Suomen afganistanilaisten järjestö ry

عروس خانم سرت را بالا کن!

از پایین به عکاس  نگاه می کند که رو به رویش ایستاده با شلوار سفیدImage

 و مانتوی مشکی.« چه قدر قضیه را جدی گرفته، حالا کو تا عروسی؟»

 – فرشته جان این قدر ناز نکن سرت را بالا کن می خواهد عکس بگیرد

عروس خانم سرت را بالا کن!

از پایین به عکاس  نگاه می کند که رو به رویش ایستاده با شلوار سفید و مانتوی مشکی.« چه قدر قضیه را جدی گرفته، حالا کو تا عروسی؟»

 – فرشته جان این قدر ناز نکن سرت را بالا کن می خواهد عکس بگیرد.

سرش را بلند می کند« این دیگه کیه؟ »  و به نفیسه  که کنار عکاس ایستاده نگاه می کند. به نظرش سایه ی تیره ای که زده از دور خیلی مشخص است و او را زشت تر کرده، و به عکاس  لبخند می زند.

عکاس  می گوید: حالا به دست من نگاه کن.

به کف دست عکاس  که با حنا  نقاشی شده نگاه می کند.                                         

لبخند نزن. دندان ها یت  توی عکس جالب نمی آید. –

«من کی لبخند زدم؟»

و لب هایش را بیشتر  به هم فشار می دهد. دلش می خواهد هر چه زودتر مراسم عکس گرفتن  تمام شود. به مادرش گفته بود که عکاس نمی خواهد و چند تا از عکس های قدیمی اش را می فرستد. اما مادرش توجهی به حرف های او نکرده بود و گفته بود : می خواهم سنگ تمام بگذارم برای تو! و پیشانی اش را بوسیده بود.

«کاش الان اینجا بود» و به مردی  فکر می کند که عکسش را زن همسایه ی شان  برایش آورده بود و او را از پدرش خواستگاری کرده بود و قرار شده بود که عکس او را برایش بفرستند و تابستان عقد کنند.

عکاس  به طرفش می آید: حواست کجاست عروس خانم؟

 به دندان های سفید و مرتب عکاس  نگاه می کند و یاد دندان های خودش می افتد که تازه سیم کشی کرده بود ، آن هم به اصرار مادرش.

عکاس  دوربین را روی صورتش زوم می کند و می گوید: سعی کن نخندی.

از عکاس  بدش می آید . عکاس  می خندد و روسری را روی سرش  مرتب می کند و می گوید: این جوری هم لب هایت را روی هم فشار نده ، توی عکس زیاد جالب نمی آید.

و شاخه گل  را به دستش می دهد.

– بگیر جلوی صورتت و به من نگاه کن. می خواهم وقتی نامزدت عکست را می بیند  بیشتر از تو خوشش بیاید.

– فکر نمی کنم  به تو ربطی داشته باشد!

عکاس شالش  را مرتب می  کند و می گوید: چیزی گفتی عروس خانم؟

به عکاس  لبخند می زند و می گوید: نه!

 – چند تا عکس هم از ما بگیر.

به مادرش که با سینی چای وارد هال می شود نگاه می کند. خاله  اش می گوید: از دختر من هم چند تا عکس خوشگل بگیر بفرستیم خارج شاید که بخت نفیسه جان هم باز شود.

مادرش سینی چای را جلوی عکاس  می گیرد.

– ممنون!

و استکان چای را بر می دارد.

نفیسه جعبه ی  شیرینی را جلوی عکاس  می گیرد. عکاس  شیرینی ای بر می دارد و می گوید: ان شا الله شیرینی عروسی نفیسه خانم!

 وبه نفیسه لبخند می زند.

نفیسه می خندد و سرش را پایین می اندازد و زیر لب چیزی می گوید.

عکاس می گوید: می خواستم چند تا عکس دیگر هم بگیرم اما شارژ دوربینم تمام شده. باید یک کم صبر کنیم تا باتری دوربین شارژ شود.                   

فرشته از جایش  بلند می شود و به طرف اتاق می رود. 

– کجا می روی فرشته جان؟

به خاله اش نگاه می کند و می گوید: می روم لباس هایم را عوض کنم.

مادرش به طرف عکاس می رود و می گوید: از نفیسه جان هم  چند تا عکس بگیر با عکس های فرشته بفرستیم برای آقا داوود ان شا الله که بخت نفیسه جان هم باز شود.                                          

 

***

نفیسه به دوربین زل زده است.

عکاس می گوید: لبخند بزن!

و به طرف نفیسه می آید و موهایش را روی صورتش می اندازد و می گوید : تور را  بگیر جلوی صورتت و به بالا نگاه کن!

نفیسه به فرشته که رو به رو یش نشسته نگاه می کند. و سرش را پایین می اندازد.

– بالا را نگاه کن.

و شاسی دوربین را فشار می دهد.

مادر نفیسه با ظرف شیرینی وارد اتاق می شود و می گوید: به سلامتی عروس خانم و آقا داماد!

و دیس شیرینی  را جلوی فرشته می گیرد.

مادر فرشته  با دست به پهلوی فرشته می زند و می گوید: بردار.

و شیرینی ای را که برداشته روی بشقاب می گذارد.

 عکاس می گوید: عکس آقا داماد  را هم بیاورید می خواهم چند تا عکس از عروس و داماد با هم بگیرم، یک جوری فتو شاپ می  کنم که خود اقا داماد هم باورش نشود که عقدش غیابی بوده.

 مادر نفیسه به طرف فرشته می آید.

– فرشته جان نفیسه از داوود  عکس ندارد تو عکس داوود را نداری؟

فرشته چیزی نمی گوید.

مادر فرشته  بشقابش  را روی زمین می گذارد و کیف فرشته را باز می کند و از لای دفتر خاطرات فرشته عکسی را بیرون می اورد و می گوید: این  خوبه؟

مادر نفیسه عکس را  می گیرد و به عکاس نشان می دهد.

عکاس به طرف فرشته می آید و می گوید: تو نمی خواهی عکس بگیری؟

فرشته قطره اشکی را که روی گونه اش غلتیده با دست پاک می کند.

 

مادر نفیسه دست فرشته را می گیرد و می گوید: بلند شوعزیزم  با نفیسه عکس بگیر به داوود می گویم که یک شوهر خوب برای تو پیدا کند.

 و می خندد.

مادر فرشته اهی می کشد و می گوید: فرشته که شانس ندارد.اگر شانس داشت …

و به فرشته نگاه می کند.

فرشته بلند می شود و در حالی که بغض گلویش را گرفته از اتاق بیرون می رود.

 

 

 

 

حسین علی یوسفی  رهبر حزب ٍ هزاره دموکراتیک پارتی پاکستان ٍ در شهر کویته پاکستان در یک حمله تروریستی به شهادت رسید. ریس جمهور پاکستان ونخست وزیر ان کشور این حمله تروریستی را رسما محکوم نمودند . بیش از دو ماه است که شخصیت های ملی ودولتی هزاره های پاکستان بشکل منظم مورد حمله ی تروریستی قرار می گیرند. 

 شهید یوسفی برای پیگیری این قضیه از طریق پارلمان پاکستان در حال باز گشت از پارلمان به شهادت می رسد . دولت پاکستان در حال تحقیق ویافتن قاتلان ان شهید می باشد . اخرین اخبار که از پاکستان داریم : در نشریات  ٍ جنگٍ مشرق ودیگر رسانه های دسته جمعی پاکستان  ٍ شاخه ی نظامی سپاه صحابه  بنام  ٍ لشکر جنگوی  ٍ این حمله تروریستی را رسما بعهده گرفته است . روز گذشته پیکر غرقه درخون ان شهید در خون خفته و ازادی خواه ,  بر دوش سیل بزرگ از مردم پاکستان  در شهر کویته  پاکستان تشییع شد. صد ها هزار نفر از مردم پشتون وبلوج وهزاره جنازه او را تشییع کردند وجنازه پرخون اش را در شهر که فریاد ازادی خواهانه ی ان ازاده , هنوز هم در طنین است به خاک سپردند.درین رابطه دها هزار نفر در کابل استرالیا ونیویورک تا هنوز هم تظاهرات نموده است . یوسفی یکی از بزرگ ترین شخصیت های ملی, سیاسی و فرهنگی  مردم هزاره در پاکستان بود .یوسفی عمری در راه  ازادی هزارهای دربند امیران قبیلوی در افغانستان   وبرای تامین حقوق هزارهای پاکستان, مبارزه کرد. مبارزات سیاسی از او شخصیت پیش تازی ساخت  که شخصیت های ازادی خواه ودموکرات  در پاکستان در دور اوحلقه زدند ودر پاسخ به خواست زمان ومردم حزب  ٍ هزاره دموکراتیک پارتی را ایجاد کردند . رهبری خردمندانه او حزب هزاره دموکرایتک پارتی  رابه یک حزب پیش تاز تبدیل کرده بود.

 بیوگرافی  وزندگی نامه ان شهید  به زودی درین سایت منتشر می گردد. شهادت یوسفی بر تمام ازادی خواهان وملیت های ستم کشیده , افغانستان وپاکستان وبه خصوص بر خوانواده ان شهید وحزب   ٍ هزاره دموکراتیک پارتی ,  تسلیت باد.  29.1.2009 

 

1- تشکيل کشور اسرائيل:

فلسطين سرزمين مقدس اديان آسماني بوده و مورد توجه و منازعه يهوديان، مسلمانان و مسيحيان است.

 بخاطر فلسطين جنگهای مشهور صليبي بين مسيحيان و مسلمانان در سال 1095 ميلادی در گرفت و ساليان درازی پيروان اين دو دين آسماني بروی هم شمشير کشيدند. در همين سرزمين است  که حضرت عيسي عليه السلام و خيلي از پيامبران خدا بدنيا آمدند. يهوديان ادعا دارند که در فلسطين و مناطق اطراف آن که شامل مصر، اردن، لبنان و سوريه مي شود يهوديان مي زيسته اند و يهوديها هزاران سال در اين مناطق تاريخ دارند و برعکس فلسطينيان آنرا رد مي کنند. در هر صورت فلسطين سرزمين باستاني و مقدس است و جای تاسف است که چنين مکان مقدسي ميدان خشونت، کشتار، ظلم و نفرت شده است.

در تشکيل کشور يهود و برسميت شناختن دولت اسرائيل و ادامه خشونتها قدرتهای استعماری جهان نقش اساسي داشته اند.  پس از جنگ جهاني اول در سال 1917 قوای انگليس وارد فلسطين شدند و اين منطقه را از دست قوای امپراتوری عثماني خارج ساختند. ناسيوناليستان عرب که نمي خواستند ترکان عثماني بر آنها حکومت کنند در جنگ جهاني به کمک برتانيا شتافتند و عليه مسلمانان ترک با حمايت قاطع بريتانيا جنگيدند. سر انجام امپراتوری اسلامي عثماني آنوقت  بيشتر اراضي عرب نشين خود را از دست داد و آن مناطق به شمول فلسطين، تحت قلمرو بريتانيا قرار گرفت. در آغاز جنگ جهاني اول در سال 1914 کشورهای با قدرت اروپايي مانند بريتانيا، فرانسه و ايتاليا طرح پنهاني تقسيم امپراتوری عثماني را ريختند و پس از شکست امپراتوری عثماني ، انگليس و فرانسه در سال 1916 بر سر تقسيم خاورميانه با هم به توافق رسيدند که اين معاهده بنام معاهده سايکيس- پيکوت 1916 ياد مي شود. 1 کشور و دولت اسرائيل توسط بريتانيا ايجاد شد و اين هديه ای بود به اعراب ناسيوناليست که عليه برادران مسلمان ترک خود و خليفه مسلمان عثماني شوريدند و دست دوستي و کمک بسوی بريتانيا دراز کردند. تاريخ حکايت از آن دارد که در دوم نوامبر سال 1917 مسئول وزارت خارجه بريتانيا آقای جيمز آرتور بالفور2 طي نامه ای به لورد والتر روتچيل3 از رهبران سازمان سهيونيستي انگليس اعلان داشت که دولت انگليس از ايجاد کشور مستقل يهود در سرزمين فلسطين حمايت مي کند و اين  اعلاميه در تاريخ بنام “اعلاميه بالفور 1917″  ياد مي شود. 4 سال 1917 همزمان است با اشغال فلسطين توسط قوای بريتانيای کبير که از مصر وارد آنجا شدند. در سال 1922 طرح موسوم به کاغذ سفيد5 از سوی دولت انگليس که مشهور به طرح چرچيل نيز است برای ايجاد کشور يهود در فلسطين اعلان شد . در سال 1992 قانوني در 28 ماده 6 از سوی دولت بريتانيا در مورد فلسطين وضع شد که ماده چهارم اين قانون سازمان سهيونيستي يهوديان را برسميت شناخته و به آن در مسايل اقتصادی، اجتماعي و ديگر فعاليتها برای تاسيس کشور ملي يهود در فلسطين قانونيت داده است و کاملا” واضع در قانون نوشته شده است که اين سازمان به يهوديان در تشکيل دولت ملي شان در فلسطين کمک کند. (ماده 4 قانون دولت بريتانيا برای فلسطين 1922). ماده 6 همين قانون چنين حکم مي کند که اداره حکومت در فلسطين ملزم به تشويق يهوديان برای مهاجرت به فلسطين با همکاری سازمان يهوديان و ايجاد سهولتهای لازم مي باشد. (ماده 6 قانون دولت بريتانيا برای فلسطين 1922). در تاريخ ديده مي شود که به هر مهاجر يهودی پول هنگفتي برای تشويق به مهاجرت شان به فلسطين داده مي شده است. ماده 7 همين قانون حکم مي دهد که اداره فلسطين بايد برای يهودياني که فلسطين را برای مسکن دايم خود اختيار مي کند تابعيت دهد (ماده 4 قانون دولت بريتانيا برای فلسطين 1922). در اين قانون البته به حقوق ساکنان غير يهود کشور فلسطين اشاره شده که آزادانه از آزاديهای اساسي بر خور دار باشند و همچنين در ديگر ماده های اين قانون  حقوق مهاجرين يهودی ذکر شده است.

الزاما” بايد گفت که امپراتوری عثماني با تمام نواقصي که داشت عظمت جهان اسلام بود و اگر اين امپراتوری شکست نمي خورد هرگز مسلمانان به اين خواری و خفت دچار نمي شدند. قدرتهای اروپايي آرزوی نابودی امپراتوری عثماني را داشتند که اين ارزوی شان در جنگ اول جهاني بر آورده شد. اعراب نشناليست برای کسب استقلال شان از جنگ اول جهاني استفاده کرده و با حمايت بريتانيا و ديگر کشورهای غربي با سربازان عثماني جنگيدند و در سقوط امپراتوری عثماني نقش داشتند. سر انجام اعراب به دام استعمار بريتانيا و فرانسه و ايتاليا افتادند. از سوی ديگر همين بريتانيا که دست اعراب را در جنگ عليه امپراتوری عثماني گرفته بود، در تشکيل و توسعه و برسميت شناختن دولت يهود در فلسطين نقش اول و کليدی داشت، طوريکه مي شود گفت بريتانيا پدر اسرائيل امروزی است. 

 

 2- قيامهای ملت فلسطين

مهاجرتهای گسترده و روز افزون گروههای يهودی به فلسطين با مقاومت مردم مسلمان فلسطين رو برو شد و اعتراضات گسترده ای ساکنان آن سرزمين را بر انگيخت. اين در حالي بود که امپراتوری عثماني سقوط کرده بود و بجای آن جمهوری دموکراتيک ترکيه تحت رهبری مصطفي کمال “اتاتورک” به سرزمين کوچکي تبديل شده بود و اکثريت سرزمينهای اسلامي در زير سلطه کامل کشورهای اروپايي بخصوص بريتانيا قرار داشت و اين امپراتوری برای تشکيل دولت يهود در فلسطين عزم راسخ داشت.

در سالهای 1936 تا 1939 اوج انقلاب مردم فلسطين بود که احزاب و گروههای متعدد فلسطيني عليه اشغالگران بريتانيايي و مهاجران يهودی مي جنگيدند. در مقابل دولت بريتانيا در فلسطين بين 6000 تا 14000 پوليس يهودی را آموزش و تجهيز نمود تا در برابر قيام فلسطينيان در کنار ارتش بريتانيا بجنگند. در طي اين سالها بود که هزاران فلسطيني کشته و زخمي شدند و صدها هزار ديگر آواره گرديدند.

 

 3- تاسيس دولت اسرائيل و جنگ استقلال

سر انجام در سال 1947 پس از تقسيم هند به دو کشور هند و پاکستان، سازمان ملل متحد اين راه حل را برای فلسطين نيز موثر دانست و در 29 نوامبر 1947 مجمع عمومي سازمان ملل متحد با صدور قطعنامه 181 تاسيس دو دولت مستقل عرب و يهود را در فلسطين با 33 رای موافق بر 13 رای مخالف و 10 رای ممتنع قانونيت بخشيد.7 طبق اين فيصله %56 از اراضي تحت کنترل اداره فلسطيني بريتانيا به يهوديان با جمعيت حدود %80 يهودی تعلق مي گرفت. در اين قطعنامه بيت المقدس شهر فاصل بين دو دولت عرب و يهود تحت اداره سازمان ملل متحد ذکر شده است. اين فيصله در آن زمان از سوی اکثريت يهوديان پذيرفته شد، اما از سوی اکثريت فلسطينيان مسلمان و دولتهای عرب رد شد. کشورهای عربي خواستار ارجاع اين موضوع به محکمه بين المللي شدند وتاسيس دولت يهود را نپذيرفتند. اسرائيل دولت مستقل خود را در سال 1947 که شامل اکثريت اراضي فلسطينيان مي شد اعلان داشت و با اين وجود اعراب جنگ را عليه دولت اسرائيل آغاز نمود و اين در حالي بود که بريتانيا توانسته بود همراه با ساير متحدين خود در جنگ جهاني دوم جبهه مخالف خود را شکست دهد که شامل ترکيه نيز مي شد. با اين وجود بريتانيا که نقش اساسي در ايجاد کشور يهود داشت پس از جنگ جهاني دوم نيز يک ابر قدرت قوی مانند گذشته بود، اما در عوض کشورهای اسلامي يا زير سلطه غربيها بودند و يا بسيار پراکنده و اوضاع نا بسامان و ضعيف داشتند. جنگ يکساله (1949-1948) اعراب و اسرائيل نه تنها که دولت اسرائيل را سقوط نداد، بلکه حاکميت ظالمانه آنرا با شکست اعراب بر سراسر فلسطين گسترش داد.8

دولت بريتانيا نه تنها که در ايجاد کشور ملي يهود در فلسطين نقش يک پدر دلسوز را بازی نمود، بلکه در برسميت شناختن دولت اسرائيل نيز نقش اساسي داشت، طوريکه پس از ختم جنگ جهاني دوم حزب کارگر بريتانيا برنده انتخابات شد و اين حزب از سالها بحث تاسيس دولت يهود را طرح مي کرد و پس از پيروزی از ايجاد و برسميت شناختن دولت اسرائيل حمايت کرد.

در سال 1948 که دولت يهود به رهبری دويد بن گوريون تاسيس شد،  آخرين سربازان بريتانيا از فلسطين خارج شدند گويا که ديگر به ماموريتي که داشتند نايل آمدند.  تاسيس دولت اسرائيل در همان آغاز در سال 1947 از سوی دو دولت بزرگ جهان يعني دولت امريکا برياست جمهوری هری ترومن و اتحاديه جماهير شوروی برهبری جوزف استالين برسميت شناخته شد. (10 ويکي پيديا 2008). پروسه تحکيم پايه های حکومت اسرائيل همچنان ادامه يافت و نزاع اعراب و فلسطين بطور لاينحل باقي ماند تا اينکه در سال 1967 جنگ مشهور” 6 روزه اعراب و اسرائيل” 11 با پلان از پيش طرح شده ای قدرتهای ذينفع به وقوع پيوست و در اين جنگ اسرائيل موفق شد اراضي بيشتری از اعراب را تحت تصرف خود در آورد و کشورهای عربي را شکست دهد. جنگهای ديگر اعراب و اسرائيل چون جنگ 1974- 1973 و 1982 نيز به پيروزی اعراب منجر نشد.  دولتهای عربي که اغلب اميد به حمايت اتحاد جماهير شوروی داشتند چندان حمايتي از آن اتحاديه نديدند. آنها بدون توجه به اينکه استالين رهبر شوروی، تاسيس دولت اسرائيل را در سال 1947 برسميت شناخت و از طرف ديگر حزب کارگری بريتانيا بعنوان يک حزب چپ نقش مهمي در تاسيس دولت اسرائيل بازی کرد و بعد از ختم جنگ جهاني دوم وقتي در انتخابات به پيروزی رسيد از تشکيل دولت اسرائيل حمايت کرد. اين ساده لوحي اعراب بود که عليه برادران مسلمان خود يعني بر ضد خلافت اسلامي عثماني با همکاری بريتانيا جنگيدند و سر انجام بريتانيا اين کشورها را مستعمره خود ساخت و فلسطين را به يهوديان بخشيد. از جانب ديگر اعراب دست کمک بسوی شوروی دراز کرد و اغلب گروههای مبارز فلسطيني بخاطر نجات فلسطين به گرايشهای چپي و مارکيسستي روی آوردند و در نهايت ديده شد که اتحاد شوروی به جز شعار و فروختن اسلحه خود و تامين منافع ملي اش هيچ کمکي به اعراب و به ويژه به خلق مظلوم فلسطين نکرد. در حقيقت فلسطين نمونه ای خوبي از خيانتها و معامله ها بين شرق و غرب و کشورهای عربي است که هنوز هم بعنوان يک نقطه بحراني و قابل انفجار نگهداشته شده است. ميليونها فلسطيني در کشورهای ديگر در مهاجرت بسر مي برند، اما هر روز يهوديان جديدی به اسرائيل انتقال داده مي شوند و در اراضي فلسطينيان با زور اسلحه در انظار جامعه جامعه جهاني و سازمان ملل متحد و سازمانهای حقوق بشر اسکان داده ميشوند و بر عکس مردم فلسطين نسل کشي مي شوند. در هر حال امروزه دولت اسرائيل از قدرت سياسي، اقتصادی، نطامي قوی بر خور دار است. جايگاه يهوديان در اقتصاد جهاني چشمگير است. اسرائيل دارای قوای مسلح آزموده و  اسلحه اتمي مي باشد و هيچ نظارتي هم بر تسليحات هسته ای اين کشور نيست. اکثر کشورهای قوی جهان جانب اسرائيل است. اين کشور دارای نظام دموکراتيک است و با 163 کشور جهان روابط ديلماتيک دارد که شامل بعضي کشورهای اسلامي نيز مي شود. حتي با چند کشور عربي به شمول مصر و اردن و امارات متحده عربي (امارات متحده عربي تنها روابط اقتصادی دارد) ارتباطات ديپلماتيک دارد. در سازمان ملل، کشورهای قدرتمند چون امريکا قاطعانه از منافع اسرائيل حمايت مي کند و تا بحال دهها قطعنامه آن سازمان را با حق “وتو” اش خنثي کرده است. در مقابل کشورهای عربي که دارای اقتصاد غني اند، اما در قضيه فلسطين باهم متحد نيستند و هر يک در جستجوی منافع کشور خود است. هيچ يک از اين کشورها دارای نظام دموکراتيک به مفهمو واقعي اش نيست. بيشتر کشورهای عربي حقوق شهروندان خود را نقض مي کنند. کشورهای غربي که از ناحيه بنيادگرايي افراطي و به خطر افتادن منابع انرژی نفت و گاز و امنيت منطقوی و جهاني در کشورهای عربي هراس دارند، حاکميت استبدادی حکام عرب را عليرغم  نقض حقوق اساسي شهروندانشان قبول دارند و از حکام مستبد عرب حمايت مي کنند. حتي در بعضي موارد ديده شده است که کشورهای غربي در سرکوب نهضت هايي که از طريق انتخابات دموکراتيک به پيروزی دست يافتند، اما چون خطر قدرت گرفتن بنياد گرايي اسلامي در آن بوده است، بطور محرمانه ای دست داشته اند، مانند انتخابات االجزائير 1991 12 که درآن گروه اسلامي الجزائير به رهبری عباس مدني به پيروزی رسيد، اما اجازه تشکيل دولت نيافت و سرکوب شد. چنين روشهای در انتخابات پارلماني بحرين که اکثريت جمعيت شيعي اين کشور برنده شدند، اقدامات غير دموکراتيک برای جلوگيری شان انجام شد. در فلسطين سازمان حماس  از راه انتخابات آزاد و دموکراتيک به پيروزی رسيد، اما با آن مخالفت شد تا راه خشونت را در پيش گرفت. غرب در واقعيت امر، خارج از قلمرو خود بطور جدی حامي دموکراسي نبوده است. حتي در رشد نبياد گرايي افراطي نقش سازنده ای داشته است که بعنوان نمونه  مي توان از حمايت سياسي، اقتصادی وتسليحاتي غرب از گروههای بنيادگرايي افغاني و پاکستاني نام برد. بر هيچ کسي پوشيده نيست که کشورهای غربي خلاف شعارهای شان از افراط گرايان اسلامي افغاني و پاکستاني و عربي و …، حمايت کردند. حتي در ايجاد گروه طالبان و بقدرت رساندن آنها غربيها تاثير داشتند و طالبان يک پروژه گذار برای طرحهای کلانتر غرب بود. با سقوط حکومت طالبان در سال 2001، کشورهای غربي اصول دموکراسي را در کنفرانس بن زير پا گذاشت. آقای کرزی که در کنفرانس بن با کسب 2 رای در برابر آقای ستار سيرت که 11 رای را برده بود از سوی غربيها ترجيح داده شد و خلاف اصول دموکراسي حق ستار سيرت پايمال شد و کرزی با 2 رای به رياست دولت انتقالي منصوب شد  و از آن طريق به مراحل طولاني تر راه يافت.

 

 4- اختلافات گروههای فلسطيني 

در انتخابات پارلماني 1996 گروه تندرو اسلامي حماس توانست حمايت اکثريت مردم فلسطين را که از ستم اسرائيل به تنگ آمده اند با بدست آوردن 76 کرسي از مجموع 132 کرسي برنده انتخابات شود و رقيب خود سازمان الفتح را شکست سختي دهد. گروه الفتح تنها برنده 43 چوکي بود. سازمان حماس که گويا از حمايت سوريه و ايران بر خور دار است حاضر نشده است اسرائيل را برسميت بشناسد و با اينکه بطور دموکراتيک برنده انتخابات شد، اما مورد حمايت جامعه جهاني خصوصا” ممالک غربي قرار نگرفت. با اين وجود ديری نگذشت که دو گروه سر سخت رقيب فلسطيني يعني سازمان الفتح و حماس بر سر قدرت با هم درگيرشدند و ماهها بروی هم آتش گشودند که سر انجام غزه که پر جمعيت ترين شهر فلسطين است از سال 2007 در کنترل سازمان حماس بيافتد و اداره آن تاکنون در اختيار اين گروه است. اسرائيل توانست از ضعفهای اين دو گروه قدرتمند استفاده کند و آنها را بجان هم اندازد. لازم به تذکر است که کشورهای حامي گروههای فلسطيني چه کشورهای اسلامي و چه ممالک غير اسلامي هيچ کمک موثری به حل مشکلات فلسطينيان نکرده اند و اغلب شان در حد شعارحمايت از فلسطين بسنده کرده اند که اين امر شامل عربستان سعودی بعنوان مرکز جهان اسلام و دو کشور ايران و سوريه بعنوان متحدين ضد اسرائيل نيز مي شود. 

 

 5- غزه در آتش و خون

 غزه با مساحت حدود 45000 کيلومتر مربع و جمعيتي در حدود 409000 نفر (2006) که %75 جمعيت آنرا جوانان زير 25 سال تشکيل مي دهند، پر جمعيت ترين شهر فلسطين است. اين شهر دارای قدامت 5000 ساله است و نام خيلي از تاريخ سازان جهان و حکومتهای گذشته را در تاريخ خود به ثبت دارد. از 11 قرن قبل از ميلاد مسيح (ع) حکومت داود پيغمبر گرفته تا مصريان، عاشوريان، امپراتوری هخامنشي پارس، اسکندر کبير، امپراتوری روم، اعراب مسلمان، حکومت فاطميان شمال افريقا، حکام مملوک ترکتبار، امپراتوری عثماني، امپراتوری بريتانيای کبير الي سلطه اسرائيل و واگذاری آن در سال 2003 به اداره خود گردان فلسطين.   درحال حاضر اين شهر در کنترل يکي از تندرو ترين گروههای اسلامي فلسطين “حماس” قرار دارد. اين گروه هر چندگاهي دست به ماجرای جديدی مي زند و دنيای از مشکلات را برای مردم غزه خلق مي کند. در حقيقت رفتار ماجراجويانه ای حماس خدمتي به منافع اسرائيل است تا مردم مظلوم فلسطين. بارها ديده شده است که سازمان حماس با پرتاب چند راکت بسوی شهرکهای يهودی نشين بهانه ای حمله بدست اسرائيل داده و آن دولت که از جانب امريکا و خيلي از کشورهای ديگرغربي حمايت مي شود، بطور وحشيانه از هوا و زمين به مناطق فلسطينيان يورش برده و هر بار دست به کشتار بيرحمانه و ويراني اماکن مسکوني زده است.  در هربار، تلفات سنگين و خرابيها و زيانهای بي شماری به مردم فلسطين وارد شده است، اما اين گروه ازين حوادث غمبار درس عبرت نگرفته و در سياست و فعاليتهای خود تغييری ايجاد نکرده است و مرغش فقط يک پای دارد. در آخرين حمله اسرائيل بر غزه که در پاسخ به حملات راکتي گروه حماس صورت گرفت در مدت 3 هفته يک فاجعه انساني بزرگ  به بار آمد. حماس طبق معمول بسوی اسرائيل موشک پرتاب کرد و سياستمداران اسرائيلي که در انتظار چنين بهانه ای بودند تا در آخرين روزهای دولت رئيس جمهور بوش به قلمرو حماس حمله کنند، ازين فرصت پيش آمده استفاده کرده و بطور وحشيانه مردم بيگناه فلسطين را قتل عام کردند. طبق گزارشات موثق از آغاز حمله اسرائيل در 27 دسمبر 2008 تا ختم آن در 19 حنوری 2009 بيش از 1300 فلسطيني که اغلب آنها غير نظاميان بودند کشته و 5300 نفر زخمي شدند. در اين مدت حدود نيم ميليون فلسطيني از کمبود آب، غذا و برق و خدمات صحي در زير آتش جنگ رنج بردند. بخش وسيعي شهر بکلي ويران شده است. مخارج بازسازی مناطق فلسطيني در حدود 5/1 ميليارد يورو بر آورد شده است. در مقابل از اسرائيل 13 نفر که شامل 10 سرباز و 3 غير نظامي است کشته شده و 518 نفر زخمي گرديدند. دقيقا” تلفات فلسطيني ها صد برابر اسرائيلي ها بوده است. هر دو جناح درگير ادعای پيروزی مي کنند، اما حقيقت تلخ اين است که بازنده اصلي مردم بيچاره فلسطين است، نه گروه حماس و نه اسرائيل. با اين وجود آيا رهبری حماس حافظ منافع مردم فلسطين بوده است؟ اين در حاليست که سازمان الفتح نيز از يک اداره سالم و دلسوزانه ای بر خور دار نيست و اين اداره متهم به فساد و بي کفايتي است. جالب اين است که اسرائيل دقيقا” يکروز مانده به انتقال قدرت از رئيس جمهور بوش به آقای اوباما به جنگ پايان داد و از غزه خارج شد. بايد ديد که با انتقال قدرت به دموکراتها و آغاز کار دولت آقای اوباما چه تغييراتي در سياست خارجي امريکا و بخصوص در امور خاورميانه اين کشور و منازعه اعراب و اسرائيل نمايان مي شود. آيا به رنج و آوارگي ميليونها فلسطيني خاتمه داده خواهد شد؟ با اينکه خيلي ها اميد وارند، اما نبايد انتظار چنداني داشت، زيرا در ايالات متحده امريکا 5 بيش از ميليون يهود زندگي مي کنند که سرمايه دار ترين شهروندان آن کشور هستند و آنها نقش مهمي را در سياست امريکا دارند. از طرف ديگر منافع خيلي از کشورها مانند فروش اسلحه به اعراب و ديگر مسايل بغرنج در اوضاع اين منطقه ربط دارند که متاسفانه چندان اميدی به حل قضيه فلسطين ديده نمي شود.

 

 منابع استفاده شده در اين مقاله به ترتيب شماره :

  (1) معاهده سايکيس- پيکوت 1916

The Sykes-Picot Agreement 1916

 http://avalon.law.yale.edu/20th_century/sykes.asp

 

  (2) جيمز آرتور بالفور

 Arthur James Balfour

 http://en.wikipedia.org/wiki/Arthur_Balfour

 

 

 (3)  لرد ليونل والتر روتچيل 

Lionel Walter Rothschild

http://en.wikipedia.org/wiki/Walter_Rothschild,_2nd_Baron_Rothschild 

 

(4) اعلاميه بالفور1917

 

Balfour Declaration of 1917 ( 2 November 1917 http://avalon.law.yale.edu/20th_century/balfour.asp 

 

 

(5) کاغذ سفيد دولت انگليس برای فلسطين 1922 يا طرح چرچيل

The White Paper of 1922, known as the “Churchill White

 http://www.mideastweb.org/1922wp.htm 

http://avalon.law.yale.edu/20th_century/brwh1922.asp 

 

(6) قانون بريتانيا در فلسطين 1922

The Palestine Mandate 1922

http://avalon.law.yale.edu/20th_century/palmanda.asp 

 

(7) منابع قطعنامه 181 سازمان ملل متحد در برسميت شناختن دو کشور مستقل عرب و اسرائيل در فلسطين  1947

UN General Assembly Resolution 181 (Partition Plan) November 29, http://www.mideastweb.org/unpartition.htmhttp://www.yale.edu/lawweb/avalon/un/res181.htm 

http://en.wikipedia.org/wiki/United_Nations_Partition_Plan_for_Palestine

 

(8) جنگ اعراب و اسرائيل (1949-1948) که منجر به تسلط دولت اسرائيل بر اکثر مناطق فلسطين شد.http://www.onwar.com/aced/data/india/israel1948.htm 

 

 

 (9) نقشه اراضي دو دولت مستقل عرب و يهود در فلسطين طبق فيصله سازمان ملل در سال  1947

http://en.wikipedia.org/wiki/File:UN_Partition_Plan_For_Palestine_1947.png 

 

 

(10) برسميت شناختن دولت اسرائيل از سوی امريکا و شوروی 1947

http://en.wikipedia.org/wiki/History_of_Israel

 

 

 (11) جنگ 6 روزه اعراب و اسرائيل

http://www.peacefaq.com/sixdaywar.html

 

 

 (12)برنده شدن گروه اسلامي بنيادگرای الجزائير در  انتخابات 1991 و آغاز جنگ داخلي خونين از سال 1992 

Looklex: Dictionary of Wars, 10; CIA Wolrd Fact Book-Algeria

http://lexicorient.com/e.o/algerian_civil_war.htm 

http://www.onwar.com/aced/chrono/c1900s/yr90/falgeria1992.htm

 

 Wikipedia: http://en.wikipedia.org/wiki/Algerian_Civil_War

   

 (13) جدول تلفات طرفين درگير در جنگ غزه از سايت ويکي نيوز (2009)

http://fi.wikinews.org/wiki/Israelin_hy%C3%B6kk%C3%A4ys_pys%C3%A4htyi_Gazassa 

 

   

یکی از مباحثی که با شروع عصر مدرنیسم همواره مورد نظر روشنفکران بوده است، مسأله بحران‌های جامعه مدرن است. به تعبیری حتی می‌توان جامعه در مسیرش به سوی مدرنیسم را جامعه بحران‌ها نامید.

 

یکی از مهم‌ترین بحران‌های جامعه مدرن و نیز جوامع در حال گذار، بحران هویت است.

تبیین‌های مختلفی از جانب جامعه‌شناسان و اندیشمندان اجتماعی در مورد چگونگی پدید آمدن بحران هویت در جوامع مذکور می‌شود. یکی از این تبیین‌ها که علاوه بر جنبه جامعه‌شناسانه‌اش، از وجهی فلسفی نیز برخوردار است، متعلق به پیتر ال. برگر، جامعه‌شناس نامدار معاصر است.

گر چه‌ برگر را یکی از جامعه‌شناسانی می‌دانند که بیش از همه در مورد مسأله مدرنیسم تأملاتی ژرف داشته است، اما او شهرتش را بیشتر مدیون کتابش «ساختار اجتماعی واقعیت» است.

برگر از منظر علم جامعه‌شناسی معرفت به مسأله هویت نگریسته است. او معتقد است هویت برساخته رابطه دیالکتیک میان افراد و جامعه است: جامعه از طریق «دیگران مهم»، «‌گروه‌های مرجع» و‌… هویت‌ها را تعیین می‌کند و افراد از طریق و در خلال فرایند مستمر اجتماعی شدن در هویت‌ها تصرف می‌کنند.

بنابر‌این بیوگرافی افراد جامعه به طور مستمر شامل یک روند داد و ستد و معامله میان یک هویت عینی (‌آن‌چه جامعه به فرد می‌گوید تو آن هستی) و یک هویت ذهنی (آن کسی که فرد خوش را آن گونه در می‌یابد) است. بدین ترتیب هویت، نه یک امر هستی‌شناسانه، بلکه پدیده‌ای است که به لحاظ اجتماعی شکل گرفته است.

ساختار هویت همواره در خلال مختصات معین تاریخی و اجتماعی تعیین می‌شود و درست به همین دلیل است که طیف تنوع «خودها‌» به لحاظ تجربی محدود است.

دو نوع هویت سنتی و مدرن از جمله این هویت‌ها هستند که بخش بزرگی از مباحث برگر در این زمینه را به خود اختصاص داده‌اند.

برگر می‌گوید ساختار هویت در جوامع سنتی، در آرایشی به شدت ثابت و یکپارچه شکل می‌گیرد. در این گونه جوامع، همواره میزان بالایی از تطابق‌پذیری با سمبل‌هایی که بخش‌های مختلف جامعه را فرا گرفته است، وجود دارد و بنابر‌این زندگی اعضای جامعه در این شرایط اجتماعی، در جهانی از زندگی‌های یک شکل طراحی می‌شود و البته اغلب افراد از تقدیر خودشان در میان سایر کسانی که مانند آن ها هستند، راضی‌اند.

احساس انسان سنتی از موقعیتش در جهان و این که او کیست، واقعیتی است متصلب که کمتر توسط او به پرسش گرفته می‌شود. این هویت سنتی را خانواده، حرفه و شغل و در نهایت دین برای او تعریف می‌کنند.

انسان سنتی در مورد این که او کیست تا آن جا که اصول اجتماعی جامعه هم‌چنان در وجودش راسخ و پایدارند، به قطع رسیده است و بنا‌بر‌این کمتر در کیستی خود تردید روا می‌دارد.

مدرنیسم اما این تصلب شخصیتی ناشی از تفوق روحیات سنتی را به شدت در هم می‌شکند. مدرنیسم دارای گرایش ذاتی به متزلزل کردن مسلمات پیشینی است. این خصلت ذاتی مدرنیسم، بر تمام ابعاد زندگی انسان‌ها از جمله بر روانشناسی اجتماعی او در جامعه در حال گذار تأثیر می‌گذارد.

از آن‌جا که در دوران گذار، پیش‌فرض‌های زندگی روزمره دیگر مسلم و بدیهی فرض نمی‌شوند، راه برای عرضه تعداد بی‌شماری از انتخاب‌ها در عرصه‌های مختلف برای انسان‌ها فراهم می‌شود.

بنابر‌این با توجه به این‌که در این جوامع، بستر جامعه‌شناختی که انواع هویت‌ها در آن شکل می‌گیرند، متغیر و بی‌دوام است، هویت‌ها نیز به تبع، اگر نگوییم ماهیتی کاملاً موقت و گذرا پیدا می‌کنند، حداقل به پدیده‌ای در معرض تغییر بدل می‌شوند.

فرایند توسعه نهادهای مختلف نیز که ملازم مدرنیسم است، در این تغییر حالت هویت مشارکت دارند؛ عواملی مانند بسط عقلانیت اقتصادی در زندگی، رشد پدیده دولت، توسعه خودسامان تکنولوژی، کاهش هژمونی نهاد‌های دینی، افزایش تحرک اجتماعی در جوامع طبقاتی، رشد شهرنشینی و توسعه ارتباطات مدرن.

تمام این عوامل دست به دست هم می‌دهند تا تعداد روز‌افزونی از مردم را از دنیای به لحاظ فرهنگی بسته ارتباطات چهره به چهره، خارج ساخته و آنان را به موقعیتی پرتاب کنند که در آن باید با تعداد نامحدودی افراد بیگانه سر و کار و مراوده داشته باشند.

برگر در واقع در این تحلیل خود از هویت بیشتر بر جنبه اجتماعی – روان‌شناختی گذار از سنت به مدرنیسم تأکید دارد. او معتقد است در این فرایند، تقارن میان هویت عینی و هویت ذهنی انسان‌ها برای تعداد بسیاری از مردم به سستی می‌گراید و مردم کمتر و کمتر از لحاظ درونی هویت خود را با موقعیت و جایگاه عینی‌شان در جامعه، به خصوص از طریق شغل و حرفه خود، تعریف می‌کنند.

اما دلیل ناسازگاری هویت عینی و هویت ذهنی چیست؟ برگر دلایل آن را این گونه بر می‌شمارد:

۱- فرایند تخصصی شدن کار و نیز وجود موقعیت‌های شغلی در حال تغییر به آن سو گرایش دارند که افراد را از یک مجموعه ثابت روابط و رویدادهای حرفه‌ای، که می‌توانند منابع خوبی برای هویت‌یابی افراد باشند، جدا و منفک کنند.

۲ – ساختار بروکراتیک و عقلانیت کارکردی حاکم بر نهادهای بزرگ و در عین حال پیچیده کار، اقتضا می‌کند که افراد به صورت واحد‌هایی ناشناخته در این نهادها مشغول به کار شوند. این عدم تعین و ناشناختگی نمی‌تواند به معنایی برای هویت‌یابی افراد تبدیل شده و در نهایت نهادهای عمومی کار شکلی انتزاعی ‌برای افراد پیدا می‌کنند.

۳- دلیل دیگر طبیعت ساختار طبقاتی جامعه مدرن است. تقسیمات در سیستم‌های طبقاتی این جوامع، مبهم و ناشناخته بوده و نمی‌توانند معیار خوبی برای هویت‌یابی افراد به عنوان اعضای یک طبقه و قشر به خصوص اجتماعی به حساب بیایند. قطعی نبودن جایگاه اجتماعی افراد در جامعه مدرن نیز به این امر کمک می‌کند.

۴‌- تحرک اجتماعی در سیستم طبقاتی مدرن منجر به تغییراتی در محیط اجتماعی شده و مثلاً ارتباطات اجتماعی در جامعه سنتی، که پیش از این بستر معنا‌یابی اعضای جامعه را مهیا می کرده است را مختل می‌کند.

برگر معتقد است تعاریف سنتی واقعیت که زندگی روزمره در جامعه سنتی را در قالب روابط عاشقانه افراد، ازدواج، تربیت فرزند، ایمان دینی، انجام مناسک دینی، تغییرات درونی انسان‌ها و … ثبات ‌ی بخشید، اکنون در قالب مدرنیسم بسیار سیال و بخش بخش شده و معقولیت اجتماعی‌شان را از دست داده‌اند.

او می‌گوید بشر مدرن نیازمند تفاسیر قابل اعتماد‌تری از واقعیت و نیز وجود شخص خود است. برای یافتن این تفاسیر باید به «درون» و اعماق ذهنیت بشری بازگشت. در این پروسه ذهن‌گرایی، افراد به درون خود بازگردانده می‌شوند تا معنا و نیز ثباتی که برای بودن و زندگی کردن نیاز است را از درون بازیافته و دوباره زنده کنند.

در حالی که فرایند مدرنیسم با خصلت ذاتی بی‌ثبات‌کنندگی‌اش، نظم عینی جامعه سنتی را متزلزل کرده و اعضای جامعه برای انتخاب یکی از گزینه‌های متعدد پیش رو نمی‌توانند به این عینیت‌ها متمسک شوند؛ به ناچار در بازگشتی درونی و رو به خود، به ذهنیت‌ها متوسل می شوند.

برگر معتقد است انسان مدرن از رنج «بی‌خانمانی» در عذاب است. او بحران هویت را که در واقع مرکز و کانون بحران معنا است، نه یک خصوصیت تصادفی یا یک ویژگی موقتی و گذرا، بلکه خصلت ذاتی زندگی اجتماعی مدرن می‌داند؛ خصلتی که از بین رفتنی نیست.

در مسیر این بحران، جوانان از هر گروه دیگری آسیب‌پذبرترند و بحران معنا بیشتر در آن‌ها حلول می‌کند. اقشار متوسط و متوسط رو به بالای جامعه نیز به خاطر این‌که بیشتر در شهرها زندگی می‌کنند، از تحصیلات بالاتری برخوردارند و تحرک اجتماعی بیشتری دارند، بیش از دیگران در معرض بحران معنا هستند.

منابع:

1- ”Modern Identity: Crisis and Continuity” in Wilton Dillon (ed.), The Cultural Drama, Washington:Smithsonian,1974
2- ”The Homeless Mind” ( Peter L. Berger with Brigitte Berger and Hansfried Kellner) 1973
3- ”Sociology and Theoligy”,Theology Today,24,P.329,1967
4- ”Some General Observations on the Problem of Work”,in Peter Berger (ed.),The Human Shape of Work, New York: Macmillan Co.,P.241,1964
5- ”Social Mobility and Personl Identity” (with Thomas Luckmann), European Journal of Socioligy,15, P.331, 1964

محمداعظم رهنورد زریاب نویسنده و پژوهشگر کشور گفت: نویسندگانی مانند خالد حسینی و عتیق رحیمی نه تنها نویسنده کشور ما نیستند بلکه تعلقی هم به افغانستان ندارند.

محمداعظم رهنورد زریاب نویسنده و پژوهشگر کشور گفت: نویسندگانی مانند خالد حسینی و عتیق رحیمی نه تنها نویسنده کشور ما نیستند بلکه تعلقی هم به افغانستان ندارند.
رهنورد زریاب در گفتگو با خبرنگار مهر با انتقاد از برخی نویسندگان هموطنش که آثارشان را به زبان مادریشان فارسی نمی‌نویسند گفت: خالد حسینی نویسنده افغان نیست. او نویسنده‌ای آمریکایی است و آثارش هم بخشی از ادبیات انگلیسی به شمار می‌آید.
وی افزود: نویسنده‌ای را که به زبان مادریش ننویسد نمی‌توان متعلق به سرزمین زادگاهش دانست هر چند به او توجهاتی هم در جهان بشود چرا که این دسته از نویسندگان با زبانی که می‌نویسند دیگر تعلقی به سرزمینشان ندارند.
زریاب اضافه کرد: عتیق رحیمی هم از این دست نویسندگان است. او هم نویسنده افغانستان نیست و آثارش که اخیراً یکی از آنها هم جایزه گنکور را برد بخشی از ادبیات فرانسه است.
این نویسنده افغان در عین حال درباره ویژگیهای آثار این نویسندگان گفت: با این وجود ارزش کارهای ادبی نویسندگان تنها در زبان نگارش آنها نیست و من هم فعلاً درباره آثار این دو نویسنده افغان نظر خاصی ندارم.  

هفته گذشته  دولت استرالیا به دها  خوانواده و افراد مجرد افغانستانی  که به شکل غیر قانونی عازم استرالیا شده بودند اقامت, پناهندگی دایمی داد. براساس تماس مستقیم  با جمعی ازاین خوانوادها وبرخی افراد مجرد پذیرش شده ودوستان افغانستانی که کارمند و  ترجمان بخش پذیرش  مناطق جنوب استرالیا می باشد : 

 

 وزیر کشور استرالیا گفته است که این گروه که در سال 2008 وارد خاک استرالیا شده  است در جزیره کرسمس نگاهداری می شدند ودرین مدت انها ثابت کردند که در باز گشت به کشور متبوع,  جان شان در خطر قطعی است . به همین دلیل انها می توانند در استرالیا زندگی عادی شان را از سرگرفته و از امکانات زندگی که برای هر پناهنده بر اساس قانون  استرالیا مهیا می باشد استفاده نمایند. هر پناهنده در استرالیا می تواند در اغاز بشکل رایگان خانه داشته باشد واز هر گونه کمک های صحی بر خوردار گردیده و در صورت داشتن مشکل صحی مورد معالجه قرار گیرد. کورس  زبان وراهنمای  برای  رفتن به بازار کار از طرف دولت  مجانی می باشد وهم  تا زمان یافتن کار تمام خوانواده  از طرف دولت کمک می شوند. اما باز هم دها نفر از اتباع افغانستانی  در کمپ های استرالیا منتظر جواب مثبت از طرف دولت می باشند .وزیر کشور جدید استرالیا قول داده است که به زودی در خواست انها مورد بررسی قرار گیرند . این خبر هیاهوی زیادی را در میان صدها نفر مهاجر افغانی , ایرانی وعراقی  که برای رفتن به استرالیا در اندونیزیا, لحظه شماری می کند به راه انداخته است . زیرا درین فصل که(فصل موج دریا ) می نامند مسافرین یا پناهجویان در اندونیزیا منتظر می مانند . دوران نخست وزیری جان هوارد , سخت ترین شرایط ممکن برای پناهجویان در استرالیا بود . به دلیل عدم اجازه ورود کشتی های حامل پناهنجویان وترس قاچاق بران از زندانی شدن  مهاجرین شان صدها نفر در دریا غرق شدند. وصدها نفر دیگر در شرایط بسیار دشوار زندانی شدند . اما نخست وزیر جدید اقای کوین راد قول داده است  که تمام ان مشکلات بار دیگر تکرار نه خواهند شد واز زمان نخست وزیری کوین راد تا هنوز هر ماه دها نفر پناهجویان زندانی  پذیریش ودلجوی می شوند.

قرن بيستم دوره احياءوترويج حقوق اقليت شناخته شده است. نخستين رژيم حقوقي حمايت از اقليت ، پس ازجنگ جهاني اول درچارچوب ” جامعه ملل” مطرح شد. نظام جامعه ملل دراين خصوص براي شناسايي وجود حقوق اقليت ونيز براي مشروعيت بخشيدن به حمايت از اقليت به عنوان دو موضوع مرتبط با حقوق بين الملل، اعتبار زيادي پيدا نمود. جايگاه اقليت در حقوق بين الملل

    نوشته اي :   جلينا پژيك           

  ترجمه :  محمد تقي منا قبي                                        

  منبع: Human Rights Quarterly

     چكيده :

 دراين مقاله تلاش براين است تا جايگاه حقوق اقليت را در اسناد ومعاهدات بين المللي كه به طور مستقيم ويا ضمني به آن پرداخته اند بررسي نمايد. تعريف اقليت وحقوق آن ازجنبه جامعيت ومانعيت، الزام آور بودن يا الزام آور نبودن اين معاهدات، برخورد عملي كشورها با اين موضوع ، نيز مورد نقد وارزيابي قرار گرفته است.تاثيرگذاري كاركردهاي  سازمان هاي فعال درامر حقوق اقليت ها وحقوق بشر مانند سازمان امنيت و همكاري اروپا،  استفاده از ابزارهاي غيرحقوقي مانند اعمال فشار سياسي بركشورهاي نقض كننده، ارايه راهكارهاي منطقه اي وجهاني براي حمايت از حقوق اقليت ها و… ازجمله مسايلي است كه دراين مقاله به آن ها پرداخته شده است.         مترجم.

                                    درآمد

قرن بيستم دوره احياءوترويج حقوق اقليت شناخته شده است. نخستين رژيم حقوقي حمايت از اقليت ، پس ازجنگ جهاني اول درچارچوب ” جامعه ملل” مطرح شد. نظام جامعه ملل دراين خصوص براي شناسايي وجود حقوق اقليت ونيز براي مشروعيت بخشيدن به حمايت از اقليت به عنوان دو موضوع مرتبط با حقوق بين الملل، اعتبار زيادي پيدا نمود. اما ضعف هاي عمده ي اين امر اين بود كه نتوانست وضعيت جهان شمول پيدا كند، بدين سان ازنظام”حقوق بشر” كه بعد ازجنگ جهاني دوم به وجود آمد، فاصله پيدا كرد. در اواسط قرن بيستم دوره حقوق بشر فردي آغاز گرديد. درحالي كه دردهه هاي بعدي پيشرفت هاي در زمينه تعريف حقوق اقليت ها حاصل شد، نظام قانوني براي برخورد با بحران هاي كه اقليت ها را دربر مي گرفت مبهم باقي ماند.پس ازپايان جنگ سرد وچالش هاي ايجاد شده در اتحاد شوروي سابق ويوگسلاوي سابق، اهميت حقوق اقليت يك بار ديگر خود را اجبارا درعرصه بين الملل نشان داد. دراين نوشتار سعي شده است ساختار بين المللي موجود وموضوعات كليدي( درارتباط با حقوق اقليت ها)را مطرح وبررسي نمايد كه هنوزمورد اختلاف است.

البته محدوديت هاي وجود دارد، تازماني كه معضلات سياسي زير بنايي حل نشود، كوشش هاي صوري درراستاي ساما ندهي حقوق اقليت نمي تواندونخواهد توانست به موفقيت نايل شود. اين مشكلات شايد در اين سوال خلاصه شودكه: آيا ما شاهد نظام كثير المليه  يا نظام قبيله اي پست مدرن خواهيم بود؟!

رويكرد نظام چند مليتي دربرخورد باموضوعات اقليت ها چيزي است كه راه حل هاي قانوني درآن مطرح شده است، واجراي آن بر اساس انديشه تنوع طلبي، تكثر گرايي، مدارا واحترام متقابل، يعني ارزش هاي كه شايسته تاييد است – مي باشد. اين نظام مبارزه براي برابري اقليت ها را نه تنها در حيطه قانونگذاري بلكه درعمل ازطريق مشخص كردن محتوا وتغيير متون مبهم ورايج كنوني حقوق اقليت ها وتعيين مكانيسم براي اجراي آن ايجاب مي كند. دربتيجه اساس نظام چند مليتي با اصل يكپارچگي سرزمين كشورها سازگار است. اين ساختار با پديده نظام قبيله اي پست مدرن تفاوت دارد.” پروفسور فرانك” نظام قبيله اي را به اختصار ساختاري مي داند كه ” درجستجوي فراهم ساختن اسباب سياسي وقانوني فروپاشي دروني كشورهاي مستقل است. اين نظام جداسازي بخش هاي معين از جمعيت ومناطقي از كشورهاي چند مليتي يا چند فرهنگي را به منظورتشكيل نظام با مليت واحد وفرهنگ واحد ترويج مي نمايد- نظام قبيله اي پست مدرن اين است.”

 از مطلب ياد شده نبايد چنين برداشت شود كه پيامد نظام با فرهنگ واحد به خاطر شرايط عيني وملموس كه به سادگي قابل توجيه است، هرگز پذيرفتني نيست، آن چه اين مطلب به آن اشاره دارد اين است كه نظام چند مليتي به عنوان يك سياست با يد نسبت به نظام تك مليتي ترجيح داده شود. چنين امتيازي نمي تواند از قوانين بين المللي درباره اقليت ها برگرفته شده باشد. درواقع برتري درهيچ يك از اين دو شيوه وجود ندارد. پيش بيني هاي الزام آور بسيارناچيزي درارتباط با حقوق اقليت موجود است وحتي همان ها نيز ازلحاظ معنايي مورد مناقشه مي باشد.بدين ترتيب مكانيسم هاي اجرايي اين چنيني ، نا مطلوب با قي مانده است. درحالي كه از جنبه قانوني، ابزارهاي غير معتبر، راهنمايي هاي برتري را درمواردخاص ازحقوق اقليت ارائه مي كنند، نقطه ضعف آن ها اين است كه نمي توانند به حيث وسيله براي اعتراض استفاده شوند. دراخير، تقريبا يك قرن پس ازپيدايش اولين رژيم حقوق اقليت، تعريف مشخصي ازجايگاه آن ها درقوانين بين المللي ارائه نشده است.

                    تلاش ها براي تعريف جايگاه اقليت درحقوق بين الملل

اصطلاح ” اقليت قومي، زباني، ومذهبي” همانند جمله “ملل اقليت” دردوره جامعه ملل بخشي از اصطلاحات حقوقي بين المللي گرديده بود، با اين حال براي تبيين معناي اقليت تلاشي صورت نگرفت. كوشش ها براي مطرح ساختن حقوق اقليت درسازمان ملل متحد عملا همزمان با تاسيس اين سازمان شروع شد، ولي با موفقيت چنداني روبرو نگرديد، در منشور ملل متحد واعلاميه جهاني حقوق بشر(UDHR)در1948 به رغم اين كه درآن پيشنهاد درج حقوق اقليت ها پيش بيني شده بود، مدخلي براي آن درنظر گرفته نشد. درآن زمان مجمع عمومي سازمان ملل اعلام نمودكه:” سازمان ملل درموردسرنوشت اقليت ها نمي تواند بي تفاوت بماند” وتوضيح داد كه رسيدن به يك توافق دراين زمينه مشكل است زيرا: ” اتخاذ راه حل يكسان براي اين مساله پيچيده وظريف كه هركشوري كه با آن روبرو است، جنبه هاي خاصي از آن ظهور مي يابد، ممكن نيست.” ازاين رو مجمع عمومي از شوراي اجتماعي واقتصادي سازمان ملل تقاضا نمود تا از كميسيون حقوق بشرو كميسيون هاي تحت نظارت آن بخواهد كه براي جلوگيري از تبعيض وبراي حمايت از اقليت ها عمل كنند. بدين صورت بررسي كامل از معضلات اقليت ها به عمل آيد تا سازمان ملل بتواند به ميزان مؤثر از اقليت هاي نژادي ، مذهبي وزباني حمايت نمايد. ممكن است گفته شود مطالعه درباره مشكلات اقليت ها ادامه دارد، درحالي كه هنوز حمايت از آنان به اندازه كافي صورت نگرفته است. تنها سند الزام آور قانوني كه از طبيعت جهاني برخوردار است وبدون ارائه تعريفي به طور خاص به اقليت ها اشاره دارد، ماده 27 از ميثاق بين المللي1966 درباره حقوق مدني وسياسي است((ICCPR.1 گفتگو درباره طرح پيشنويس ماده 27 درسومين كميته مجمع عمومي سازمان ملل متحد نشان داد كشورها تمايل دارند تعريفي خاصي از افراد جامعه اقليت ارائه كنند، اما اين تمايل از به رسميت شناختن وجودمحدوديت براي اقليت ها فراتر نمي رود. ماده 27ميثاق بين المللي 1966 مي گويد: “دركشورهاي كه اقليت هاي نژادي ، مذهبي وزباني زندگي مي كنند حقوق افراد متعلق به اين گروه ها نبايد نا ديده گرفته شود. درجاهاي كه افراد اين گروه ها زندگي مي كنند، بايد بتوانند ازفرهنگ خود بهره گيرند، مذهب خود را نيايش كنند وبه زبان خود سخن بگويند.”

عوامل گوناگوني كه حوزه ماده 27را( درادامه جزئيات بيشتر از آن آورده خواهد شد،) محدود مي سازد فورا خودرانشان مي دهند. نخستين نشانه آن در اين جمله ذكر شده است:” دركشورهاي كه … اقليت هاي زندگي مي كنند” ماده اي 27(ICCPR)كشورهاي را كه اعلام كرده اند ، اقليتي درآن ها وجود ندارد، از قلم انداخته است. از اين رو مفاد آن افراد مربوط به اقليت هاويا موضوعات حقوقي مربوط به ماده 27 در اين كشورها را شامل نمي شود. البته بسياري از اين قبيل كشورها به استثناي فرانسه  از اين معافيت استفاده نكرده اند. درثاني حقوق ياد شده درماده 27 به صورت مطلق براي اقليت هاي نژادي، مذهبي وزباني مي باشد. تفسير آن به اين وانهاده شده است كه شهروند بودن شرط براي استناد به ماده27 ميثاق حقوق مدني وسياسي باشد وگروه هاي اقليت براي رسيدن به اين حق بايد عنوان بومي بودن را دارا باشند. سومين عامل محدود ساز ماده 27 اين است كه اين ماده تنها مورد درپيمان نامه است كه به صورت منفي بيان شده ؛ به جاي اين كه توضيح دهد افراد اقليت ” بايد” حقوق مشخص داشته باشند، اعلام مي كند حقوق آن ها ” بايد ناديده گرفته نشود” ارائه معناي دقيق اين فراز تاكنون موضوع مجادله ها وگفتگوهاي زيادي بوده است. آخرين محدوديت ماده 27 ، وجود فضاي باز براي تفسير آن مي باشد زيرا هركسي درموضوعات فردي وگروهي مي تواند طبق دلخواه خود آن را معنا كند. درحالي كه به روشني به حقوق افراد مربوط به اقليت ها اشاره دارد، در اين فراز” درجاهاي كه با ديگر اعضاءگروه خود زندگي مي كنند” ترجيحاويژگي جمعي وگروهي درنظر گرفته شده است.

گزينش اين معاهده روند تلاش هاي جهاني براي رسيدن به تعريف قابل قبول از اقليت را كند نساخت. تنها تعريفي كه هم از ناحيه عمل وهم از لحاظ تئوريك به گونه وسيع مورد قبول واقع شده است، اگرچه هرگز به صورت قانوني الزام آور نشده، در” درگزارش ويژه فرانسيسكو كپتوريتي ارايه گرديده است. وي اين گزارش را پس ازمطالعاتش درزمينه حقوق اقليت هاي قومي، مذهبي وزباني در1977 به كميسيون فرعي تسليم نمود. اين تعريف براساس رويه قضايي ديوان دايمي دادگستري بين المللي(      PCIJ) تهيه شده بود، كه به دولت ها پيشنهاد شد ودركميسيون فرعي وكميسيون حقوق بشر‌‌‌‌‍[سازمان ملل] مورد بحث قرار گرفت. بنا برطرح كپتوريتي، اقليت عبارت است از” گروهي كه درتعداد از بقيه جمعيت كشور كمتر واز موقعيت برتر برخوردار نيست. اعضاء اين گروه شهرونداني است كه داراي ويژگي زباني ، قومي ويا مذهبي متفاوت با بقيه افراد كشور با شند. تنها به صورت ضمني نسبت به حفظ فرهنگ، سنت ها ومذهب خود احساس همبستگي دارند.”

عناصر پيشنهاد شده در اين تعريف هم با ضابطه عيني وهم ذهني قابل طبقه بندي است. كم بودن از حيث تعداد وبرخور دار نبودن از موقعيت بالاتر، مي تواند ويژگي هاي عيني قابل اثباتي را شامل شود. براساس لحن اين تعريف، اقليت ها از لحاظ تعداد درمقايسه با بقيه جمعيت يك كشور سنجيده مي شود. از اين رو حتي اگر گروهي درناحيه خاص ازيك كشور اكثريت را  تشكيل دهند، باز هم اقليت با قي خواهد ماند. ازجمله ” برخوردار نبودن از موقعيت برتر” چنين فهميده مي شود كه برتري مربوط به قدرت سياسي  تنها نيست بلكه برتري درقدرت اقتصادي، فرهنگي ومنزلت اجتماعي نيز مراد است. منظور از احساس همبستگي در تعريف آقاي كپتوريتي اين است كه افراد متعلق به گروه اقليت قومي، مدهبي ويا زباني داراي ويژگي هستند كه آن ها را از اكثريت متمايز مي سازد. علايق آن ها به حفظ ويژگي گروهي خود نسبت به هويت ملي وجمعي، جايگاه اساسي تري دارد. بدون ترديد تعريف آقاي كپتوريتي از اقليت، سيماي روشن وويژه اي را ترسيم مي كند. البته براي درك عميق پيچيدگي هاي شناخت اقليت، تفسير وتوضيح گسترده تر از ماده 27 ميثاق بين المللي حقوق مدني وسياسي لازم است.

در اين كه آيا خارجيان ساكن دريك كشور، بنا برتوضيحات ماده 27 جزء اقليت شمرده مي شود يا نه ؟ جاي بحث دارد. يك مكتب فكري مي گويد: حقوق بين الملل براي تنظيم حقوق اقليت ها واتباع خارجي آگاهانه شيوه هاي متفاوتي را به كار بسته است. ازيك سو تعريف آقاي كپتوريتي از اقليت به طور صريح اقليت هاي خارجي را از چتر حمايتي ماده 27 خارج مي كند، به گونه اي كه حتي با تا ويل بردن كلمه به كلمه اين ماده  نيز نمي توان توجيهي براي ‌آن يافت. از جانب ديگر درمتن معاهده كلمه” افراد” به كاررفته است نه “شهروندان” . در اين اواخر ديدگاه محققانه اي در جهت مخالف تعريف يا د شده در حال شكل گيري است كه در اظهارات كميته حقوق بشر نيز مورد حمايت قرارگرفته است. در يك اظهار نظركلي  مربوط به سال 1986 در مورد جايگاه و وضعيت اتباع خارجي، كميته اعلام نمود كه حق مطرح شده معاهده مربوط به همگان وبدون در نظر داشت مليت ويا تابعيت آنان است. در ادامه مي گويد” وقتي كه بنا برتعريف ماده 27 اتباع خارجي تحت عنوان اقليت داخل است، نبايد حق آنان دربهره گيري از فرهنگ، ابراز عقيده، پرستش مذهب وبكاربردن زبان خود كتمان شود. ديدگاه كلي كميته حقوق بشر در1994 با دقت خاص درباره حمايت از اقليت ها همين نظريه را تكرار نمود.

 درعمل جريان تابعيت_ البته به طور متمايز به عنصر دوام وثبات مرتبط است( به وسيله اصطلاح” موجودexist” به آن استناد شد) كه به عنوان پيش شرط دركاربرد ماده 27 تصوير شده است. مقدمه پيش نويس ماده 27 كه كميته فرعي سازمان ملل آن را تهيه كرده بود، با اين قالب شروع شده است:” حقوق اقليت هاي قومي، مذهبي وزباني نبايد ناديده گرفته شود…” متن موجود پس از انجام اصلاحات پيشنهادي ازسوي فردي از كشور شيلي، توسط كميسيون حقوق بشر نهايي شد. تلاش براين بود كه ثابت كند مهاجران جزء اقليت ها شمرده نمي شوند. البته همزمان با آن، تلاش براي اين كه مهاجران را صريحا از مفاد ماده 27 خارج كند، با شكست مواجه شد. از اين رو چنان كه” مانفرد نواك” تاكيد مي كند، از قسمت آغازين ماده 27 مي توان چنين استنباط كرد كه اقليت هاي نژادي ، قومي ، مذهبي وزباني” بايد درمدت زمان طولاني تر دريك كشور اقامت كرده ومدرك صريح تاريخي دال بر موجوديت خود داشته باشد تا شرايط اطلاق اقليت درماده 27 شامل آن ها شود. البته اين عمل نتوانسته است جلوي ادعاي مهاجرين كارگري را بگيرد كه دركشوري طبق ضابطه معيني سكونت داشته اند ومي گويند مفاد ماده 27 شامل آنان نيز مي شود” . نكته مهم كه دراظهارات كلي كميته [ حقوق بشر] مشخص شده اين است كه وجود اقليت ها دركشورهاي خاص بستگي به شناسايي رسمي از سوي دولت ندارد، بلكه وابسته به تعريف آن ها طبق اصول وضوابط عيني است. اين اصل بسيار بيشتر از آن كه طبق ماده 27 به اجراء گذاشته شود، در رويه دادگاه بين المللي دادگستري(Pcij)توضيح داده شده بود. دريك نظريه مشورتي درمورد پرونده اقليت هاي يوناني_بلغاري، دادگاه اعلام نمود كه” سوال واقعي مربوط به موجوديت اقليت ها است نه… درقانون”.

ماده 27 ميثاق بين المللي حقوق مدني وسياسي درمورد اقليت هاي قومي، مذهبي وزباني قابل اجراء است. درحالي كه تشخيص افراد متعلق به اقليت مذهبي يا زباني كاملاآسان مي باشد، شناسايي اقليت قومي بر اساس ضابطه عيني بسيار دشوار است. اين اصطلاح [ اقليت قومي] كه از سوي كميته فرعي در1950 ارائه شد بدين جهت درنظر گرفته شده بود كه جايگزين اصطلاح ” اقليت نژادي” گردد. زيرا با تاكيد برتاريخ وفرهنگ مشترك به عنوان مميزه برتر درشناخت يك گروه چنين تشخيص داده شد كه واژه اقليت قومي مشخصه بيشتري نسبت به اصطلاح اقليت نژادي دارد. از اين رو اقليت قومي علاوه بر دربرداشتن معناي اقليت نژادي، شامل گروه هاي ديگري نيز مي شود كه زياده برفرهنگ مشترك وميراث تاريخي واحد، زبان ومذهب غير از زبان ومذهب اكثريت دارند. در متون معين حقوقي ونوشته هاي علمي اصطلاح” اقليت ملي” نيز به كار برده شده است، كه دقيقا به معناي باز گذاشتن تفسير هاي متعدد از آن است. اين اصطلاح هم شامل گروه اقليتي مي شودكه تبعه كشور خاص است وهم شامل آن هاي كه با داشتن مشخصه اقليت ، در را ه خود مختاري خود مبارزه مي كنند، حتي آن هاي كه آرزوي استقلال طلبي دارند.

چنان كه ياد آوري شد، ماده 27 با احترام به حقوق افراد وگروه هاي كه به آن ها تصريح كرده است، دو پهلو ومبهم مي باشد. در پيش نويس ماده 27 تنها واژه ” اقليت ها” قيد شده است. بعد ها اين گونه تعريف شد كه مراد” افراد وابسته به اقليت ها است” ظاهرا هدف، بازتاب اين واقعيت بود كه بگويد اقليت يعني كساني كه بي بهره از شخصيت حقوقي خود است. البته ‍‍] ماده 27]  همين طور تصريح مي كند كه حقوق افراد وابسته به گروه اقليت درميان خود گروه همراه با ديگر افراد بايد اعمال شود. اين دو مولفه از فرازهاي ماده ويا رتباط دقيق شان ، يك بار ديگر زمينه پيدايش تفسير هاي بسيار متفاوتي را پديد آورده است.

يكي از هدف هاي طيفي از [تفاسير] از ماده 27 اين است كه ماده مذكور از افرادي متعلق به گروه هاي اقليت حمايت مي نمايد نه از خود گروه ها. درجانب مقابل طرفداران ديد گاه ليبرال تر مي گويند:تاكيد بر حقوق افراد دراين جا             ضرورتي ندارد، به رسميت شناختن حقوق آن ها از ديگر بخشهاي اين معاهده قابل استنباط است. ديدگاه غالب در اين عرصه راه ميانه را درپيش گرفته است وحقوق اقليت ها را حد وسطي ميان حقوق اشخاص وحقوق مجموعه گروه مي داند. اين ديدگاه مي گويد عنصر گروه بايد درحقوق اقليت لحاظ شود؛ زيرا با واقعيت بيروني وهم با اهداف حمايت از اقليت تطابق بيشتري دارد. مثلا سنت هاي فرهنگي وآموزشي و نهاد هاي مذهبي دريك جامعه  تنها از راه اصول گروهي وجمعي امكان مطرح شدن مي يابد. علاوه برآن بهره هاي گروهي وجمعي از فرهنگ ويا پرستش مذهب ويا تكلم به زبان خاص از ضروريات همبستگي يك اقليت است. درمقابل همبستگي از لحاظ معنوي موجوديت يك اقليت را اعلام مي كند.

عنصر گروهي حقوق اقليت ها، البته به صورت محدود از پشتيباني اسناد متعدد بين المللي برخورداراست كه صريح ترين شان كنوانسيون 1960 سازمان يونسكو عليه تبعيض درمورد آموزش مي باشد. علاوه برآن كنوانسيون بين المللي درمورد رفع كليه اشكال تبعيض نژادي(CERD)  منعقده 1965 وكنوانسيون 1948 درمورد رفع و مجازات مرتكبين جنايات نسل كشي  گرچه به صرا حت اشاره به اقليت ها ندارد ولي دربين خواسته هاي شان حمايت از اقليت ها را منظور كرده اند. همين طور شمار قابل ملاحظه اي از حقوق گروهي دراعلاميه 1978 سازمان يونسكو درمورد نژاد وتعصبات نژادي واعلاميه 1981 سازمان ملل متحد درمورد رفع هر نوع تعصب وتبعيض مبتني بر مذهب وباور هاي فكري، ذكر شده است. اين طرح كلي از تلاش ها جهت غلبه بر معضلات براي تعيين يك تعريف تعهد آور حقوقي از اقليت ها(  ازميان ديگر اهداف) براي رسيدن به دو هدف مورد تشويق قرارگرفته است. يكي  اين كه نشان دهد فقدان يك تعريف  حتما ميدان گسترده اي را براي تفسيرها از مفهوم اقليت و امكان جزم گرايي در اظهارات درباره گروه خاصي كه آيا جزء اقليت ها است يا درواقع اصلا وجود ندارد- باز مي گذارد. تعريف با يد براي توضيح ابهامات كمك كند ومفهوم حقوق اقليت هارا درحقوق بين الملل مشخص سازد. دومين هدف اين است كه موانع حقوقي وسياسي در تعريف اقليت را روشن وشرايط مختلفي را كه اقليت ها درآن زندگي مي كنند، بيان نمايد. در اين وضعيت ارائه يك تعريف كلي وجامع ناممكن است. البته اين امر نبايد موجب دلسردي ومانع تلاش ها در جهت تعريف دقيق گروه هاي اقليت به خاطر دردست گيري ابزارهاي قانوني متناسب با حقوق شان هرجا كه شرايط اجازه داد- شود.

                     تعهدات كشورها درقبال اقليت ها

تعيين اساسي اندازه تعهدات كشورها درقبال اقليت ها تقريبا همان چالش موجود در جهت بيان مصداق” اقليت” است. براي تبيين وسيع تر وبيشتر اسناد خاصي كه ازلحاظ حقوقي الزام آور نيستند. آن ها نيز بايد مورد باز نگري قرار گيرد. مهمترين سند درسطح جهاني ” اعلاميه 1992 سازمان ملل متحد درباره اقليت ها است((united nation declaration .UNDM منابع ابتدايي ديگر دراين زمينه اسناد انتخاب شده كنفرانس امنيت وهمكاري اروپا(CSCEيا Confrence on security and co-operation in Europe.) يا درچارچوب سازمان امنيت وهمكاري اروپا(OSCEيا organization for security and co-operation in Europe.) است.

 اين منابع به صورت حد اقلي مقرر مي دارند: كه كشورها حق ندارند عليه اقليت ها اعمال تبعيض كنند. كشورها بايستي اطمينان دهند كه افراد متعلق به اقليت ها، مانند تمام ديگر افراد درناحيه خود ويا درموضوعات قضايي شان ، از حقوق وآزادي هاي تضمين شده به وسيله قانون بدون هيچ گونه تفاوت وبر مبناي برابري- بهره ببرند. مقررات با اين اثر گذاري در ديگر اسنادمهم حقوق بشر نيز يافت شده است، هم درحوزه منطقه اي هم درسطح جهاني. البته اين كافي نيست كه برابري ونبود تبعيض تنها به عنوان يك موضوع قانوني شناخته شود، بلكه بايد تضمين برابري درعمل نيز تحقق يابد. دراين وضعيت ” كنوانسيون بين المللي رفع هر نوع تبعيض نژادي” (ICERDياinternational convention on the elimination of all forms of racial discrimination) به طور خاص مطرح است.

چنانكه بيان گرديد، درحالي كه كنوانسيون مذبور ارجاع خاصي به حقوق اقليت ندارد، ولي سياق آن درراستاي بهبود وضع برابري نژادي وقومي و شناسايي حقوق اقليت ها به صورت دوژوره ودوفاكتو(شناسايي قطعي وكامل ويا شناسايي موقتي) است. البته شنا سايي اقليت ها به گونه دوفاكتو نقطه مهم درتمام كنوانسيون است. از اين رو تعهد كشورهاي عضو براي برداشتن گامهاي جدي در راستاي رفع تبعيض نژادي( مقرره ماده2) تمام حوزه وظايف شان نيست. طبق ماده4-2 كشورهاي عضو خود رابه ايجاد معيار هاي ملموس براي تامين توسعه وحمايت از گروه هاي خاص نژادي يا افراد متعلق به آن گروه ها، به خاطر تضمين كامل وبهره مندي برابر آن ها ازحقوق بشر ملزم مي سازند. گستره شمول كنوانسيون به مفهوم اقدام مثبت بيشتر با مقررات ماده4-1 كنوانسون اخير تقويت شده است . اين ماده به روشني مقرر مي دارد: حدود مشخصي براي پيشرفت گروه هاي نژادي ويا قومي ويا افراد مربوط به آن ها درنظر گرفته شده است كه “
 نبايدخود تبعيض نژادي پنداشته شود” ( تبعيض معكوس) . صلاحيت قانون گذاري بايد به گونه ي باشد كه محاسبات آن منجر به وضع قوانين متفاوت براي گروه هاي مختلف نشود. اين عمليات پس از رسيدن به اهداف از پيش تعيين شده متوقف گردد.

 جدا از وظيفه عمومي دولت ها براي تضمين اين كه اقليت ها وافراد متعلق به آن ها مورد تبعيض واقع نشوند واز برابري برخوردار باشند؛ مندرجات خاص حقوق اقليت يا به صورت معكوس ، گستره وظايف كشورها را درقبال اقليت ها ممكن است به گونه اي متفاوتي تفسير شود. هيچ گونه الزام قانوني و”كاتالوگ وفهرست” از حقوق اقليت وجود ندارد. درواقع حتي ترديد در اين است كه آيا كشور ها تعهد مثبتي فراتر از عدم مداخله درحقوق افراد مربوط به اقليتها دربهره وري از فرهنگ و ابراز عقيده وپرستش آئين واستفاده از زبان خود را دارد يا نه؟

 يكي از دلايل ابهام ، عبارت پردازي منفي درماده 27 ‍(ICCPR ) است كه مي گويد: حقوق معين افراد متعلق به اقليت ها نبايد ناديده گرفته شود. اين امربا توسعه يك ديدگاه علمي ارا ئه شده است كه ماده 27 اين وظيفه را دربرابر كشورها تحميل مي كند كه براي تضمين برابري واقعي براي اقليت ها، اقدامات مثبت انجام دهند. درغير اين صورت توضيح اين امر مشكل است كه چرا يك مقرره جدا ، يا مجزا درمورد اقليت ها در درون يك معاهده درجايگاه نخست قرار گيرد. به علاوه ، اگر هدف حمايت خاص نباشد به اجرا گذاشتن حقوق فردي كه درمعاهده تصريح شده است( مانند حقوق آزادي عقيده ، آزادي اراده واحساسات وانديشه وآزادي مذهب و…) كافي خواهد بود. ولي حتي اگر فرض شود كه كشورها وظيفه عمومي دارند تا اقدامات مثبتي انجام دهند، موضوع اين اقدامات بايد تبيين شود. در اين زمينه تفاسير مختلفي پيشنهاد شده است.

كپتوريتي مي گويد: اگر ماده 27 در ارتباط با ماده 18 معاهده مطالعه شود،(ماده 18 مربوط به آزادي انديشه واحساسات ومذهب) افراد متعلق به اقليت ها، حد اقل  اين حق را خواهند داشت كه مذهب خود را بپرستند، مراسم برگزار كنند وتعليم وتربيت خود را داشته باشند چه در معرض عموم وچه درمعرض عموم وچه به صورت انفرادي. ماده 27 شامل حقوق والدين براي اطمينان از آموزش هاي اخلاقي ومذهبي براي كودكان شان بر اساس اعتقادات خودشان نيز مي شود. كپتوريتي تاكيد مي كند كه حمايت از فرهنگ ” شامل هر آن چه مربوط به محيط زباني مي شود” و به اين فرجام برسد كه كشورها از تدريس زبان اقليت ها حمايت كند ودرمراكز آموزشي جدا از موسسات عمومي زير نظر مقامات بكار گرفته شود. كنوانسيون 1960 سازمان يونسكو عليه تبعيض آموزش ، ار اين ديدگاه حمايت مي كند. در اين كنوانسنون مقرر گرديده است كه تحت شرايط ويژه افراد مربوط به اقليت هاي ملي اين حق را  دارند تا فعاليت هاي آ موزشي خودشان را برقرا ر سازند ، مدارس را ايجاد نمايند و بر اساس سياست هاي آ موزشي كشور_ زبان خود را مورد استفاده قرار دهند وبه آن تدريس كنند. تاسيس يا ايجاد نظام آموزشي جداگانه ويا ايجاد موسسه ها نيز درصورت لزوم تحت شرايط معين به دلايل ضرورت مذهبي يازباني مجاز است. اعلاميه 1992 سازمان ملل درمورد اقليت ها ، با توجه به لايحه ضد ادعا هاي لازم در اقدامات مثبت درحوزه حقوق اقليت ها ، به عنوان يك ضعف تشخيص داده شده است. اين اعلاميه  عمدتا با تكرارمتن ماده 27 تنها اين را مي افزايد كه افراد  متعلق به اقليت هاي ملي حق دارند از فرهنگ خود بهره مند شوند، مراسم ديني خود را برپا دارند ، شعاير مذهبي خود را انجام دهند وبه زبان خود سخن بگويند. ممكن است اين اقدامات درمعرض عموم ويا به صورت خصوصي بدون هيچ گونه فشار وتبعيض انجام بگيرد. ماده 1-4 اعلاميه سازمان ملل درمورد حقوق اقليت ها به گونه اي پذيرفته شده است كه دولت ها را متعهد مي سازد تا اطمينان دهند كه افراد متعلق به اقليت ها مي توانند  به طور كامل وموثر از تمام حقوق انساني وآزادي هاي اساسي خود استفاده كنند، اما اين كار را به دولت ها وا گزار كرده است” ازآن ها درخواست نموده” . ماده 2-4 حتي ازاين هم بد تر است زيرا راه هاي زيادي براي فرار از مسوليت  درآن وجود دارد ودرمورد وظايف  خاص دولت ها درتوانمند ساختن اقليت ها براي رشد وتوسعه فرهنگ ، دين وزبان شان هيج گونه راهكاري ارائه نمي كند. عيب اساسي اعلاميه اقليت هاي سازمان ملل ((UNMD اين است كه الزامات جامع آن فاقد دقت كافي است وبدين جهت مشكل مي توان دولت ها را  مجبور به انجام اين تعهدات كرد. فراتر ازنمونه كامل تعيين تعهدات كشورها درحوزه حقوق زباني ، وقتي كه اين تعهدات به اجبار اعمال مي شود،” فرمان اروپايي درامور منطقه اي وزبان هاي اقليت ” بايد از آن استقبال كند. جالب توجه است كه اين فرمان به روي الحاق كشورهاي غير عضو درشوراي اروپا درصورت درخواست باز مي باشد. حتي اگر اعلاميه درمورد اقليت ها اندكي بروضوح ماده 27بيفزايد ، اهميت آن مربوط به ديگر حقوق اقليت مي شود كه اعلاميه مذبور درصدد تامين آن ها است. درميان اين حقوق، حقوق افراد مربوط به اقليت ها قرار دارد كه ، ” به صورت تعيين كننده درزندگي فرهنگي، مذهبي، مراسم هاي اجتماعي ، اقتصادي وسياسي بايد حضور داشته باشند. حضورتعيين كننده ع برداشتن گامي فراتر درماده 3-2 است كه حقوق افراد متعلق به اقليت ها را دراشتراك مؤثر  در تصميم گيري ها وسياست گزاري هاي درسطح ملي و ناحيه اي است، چه اثر گزاري درهردو وچه اثر گزاري درحوزه ي كه آن ها زندگي مي كنند، ” درموردي كه با مقررات ملي ناسازگار باشد” . پيامد ويژه اين امر ، تعهد كشورها براي برنامه ريزي و اجراي سياست هاي ملي وپروگرام هاي با ” ايجاد مقررات طبق خواسته هاي ” افراد مربوط به اقليت ها است. اعلاميه درمورد اقليت ها نيز حقوق افراد متعلق به اقليت ها را درجهت ايجاد وتاسيس انجمن هاي مربوط به خود شان _ تضمين مي كند.

البته اين مهم است كه توجه شود، اعلاميه اقليت ها حق حضور تعيين كننده درهر موضوع خاص مرتبط با اقليت  ويا ناحيه اي را كه آن ها درآ ن جا زندگي مي كنند- محدود نمي سازد. ديگر اين كه در شرايطي كه اشتراك آن ها بايستي درسطوح ناسازگار با مقررات ملي  تحقق يابد – پيشنهاد شده است كه اين اشتراك نبايد محدود گردد. اعطاي حق حضور مؤثر درعمل حق ايجاد انجمن را تضمين مي كند. اين مهم است كه ماده 4-2 به صورت وسيع بخش بخش گرديده است وهيچ ترديد ومحدوديتي درآن  وجود ندارد.

 اعلاميه حقوق اقليت ها شماري از حقوق مراوده را نيز براي افراد مربوط به اقليت ها ارائه كرده است. يعني ارتباط مسا لمت آميز وآزاد را ميا ن اعضاي يك گروه وميا ن اعضاي گروه هاي مختلف اقليت داخل كشور تضمين كرده است. مزيد برآن  اين اعلاميه مراوده ميان  افراد مربوط به اقليت  وشهروندان ديگر كشور ها كه با آن ها علقه ملي ، نژادي، مذهبي يا زباني (ارتباطات فرامرزي) را نيز تا مين كرده است.

  رويهم رفته،  اعلاميه اقليت ها بايستي به عنوان پيشرفت معقولانه نسبت به قوانين موجود درنظر گرفته شود. اما طبيعت غير الزام آوربودن اثرات آن را به حيث ابزاري براي دفاع از اقليت ها محدود مي سازد.

  به رغم اني ها تعهدات كنفرانس امنيت وهمكاري اروپا ويا سازمان امنيت وهمكاري اروپا CSCE/OSCE همراه با سازمان ملل متحد تنها ارگان هاي فراملي بود كه به صورت دوامدار با اين موضوع درگير بودند. با سند نهايي ” هلسينكي در1975 اسنا د اصلي CSCE/OSCE مقررات مربوط به حمايت از اقليت را دربرگرفت . در1990 سند منتشره در نشست كپنهاك ( كنفرانس امنيت وهمكاري اروپا )درمورد Human Dimension به طور كلي اعمال استاندارد با لاي را درمنطقه درنظر گرفته است. اصول اعلام شده كنفرانس كپنهاك را مي توان به طور خلاصه چنين فهرست كرد:

1- افراد متعلق به اقليت ها ي ملي حق دارند از حقوق بشر وآزادي هاي اساسي بدون هيچ گونه تبعيض استفاده كنند ودربرابر قانون كاملا برابر باشند.

2-كشورها با يد درموقع نيا ز، اقدامات خاصي را براي تضمين برابري كامل افراد متعلق به اقليت ها نسبت به ديگر شهروندان  دربهره گيري از حقوق بشر – بكار گيرند.

3-افرادمتعلق به اقليت هاي ملي حق دارند وحدت وهماهنگي خود را بيان كنند، حفظ نمايند وتوسعه دهند ودر را ستايي تحكيم ورشد فرهنگ خود بكوشند. آنان به صورت خاص حق دارند كه:

–به زبان مادري خود در محافل خصوصي وعمومي حرف بزنند.

— موسسه ها ، انجمن ها،  ونهاد هاي آموزشي، فرهنگي ، و مذهبي خود را ايجاد وتاسيس نمايند كه بتوانند كمك هاي مالي داوطلبانه وديگر انواع اعانه ها وهمين طور همكاري هاي عمومي اجتماعي را طبق قانون ملي طلب نمايند؛

— حق دارند مذهب خود را آشكارنموده وبه آن عمل كنند، امكانات مذهبي خود را به دست آورند، تمليك واستفاده كنند. فعاليت هاي آموزشي مذهبي خود را به زبان مادري انجام دهند؛

–حق اشاعه ، دسترسي ومبادله اطلاعات ومعلومات به زبان مادري خود را دارند.

— مي توانند نهادها وانجمن هاي را در داخل كشور تاسيس وايجاد كنند، و درسازمان هاي بين المللي غير دولتي عضو شوند؛

— حق ايجاد وتاسيس رابطه درميان خود وبا خارج از كشور را دارند.

4- كشورها تلاش نمايند تا اطمينان حاصل شود كه افراد متعلق به  اقليت ها فرصت كافي براي آموزش زبان مادري ويا آموزش به زبان مادري خود را نيز دارند. هرگاه امكان ويا ضرورت داشت، مطابق با قانون ملي بتوانند از آن دربرابرمقامات دولتي استفاده كنند.

5-  كشورها به حق افراد مربوط به اقليت هاي ملي احترام بگذارند تا آن ها بتوانند به صورت موثر درمسايل عمومي  به شمول امور حمايتي وارتقاء سطح هويت و وحدت شان حضور داشته باشند.

6- كشورها به اقدامات لازم توجه نمايند كه از اقليت هاي خاص با ايجاد اداره هاي مناسب محلي ويا اداره خود مختار بر  اساس ملاحظات خاص تاريخي وشرايط منطقه اي اين گونه اقليت ها اطبق سياست هاي كشور مربوطه حمايت شود.

  خصوصيت  اسناد كپنهاگ والحاقيه هاي آن درمورد اقدامات خاص براي حمايت از حقوق اقليت ، درمقايسه با مقررات ديگر اسناد حقوق بشر، قابل تحسين است. البته قدرت برخي ار الزامات به خاطر استفاده مداوم از ماده هاي داراي مفر، كاهش يافته است. از اين رو انتخاب معيا ر هاي خاص براي تضمين برابري كامل اقليت ها با اين فراز “در موقع ضرورت” محدود شده است كه كشورها را دريك تفاوت گسترده از آزادي عمل با توجه به انتخاب چنين معيا ري وا مي گذارد. كمك هاي دولتي ويا عمومي براي اقليت ها جهت ايجاد وتاسيس موسسه هاي آموزشي ، فرهنگي ومذهبي نيز حل نشده مانده است، زيرا حق درخواست اين گونه همكاري ها شامل حق دريا فت شان نمي شود. بخش استفاده اختصاص يا فته به بهره گيري از زبان در آموزش و در مقابل مقامات دولتي، نسبتا نا محدود است.

  يكي از مقررات قابل توجه درسند كپنهاگ، درمورد ايجاد اداره هاي محلي يا خود مختار بر اساس شرايط تاريخي يا منطقه اي اقليت ها است در حالي كه اين كاملا روشن است كه هيچ تعهدي سپرده نشده، درواقع توجه كشورها به اين گونه تمهيدات ، به گسترش چارچوب رهگشا براي پيدا كردن راه حل هاي ممكن براي وضعيت اقليت ها كمك مي كند. چنان كه شواهدي آورده شد ،محتواي اساسي حقوق اقليت يا عكس آن، وظيفه كشورها درحمايت خاص از اقليت ها اندك اندك ظاهر مي شود. اماوضعيت درمقررات قانوني وحقوقي نگران كننده است ، چون هم اندك است وهم  مبهم. در اين جا به نظر مي رسد اسناد سياسي درجاي كه قانون بايد متحول شود، راهنمايي بيشتري ارايه مي كند. اقدامات جدي ووسيعتري براي براي بدست آوردن برابري كامل اشخاص تبيين شود، بلكه به جهت جلوگيري از تعارضات انفجار آميز حاصله از انكار برابري ها نيز لازم است تعريف گردد. حوادث اخير درجهان ثابت مي كند كه نياز فوري به توجه به مشكلات اقليت  وجود دارد. اگر احيا نا مكانيسم قانوني در اين با ره وجود دارد چيست؟

                                              5- حل مشكلات اقليت

اين واقعيت كه حقوق اقليت قاعده مند گرديده است وبه جاي جمعي ، به صورت انفرادي به آن نگريسته شده است ، درمكانيسم كنوني در جهان براي اجراي آن انعكاس يافته است. هيج يك از اين حقوق الزام قانوني ندارد واغلب به روي افراد مربوط به اقليت ها باز است، نه به روي خود اقليت ها( گروه ). يك بار ديگر ميثاق بين المللي حقوق مدني وسياسي نقطه شروع قرارمي گيرد.

  تنها رويه ديده باني الزام آور، وظيفه كشورها درتسليم گزارش هاي مقطعي به كميته حقوق بشر(HRC)طبق معياري است كه آن ها براي عملي ساختن ميثاق ياد شده اتخاذ كرده اند. پيامد سياسي اين امر بي تاثيرنيست،  اما اثر فوري ” در صحنه فعلي” ندارد. امروزه رويه شكايت در داخل كشوري با عدم استفاده  از ماده 41 رو برو است. با توجه به ملاحظات سياسي ، اين امر غير محتمل است  كه به زودي اتفاق بيفتد.

  رويه تسليم شكايات انفرادي مطابق با اولين پروتكل اختياري به اين ميثاق به نظر مي رسد مقبوليت بيشتري يافته ، چون شمار كشورهاي كه اين قرارداد را پذيرفته اند، گسترش يافته است. كميته حقوق بشر دربيان موارد به اصطلاح نقض ماده27 ميثاق كاملا موفق عمل كرده است، ولي اثرات آن اگر داشته باشد، نسبت به اقليت ها غير مستقيم بوده است. غير اين كه تاثير گزاري كشورها بر ديدگاه هاي كميته ها بستگي به خواسته هاي سياسي وفرهنگ حقوقي شان دارد، زيرا تصميم هاي كميته الزام قانوني ندارد. پرونده مشهور برضد كانا دامي تواند نمونه اي از اين دست باشد. پرونده ه مربوط به ” ساندرا لاولاس” سرخ پوستي اهل ” مالي سيت” . او پس از ازدواج با فرد غير سرخ پوست وضعيت حقوقي خود را به عنوان سرخ پوستي پيرو قانون سرخ پوستان كانادا، از دست داد، از اين رو حق زندگي وي در” توبيك ” به تعويق انداخته شد. هنگامي كه پس از طلاق از شوهرش براي احقاق حق معوقه خود مراجعه كرد،  د ستور اخراج وي صادر شد.يكي از سوالات كه در اين پرونده مطرح شد ، اين بود كه آيا او متعلق به سرخ پوستان مالي سيت است يا خير؟ كميته نتيجه گرفت كه انكار شناسايي او به عنوان يكي از سرخ پوستان ” مالي سيت” ناعادلانه است؛ درنهايت كشور كانا دا قانون سرخ پوستان را اصلاح كرد.

  به رغم اين واقعيت كه كميته حقوق بشر ، ماده 28 ميثاق بين المللي حقوق مدني وسياسي را مربوط به حمايت گروهي تفسير مي كند، اما ناتواني آن در حل مشكلات جمعي اقليت ها از طريق رويه شكايات انفرادي، كاملا روشن است. به علاوه تنها افراد بودند كه ايستادگي كردند وشكايات خود را به ملاحظه كميته رساندند. رويهم رفته غير قابل تصور است كه كميته مشكلات اقليت ها را همانند آن چه در اتحاد شوروي سابق و يوگسلاوي سابق گذشت حل كند. ديدگاه هاي ياد شده با فعاليت هاي كميته رفع تبعيض نژادي(committee on the Elimination of Racial Discrimination ) CERD )–)

  آن گونه گونه كه اجراي حقوق اقليت ها در سطح جهان فقط منوط به يك نظر شبه حقوقي است، عاقلانه به نظر مي رسد كه نتيجه بگيريم ، فشار سياسي  به حيث اهرم ابتدايي براي تحريك كشورها به بهبود ركورد حمايت شان از اقليت ، باقي خواهد ماند. تاثير ارگان هاي مختلف حقوق بشر سازمان ملل ، مانند كميسيون حقوق بشر وكميسيون هاي فرعي ورويه هاي كه آن ها اعمال مي كنند ” رويه 1503″ گروه هاي كاري ، گزارشگران ويژه ، به نظر مي رسد كه همچنان مهم باقي بماند.

  فشار سياسي تنها پنجره قابل دسترسي درساختار سازمان امنيت وهمكاري اروپا / كنفرانس امنيت وهمكاري اروپا( CSCE/OSCE) نيز هست. بدين سان موقعيت آن تركيب شده است.  مكانيسم درون كشوري اصولا درسند نهايي وين در1989 نيز مطرح شده است، بعد ها درنشست 1991مسكو دركنفرانسHman Dimension شرح داده شد كه بستگي به فعال سازي آن  از سوي كشورهاي عضو دارد. در نتيجه از فشار سياسي خيلي استفاده نشده است. درمقايسه ، با موارد قبلي ،  نقش دفتر كميشنري عالي يا مأمور عاليرتبه ارگان اقليت هاي ملي ، به صورت گسترده هدف اعلام شده است. مأمور مزبورنه قصد داردكه به عنوان فريا درس اقليت هاي ملي عمل كند ونه مي خواهد نقص انفرادي استاندارد هاي حقوق بشردردوسازمان اروپايي ياد شده را بيان نماد. درعوض كارهاي مامور مذكوربه عنوان وسيله دفع تعارض ودرگيري است كه بايد هشدار هاي اوليه را تامين كند وبه حيث اقدام مناسب اوليه باشد . او بايد نسبت به فراگير سازي اقدامات وكاستن از وخامت موضوعات مربوط به اقليت ها كه هنوز تحولي فراتر از سطح هشدار هاي اوليه نداشته ، عمل كند. مامور عاليرتبه يا دشده هم چنين با يد هر زمان با مقاصد تهديد آميز فراتر ازحوزه كاري خود برخورد، به عنوان ” سيم تله ” هشدار دهنده به سازمان امنيت وهمكاري اروپا عمل كند. مامور عاليرتبه كنوني ، درگير درواسطه گري اوضاع اقليت ها دركشورهاي عضو سازمان يادشده است. با اين وجود اقدام او دفع تعارض كوتاه مدت است ، توصيه هاي او اشاره به معيار هاي معين حقوقي ، سياسي وسازماني دارد كه كشورها بايد درموضوع اقليت ها بدان توجه كنند. او كه فعاليت هاي خود را درفضاي با اعتماد انجام مي دهد، مجاز است كه معلومات خود را از هر منبعي دريافت نمايد وممكن است هيات هاي حقيقت ياب را به كشورهاي مربوطه رهبري كند.

بايستي توجه كرد كه چارچوب كنوانسيون شوراي اروپا براي حمايت از اقليت ها چيزي به مكانيزم اجرايي حقوق بشر بين المللي موجود نمي افزايد . درحقيقت مي توان آن را گامي به عقب خواند. نظارت مورد قبول كشورها(تحت كنترل شوراي وزيران اروپا) مبتني برگزارش هاي است كه ازسوي خود كشورها درمقاطع مشخص سپرده مي شود. به علاوه كنوانسيون شوراي اروپا نه رويه شكايت فردي و نه درون كشوري را تامين مي كند، مكانيزم فرمان منطقه اي وزبان هاي اقليت ، شوراي اروپا اصولا يكسان مي باشد.

اگر تشويقي وجود داشته باشد، آن هم بسيار اندك از اين مكانيزم براي اشاره به نقض حقوق اقليت است . روشن است كه انگيزه كشورها براي حفظ رويه اجبار قانوني حتي كمتر از آمادگي شان براي تعريف اصول حقوق اقليت مي باشد. از آن جاي كه هيچ دادگاه حقوق بشرجهاني وجود ندارد، رويه ارتباطات فردي شبه قضايي با ابزارهاي مناسب جهاني ناخود آگاه به صورت منبعي مهمي باقي مانده است. درسطح منطقه اي كه افرادمتعلق به اقليت ها تنها از جنبه تبعيض حمايت تضميني شده اند، پيامد هاي به دست آ’مده از تلاش براي درخواست اين حق با توجه به نظام منطقه اي مورد نظر مبهم خواهد ماند. انتخاب يك كنوانسيون جهاني درمورد حقوق اقليت ها و اصلاح معاهدات منطقه اي براي شامل شدن مقررات خاص حقوق اقليت ها پسنديده و لازم است؛ اما وقوع اين امر در آينده نزديك بسيار نامحتمل ست.

آن گونه كه گروه هاي اقليت مورد توجه واقع مي شود، فشار سياسي با تمام غير قابل استناد بودن خود، تنها روزنه براي اشاره به ردگيري شكايات است. البته مي توان با اطمينان پيش بيني كرد كه اثر مكانيزم هاي سياسي در حل مشكل  حقوق اقليت ها در دوره آينده گسترده تر ادامه خواهد يافت؛ حد اقل درحوزه اروپا از اين نتيجه گيري ما حمايت خواهد شد.

                                                     نتيجه :     

نظام مند سازي جايگاه اقليت ها درحقوق بين الملل كه  ازجهت تعداد و پيچيدگي موضوع نياز مند حل كردن است، بسيار آهسته قدم به جلو برمي دارد. از نقطه نظر حقوقي  ايجاد يك نظام حمايت ازحقوق اقليت دربرابر تفاوت وتنوع خالص شرايط واقعي قرار مي گيرد كه نيازمند به قانون مندي است. اين كار به خاطرنبود موافقت درباره مفاهيم اصولي مانند اين كه اقليت چيست ؟ متصدي حقوق اقليت كست؟ خود اين حقوق چيست؟ پيچيده شده است. مزيد برآن ، فاكتور ديگر مشكل ساز دراين موضوع اين است كه  عوامل راهكارهاي حقوقي صرف نمي تواند قضايارا با موفقيت حل كند مگر اين كه كشورها اين پيشنهاد را بپذيرند كه اصولا حمايت از اقليت ها به نفع خود شان است. چون اين عمل بهترين نفع را براي خودشان دارد، كشورها بايد اطمينان بدهند كه افراد متعلق به اقليت  وگروه هاي اقليت نبايد درمعرض تبعيض قرار گيرند. برابري دربرابرقانون نيازمند به كمال رسيدن برابري درواقعيت است. اقدامات ويژه اي براي حفظ وحود وهمبستگي اقليت ها نياز است . حل اين موضوعات خاص بايد براساس تحمل وشكيبايي  واحترام متقابل و مبتني برسياست تحكيم بخشي مليت ها باشد. از سوي ديگر، خود اقليت ها نيز نياز مند آگاهي از اين است كه شناخت دروني خود شان ( همديگر) را به صورت هاي گوناگوني مي تواند باشد واين كه قبيله گرايي پست مدرن  نمي تواند تنها پيامد قابل پذيرش باشد.

  يك راه حل متعادل براي رسيدگي به مشكلات اقليت ها چنانكه مقام عاليرتبه ” اقليت ها ي ملي ” درسازمان امنيت وهمكاري اروپا برآن تاكيد دارد ، از سه عنصر تشكيل شده است : ارتباط، اشتراك و يكپارچگي . ارتباط يعني ايجاد ساختارمناسب براي تسهيل  ديالوگ وگفتگو. اشتراك بدين معنا  است كه با يد اقليت ها فرصت كافي براي نمايندگي ازخواسته هاي خود داشته باشند. يكپارچگي  يعني اقليت ها چنان كه بخشي از يك ملت است، بايد بتوانند همبستگي جداگانه ي خود را نيز حفظ كنند. پيش زمينه اساسي براي تعامل مبتني بر ارتباط ، اشتراك و يكپارچگي ، آينده نيكي دارد. اين امر براي رسيدن به جامعه چند مليتي مهم است ونمي تواند از نظر حقوقي تحميل شود.

                                                 پايان.

جامعه

نزدیکیهای صبح بود. پنجره ی  اطاقش باز بود و نسیم سرد صبحگاهی میوزید. او خسته بود و خستگی را در تک تک سلولهای بدنش احساس میکرد. شانه هایش سنگینی میکرد. ازجایش بلند شد. سرش گیج میرفت و تعادل خوبی نداشت………

 

 

 میخواست که سر و صورتش را با آب خنکی بشوید شاید که هوشیارتر شود. ناگهان خودش را در آینه دید. از آخرین بار که خودش را در آینه دیده بود خیلی لاغر تر شده بود. چشمهایش کاسه خون بود ولی نمیدانست چرا. خیلی کمرنگ یادش میامد که دیشب باز هم با دوستانش بود. در این اواخر خیلی تغغیر کرده بود و بیشتر اوقاتش را با دوستانش بود. با دوستانش بحث زیاد میکرد. دوستانش نظرات او را قبول نداشتند و معتقد بودند که او بی فایده تلاش میکند. مگر ممکن بود که تلاشی بی فایده باشد و او معتقد بود که در این شرایط هر تلاشی میتواند موثر باشد. او در کودکی آرزو داشت که جهان را تغییر دهد بگونه ای که دیگر فقر و بدبختی و نداری در جامعه نباشد و هنوز هم بر همان عقیده بود. در شرایطی که او بزرگ شده بود شرایط بگونه ای نابسامان بود که او همیشه فکر میکرد در همه جای دنیا همینطور است. منظورش همین مسایل هر روزه , فقر, بدبختی, بی عدالتی بود. بزرگتر که شد از کسانی شنیده بود که در آنطرف دنیا مردم بسیار مرفه هستند, اجتماعی رشد کرده دارند و مهمتر از همه مردم سالم زندگی میکنند(!). درهمان حین او فکر کرده بود که مگر نمیتواند اجتماع او هم از جوامع  پیشرفته الگو بگیرد و راه رشد و ترقی را بپیماید. البته از همان کودکی و در مدرسه به او گفته بودند که جوامع پیشرفته حق ما را خورده اند و اگر جوامع ما اکنون مشکلات دارد بخاطر آن است که دیگران به ما بدخواهی داشته اند. البته او بخوبی میدانست که هر الگویی نمیتواند برای جامعه ی دیگر هم کارساز باشد بخاطر اینکه ساختار ها و بافت های جوامع متفاوت است ولی حداقل به نظر او نکات اساسی و کلی برای ساختن جامعه ای سالم و مترقی در تمام جوامع عمومیت دارد. او و دوستانش در اکثر مواقع با هم در این موارد بحث میکردند. او شخصا خودش میخواست که کاری انجام دهد تا جامعه را از فرو رفتن بیشتر در منجلاب فقر و بدبختی نجات دهد. البته میدانست که که با خواست یکنفرو یا حتی تعدادی محدود نتیجه ای حاصل نخواهد شد و این خواست تغییر و تحول باید که عمومیت پیدا کند. در جوامع پیشرفته فرد فرد اعضای جامعه نسبت به جامعه خودشان احساس مسئولیت میکنند و اعضای جامعه با هم جامعه را میسازند. در آن صورت است که مزایای جامعه خوب و سالم انحصاری نبوده بلکه همه میتوانند  از آن مزایا بهره مند شوند چونکه همه در ساختن جامعه شریک شده بودند. او میدانست که  در جامعه مفاهیمی چون وحدت, برابری, مسئولیت پذیری و سخت کوشی باید معنای واقعی خود را پیدا میکرند. او بخوبی میدانست که برای انجام شدن تغییر او باید از خودش شروع میکرد و معنای این مغاهیم را برای خودش می یافت و سپس دیگران را هم در این مورد مطلع میکرد. با این وجود او میدانست که راه زیادی را باید طی میکرد تا که نتیجه مطلوب حاصل میشد. ولی او نمیدانست که آیا او میتواند این را راه را بتنهایی بپیماید و این راه دراز را طی کند.میبایستی که قضیه را تجزیه و تحلیل بیشترمیکرد. در این حین احساس کرد که سرش بشدت گیج میرود. وقتی به خودش آمد که هنوز روبروی آینه ایستاده و در افکارش غوطه ور شده بوده است.  

 

 

 

نخستين رويداد مهم سال 2008 در آستانه ی ورشكستگي قرار گرفتن موسسه بيراسترنز امريكا بود كه هر سهم اين موسسه به قيمت 10 دالر به موسسه جي پي مورگان فروخته شد. قيمت سهام اين موسسه مالي سال گذشته بيش از 154 دالر داد و ستد مي شد.

مقدمه
سال 2008 سال تحولات اقتصادی بود و در حالي این سال پايان يافت که آثار و نتايج تحولات  مهم اقتصادي در اين سال همچنان نقل محافل اقتصادي در سال 2009  خواهد بود. كشورهاي جهان به ويژه امريكا در سال 2008 بدترين وضعيت اقتصادي را از دهه 1930 به اين سو تجربه كردند. مهمترین تحولات اقتصادی در این سال به طور مختصر  و کلی عبارت از سقوط قیمت نفت، ورشکستگی بانک های امریکایی، کاهش شدید در قیمت مسکن و رکود در این بخش، کمک 700 میلیارد دالری به بانک ها، ادامه ی بحران و جهانی شدن بحران، سقوط 40 درصدی سهام کشورهای اروپایی و امریکا و کاهش شدید صادرات چین، سرایت بحران به شرکت های موتر سازی امریکا و کلاهبرداری 50 میلیارد دالری بودند.

مهمترین تحولات اقتصادی در افغانستان در این سال شامل افزایش شدید قیمت مواد خوراکی، افزایش قیمت مواد نفتی، کاهش رشد اقتصادی کشور، استیضاح وزیر تجارت، تعهد کمک 21 میلیارد دالری جامعه جهانی به افغانستان، کاهش شدید سرمایه گذاری، ادامه بحران بیکاری و افزایش آن در کشور، امضای بزرگترین قرارداد سرمایه گذاری خارجی در کشور  و کاهش ارزش افغانی در مقابل دالر بود.

ورشكستگي بانك هاي امريكا، نقطه ی آغاز بحران
نخستين رويداد مهم سال 2008 در آستانه ی ورشكستگي قرار گرفتن موسسه بيراسترنز امريكا بود كه هر سهم اين موسسه به قيمت 10 دالر به موسسه جي پي مورگان فروخته شد. قيمت سهام اين موسسه مالي سال گذشته بيش از 154 دالر داد و ستد مي شد.
موسسه مالي لمن برادرز هم بعد از 100 سال فعاليت، طي ماه سپتامبر اعلام ورشكستگي كرد. ورشكستگي و بحران مالي موسسات مالي و بانك هاي امريكايي، سرمايه گذاران بين المللي را با شوك جدي روبه رو كرد.
پس از ورشكستگي موسسه لمن برادرز، دولت امريكا و مقام هاي فدرال رزرو و وزارت دارايي به فكر نجات ساير بانك ها و موسسات مالي اين كشور افتادند. ديگر مردم امريكا به هيچ بانك سرمايه گذاري اعتماد نداشتند و بازار سهام نيز با نااطميناني شديدي روبه رو شد.
كاهش شديد قيمت مسكن در امريكا و افزايش بي خانمان ها در اين كشور موجب كاهش ارزش سهام شركت ها و صندوق هاي مسكن شد. موسسه مالي واشنگتن ميوچوال نيز با 307 ميليارد دالر دارايي، طي ماه سپتامبر اعلام ورشكستگي كرد كه اين بزرگترين ورشكستگي بانك ها در تاريخ امريكا به شمار مي رود. بانك مرکزی امريكا تصميم گرفت موسسه مالي مريل لينچ را در اختيار بگيرد. موسسه مالي واشوويا آمادگي خود را براي خريد موسسه سرمايه گذاري فارگو اعلام كرد.
بانك هاي سرمايه گذاري گلدمن ساش و مورگان استنلي نيز يك شبه به بانك هاي تجاري تبديل شدند. دولت امريكا 150 ميليارد دالر به شركت بيمه ي آي جي قرضه داد. دولت امريكا همچنين كنترول موسسات مالي فاني مایه و فردي ماك را بر عهده گرفت.

تشدید بحران در بخش مسكن امريكا
تشديد بحران در بخش مسكن امريكا دومين پديده ی اقتصادي مهم بود. با استفاده از هر معيار و شاخصي، بخش مسكن امريكا طي سال 2008 عملكرد بسيار ضعيفي داشته است و قيمت مسكن براي سومين سال متوالي كاهش يافت. تعداد بي خانمان هاي امريكايي ركورد جديدي را ثبت كرد. كاهش قيمت مسكن موجب افت شديد پروژه هاي ساختماني و كاهش شديد سرمايه گذاري در اين بخش شد. طي ماه هاي اخير هيچ پيشرفتي در زمينه ی افزايش فروش خانه هاي نو به چشم نمي خورد.
طرح نجات 700 ميليارد دالري براي كمك به بانك ها
کنگره طرح نجات 700 ميليارد دالري را تصويب كرد. هنري پاولسون، وزير دارايي امريكا طرح 2 صفحه اي خود را براي نجات صنعت مالي امريكا به كنگره ارایه كرد، ولي موفقیت چنداني در كسب موافقت نمايندگان كنگره نداشت. پاولسون سپس در طرح ديگري كه جزييات آن را بيشتر ارایه كرد، خواستار خريد دارايي هاي بد موسسات مالي شد. ولي اين مساله نيز اتفاق نيفتاد. به جاي آن، وزارت دارايي امريكا بخش زيادي از منابع مالي طرح نجات را صرف سرمايه گذاري مستقيم در بانك ها و موسسات مالي كرد.
طي دو ماه نخست از اجراي طرح نجات، بيش از 350 ميليارد دالر به بانك ها، بيمه ها و موتر سازان اختصاص يافت. اواخر دسامبر پاولسون خواستار اختصاص بخش دوم اين طرح از سوي كنگره شد. علي رغم اقدام های انجام شده، بحران اعتبارات در اقتصاد امريكا همچنان حل ناشده باقي مانده است.

گسترش بحران به اقتصاد جهان
به نظر مي رسد هيچ كشوري از آثار منفي بحران مالي و اقتصادي جهان مصوون نمانده، است. ارجینتین صندوق هاي بازنشستگي را ملي اعلام كرد. ايسلندي ها شاهد ورشكستگي سه بانك بزرگ و كاهش شديد ارزش پول ملي خود بودند . جاپان و بخش عمده اي از اروپا به ركود اقتصادي فرو رفتند. صادرات چين طي ماه نوامبر به شدت كاهش يافت و به پايين ترين حد خود طي 7 سال اخير رسيد. با كاهش قيمت نفت به كمتر از 40 دالر، كشورهاي نفتي نيز به شدت آسيب ديدند.
سقوط قيمت نفت از 147 دالر به زير 40 دالر
قيمت جهاني نفت طي ماه جولاي به بيش از 147 دالر رسيد و عادت هاي مردم امريكا را تغيير داد. ميزان مسافرت هاي مردم امريكا به پايين ترين حد طي 25 سال اخير رسيد. ميزان مسافرت ها در شاهراه اين كشور 5 درصد كاهش يافت. ولي بحران مالي جهان موجب كاهش چشمگير تقاضا و در نتيجه قيمت نفت شد. قيمت نفت از اوايل اكتوبر تا اواخر نوامبر بيش از 50 درصد كاهش يافت.
افت 40 درصدي شاخص ها در بازارهاي سهام
نگراني نسبت به وضعيت بازارهاي بورس جهان از ماه سپتامبر افزايش يافت و شاخص سهام از هنگ كنگ تا مکسیکو كاهش يافت. مقام هاي روسيه بورس مسكو را براي چند روز تعطيل كردند. به طور كلي شاخص بورس ها در اين سال بيش از 40 درصد كاهش يافت.
سرایت بحران به صنعت موتر سازي امريكا
تا ماه نوامبر ميزان فروش خودروسازان امريكايي 16 درصد كاهش يافت. جنرال موتورز و كرايسلر خواستار دريافت سريع كمك هاي مالي دولت شدند. دولت بوش سرانجام در روزهاي پاياني 2008 موافقت خود را با اعطاي قرضه 4/17 ميليارد دالري به شركت هاي موتر سازی اين كشور اعلام كرد.

افزایش قيمت مواد غذايي
با توجه به افزايش قيمت جهاني ذرت، سوخت و حبوبات طي تابستان، امريكايي ها با نخستين تورم شديد طي 17 سال اخير روبه رو شدند. وزارت زراعت امريكا اعلام كرد، قيمت مواد غذايي طي سال 2008 بيش از 5 تا 6 درصد افزايش خواهد يافت. اين رقم طي 15 سال گذشته به طور متوسط 5/2 درصد بوده است.
كلاهبرداري 50 ميليارد دالري
رسوايي مالي مدوف آخرين خبر اقتصادي مهم در سال 2008 بود. اين كه برنارد مدوف چگونه توانسته طي بيست سال اخير بيش از 7 تا 9 درصد سود در بازار سهام وال استريت در شرايط بد و خوب بازار به دست آورد، به معماي بزرگي براي مردم امريكا تبديل شده است. كلاهبرداري 50 ميليارد دالري مدوف در تاريخ مفاسد مالي امريكا بي سابقه است.
مهمترین تحولات اقتصادی افغانستان در سال 2008
اقتصاد افغانستان در سال 2008، سال پر چالشی را همراه با جهان پشت سر گذاشت. افزایش قیمت نفت و نیز به دنبال آن افزایش مواد خام به غیر از نفت، باعث کاهش در میزان سرمایه گذاری و رکود در بخش های مختلف اقتصادی کشور شد. با ادامه ی بحران کاهش سرمایه گذاری و اثر نامطلوب ناامنی بر سرمایه گذاری، بیکاری به شدت افزایش یافت و نیز ادامه ی خشک سالی در کشور، بسیاری از مناطق کشور را با خطر قحطی مواجه کرد. مهمترین تحولات اقتصادی کشور در این سال شامل موارد زیر است:
تداوم خشک سالی و افزایش قیمت مواد خوراکی
ادامه خشک سالی سال های قبل در این سال و بالا رفتن قیمت مواد خوراکی، کار را به جایی رساند که دولت برای کاهش قیمت گندم و آرد خود مستقیما وارد عمل شد. اما عملکرد دولت چندان اثری بر کاهش قیمت ها نکرد، چرا که به دلیل کاهش قیمت نفت بعد از افزایش شدید قیمت آن در ماه جولای و کاهش قیمت آن بعد از این ماه باعث شد که قیمت مواد خوراکی نیز به تدریج کاهش یافت. دلیل اصلی فسخ قرارداد دولت با شرکت های وارد کننده گندم و آرد بعد از استیضاح وزیر تجارت در واقع عدم پرداخت به موقع سود سهم دولت از طرف شرکت های مذکور به دلیل کاهش قیمت جهانی مواد خوراکی است که میزان سود تجارت در گندم و آرد را به شدت کاهش داد. ادامه ی خشونت ها، افزايش فقر و افزايش قيمت مواد غذايي در بازارهاي جهاني باعث شد تا قيمت انواع مواد غذايي در کشور 60 تا 80 درصد افزايش يابد.
گراني مواد غذايي هرچند مختص افغانستان نيست، اما اين مساله باعث شده است، تا با روشن شدن هوا، تعدادي از کودکان فقير سه تا شش ساله، در برابر نانوايي هاي کابل از مشتريان درخواست نان کنند. همچنين عصرها، تعدادي از زنان فقير در نزديکي نانواني ها ديده مي شوند. آنان با دريافت چند عدد نان از مشتريان رهسپار خانه هاي خود مي شوند تا شب شکم کودکان گرسنه ی خود و يا شايد هم شکم خود را با نان خالي سير کنند و شبي را در شهر پنج میليون نفري کابل که فاصله ی طبقاتي در آن بيداد مي کند، سپري کنند.

تعهد کمک جامعه جهانی
تعهد مجدد جامعه جهانی مبنی بر ادامه ی کمک به افغانستان تا سال 2013 به میزان 21 میلیارد دالر، از مهمترین تحولات اقتصادی کشور در این سال بود که امید تازه ای به مردم افغانستان بخشید؛ با وجود این میزان سرمایه گذاری های بخش خصوصی در کشور نه تنها افزایش نیافت، بلکه دچار کاهش شدید به دلیل افزایش قیمت نفت شد. در واقع افزایش قیمت نفت و ایجاد بحران در اقتصاد جهان این مساله را کاملا تحت الشعاع قرار داد.
امضای بزرگترین قرارداد سرمایه گذاری خارجی
افغانستان در سال 2008 ميلادي شاهد انعقاد قرارداد استخراج معدن مس عينک ولايت لوگر در شرق کشور با يک شرکت چيني به ظرفيت بيش از 200 هزار تن در سال بود. شرکت مزبور سه میليارد دالر در اين معدن سرمايه گذاري خواهد کرد که به گفته ی کارشناسان جذب اين مقدار کمک مالي خارجي در شش سال گذشته در کشور بي سابقه بود.
با بهره برداري از اين معدن، سالانه 300 میليون دالر به خزانه ی عمومي کشور کمک مي شود و زمينه ی اشتغال بيش از سه هزار نفر هم فراهم خواهد شد. معدن مس عينک با 12 تا 20 میليون تن ذخيره اولين اقدام دولت براي خصوصي سازي معادن است.

استیضاح وزیر تجارت
در آخرین روزهای سال 2008  وزیر تجارت توسط نمایندگان استیضاح شد. دلایل نمایندگان برای این استیضاح چند مورد است: وارد نمودن نفت بی کیفیت، عدم کاهش قیمت نفت با وجود 75 درصد کاهش در قیمت جهانی نفت و وجود مافیای نفت در وزارت تجارت.
مهمترین دلیلی که در واقع نمایندگان را وادار به رای قاطع برای استیضاح نامبرده کرده است، عدم حضور وزیر در تاریخ استیضاح یعنی در روز چهار شنبه بود که خشم نمایندگان را برانگیخت. از سوی دیگر با وجود کاهش 75 درصدی قیمت نفت در بازارهای جهانی، هنوز هیچ آثاری از کاهش قیمت نفت (چون دیزل، پطرول و گاز) در کشور دیده نشده است.

کاهش رشد اقتصادی کشور
افزایش قیمت نفت و ادامه ی خشک سالی و افزایش ناامنی در کشور در این سال میزان سرمایه گذاری را به شدت کاهش داد. دامنه ی این کاهش رشد اقتصادی در کشور با ایجاد بحران مالی جهانی در امریکا و جهان بیشتر شد. افزایش بیکاری و افزایش مهاجرت های بین شهری و بین کشوری از مهمترین نشانه های آن است.
با توجه به آينده تاريک جنگ، بيکاري به عنوان بزرگترين معضل اجتماعي ثبات افغانستان را تهديد مي کند. هرچند آمار دقيقي از تعداد بيکاران در دست نيست، اما به طور متوسط 40 درصد افغان ها بيکار هستند و از نداشتن يک شغل ثابت رنج مي برند. براساس آمار ارایه شده در افغانستان، در حدود 60 درصد مردان و 40 درصد زنان کار مي کنند، در حالي که اين رقم بسيار ناچيز است .
از سوی دیگر چالش هاي فرا روي اقتصاد افغانستان شامل ضعف اقتصادي، کشت خشخاش پايين بودن ظرفيت اداره هاي دولتي، فساد اداري، محدوديت در دسترسي به منابع مالي و نبود امنيت است. هر چند افغانستان کشوري کوهستاني است، مقدار آب هاي سطحي آن 75 میليارد مترمکعب تخمين زده مي شود، و در کنار جنگ، با وجود انواع مشکل اجتماعي و اقتصادي، پديده خشک سالي براي هشتمين سال متوالي در برخي نقاط کشور ادامه يافته است.
با وجود این که تاکنون علت دوره خشک سالي به صورت علمي مورد مطالعه قرار نگرفته است، اما برخي پيش بيني هاي محلي از دوره پر آبي در سال زراعي 87 و 88 در اين کشور خبر مي دهند. بر اساس اين پيش بيني ها، 80 درصد زيان خشک سالي هاي گذشته جبران خواهد شد.
علی اکبر صادقی سمنگانی

 

آقای ياب دهوب شفر دبیر کل ناتو در مقاله اش در روزنامه آمریکایی واشنگتن پست، نوشته است که جامعه بین المللی برای کمک به دولت افغانستان هم پول داده است و هم خون، اما فساد و بی کفایتی دولت افغانستان به اندازه وجود شورشیان، در بی ثباتی مزمن این کشور نقش داشته است. وی می نویسد …………..

که مقامات افغانستان باید انتخاب های سیاسی مشکلی را انجام دهند  و افغان ها دولتی می خواهند که شایستگی وفاداری و اعتماد آنان را داشته باشد. آنها استحقاق داشتن یک دولت کارآمد و با کفایت را دارند. وی خاطر نشان می سازد که در حالی که شمال و غرب افغانستان آرام است، جنوب و شرق این کشور صحنه خشونت، مواد مخدر و بی کفایتی دولت است. (ماخذ: شهباز ايرج، سايت فارسي بي بي سي، 18.1.2009).  منظور اين مقام ناتو از اين سخنان چيست؟ “دولت افغانستان به ندازه شورشيان در نا امني نقش داشته است؟ ديگر نقاط افغانستان امن است، اما جنوب و شرق افغانستان صحنه خشونت، مواد مخدر و بي کفايتي دولت است. مقامات افغانستان باید انتخاب های سیاسی مشکلی را انجام دهند”، منظور دبير کل ناتو ازين مطالب چيست؟  آيا از ديد ايشان دولت افغانستان عمدا” جنوب و شرق افغانستان را در خشونت و بي ثباتي و ميدان مواد مخدر نگهداشته است؟ منظورش از اينکه مقامات افغانستان انتخاب سياسي مشکلي را انجام دهند، چيست؟ از بازيهای فريب کارانه و نگاههای چند گانه و تبعيض آميز بين شرق و جنوب و ديگر نقاط افغانستان دست بر دارند؟ مواد مخدر را در سراسر افغانستان منع و محو کنند، نه فقط در شمال و غرب بلکه همچنين در جنوب و شرق؟ بازسازی را در همه نقاط کشور يکسان انجام دهند؟ امنيت را درهمه جا بياورند؟ با تروريزم و آدمکشان قاطعانه و صادقانه بر خورد کنند؟ و يا چيزی ديگر؟  مي دانيم که بيشتر از 7 سال از زمان سقوط حکومت طالبان مي گذرد. ميلياردها دالر کمک به افغانستان داده شده است، حدود چهل کشور جهان و سازمانهای با قدرت چون سازمان نظامي ناتو، سازمان ملل متحد، اتحاديه اروپا در افغانستان حضور دارند، دولت افغانستان حدود 150 هزار نفر تعليم ديده در اردو وپوليس ملي استخدام کرده است، اما با تمام  اينها امنيت، جنگ و خشونت، بي قانوني، رشوت ستاني، افزايش مواد مخدر و …، زياد تر شده است. چرا؟ خشونت از ولسواليهای جنوب و شرق به سرتا سر کشور و حتي به پايتخت افغانستان گسترش يافته است؟ مواد مخدر در ديگر نقاط کشور منع است، اما در جنوب و شرق آزاد است. دولت مي گويد دليل مواد مخدر فقر است، اما آيا در ديگر نقاط افغانستان فقر نيست؟ فقر فقط در يک نقطه افغانستان است؟ قانون اساسي افغانستان مواد مخدر را منع کرده است، اما قانون فقط در بعضي نقاط کشور اجرا مي گردد و در نقاط ديگر استدلال مي شود که فقر و نا امني است و …، چرا؟ بازسازی در مناطق امن کشور بسيار ناچيز و کند بوده است، طوريکه مردم اين مناطق بشدت ناراض بوده و اين عمل دولت را تبعيض آميز مي شمارند.  دولت افغانستان 53 بار از مخالفان دولت تقاضای مذاکره کرده است، اما از طرف مخالفان با قاطعيت رد شده است. جبهه ای مخالفان هر روز گسترده تر مي شود. دلايل اينها چيست؟ ناتواني دولت؟ حمايت سران دولت از مخالفان؟  يا چيزی ديگر؟  به هر صورت اين دولت در درون خودش غرق در فساد است و پايگاه مردمي در جنوب و شرق کشور نداشته است و در ديگر نقاط کشور بدليل رفتار تبعيض آميز و غير عادلانه اش مردم را سخت دلسرد ساخته است، حتي نارضايتي و فغان متحدين بين المللي خود را کشيده است. از چنين دولتي چه اميد و انتظاری است؟  اميد است که مردم افغانستان در انتخابات آينده سنجيده و آگاهانه عمل کنند و با انتخاب درست شان سرنوشت شان را به انسانهای وطن دوست، صادق، با ايمان، با وجدان، درستکار و شايسته بدهند!

پیمایش به بالا