدنی، دنبال شود، هم از تلفات و خسارات ناشی از اعتراض های خشن جلو گیری می شود و هم صدای معترضان خوبتر به گوش دولت و جامعه جهانی می رسد.

ولایت پرآوازه اما فراموش شده

ولایت بامیان در مرکز افغانستان از امن ترین مناطق این کشور در یک دهه گذشته بوده اما دولت به بازسازی این ولایت و اعتراض های مدنی پی هم ساکنان توجهی نکرده است.

مجسمه های بزرگ بودا، و طبعیت خوش و آب و هوای بامیان در سالهای قبل از جنگ، این ولایت را به مرکزی برای جذب جهانگردان بدل کرده بود و از این طریق درآمد خوبی را نصیب افغانستان می کرد.

در سالهای جنگ و بویژه بعد از انهدام مجسمه های بزرگ بودا توسط طالبان، حالا صنعت جهانگردی بامیان هم رونق چندانی ندارد.

اگرچه مقام های محلی بامیان و شماری از نهادهای بین المللی از جمله موسسه آقاخان، در چند سال اخیر سعی کرده اند، صنعت جهانگردی بامیان را احیا کنند اما نا امنی راه های منتهی به بامیان توفیق چنین برنامه هایی را به حد اقل رسانده است.

 نویسنده: محمود کوچی 

JUHA HARJU / LEHTIKUVA  

ملالی رحیم داکتر طب، متولد افغانستان و مادر پنج فرزند، زن پناهنده سال انتخاب شده است. او که چهل و شش سال دارد در شهر سینایوکی فنلند به کار طبابت مشغول است و در رشته 

بیماری های زنان تخصص میگیرد. این انتخاب را اداره امداد پناهندگان فنلند انجام داده  است و معیار انتخاب را، تلاش وپویش فراوان در زندگی و کار اعلام کرده است.

به قول این اداره ملالی رحیم به رغم داشتن گذشته دشوار با تلاش خویش راهش را به سوی طبابت باز کرده است. وی نشان داد که چگونه یک مهاجر بزرگسال می تواند در کشور جدید زبان بیاموزد و با محیط و جامعه جدید وفق یابد. داکتر ملالی رحیم در شوروی سابق طبابت آموخت و در افغانستان تا زمانی که گروه وحشی طالبان کار را از زنان دریغ کرد به طبابت اشتغال داشت. وی بعدا به ایران مهاجرت کرد و در سال 2000 با خانواده اش به حیث مهاجر سهمیه ای وارد فنلند شدند. به قول اداره امداد پنا هندگان فنلند، این کشور بیشترین پذیرش را در سال های اخیر به پناهجویان افغانستان داده است. همچنان این پانزدهمین باری است که در فنلند زن مهاجر سال انتخاب می شود

 * کانون افغانستانی های فنلند، این موفقیت را به داکتر “ملالی رحیم” خانواده ایشان و به ویژه زنان هموطن درفنلند تبریک گفته، پیروزی های بیشتری برای شان آرزومند است.

منبع: سایت هلسینکی سنومات

برگردان: ابدالی  

 :Osoite 

 http://www.hs.fi/kotimaa/Vuoden+pakolaisnainen+on+afganistanilaissyntyinen+Malalai+Rahim/a1305557322317

 

 

 

 نویسنده: زهره نجوا

 به مناسبت نوروز سال 1391، بخش افغانستان دویچه وله سلسله مطالب فرهنگی و غیرسیاسی را به نشر می رساند. مطلب کنونی، یادداشت زهره نجوا، نویسنده جوان افغانستان در ارتباط به نوروز است.

 پرده های یاسمنی و سپید را کنار می زنم و پنجره را می گشایم. یک باره سردی و سیاهی زمستان از شانه های خستۀ اتاق و پنجره رخت می بندند و به سوی آسمان ره می کشند؛ در عوض نور و صمیمت خورشید و روشنایی صبحگاهی با باد ملایمی ریه های پنجره را پر می کند. زمستان سختی بود، این را پنجره که ترک های نمناک بدنش را به نور آفتاب داده، و دستان کودکان خیمه نشین بهتر می دانند. به آسمان آبی که می بینم، یاد دو روز قبل می افتم که از دل تنگش تکه های بزرگ و زیبای برف را به روی ما می بارید و زمین تشنه تر و عجیبتر از قبل آنها را انبار می کرد. انگار آرزوهای چندین و چند سالۀ زمین یکباره برآورده شده بود. امروز اما، کم کمک سبزه های کمرنگ، سر از بام های کاه گلی برآورده و با رقص شان همراه باد می گویند که فصل سبز و آغاز زیبایی ها در راه است.

یک باره گذشته ها در برابرم می ایستند و یک یک رنگ می گیرند. یاد روزهای که برف و بارانی نبود و مردم دسته دسته از سوی امارت به دشت ها برده می شدند تا برای دل آسمان دعا کنند، یاد بهار و نوروز. خیلی دور می روم به کودکی و دشت سبز نزدیک مکتب مان و گازهای بلند، همان دشتی که چند ماه بعد از نوروز، جوان همسایه را در پهلوی راکت بدقواره یی قورت کرد. یاد پیراهن گلدار من و نوروزی که پدرم روی بام برآمد تا ببیند که راکت ها با ما چقدر فاصله دارند، آیا راکت ها اگر همین گونه ادامه یابند، به خانه های ما هم می رسند یا نه؟ و من آن وقت خیلی فکر کرده بودم که بالاخره جنگ هم تمام می شود؟ در میان خاطراتم می گردم و می گردم و می رسم به گل های سرخ و سبز قالین که زیر انگشتانم شکل می گرفتند و اشک هایم که نخ ها را نم می زدند. صبح نوروز را به خاطر می آورم که پدرم خداحافظی کرد تا در اول حمل 1376 در صنفش حاضر باشد و مدیر چشم سیاه مکتب بر او شک نکند که بهار و نوروز را به دخترانش تبریک گفته است. آن روز تقویم ما تغییر کرد و بهار نیز قهر کرد و من که نمی دانستم تجلیل نکردن بهار به معنی واقعی نیامدن بهار نیست، با دیدن سبزه های سرزده از گوشه های جوی آب و تن تازۀ درخت انجیر، حیرت کرده بودم.

 

زهره نجوا، نویسنده این مقاله

زهره نجوا، نویسنده این مقاله

گل های سرخ گلدان شیشه یی با باد می لرزند و دامن چادری روی دیوار گلوله می شود و صدا می کند و باز هم روی دیوار صاف می شود. کاغذها را که باد پریشان کرده و روی زمین ریخته است بر می دارم و دامن چادری را که حالا قصد آرام بودن ندارد، روی دیوار محکم می کنم. چادری آبیست و چشمک آن در قسمت پایین شاریده، این چادری سرکش است، سرکش و بی پروا. آن روز که می خواستم بپوشمش هم حاضر نبود با من کنار بیاید. من می خواستم نفس بکشم، اما او می خواست من دنیا را از چشمانش ببینم و نتیجه اش کیبلی بود که با نشستن من و آرام گرفتن او، روی هوا معلق ماند و هر دو نجات یافتیم.

این چادری سرنوشت دور و درازی دارد، راه های پر خطر طورخم و رشوه به پولیس های سرحدی تا تزئین دیوار اتاقم را طی کرده است. فکر می کنم، اگر دوباره روزی مجبور شوم این چموش را بپوشم چه خواهد شد!؟

***

بازار آریانا بیروبار است، بیشتر از پیش. زنان و مردان، پیر و جوان، همه در تلاش اند از دیگری پیشی بگیرند و راه را برای خود باز کنند. پارچه های رنگارنگ دست به دست می شوند و زنان می کوشند دقیقتر انتخاب کنند. دختری که چشمان سبز و چهرۀ گندمگون دارد، پارچۀ نارنجی را به صورتش نزدیک می کند و بدون آشنایی قبلی نظر مرا می خواهد، دلم می خواهد بگویم که انتخاب خوبی نیست، اما زبانم می گوید: خیلی زیبا، انتخاب خوب!

اما انگار دختر سبز چشم، نارنجی را دوست دارد، حتا بدون نظر من. دامنش نارنجیست و چوتی موهای درازش را نیز گل زیبای نارنجی تزئین کرده است. پارچه را می گیرد و از من هم با به هم زدن چشمانش تشکر می کند. مردان، خلاف معمول راه را باز می کنند و سه زن به راه شان می روند.

دستانم را داخل جیبم مشت می کنم و راه می افتم روی جاده. ده سال قبل، وقتی از راه های دور و دراز در یک روز سرد زمستانی دوباره به کابل برگشتم، خیلی فکر کردم که آیا آرزوهای مرده ام زنده خواهند شد؟ امروز اما، سال ها می گذرند و من خیلی از آن دختر افسرده و عصبی که ناامیدی در وجودش خانه داشت، فرق کرده ام. می دانم که در این ده سال همه چیز آن گونه که در آغاز فکر می کردم، نبود و نشد؛ ولی خیلی از چیزها به دست آمد که ارزش دل بستن را دارند. می دانم هنوز هم خیلی از مردان جامعه ام ما را، زن را، جدا از جنسیت مان و موجودی برابر با خودشان قبول ندارند؛ حتا اگر بخواهیم برابر بودن را با برابر مسوولیت گرفتن و حتا دو برابر تلاش نمودن و توانمندی ثابت بسازیم؛ اما رفته رفته این باور کمرنگ شده و جایش را، اگر چه اندک، به قبول و درک واقعیت خواهد داد.

 

DW.DE

لبخند به زندگی و آغاز یک راه

آرزوهای بزرگ عزیزه

«گلفروشم، ز من گلی بخرید»

خیلی از زنان در همین ده سال، با همین شرایط مبارزه کردند، با خرافات جنگیدند. هم مادری کردند و هم تلاش برای برابری. با آن که خانواده ها به شدت از پنج سال سیاهی متاثر شده بودند، با آن که افکار جامعه با دیدگاه های به شدت افراطی همسو شده بود، تلاش کردند تا جایگاه شان را دریابند، اگر چه اندک، چون در کشوری که ناتوانی و عاجزی بهترین صفت برای زنانش باشد، تغییر آوردن کاری است دشوار.

این روزهای آخر سال خبرها ناامید کننده اند و درد آور: این جا زنی خودش را آتش زد، آنجا به دختری تجاوز شد، در آن گوشه زنی شکنجه شد و در گوشۀ دیگر تکه های از وجودش، از سوی نزدیکتر فرد زندگی اش، خورد شد. در قریه یی دختری بد برده شد، در شهر دیگر دختری از درس محروم گشت. می دانم در سرزمینی که زندگی می کنم، راه ساده و کوتاه شکستن یک زن، مهر بداخلاقی زدن به اوست. می دانم این جا که ما نفس می کشیم، ظلم فروان بر ما می رود، اما گاهی نور کمرنگی می تابد و کمی امید می آورد.

جهان زنان افغان را به دلیل شجاعت در مبارزه با مشکلات کشور شان می ستاید و زن افغان در جمع متفکرین جهان قرار می گیرد. تلاش های زنان سرزمین من برای صلحی که آرزویش را دارند، قدردانی می شوند و جایزه های جهانی را به کشور می آورند. اگر سحر گل شکنجه می گردد، بانوی است که برای دفاع از امثال او کار می کند و جهانیان کارهایش را می بینند و تلاش هایش را ثمری است.

***

آن سوی پنجره، قناری در قفسش بیقرار است، آن گونه که موهای من در برابر باد. قفس را روی کتاره ها، در برابر سخاوت آفتاب و زیبایی آسمان می گذارم. قناری پنجه هایش را به میله های قفس گره می کند و نول زردرنگش را با تنبلی به پنجه هایش می مالد. دوباره پر می گیرد و روی حلقه می نشیند و جیغ می کشد. دلم می خواهد در قفس را باز کنم، تا پر بکشد و همراه غچی ها که این روزها یگان یگان می رسند، پرواز کند و آزادی را حس کند؛ اما شنیده ام که قناری از قفس دور باشد، می میرد. قناری و قفس به هم عادت دارند!

ویراستار: عارف فرهمند

منبع: دویچه وله 

 

افغانستان

رفتار ایران با مهاجران افغان، «زوال ارزش ها»

ممنوعیت ورود مهاجران افغان به پارکی در ولایت اصفهان ایران در روزهای نوروز، واکنش های گسترده ای را در قبال داشته است. حکومت افغانستان گفته است که از کشور همسایه اش چنین انتظاری نداشته است.

خبرگزاری های ایران گزارش داده اند که روز جمعه، مسوولان محلی در ولایت اصفهان ایران، ورود مهاجران افغان به پارک کوهستانی صفه را ممنوع اعلام کرده اند. تصویرهایی از لوحه ای که در آن نوشته شده «ورود افاغنه ممنوع» نیز در سایت های انترنتی نشر شده اند. به گزارش بخش فارسی دویچه وله، احمد رضا شفیعی، مسوول کمیته انتظامی ستاد تسهیلات سفر اصفهان گفته است که نیروهای امنیتی به منظور رفاه شهروندان در روز سیزدهم حمل (سیزده بدر)، «از ورود افاغنه به پارک کوهستانی صفه جلوگیری می کنند».

شماری از ایرانی ها در وب سایت های انترنتی این اقدام مسوولان این کشور را به شدت تقبیح کرده و آن را با ظلم و ستمی که رژیم ایران بر شهروندان مخالف خودش روا می دارد، مقایسه کرده اند. همچنان به گزارش صفحات انترنتی، شماری از فعالان حقوق بشر در روز «سیزده بدر» در پارک صفه اصفهان به این تصمیم اعتراض کردند. یکی از تصاویر نشر شده در انترنت، سه ایرانی را نشان می دهد که پلاکارت هایی در دست دارند. در روی یکی از این پلاکارت ها نوشته شده «من هم افغانم» و در پلاکارت های دیگر بر اصطلاحات «نژاد پرستی و راسیزم» خط چلیپا کشیده شده است.

واکنش دولت افغانستان

 

مهاجران افغان در ایران شاقه ترین کارها را انجام می دهند.

مهاجران افغان در ایران شاقه ترین کارها را انجام می دهند.

چهار روز از این حادثه می گذرد و مطرح ترین خبر در میان کاربران شبکه های اجتماعی، همین مساله بوده است. اما وزارت خارجه جمهوری اسلامی افغانستان می گوید که آنها «هم این مساله را شنیده اند و سفارت افغانستان در تهران، این مساله را پیگیری می کند».

فرامرز تمنا، معاون سخنگوی وزارت خارجه افغانستان گفت: «اگر که چنین چیزی بوده باشد و مسجل شود به نمایندگی سیاسی ما در تهران، طبیعی است که ما انتظار چنین عملی را از سوی همسایگان هم فرهنگ و هم دین و هم نژاد خود نداشتیم، به ویژه که جشن نوروز جشن نیاکان این منطقه بوده است. اگر چنین چیزی واقعیت داشته باشد، از جانب ما کار درستی تلقی نمی شود».

اسدالله امیری، اتشۀ فرهنگی سفارت جمهوری اسلامی افغانستان در تهران، گفت که هنوز به صورت موثق جزییات قضیه در اختیار آنها قرار نگرفته است و در حال بررسی قضیه می باشند.

 

رفتار ایران با مهاجران، تاکید احمدی نژاد به دوستی کشورهای همسایه را زیر سوال می برد.

رفتار ایران با مهاجران، تاکید احمدی نژاد به دوستی کشورهای همسایه را زیر سوال می برد.

نمایندگان پارلمان افغانستان گفتند که برای هفته آینده وزیر خارجه و وزیر عودت مهاجران را به پارلمان خواسته اند تا در مورد مشکلات مهاجران و حادثه اخیر، معلومات بدهند.

این اقدام مسوولان حکومت ایران، درست چند روز پس از آن صورت گرفت که احمدی نژاد، رییس جمهور ایران در حضور حامد کرزی، همتای افغان اش در تاجیکستان از همبستگی و برادری کشورهای همسایه و مشترکات فرهنگی آنها یاد کرد. او در آن جلسه خواستار خروج نیروهای بین المللی از افغانستان شد که مجلس سنای افغانستان، آن را مداخله مستقیم در امور داخلی این کشور عنوان نموده، محکوم کرد.

علی امیری، استاد یکی از دانشگاه های خصوصی در کابل می گوید: «متاسفانه دستگاه سیاسی و دیپلوماسی افغانستان ناکارآمد است. باندهایی در ارگ شکل گرفته اند که مصروف زد و بندهای داخلی اند و مجال فکر کردن به این مسایل را ندارند…. وجدان اخلاقی و انسانی در دولت افغانستان به حد کافی سقوط کرده است که به چنین مسایلی واکنش نشان نمی دهد».

قصه تازه نیست

 

DW.DE

تلاش افغانستان برای جلوگیری از اخراج مهاجران از ایران

هیات پارلمانی افغانستان: ایرانی ها با ما برخورد درست نکردند

اعتراض علیه اعدام مهاجران افغانستان درایران

بدرفتاری و برخورد ناشایسته با مهاجران افغان در ایران، حرفی تازه نیست. مهاجرانی که مدتی را در زندان های ایران سپری کرده اند، هر کدام قصه های بی پایانی از رنج هایی دارند که بر آنها در این کشور رفته است. همچنان که مهاجران افغان در ایران به نام «افاغنه» تحقیر می شوند، زیاد اند افغان های کارگری که بعد از مدت ها کار، نتوانسته اند مزد و معاش شان را از کارفرما دریافت کنند. این یک نمونه از رنج هایی است که مهاجران افغان در ایران متحمل می شوند.

در سال های گذشته وقتی مشکل مهاجران افغان در ایران داغ شد، هیاتی از سوی مجلس نمایندگان افغانستان به این کشور سفر کرد. آنها در برگشت، گفتند که مقام های ایران در مورد همکاری در مساله مهاجران، توافق کرده اند.

رقیه نایل، عضو ولسی جرگه افغانستان می گوید: «قبلا ایران با ما در مورد مهاجران به توافق رسیده بود، اما بعدا خلاف تعهد خود عمل کرد. برای آنها جواز کار داده نمی شود، به کودکان شان اجازه مکتب رفتن داده نمی شود».

علی امیری می گوید این مشکلات مهاجران افغان در ایران، تازگی ندارد: «قبلاً نیز در ایران جاهایی بودند که افغان ها حق سکونت نداشتند، حق گرفتن خانه نداشتند. یک نوع آپارتاید اعلام ناشده در زیر پوشش اسلام همیشه در حق مهاجرین در ایران تطبیق می شده است و حالا کم کم در حال برملا شدن است».

اما در سال های اخیر، دامنه محدودیت علیه مهاجران افغان در ایران افزایش یافته است. خبرگزاری فارس سال گذشته از قول احمد دردشتی، موسس “انجمن خیریه حضرت ابوالفضل ولایت اصفهان” نوشت «طبق قانون پیوند اعضای هر ایرانی به هموطن خود امكان‌پذیر است و پیوند از یك ایرانی به افاغنه انجام نمی‌شود».

علی امیری در مورد می گوید: «دایره محدودیت علیه افغان ها در ایران روز به روز شدیدتر می شود. اگر پیشتر دروازه دانشگاه ها به روی افغان ها بسته بود، کم کم به مکاتب رسیده است و فعلا کودکان سن مکتب توان رفتن به مکتب را ندارند. این محدودیت ها رفته رفته به مراکز عمومی و پارک رسیده است».

«زوال ارزش ها»

 

براساس گزارش ها، مهاجران افغان در زندان های ایران به صورت بی رحمانه شکنجه می شوند.

براساس گزارش ها، مهاجران افغان در زندان های ایران به صورت بی رحمانه شکنجه می شوند.

براساس گزارش ها، مهاجران افغان در هیچ کشور دیگری مانند ایران مورد اهانت و تحقیر قرار نمی گیرند. این در حالی است که ایران و افغانستان پیوندهای مشترک زیادی دارند. از سوی دیگر، در دولت جمهوری اسلامی ایران، همه چیز پسوند یا پیشوند اسلامی دارد، اما تحلیلگران می گویند در رفتار دولت ایران با مهاجران، اثری از ارزش های دینی و فرهنگی دیده نمی شود.

به گفته علی امیری، وقتی که در یک کشور اسلامی، ورود فردی از کشور همسایه در یک پارک منع می شود، قضیه به یک فاجعه بر می گردد: «این قضیه بر می گردد، یکی به زوال ارزش های اسلامی در جامعه ایران و به خصوص دولت مردان ایران، و دوم این که عقلانیت سیاسی و اخلاق کافی لازم در سطوح سیاسی ایران وجود ندارد».

امیری با اشاره به صحبت های اخیر محمود احمدی نژاد در مورد روابط کشورهای همسایه، می گوید: «این نشان می دهد که در ورای شعارهای پرزرق و برقی که همسایه های افغانستان سر می دهند، پالیسی های مشمئزکننده و نگاه های غیرانسانی هم وجود دارد، که معنایش این است: هیچ نوع دوستی ای در کار نیست».

عارف فرهمند

ویراستار: رسول رحیم

منبع: دویچه وله  

دو جایزه مهم از معتبرترین جشنواره فیلم مستند جهان در دستان علی هزاره!

فلم ساز جوان “علی هزاره” فیلم ساز توانسته است با دریافت دو جایزه از معتبرترین فستیوال جهانی فیلم مستند بنام“سینما دوریل” یا “سینما واقعیت” (Cinéma du réel) که در کشور فرانسه برگزار می شود، جایگاه هنری خود را در عرصه فیلم مستند جهان تثبیت کند.

بر اساس خبر منتشر شده در سایت رسمی جشنواره سینما واقعیت، آقای علی هزاره با فیلم ” شب غبار” برنده جایزه “نگاه ويژه” و “جایزه بزرگ بهترین فیلم کوتاه سال ” شده است. این به این معناست که آقای علی هزاره توانسته است در جشنواره امسال بزرگترین و معتبرترین فیلم مستند جهان، اصلی ترین فیلم ساز و برنده ی آن باشد.

جشنواره سینما واقعیت بیش از سی سال است که در کشور فرانسه برگزار می شود و همه ساله بیش از 2600 فیلم به این جشنواره فرستاده شده و هیات داوارن آن از میان این تعداد، بهترین های فیلم مستند جهان را معرفی می کنند.

فیلم شب غبار ساخته آقای علی هزاره بیست دقیقه می باشد و در آن صحنه هایی بکر از واقععیت های جاری در افغانستان شکار شده است.

منبع:  منبع  سایت مردم هزاره 

 

به تاریخ 25.03.2012از فرا رسیدن سال 1391 هجری شمسی وجشن نوروز طی محفل با شکوهی در هلسینکی تجلیل گردید.

این جشنواره باشرکت صدها تن از پناهندگان ومهاجران افغانی مقیم کشور فنلند وباسازمان دهی دو انجمن افغانی در فنلند (کانون افغانستانی های فنلند وانجمن افغانها درهلسنکی) با برنامه های متنوع وشادی به اجرا گذاشته شد.

مجلس با تلاوت از ایات کلام الله مجید توسط اقای یونس احمدی آغاز وسپس پیام نوروز به زبان پشتو توسط محترم آقای غلام محمد سخی مسئول محترم انجمن افغانها درهلسنکی قرائت شد.

 

سپس گروه سرود به تک خوانی اقای حسن بهادری وهمراهی دختران وپسران که با لباسهای زیبایی افغانی همخوانی می نمودند سرودی زیبایی وطن را اجرا نمودند.

انگاه محترم اقای نصرالله پیک مسئول کانون افغانستانی های فنلند ضمن تبریکی سا ل نو به  حضار وآرزوی بهترین نوروزبه هموطنان عزیز پیام فارسی نوروزرا به خوانش گرفت که هر دو پیام در اخیر این گزارش به نشر می رسد . پس از ایشان یما جان روستا شاعر جوان مقیم فنلند یکی از سروده هایش را که به مناسبت نوروز سروده بود ،  تقدیم حضار نمود. 

هدیه ای  نوروزی کانون افغانیستانی های فنلند به عنوان ” پیام وحدت ملی” رباب پشتو ودمبوره هزارگی  ( مخلوط آهنگ ، موسیقی و شعر پشتو وهزارگی) ” که به قول داوران موسیقی کشور” اولین ابتکار موسیقی در تاریخ موسیقی افغانستان است ” توسط, آواز خوان سال افغانستان رضا رضایی  خوانده شده بود در محفل پیش کش گردید.

درادامه هنرمند جوان آقای حنیف رضایی دوپارچه دمبوره ای زیبای هزارگی را اجرا نمود که مورد توجه حاضرین قرار گرفت.

 پس از وی محترم اقای ولی مهشید با تکیه بر عصا ومحاسن سفید، پشت تریبون قرار قرارگرفتن و سال نورا تبریک گفت آنگاه پارچه شعر بهای خودرا تقدیم حضار نمود که به محفل هوای نورزی  بخشید بعد از ایشان آقای علی احمدی چند فکاهی و چند پارچه شعری طنز امیزی با لهجه هزارگی پیشکش حضار نمود.

آنگاه هنرمندان موسیقی این جشنواره آقایان حامد پاینده ، وحید رحیمی و سمیر وهاب زاده با اجرای پارچه های زیبا واصیل افغانی شور وحال  نوروزی به محفل دادند وجوانان به رقص پایکوبی پرداختند.

 

گردانندگی واجرای محفل را محترمه عزیزه محمدی و برشنا ایثار قاضی به عهده داشتند که با قرائت اشعار دری وپشتو به زیبایی این گردهمایی بزرگ فرهنگی می افزودند .آنها برنامه های این محفل با شکونه  را به خوبی و شادابی اجرانمودند.

در پایان از تمام افرادیکه دراین جشنواره نقش ایفا نموده بودند توسط مسئول هردوانجمن با اهدایی شاخه های گل تقدیر وتشکر به عمل آمد محفل با خوشی ولبخند های بهاری پایان یافت .

در اخیر دست اندر کا ران محفل نوروزی از تمامی شرکت کنندگان در این جشن با شکوه وباستانی به ویژه ا زمسول واراکین انجمن ها که از شهر های  یوسکوله  هوینکه و تورکو وسایر جا های دور ونزیدک آمده بودن وبا حضور گرم شان به محلف شکوه نوروزی بخشید ه بود  اظهار تقدیر و تشکر نمودند

انتظامات محفل درنظم دادن مجلس سنگ تمام همت و فدا کاری گذاشتند ، گره سرود با نمایش لباس پرشکوه نوروز, رنگ دیگر بخشیدند؛ محفل با آرامی ،نظم عالی، خاطره نیک، هم دلی ویک پارچگی  بر گزار شد وبه پایان رسید.

 گزارش از: ن .ق

عکس از: بشیر پیک ، علی محمدی 

پیام ها :

قابل یاد اوری انیکه تا کنون پیام نوروزی به زبان  پشتو، بدلیل مشکلات تخنیکی دردست رس قرارنگرفته است. به محض آماده شدن نشر می گردد.

 ***

  به نام خدا

  خدای نوروز, آزادی و آگاهی

 ای خدای تغییر دهنده !

تغییر دهنده حالت ها , حالت آدم ها ,زمین وآسمان ها, سبزه ها,  دشت ودمن و زیبایی ها وهر آنچه در طبیعت,  مظهر قدرت , خلقت, پاکی وصداقت  وآیه ای حضور زنده ای سبز نوازش رحمت ومحبت بی پایان تواست ؛ حالت ما را به خوبی ها وروشنایی ها دگرگون کن!

خدایا ! ای خدای زیبای, خدای عشق ومحبت , خدای شگوفه وشکوفایی , خدای کمال وروشنایی, خدای ازادی وازاده گی ؛ دست مارا بگیر وما را از اسارت وپلیشتی های زندگی وذلت روز مرگی ها, برهان .

 

ای خدای روشنایی !

دست مارا بگیر واز تاریکی ها , گمراهی ها , بد فرجامی ها ولغزش های زندگی؛ به سوی  آگاهی وعزت, به سوی راستی  ودرستکاری ؛ بسوی صداقت وجوانمردی ؛ ؛ بسوی رشد وشکوفایی ؛ هدایت کن!

دوستان عزیز هم وطنان گرامی  خواهران وبرادران!

نو روز ولحظه های سال نو را, برای شما صمیمانه از ته دل تبریک می گویم.  آرزو دارم سال نو, لحظه پایان مشکلات, ختم اندوه وحسرت های زندگی وآغازی موفقیت ها ورشد و شکوفای ما باشد. زندگی ,شادابی وبالندگی  بر روی همه  ای ماه لبخند بزند. وسال که در پیش رو است دریای محبت , صداقت وصمیمیت ها در زندگی ماجاری ، ولحظه های خوشی وخنده های گرم زندگی همراه مان باشد.

هم وطنان عزیز!

لحظه های نوروز, لحظه ای تحول طبیعت  از سردی  به گرمی از خموشی  به رویش از تاریکی به روشنای است  دراین روزها,هلهله وشادی جشن نوروزی و میله گل سرخ درفضای وطن طنین انداز است. بر اساس ائین نیک نوروز, غم ها , کدورت ها وکینه ها در روابط انسان ها پایان می یابد، همه لباس نو در بروهمدیگر را در آغوش می گیرد واز ته دل به دوستی ها , دست محبت می فشارد، وبه صمیمیت ها تازه گی می بخشد.

هم وطنان عزیز!

نسیم نوروز مرز نمی شناسد هر جا طبیعت است نسیم نوروز می وزد، اینجا نیز طبیعت ونوروز است باد بهار دردل زمین  وسینه ای  طبیعت می وزد،  بیاید بر اساس ائین نوروزوطبیعت خدا ,ما نسیم نوروزی وطن خود باشیم . به هر سو، به خصوص بردوستان وعزیزان خود در دیار مهاجرت به وزیم . وبر محبت ها وصمیمیت ها،  بی افزاییم. کینه ها وکدورت را در تاریکی های زمستان سرد رها نموده و درپرتوی بالندگی بهار؛ صداقت, عشق، انسان دوستی را ، در روابط خویش جاری سازیم.

هم وطنان عزیز وحضارگرامی  !

اراده ازاد انسان , عشق ومحبت, تمام انسانیت آدمی است. بیائید  با اراده وعزم, آنچه بدی ها وجراحت ها ی روان آدمی است در زمستان سرد  و کهن سال, مدفونسازیم . صمیمیت ها ، عشق به انسان وبه خصوص عشق به میهن وهم وطنان خودرا، در دل ها ودر ریشه ها جاری سازیم ، وخود را به خنده ها ی بی ریا , ومستی های جنده سخی و میله ای  گل سرخ ؛ وگل های رنگین  وآبی فنلند  پیوند زنیم.

هم وطنان عزیز خواهران وبرادران !

مدت ها است انسان قرن ما در زمستان سرد وبی روح ” سود وسرمایه” گیر افتاده اند وسالها است سر زمین , عشق  وعرفان مولانا ی بلخ ؛ در زیر چرخ خشونت وبی رحمی های آن , از صفا , صمیمیت , دوستی ,محبت و عشق به ارزشهای والای انسانی , فاصله گرفته اند.

بیایید صمیمانه آ رزو نماییم فصل طولانی و زمستان سیاه جنگ ، هیولای فقر،  خشونت ها ، بی رحمی ها ، قصاوت ها وآوارگی ها در وطن  پایان یابد. مردم افغانستان از سایه ای سیاه سالها استبداد حکومت ها ی قبیلوی،  به آزادی وآگاهی  راه خود را بسوی زندگی،  سعادت, عدالت , برادری وبرابری بگشاید.

 صادقانه دعا نماییم که : خدایا برادری ,برابری , صفا وصمیمیت , گذشت ومردانگی را ,  ازدل لعل بدخشان ولاله های سرخ مزار جاری و شرشر نیلگون بند امیر را درنوردد  ودر سینه ای فراخ وپر درد ، دشت های بکواه و قندهار،جلال آباد و پکتیکا ساری گردد ؛نفرت وخشونت را ، بسوی دشمنان ما بر گرداند.

کانون افغانستانیهای فنلند وانجمن افغانها درهلسینکی امید وار است, سال نوبرای شما بهاری باشد وسال پر از موفقیت ها وشادابی ها را برای شما ارزو می نماییم.

هرروز تان نوروز   و     نوروز تان پیروز 

 

  

 

 

 

 

 

  

  

 

 

 

 

 

 

  

  

 

 

 

 

پیمایش به بالا