طالبان مراجعه بیماران زن به پزشکان مرد را مجاز نمی‌دانند

یک سازمان خیریه هشدار داده است زنان و دختران افغان به دلیل قوانین جنسیتی طالبان که آن‌ها را از دسترسی به درمان‌های پزشکی محروم می‌کند، در معرض خطر مرگ‌‌اند.

آتنا رِیبِرن، مدیر کارزار «نجات کودکان» (Save the Children) می‌گوید سازمان‌های خیریه باید پیش‌تر از رهبران منطقه‌ای طالبان برای کار امدادگران زن خود در آن ناحیه مجوز بگیرند.

او افزود که حدود ۵.۵ میلیون نفر در افغانستان آواره شده‌اند که بخش اعظم آن‌ها زن و کودک‌اند.

ریبرن به پی‌ای (پرس اسوسیشن) گفت: «حتی با وجود تیم‌های درمانی سیار، به ما گفته می‌شود که نباید اجازه بدهیم بیماران زن به پزشکان مرد مراجعه کنند.»

«اگر نتوانیم از امنیت کادر زنان مطمئن باشیم، این مردم به خدمات (پزشکی) دسترسی پیدا نخواهند کرد که به قیمت جانشان تمام خواهد شد.»

«این ویران‌کننده است و مسئله‌ای است که کاملا می‌توان از آن پیشگیری کرد.»

پیش‌تر طالبان اعلام کرده بودند که هیچ زنی در دولت افغانستان به وزارت نخواهد رسید.

این گروه شبه‌نظامی همچنین گفته است که زنان و دختران حق رفتن به مدرسه را نخواهند داشت مگر آنکه آموزگار آن‌ها زن باشد.

خانم ریبرن افزود «نجات کودکان» افزایش شدید تعداد کودکان مبتلا به سوءتغذیه را که به درمان‌ فوری نیاز دارند، شاهد بوده و نظام درمان عمومی افغانستان «تقریبا سقوط کرده است».

از زمان قدرت گرفتن طالبان در این کشور در ماه اوت که در جریان آن هزاران نفر با ناامیدی در تلاش برای خروج از افغانستان برآمدند، کمتر از یک‌پنجم  -یعنی ۱۷ درصد- از ۲۳۰۰ مرکز درمانی افغانستان که بانک جهانی از آن‌ها حمایت مالی می‌کرد، فعال بوده‌اند.

خانم ریبرن گفت: «این طوفانی واقعی و تمام‌عیار از فاجعه انسانی است و با ادامه مشکل ورود وجه نقد به داخل این کشور، بی‌تردید بدتر خواهد شد.»

او گفت درخواست رهبران گروه ۲۰ (G20) از طالبان در مورد دسترسی مردم به کمک‌های بشردوستانه در سراسر افغانستان و باز نگه داشتن مرزهای این کشور «گامی در جهت درست» است اما دولت بریتانیا باید کمک مالی به آموزش [در این کشور] را در اولویت قرار دهد.

او افزود: «به‌طور معمول در بودجه‌های بشردوستانه، آموزش سهمی ندارد زیرا نجات‌دهنده جان‌ها تلقی نمی‌شود.»

«به تجربه ما، آموزش قطعا عامل نجات جان‌ها است؛ به‌ویژه برای گروه‌های آسیب‌پذیر مثل دخترها.»

«در بسیاری موارد، می‌توان آن را به معنای واقعی کلمه مکانی امن‌ برای والدین آن‌ها دانست که فرزندشان چند ساعت در روز آن‌جا خواهد بود و آن‌ها اجازه خواهند داشت از خانه خارج شوند و کار کنند.»

او در ادامه افزود بریتانیا باید در قوانین ضد تروریستی خود «استثناهایی مشروط» در نظر گیرد که در حال حاضر به امدادگران خیریه‌ها اجازه نمی‌دهد به رهبران مشخص طالبان کمک‌های مادی کنند.

از هنگام خروج آخرین گروه سربازان آمریکا از افغانستان در ماه اوت، موسسه «نجات کودکان» توانسته است در هفت استان از ۳۴ استان افغانستان، به حدود ۴۰ هزار نفر کمک‌های درمانی و آموزشی ارائه دهد.

این موسسه خیریه از ماه سپتامبر کار خود را در قندهار، کابل، جوزجان، بلخ، ننگهار، لگمن و کنر از سر گرفت؛ پیش‌تر در این استان‌ها و سه استان دیگر فعالیت داشت.

یک سخنگوی دولت بریتانیا گفت: «ما به دنبال بهترین راهیم تا اطمینان حاصل کنیم کمک‌های بشردوستانه ضروری و حیاتی همچنان به دست افغان‌های نیازمند می‌رسد.»

«ما این نکته را برای طالبان و شرکایمان روشن کرده‌ایم که انتظار داریم زنان و دختران در تمام گروه‌های سنی بتوانند به آموزش با کیفیت بالا دسترسی داشته و حقوقشان حفظ شود.»

© The Independent

https://www.independentpersian.com/node/184706/%D8%B3%DB%8C%D8%A7%D8%B3%DB%8C-%D9%88-%D8%A7%D8%AC%D8%AA%D9%85%D8%A7%D8%B9%DB%8C/%D9%82%D9%88%D8%A7%D9%86%DB%8C%D9%86-%D8%AC%D9%86%D8%B3%DB%8C%D8%AA%DB%8C-%D8%B7%D8%A7%D9%84%D8%A8%D8%A7%D9%86-%D8%A8%D9%87-%D9%82%DB%8C%D9%85%D8%AA-%D8%AC%D8%A7%D9%86-%D8%B2%D9%86%D8%A7%D9%86-%D9%88-%D8%AF%D8%AE%D8%AA%D8%B1%D8%A7%D9%86-%D8%AA%D9%85%D8%A7%D9%85-%D9%85%DB%8C%E2%80%8C%D8%B4%D9%88%D8%AF

حمزه واعظی

کشتار فجیع مسجد فاطمیه قندهار, ادامه ی کشتار مسجد سیدآباد قندوز و درتکمیل کشتار مزار و یکاولنگ و دهمزنگ است. پیداست که این کشتارها با هرعنوان و از جانب هر گروه و تحت هر نامی که صورت بگیرد، امریست معطوف به یک حرکت دیرینه، هدفمند، سیستماتیک و با هدف نفی وطرد و تباهی یک گروه قومی ـ مذهبی.

این نکته، سرِ دراز و ریشه های عمیقی دارد که نباید بسترهای تکوین آن را نادیده بگیریم و یا منطق تداومش را ممعکوس جلوه بدهیم:

ضعف سیاسی، ضربه پذیری اجتماعی، فقدان پشتوانه ی بیرونی و ناتوانی در انتقامجویی، از جمله مهمرتین عوامل و دلایلی می باشند که جامعه هزاره ـشیعه را درمعرض نخستین و در دسترس ترین هدف کشتار سیستماتیک، اخطار و خطر نسل کشی، کوچ اجباری و حذف سیاسی قرار داده است.

تجربه و سیرِحوادث سه دهه ی اخیر بخوبی نشان داده که تا/لبان نخستین و بزرگترین مجری قتل و کشتار و حذف سیاسی و جنوساید بشری در برابر جامعه ی هزاره ـ شیعه بوده اند. کشتار دهه 90 قرن بیستم در مزار و یکاولنگ، پس از نسل کشی هزاره ها دردهه 90 قرن نزدهم، دومین تصفیه ی قومی سیستماتیک درسرنوشت این جامعه بود که توسط گروه طالبان انجام شد.

تمام کشتارها و سربریدن های مسافران و دانشجویان و بسیاری از حملات انتحاری که درطول بیست سال اخیر درمساجد، تکیه خانه ها، مراکز آموزشی، تجمعات مظاهره کنندگان، مدارس و کلپ های ورزشی، اماکن مقدس مذهبی، زیارتگاهها و حتا زایشگاهها و مراکز درمانی صورت گرفته، مظنون اصلی و درجه اول آن، گروه تا/لبان بوده اند.

3. با تسلط سیاسی و غلبه ی نظامی گروه تا/لبان برکل افغانستان و درپی آن، استقرار امارت خودخوانده توسط این گروه، بازهم سبک و تاکتیک کشتار هزاره هاـ شیعیان، درست براساس همان سبک و شیوه ی شناخته شده ی تا/لبان انجام می گیرد که بطور پیوسته درطول دو دهه گذشته توسط این گروه اجرا می شد. اگر ادعا شود که این کشتارها کارِِ داعش است، اولن داعش نسخه ی دیگری از همان طالبِ دیروز می باشد که از دامن این گروه تکثیر شده است؛ دومن فرض را براین بگیریم که داعش، موجودی فرازمینی و فراتا/لبی است، قطعن سهل انگاری، بی تفاوتی و بی مسولیتی عمدی این گروه، نسبت به اینگونه کشتارهای هدفمند و پیوسته، که حالا ادعای امارت برکل افغانستان را هم دارند، امریست افتابی تر از خورشید. این بی مسولیتی و بی تفاوتی، اگر نگوییم ظن همدستی و فاعلیت این گروه را نشانی میدهد، دستکم، نشانه ی رضایت و گشاده رویی این گروه در برابر داعش نسبت به این کشتارها می باشد.

4. سکوت معنادار جمهوری اسلامی ایران در برابر کشتار هدفمند هزاره ها/ شیعیان از یکسو و حمایت آشکار تهران از تا/لبان و تلاش مجدانه ی مقامات اثرگذار امنیتی، سیاسی و سرداران نظامی و ایدئولوگ های فرهنگی و رسانه ای این نظام درجهت اثبات چهره ی خوش تراش و معصومانه از تا/لبان از سوی دیگر، نشانه ی آشکاری از ناپیوستگی منافع و ارزشهای فرهنگی و سیاسی و ملی هزاره هاـ شیعیان افغانستان با منافع و ارزشها و سیاست ها و سرنوشت جمهوری اسلامی ایران می باشد؛ امری که درمیدان عمل سیاسی و در بستر تحولات تاریخی چهار دهه اخیر، بارها به اثبات رسیده اما در افغانستان، چوب شیعه گری و وابستگی هزاره هاـ شیعیان به ایران، همواره برفرق این قوم ـ جامعه فرود آمده است و تاوان سیاسی و هزینه های اجتماعی ـ انسانی فراوانی بابت این اتهام و جرم اثبات نشده، پرداخته اند.

این، درحالیست که جمهوری اسلامی درسیاست های استراتژیک و عملی خود همواره برهمسویی و حمایت از احزاب و گروههایی مانند جمعیت اسلامی، حرکت انقلاب مولوی منصور و حتا حزب اسلامی حکمتیار و اکنون امارت تا/لبان اولویت راهبردی قایل بوده است.

از دوران جهاد با شوروی تا ختم جهاد با امریکا، موقف پاکستان در منطقه، رابطه پاکستان با غرب، اقتصاد پاکستان و حیثیت پاکستان در افغانستان تغییر منفی کرده است.

در دوران جهاد علیه شوروی جهان با پاکستان بود و جنگ و ویرانی افغانستان سراسر برای پاکستان آبادی و سود اقتصادی و تسلیحاتی داشت. صداقت پاکستان با کاپیتالزم در جنگ با کمونیزم باعث شد که غرب دیده بر اتمی‌شدن پاکستان ببندد، ورنه صدام را به اتهام ساختن اتم به دار زدند و بر اقتصاد ایران حال و روز فعلی را آورده‌اند.

اما پس از حمله القاعده به آسمان‌خراش‌های تجارتِ کاپیتالیزم جهان، موقف پاکستان نزد غرب زیر سئوال رفت. اما پاکستان برای حفظ موقف خود به امریکا پایگاه نظامی داد تا طالبان را در افغانستان بم‌باران کند. و القصه که کرزی و غنی به زور غرب آمدند و رهبران فاسد جهادی/قومی صاحب قدرت و ثروت شدند. اما، بر سر برج ارگ بیرق ملی سه رنگ برافراشته شد. کابل ویرانه آباد شد و در جاده‌های کابل مثل سیل موتر روان شد. صدها کارخانه تولیدی ساخته شدند. تجارت رونق گرفت و رشد اقتصادی آمد. ساز و دهل و اتن آزاد شد. قانون‌اساسی تصویب شد. اردو و پولیس و استخبارات ملی ساخته شدند. تلویزیون‌ها شد و آزادی بیان آمد. زن علاوه بر تحصیل علم شامل هنر و ادبیات و سیاست نیز شد. و نظام سیاسی مبتنی بر انتخابات و رأی مردم شد. اما ظلم و فساد همه را برباد داد. و وقتی کرزی و غنی به خواست انگلیس و امریکا دیورند را به رسمیت نشناختند، غرب پشت به ارگ و رو به پاکستان کرد. بی هیچ نبود که غنی تا روزهای آخر قدرت از دیورند در خوست و هرات حرف زد. و در نتیجه، با سقوط سفید کابل امارت دوباره مستقر شد و جمهوری باد‌آورده را باد برد.

اما چرا این‌بار پاکستان نمی‌تواند امارت را به تنهائی به رسمیت بشناسد؟ چون یک طرف به چین و امریکا و روسیه در دو اعلامیه مسکو و قطر قول داد که در افغانستان امارت نمی‌خواهد. و از طرفی دیگر، اقتصاد ورشکسته پاکستان محتاج قرضه است، اما غرب برای نبودن شفافیت در مصرف اقتصاد پاکستان، اسم پاکستان را در لست خاکستری نظام بانکی کاپیتالیزم جهان قرارداده است.

پس از ۱۱ سپتامبر، در طول بیست سال جنگ غرب در افغانستان و خاورمیانه، حالا روسیه و ایران جایگاه خاص خود را در منطقه دارند. چین کمونیست قرار است تا سه چار سال دیگر به اقتصاد اول جهان تبدیل شود. و غرب کاپیتالیست وارد جنگ سرد با چین کمونیست شده تا جلو رشد اقتصادش را بگیرند. چون یک پیامد تبدیل شدن چین به اقتصاد اول جهان این است که چین می‌تواند واحد پولی خود را جانشین دالر در تجارت جهان با خود سازد. و اما پاکستان میان دو سنگ آرد است، باید میان چین و غرب یکی را انتخاب کند.

پاکستان موقف دیروزی‌اش را برای غرب باخته، چون حالا هند در جنگ سرد با چین متحد ستراتیژیک امریکا در جنوب‌آسیا ست. اقتصاد ضعیف پاکستان به کمک غرب نیاز دارد، اما هند قدرت اقتصادی سوم جهان است. اتحاد دو قدرت اقتصادی غرب و هند می‌تواند جلو تبدیل شدن چین به اقتصاد اول جهان را بگیرد. و اگر در افغانستان با حکومت ملی صلح دایمی بیاید، هند و غرب دو شریک قوی سرمایه‌گذاری در افغانستان خواهند شد. و اگر چین برای اشغال منابع اقتصادی افغانستان توجه به منافع غرب نکند، پس خدا نخواسته جنگی در افغانستان در خواهد گرفت که کنترول آتشش به دست پاکستان نخواهد. یعنی روسیه نیز طرفدار حضور غیرمتوازن چین در افغانستان نیست.

پس از ظهور دوبارۀ روسیه در منطقه و سقوط دیکتاتوری‌های خاورمیانه، ایران در منطقه لشکر فاطمیون از شیعه‌های افغانستان و لشکر زینبیون از شیعه‌های پاکستان دارد. ایران توانست طالبان را در جنگ با امریکا حمایت کند، اما نمی‌تواند امارت را به رسمیت بشناسد، چون در کابینه امارت ظرفیت جذب فارسی‌زبانان و شیعه‌ها نیست.

عربستان غول اقتصادی خاورمیانه ظاهراً از پاکستان روگشتانده است. سیاست پشت‌پرده را خدا داند، اما در روی پرده همین کافی ست که عربستان در مخالفت با امارت و پاکستان تلویزیون «افغانستان انترنشنال» را تمویل می‌کند.

ترکیه متحد ناتو ست و بلند‌پروازی های خود را در منطقه دارد. و ترکیه به پاکستان گفت که منافع ترک‌تباران منطقه در امارت به خطر است.

رویاروئی امارت و تاجیکستان پاکستان را با روسیه مقابل می‌کند. اما دوستی با روسیه برای پاکستان مهم است که عمران‌خان در فردای صحبت تلیفونی با پوتین به جهان گفت که «موضع پاکستان مثل موضع روسیه در قبال طالبان است.»

اما آن چه برای پالیسی‌سازان پاکستان در جنگ داخلی آیندۀ افغانستان باید سخت مهم باشد این است که خلاف دهۀ نود، امروز یک حرف ساده به دفاع از پاکستان باعث انزجار ملی در افغانستان می‌شود. یعنی در جنگ داخلی آینده افغانستان ظرفیت قیام ملی علیه پاکستان است.

مشکل اصلی کشورهای غربی با طالبان این است که آنان به لحاظ امنیتی (ارتباط با تروریزم بین المللی ) به حکومت تحت رهبری طالبان اعتماد نمی‌توانند، آن‌ها می‌خواستند در نتیجه صلح، طالبان بخشی از یک سیستم باشند نه مالک آن و اکنون طالبان مالک سیستم است. این واقعیت برای جهان به یک کابوس وحشتناک تبدیل شده است. لذا به این زودی افغانستان تحت رهبری طالبان از تحریم و انزوا خارج نخواهد شد، دقیقا به همین دلیل کمک‌های بشردوستانه را به منظور مقابله با بحران انسانی ناشی از سقوط و تحریم، به عنوان یک برنامه اصلی برای افغانستان، روی دست گرفته‌اند. به رسمیت شناختن طالبان لزوما به معنای خروج افغانستان از انزوا نیست. البته طالبان و پاکستان نیز اهرم‌هایی در دست دارند که به عنوان واقعیت صحنه افغانستان و کنترل تروریسم مطرح می‌کنند و می‌خواهند با استفاده از آن‌ها غرب را متقاعد به قبول طالبان کنند، اما غربی ‌ها می‌گویند با استفاده از تکنالوژی با تروریسم مبارزه می‌کنند، به طالبان باج نمی‌دهند. ببینیم چه می‌شود؟

دکتر کریم پاکزاد

زنان نصف جامعه نیستند، بیشتر از نصف آن اند !

طالبان دردنیای امروزی زندگی نمیکنند.

درانتظار نتایج انتخاباتی آلمان که ممکن است حزب سوسیال دموکرات بعد از ۱۷ سال بقدرت باز گردد، آیسلند در نتخابات آمروز افتخار آفرید. برای اولین با ردر یک کشور اروپایی بیش از ۵۰ فیصد وکلای پارلمان را زنان تشکیل میدهند. یاد آوری کنیم که در آیسلند هیچ قانونی وجود ندارد که برای زنان یک تعداد کرسی های پارلمان را رزرف کند. این پیروزی را زنان آیسلندی محصول نیروی خود استند.

قبل از این زنان مقام های اول را در حیات سیاسی کشور های اروپایی بازی کرده اند. آنجلا مرکل بعد از ۱۶ سال زمامداری منتخب و موفق آلمان، صحنه را خودش ترک میگوید. در فنلاند، ناروی، دانمارک، استونی، صربستان، یونان، اسکاتلند، سلواکی، بلژیک زنان نخست وزیراند. در سایر کشورها گاهی آکثریت پستهای کلیدی را زنان اشغال کرده اند. در فرانسه وزیر دفاع و در انگلستان وزیر خارجه زن است. درانگلستان امپراتور آن زن است. رهبراتحادیه اروپا یک زن است. دراحصائیه ماه مارس ۲۰۲۱ زنان در ۲۱ کشور جهان رئیس جمهور یا نخست وزیر بودند. حتا دو کشور مسلمان بنگله دیش و سنگاپور توسط زنان اداره میشوند. جمهوری اسلامی پاکستان، پدر خوانده طالبان، توسط یک زن، بینظیر بوتهو، دوبار با پیروزی در انتخابات اداره شد.

در چنین جهانی که هر روز که میگذرد زنان به حقوق بیشری دست میآبند، در افغانستان فلاکت بار و نفرین شده زن یک موجود انسانی کامل نیست. حق تحصیل را ندارد و یا اگر هم دارد تا سن ۱۲ سالگی کافیست. بعد از این سن زن به آنچه که بگفته شریعت طالبان آفریده شده اند باید بپردازد : ارضای شهوت مردان، اولاد زائیدن و خدمت شوهر و پدر و مادر شوهر، حتا برادر و خواهر شوهر کردن.

در تمام پارلمانهای کشور های اروپایی از یک انتخابات تا انتخابات دیگر به تعداد زنان افزوده میشود، پارلمان سوئد از ۴۷ فیصد زنان تشکیل میشود ولی انتخابات امروز آیسلند که در آن زنان ۵۲،۳ فیصد کرسی ها را زنان بدست آورده اند یک واقعه تاریخی دموکراتیک است.

منبع صفحه جناب پاکزاد

اگر خودت زیر نام جهاد در هر سنگری می‌جنگی این تحلیل مرا بخوان. من از کسانی‌که سواد دارند، خواهش می‌کنم این تحلیل را برای جنگندگانی که به نام جهاد می‌جنگند، بخواند و توضیح دهد.

ببین جنگ تو جهاد نیست. این جنگ هیچ ربطی به تو ندارد. من پنج دلیل برایت دارم:

نخست، ترامپ بزرگ‌ترین قراداد تسلیحاتی را با عربستان سعودی امضا و فعال کرد. بر بنیاد این قرارداد کمپنی های کلان صنعت‌گر امریکا به مقدار ۱۵۰ ملیارد دالر انواع مختلف جنگ‌افزار را به سعودی‌ها به فروش می‌رساند.

دوم، ایرانی‌ها که دشمن استراتژیک و ایدیالوژیک امریکایی‌ها و سعودی‌ها هستند، بودجه‌ی نظامی خود را به‌‌گونه‌ی سرسام‌‌آوری بالا بردند و عالمی از سلاح و مهمات را از روسیه خرید کردند. (به دلیل محدودیت اطلاعاتی این ارقام فاش نشده است. اما گمان زده می‌شود که ایرانی‌ها در حدود ۳۵ درصد در خرید سلاح از روسیه ازدیاد آورده اند.)

سوم، فقر، بی‌کاری، گرمایش زمین، رهبران سیاسی خودکامه و مستبد، دزدی های حکومتی و سیاسی، ضعف فرهنگی و گسترش استبداد مذهبی از سوی همین ابرقدرت‌های نظامی جهان در کشور های اسلامی ترویج شده است.

چهارم، گروه های مافیایی مواد مخدر، قاچاق انسان، جنایات سازمان یافته و دزدان تخصصی که از رهبران مفسد و خانواده های پول‌دار و هم‌قطاران چپاول‌گر باج‌گیری می‌کنند و در بسیار موارد شامل دولت هستند، به پارلمان‌ها، کابینه‌ها و حتی دادگاه‌های کشور های اسلامی راه پیدا کرده‌اند.

پنجم، موج عظیمی از قربانیان، بی‌جاشدگان، مهاجرین، پناهجویان و آواره گان از کشور‌های فقیر اسلامی به دور جهان سرگردان هستند. این گروه‌های کلان قربانیان جنگ وحشت‌ناکی هستند به نام جهاد.

حالا به نتیجه‌گیری من توجه نمایید:

نخست، امریکا و روسیه برای تولید و فروش سلاح نیاز به مشتریان پویا و دایمی دارد. پویاترین مشتریان سلاح کسانی‌اند که می‌جنگند. از این‌رو این دو دولت با تمام تلاش برای گسترش جنگ در میان دولت‌های اسلامی تلاش خواهند کرد. بهترین گزینه تضاد ریاض و تهران خواهد بود. زیرا این دو دو جبه‌ی کلان جنگ را در جهان به نیابت از خود مدیریت می‌کنند. بهترین بازار جنگ را همین‌ها فراهم کرده‌اند. در کجا؟ عراق، یمن، افغانستان، لیبیا، سوریه، لبنان، فلسطین، کشمیر، مالی، نایجریا و ….

دوم، سعودی و ایران باید سلاح خریداری‌شده را استفاده کند. در غیر آن تجمع ذخایر سلاح بلای جان دولت‌هاست. سلاح کهنه باید مصرف شود. استفاده سلاح و نبرد برای منافع و ایدیالوژی سیاسی دو مکتب مهم اسلام که سعودی و ایران از آن نمایندگی می‌کنند، مهم‌ترین شاخص برای هژمونی قدرت میان این دو است.

سوم، امریکا و روسیه رهبران سیاسی جهان اسلام را به خوبی می‌شناسند. فرزندان آنان در غرب و شرق درس می‌خوانند، عیاشی می‌کنند و سپس به کشور های خود برمی‌گردند و زمام رهبری را می‌گیرند. روسیه و امریکا با همین رهبران خودخواه، مستبد و عیاش مشارکت استراتژیک دارند چون منافع شان را تمثیل و اجرا می‌کنند.

چهارم، مگر این روسیه و امریکا روزانه و شبانه میزبان جنایت‌کاران سیاسی مافیایی همین دولت نیستند. این گروه های مافیایی به نام اعضای پارلمان، رهبران وزارت‌ها و رهبران سیاسی با جامعه‌ی جهانی تبادلات نظر دارند و از بانک‌ها و کازینو های غربی استفاده می‌کنند.

پنجم، مگر همین گروه های تروریستی که رهبران شان روزگاری بهترین شرکای استراتژیک غرب و شرق بودند از میان فرزندان قربانیان و بی‌جاشدگان فقیر سربازگیری نمی‌کنند. مگر همین گروه های خطرناک نیستند که مدرسه دینی می‌سازند و فرزندان فقیر را به جبه‌ی جنگ می‌فرستند.

حالا کجای این جنگ، جهاد است؟ هدف جنگ را روسیه و امریکا می‌سازد. سلاح‌اش را واشنگتن و روسیه فراهم می‌کند. هدفش را کاخ سفید و کریملین می‌سازد. لذتش را عرب‌های شیخ‌نشین می‌برند. بازی اش‌را مافیا انجام می‌دهد. وقار و حیثیتش را رهبران فاسد گروگان گرفته اند و جنگش را تو می‌کنی، خونش را تو می‌دهی و می‌ریزی، پدر و مادر تو از غمت کور می‌شوند، بیوه‌ی تو گدا و بلاخره فاحشه می‌شود و فرزندان تو به مانند تو می‌میرند. حالا نام این را گذاشته‌ای جهاد؟

محمد محق

از نخستین روزهایی که طالبان پیدا شدند، سال‌های هفتاد خورشیدی، من که دانشجوی دوره لیسانس بودم، تا امروز، روز به روز تحولات را دنبال کرده‌ام و بسیاری از حوادث مربوط به آن را تا این لحظه به یاد دارم.

پیش‌رَوی‌های طالبان، هم در آن مرحله و هم امروز، وجه سلبی داشته است نه ایجابی. یعنی پیش‌روی‌های آن هیچ‌گاه ناشی از توانایی‌ها و شایستگی‌های آن نبوده است، بلکه ریشه در خطاها و کاستی‌های طرف مقابل داشته است. هر یک از گروه‌های ضد طالب بدون استثنا در مقاطعی دچار خطای محاسباتی شده و تصور کردند که می‌توانند با نزدیک شدن به آن رقبای خود را ضربه بزنند. در پایان کار هر کدام شان نتیجه خطای خود را به صورت کمرشکنی متحمل شدند. (از اشاره به موارد تفصیلی آن اکنون می‌گذرم تا در وقت و جای دیگری به آن پرداخته شود.)

امروز هم این گروه مزدور که از پست‌ترین زباله‌های این جامعه تشکیل شده است هیچ قابلیتی برای مدیریت جنگ یا مدیریت میدانی عملیات غیر جنگی ندارد. بخت طالب در این است که نیروهای ضد طالب، علی‌رغم کثرت و برتری از نظر امکانات جنگی و منابع انسانی، فاقد نگاه استراتژیک هستند و در اثر آن نمی‌توانند اختلافات پیش پا افتاده‌ی خود را مدیریت کنند و صیغه‌ای ملی برای انسجام نیروها بسازند.

تحولات روزهای اخیر فرصتی فراهم آورده است که با درس گرفتن از خطاهای گذشته، رقابت‌های کوچک و حقیر را سبب شرمساری تاریخی خود و ناکامی جاودانی یک ملت در برابر یک مشت حیوان متوحش نگردانیم.

برای اجتناب از تکرار خطاهای استراتژیک باید این چند نکته‌ی مهم در نظر گرفته شود:

1. باید هیچ رهبر سیاسی، چه در داخل دولت و چه در خارج آن، به طالب اعتماد احمقانه نکند و صف ملت را دچار شکاف نگرداند، زیرا این خودکشی ابلهانه‌ای خواهد بود.

2. خیزش‌های مردمی و جبهه‌های مقاومت باید در هماهنگی کامل با دستگاه‌های دفاعی و امنیتی عمل کنند و نقش شان نباید به ضعف بیشتر دولت منتهی شود. باید حساب نظام را از چهره‌های سیاسی جدا کرد. اگر نظام بپاشد هیچ نیروی غیر رسمی نمی‌تواند به تنهایی در مقابل این سیل ویرانگر بایستد و خود را از سرنوشت محتوم شکست و نابودی برکنار بدارد، و با عاقبت خفتبار خود مضحکه‌ی تاریخ نشود.

3. مبارزه با طالبان نمی‌تواند به جایی برسد مگر آن‌گاه که همراه شود با مبارزه با فکر و ایدئولوژی جهنمی آن. طالبِ امروز تجسم همان ملای لنگ دیروز است که سلاله‌ی خبیثه‌ی آن بارها خود را بازتولید کرده و این کشور را از پیوستن به کاروان ترقی باز داشته است. امکان ندارد با افکار طالبانی به جنگ طالبان رفت. این فقط یک طنز مسخره خواهد بود که به تکرار تراژیدی خواهد انجامید. جبهه‌ی ضد طالب هنوز از این ناحیه رنج می‌برد و به همین جهت هم افت و خیزهای دردناکی را تجربه کرده است.

اگر این نکات در نظر گرفته شود فرش این گروهک مزدور به زودی برچیده خواهد شد.