در جو ا مع بشر ی زنان نیمی ا ز پیکر جا معه را  تشکیل میدهند ، زنان در قرن بیست ویکم و درین عصر رشد سریع علوم نباید  ا ز زن بو د ن خود بشرمند و به آ ن ا فتخا رکنند، و ا زحقو قیکه جو ا مع متمد ین بر ا ی ز نان قا یل گرد یده است

زنان خو د راباید  ا ز چنگا ل جهل و وحشت نجا ت د هند که د رین مبارزه حما یت حلقا ت ر و شن فکر ی را  آنان با خو د دا ر ند.ا ما د ر جو ا مع شر قی به خصو ص زنان ا فغا نستا ن ، بیعدالتی  اجتماعی زیا دی  را شاهد بوده است  .

 زنان کشور ما د ر طو ل سا لهای متمادی  ، با د ستا ن خا لی در مقا بل سختی ها و نا ملا یمات رو ز گا ر ، جنگید ند  آ هی نکشید ند ، داستان درد آور چهل دختران که  در میان جامعه هزاره  یکی از تلخ ترین مصیبت هایی است که توسط سربازان امیر عبدالرحمن بر  دختران جوان هزاره ارزگان و دیگر مناطق هزاره نشین تحمیل گردیده است. ، زمانی که مردم ارزگان و دیگر مناطق هزاره جات درمحاصره سربازان امیر قرار می گرفتند، دختران و خانمهای جوان به دلیل اینکه در معرض تجاوز سپاهیان امیر قرار نگیرند بصورت دسته های چهل نفری از ارتفاع یک کوه بلند خودها  را بصورت گروهی به زمین می انداختند.

 و  فعلا  این کوه ها  در مناطق گوناگون هزاره جات بنام کوه های چهل دختران یاد میشوند. بعد از تسلط امیر برهزاره جات دختران جوان وزنان  مردم هزاره که زنده ماندند، رسمآ به فرمان دولت به بردگی کشانیده شده  و در سه بازار مرکزی، کابل، جلال آباد و قندهار درمعرض فروش قرار گرفتند.  عمق این مصیبت هولناک زمانی قابل درک میگردد که این رخداد تلخ را برعکس فکرکند ولحظه ی خود را به جای یک  دختر جوان هزاره بنشاند که قتل عام، اسارت، وبازار فروش بردگی را تجربه کرده است. د ر شرا یط عقب ماندگی، ا قتصا د ی ، کلتو ری و فر هنگی سنت ها ی قد یمی در همه ز مینه ها ، نقش تعین کننده را دا رد، که ز نان ا فغا ن حق ا نتخا ب شوهررا ندا شته،و د رمعر ض خرید وفروش قرا رمیگر فته است  .

 خشونت علیه زنان افغانستان در تاریخ مناسبات اجتماعی گذشته ریشه  داشته  وقابل تأمل عمیق می باشد؛ که در اثر تداوم حاکمیت و مناسبات  قبیلوی- نه تنها کوچک ترین بار خشونت را از بالای زنان نکاسته، بلکه لایه های آنرا نیز هرچه بیشتر ضخیم تر نموده اند . گرچه در یک مدت  ز ما ن کوتاه ، ر و زنه ا مید ی برا ی آ زا د ی ز نا ن گشو ده شد ، تا زنان  بحیث ا نسا ن آ زا د، همراه بامردا ن د وشا د وش برا د را ن خو د، بحیث کارگر د رفا بر یکات ، معلم د رمکاتب و دانشگاه ها  ودا کتر در شفاخانه ها ، ا نجنیر در موسیسات تولیدی شامل کار  شو ند ،که  حتی بحیث شخصیت ها ی سیاسی طرا ز ا و ل کشوری ا خذ مو قعیت نما یند. این زما ن  محدود برا ی آ زا د سا ز ی ز نا ن ا ز قید خرا فا ت وجها لت وبرا ی آ موزش وپرورش وحصول آ گا هی، برا ی شنا خت حقو ق زن، بحیث ا نسا ن بود ا ما بزودی متوقف گردانیده شد.جنبش سو ا د آ مو زی بخاطرآشنائی با مدنیت و با سو ا د سا ختن زن و مر د بوده  است  ولی با د ریغ که این حنبش ترقی خوا ها نه برای نجات جامعه از بی سوادی را نیز سر کو ب کر د ند.

بعد از تاسیس جریان دموکراتیک خلق افغانستان در سال 3 4 13 – شمسی  و بعد از انشعاب آن در سال 1346 –شمسی بدو جناح خلقیها و پرچمیها –  سازمان دموکراتیک زنان  افغانستان تحت رهبری داکتر اناهیتا راتب زاد که در عین حال عضو دفتر سیاسی جناح پرچمهای حزب بودتاسیس گردید.

 هنگام که حزب فعالیت های مخفی سیاسی داشت این سازمان فعالیت هایموثیر ی در بخش های سواد آموزی و انسجام زنان و دختران جوان بخاطر سهمگیری و نقش زنان در جامعهکار های زیادی برای آزادی زنان از اسارت مرد سالاری انجام میدادند.هنگامیکه جناح پرچمی ها در زمان نظام سلطنتی و بعدا جمهوری محمدداود فعالیت مخفی ضد دولت های وقت را انجام میداد سازمان دموکراتیک زنان  افغانستان نیز موازی ودر کنار حزب در مرکز و ولایات کشور فعالیت داشت و در میان زنان کارمنددولت و معلمین زن و دختران  جوان در مکاتب و دانشگاه کابل کار سیاسی  برای جذب در سازمان زنان انجام میدادند بعد از آن زمینه شمولیت آنان را  در حزب فراهم می نمودند .

 درجنب شعبات مخفی حزب در شهر کابل و نواحی آن ودیگر شهر های کلان  و ولایات کشور شعبات سازمان زنان نیز ایجاد گردیده بود و هر زمانیکه حزب میخواست تظاهرات خیا با نی واعتراضات سازمان های صنفی را درشهر کابل و یا دیگر شهر های بزرگ و مراکز ولایات کشور انجام میداد سازمان زنان بحیث نهاد صنفی زنان کارگر و محصیلات  دانشگاه ها و دختران مکاتب را درین تظاهرات سیاسی و صنفی سازماندهی و اشتراک میدادند. سازمان زنان درآن هنگام جریان سواد آموزی زنان بیسواد را در دهات و شهر های بزرگ کشور بصورت داوطلبانه بوسیله اعضای خویش که متشکل از معلمین زن وکارمنددولتی و محصلین جوان دختر بودند به پیش میبردند همه این کار ها توسط کادر های ورزیده رهبری سازمان دموکراتیک زنان افغانستان به پیش برده میشد.

سازمان زنان کادرهای برجسته رهبری کننده  را از میان زنان  تحصیل یافته کشور تربیت سازمانی و سیاسی  نمودند. که شمار زیادی از زنان و دختران در شرایط اختفاء در سازمانهای مخفی حزب به مبارزه فعال می پرداختند. در میان ایشان شماری زیادی  از زنان ودختران قرار داشتندکه رابطهء  حزبی و سازمانی نداشتند و شماری از مادران  و زنان خانه  نیز به صفوف این مبارزان پیوستند. که این خود نشاهنده صلاحیت زنان در کار و مبارزه برابر با مردان شمرده میشد . اسمای زنان و دختران مبارز و از جان گسیخته که دراین مبارزه مرگ و زندگی فعالانه شرکت ورزیدند بطور نمونه به قرار ذیل تذکارمی یاید.  شفیقه رزمنده , جمیله پلوشه ,جمیله ناهید , نفیسه پیکارگر, نفس جهید, محبوبه کارمل , کریمه کشتمند ,  ثریا پرلیکا ,  بلقیس تابش, نجیبه هوتکی , نجیبه آرش , دلجان آرش-,کبراعلی, نسیمه غیاثی ,انیسه واحدی,  سیما کیهانی, مینا یوسفی-ظاهره دادمل,شهلا نجیمی,  فاضله دلزاده , باسره رویگر, نسیمه سنگین, سهیلا شیرزی,  فهیمه امیریار, کریمه آ صف , محبوبه ذهین,ایره سرخابی-, ساجده کاوش – مرضیه جهش –نسرین مفید – عزیزه پیوستون- تورپیکی ماه جان –نجیبه مجیدزاده- مستوره دهنشین –سهیلا خلیل  – گلجان کبیر- زینب غروال- مرغلری سرمند – تورپیکی کشتکار- ماری شهبال-خیریه جیلانی- کامله حبیب-نفیسه انگار –ملیحه صادقی –ملیحه سلام –پشتون تهذیب-جمیله اخلاص- رخشانه کریمزاده- داکترعایشه   – رحیمه مشخص – سهیلا کیانور- سهیلا ابوی- فوزیه نوری –  شفیقه کارمند – پروین هاشم منصور- گلغتی میهن پرست –ماهره حکیم- عالیه نثار – عالمه ضیاء و د یگرا ن بودند. زنان و مادران که در بالا تذکرداده شد . همه ایشان ار فعالین  و مبارزان بی باک و دلسوز- سازمان دموکراتیک زنان  افغانستان وبعد ا شورای زنان افغانستان بودند که در مقامات مختلف سازمانی و دولتی نقش ایفا ء نموده اند.

با به قدرت رسیدن حزب دموکراتیک خلق افغانستان در حاکمیت – سازمان دموکراتیک زنان افغانستان  رابنام شورای زنان افغانستان تغیر نام دادند که اکثریت فرزندان روشن ضمیر وطن که نیت، و اهداف دورنمایی شان اعمار جامعه مبتنی بر عدالت اجتماعی بود در یک زمان کوتاه ، با وصف مداخله آشکار مخالفین، از حمایت نیروهای ترقیخواه و ملی برخوردار بوده و به پیروزی های معینی درین ساحه نائل آمدند و این روند با شور و شوق جریان داشت که تشکیل چندین سازمان صنفی از جمله سازمان دموکراتیک جوانان اتحادیه های کارگری با بیشتر از دهها هزار عضو، کوپراتیفهای زراعتی، اتحادیه ژورنالیستان، اتحادیه هنرمندان، اتحادیه نویسنده گان، شورای اسلامی و جرگه های قبایل و کوچیها – شورای مرکزی ملیت هزاره و سازمان دموکراتیک زنان  افغانستان و غیره  فراهم و میسر گردیده بود.و زنانیکه در تشکیلات اداری دولت جمهوری دموکراتیک افغانستان تحت رهبری ببرک کارمل دارای موقف و مقام عالی دولتی بودند ذیلا نام گرفته میشوند :-  داکتراناهیتا راتب زاد وزیر تعلیم وتربیه . ثریا پرلیکا سکرترجنرال افغانی سره میاشت و عضو شورای انقلابی ج. د. ا . – محبوبه  کارمل رئیس پروریشگا ه وطن – کریمه کشتمند ریس کودکستانها – فتانه نجیب مدیر مکتب صلح.- داکترعایشه ریس شفاخانه زایشگاه کابل – نفیسه پیکارگرمعاون ریس اتحادیه های صنفی افغانستان –شفیقه رزمنده معاون و بعدا ریس شورای سراسری زنان – نفس جهید ریس شورای ولایتی زنان ولایت بدخشان- نسیمه غیا ثی معاون کمیته حزبی شهر کابل- جمیله پلوشه عضو کمیته مرکزی حزب و ریس شعبه تبلیغ کمیته مرکزی حزب – د . خ . ا .  و در هنگام حکومت جمهوری افغانستان برهبری داکتر نجیب الله :- شفیقه رزمنده شورای سراسری زنان افغانستان و بعد ازآن نفس جهید  به صفت رئیس شورا زنان افغانستان  تعین گردید.

 داکتر معصومه عصمتی وردک وزیر تعلیم وتربیه و صالحه فاروق اعتمادی وزیرمشاور  در امور زنان و بعدا ریس شورای زنان افغانستان. مختصر اینکه در زمان حاکمیت حزب دموکراتیک خلق افغانستان کارموثیر برای تامین حقوق زنان در ابعاد فرهنگی – اجتماعی و سیاسی به نفع زنان کشور از طرف حکومت های وقت برداشته شده بود. وزمینه تقرر و جابجائی زنان تحصیل یافته در ادارات دولتی ملکی به مقامات عالی میسر و هم چنان – بحیث استاد  و معلم در وزارت های تعلیم وتربیه و تحصیلات عالی در وزارت های دفاع – داخله و امنیت دولتی- اطلاعات و فرهنگ . موسیسات بانکی کشور از طریق سازمان زنان پشنهادات ارایه و از میان کتلهء وسیع از زنان متخصیص و رهبری کننده در دستگاه دولتی مقرر شده بودند که بطور شایسته برابربا مردان وظایف شان را به پیش می بردند. شورای زنان افغانستان به خاطر تامین  حقوق وآشنائی زنان از طریق  تدویرکنفرانس ها و سمینارها و تدویر کورس های سواد آموزی برای با سواد نمود زنان فاقد سواد کاریابی و ایجاد شغل برای زنان تحصیل کرده در موسیسات دولتی و شخصی.-که بیشترین کمیت و تعداد از زنان تحصیل یافته و کادر های برجسته سازمان زنان در بخش های فرهنگی و اجتماعی مصروف کار و مبارزه حق طلبانه خویش بودندفعالیت خستگی نا پذیری را انجام میداده است . حزب وحدت اسلامی تحت رهبری شهید مزاری به  تعداد ده تن  از زنان کشور را به عنوان اعضای شواي مركزي اين حزب بر گزيد وزنان رسما در مركز تصميم گيري حزب راه پیدا نمود ودر امور سياسي ، فرهنگي ، وحتي نظامي داراي طرح وبرنامه ونظر بودند، در انتخابات وتعيينات سالانه حزب رأي مي دادند ورأي مي گيرفتند ، ، وبحسب صلاحيت وشايستگي واستعداد شان در تمام كميته هاي دهگانه حزب مشغول فعّاليت گردیده  و «كميتة امور زنان وكميسيونهاوبخشهاي مربوطه» منحصرا توسط خانمها اداره مي شدند .

زنان در حزب وحدت اسلامي افغانستان ، هويت سياسي ، اجتماعي وفرهنگي خود را بدست آورده بود وبطور فعال در صحنه های سیاسی و اجتماعی  حضور مي يافتند.   حضرت آيت الله العظمي محقق كابلي یگانه شخصیت با صلاحیت مذهبی و دینی نيز به عنوانيك مرجع تقلید مذهبی  ديني اهل تشیع افغانستان  از حقوق سياسي واجتماعي زنان مجدانه دفاع نموده  و مي فر مايد : « زن به عنوان نيمي از پيكر جامعة اسلامي است بايد درتمام تحوّلات سياسي، اجتماعي وفرهنگي حضور داشته واز مظالم وستمگريهاي دشمنان اسلام نسبت به زنان دفاع نمايند ، يقينا زنان و خواهران نيز بخوبي مي دانند كه هيچ كس دلسوز تر درمسائل مربوط به زنان ازخود شان نخواهد بود  . اما در دوران حاكميت ظالمانه و متحجرانهء طالبان ، زن وضعيت بسيار اسفبارو وحشتناكي پيدا مي كند ودقيقا به همان وضعيت عصر جاهليت قبل از اسلام برمي گردد . ، زنان کشوردر زندان هاي به نام خانه ها محبوس گردیدند .  وبه قول خانم بينينو، با قدرت گرفتن طالبان درافغانستان زنان افغانستان هرآنچه راطي 20سال اخير بدست آورده بودند طي 24 ساعت ازدست دادند .

 طالبان هرمنطقه اي را كه اشغال نمودند اولين كاري راكه بنام اجراي شريعت كردند ، زنان را به بند كشيدند وبه آنها دستور دادند كه از خانه ها خارج نشوند وسركار شان حاضر نگردند واگر احيانا با عذر موجّه شرعي ازخانه بيرون مي روند بايد با پوشش كامل ( پوشاندن سروصورت وبدن وپاها ) آنهم با همراهي يكي از محارم شان باشند و حجاب شرعي را بطور اجباري براي زنان تعيين كردند ، وهمينطور از رانندگا ن موترها  خواستند كه از سوار كردن زناني كه بامحارم شان همراه نباشند جدا خود داري نمايند ، وحتي شنيدن صداي پاي زن را براي مرد نامحرم حرام شمردند ودرصورت عدم رعايت اين دستورات ، متخلّف را درملأ عام شلاّق زدند . در مناطق تحت كنترل طالبان مخصوصا كابل ومزار شريف تعداد زيادي از زنان بخاطر رعايت نكردن دستورات طالبان بخصوص زنان بي سرپرستي كه چاره اي نداشتند جز اينكه جهت يافتن قوت لايموت براي يتيمان شان ازخانه ها بيرون روند ، در ملأعام مورد ضرب وشتم وهتك حرمت قرار گرفتند ودر مواردي مادراني را درپيش چشمان اشكبار ووحشت زده كودكان خرد سال شان به ركبار شلا ق بستند که دل هر سنگدلي را آتش می زدند .   طالبان همان عقائید وفرهنگ منحط قرون وسطايي قبيله اي شان را به نام شريعت اسلامي در تمام موارد بخصوص در باره زنان اجرا مي كردند .

 وبراساس همان برداشت انحرافي شان فتوي دادند كه تحصيل زنان از نظراسلام جايز نيست و مكاتب دخترانه وآموزشگاههاومؤسسات ومراكز زنانه را مسدود نموده مي گويند : درس خواندن دختران تاسن  9سالگي مجاز است . طالبان نه تنها دشمن زنان بلکه دشمن انسان و انسانیت اند طالبان نمیدا نند که ا طفا ل محبت را، ا ز دا ما ن ما در فرا میگیرند و زن ا سا س تشکل جوا مع بشری ا ست زن ما د ر ، خوا هر ، وهمسرا ست ، زن ما د رپیغمبرا ن ، ما د رفیلسوفا ن ، ما د ر خرد مندا ن ، ما درقهرما نا ن و پهلوا نا ن ا ست،  ز ن قلب نا زک و مهربا ن دا رد، چشما ن زن به ما نند چشمه ء شفا بخش ا زآ ب پرا ست ، بمجرد تپش د لها ا ز درد آ لا م رو ز گا را ن ، قطرا ت آ ب چشمانش برا ی خا مو ش سا ختن شعله ها ی ، یأ س و نا ا مید ی ، جاری میگرددو به صبر و شکیبا یی زنان ستم دیده   افزوده میشوند . یکی ا ز و ظا یف ا سا سی و بنیا د ی جنبش طرفدار برابری حقوق زنان بامردان د را فغا نستا ن، د فا ع ا ز مو قف زن ا ز جمله مبا رزه بر ضد ستم د ر کشور خوا هد بو د .

د ر ا فغا نستا ن ، قبلا  کلمه ها ی تجا و زجنسی به نا مو س مرد م ، دزد ی ا طفا ل و تجا رت د خترا ن به کشورها ی حو زه خلیج ، ا صطلا حا تی بو د کا ملآ بیگا نه و شرم آ و ر و در زمان کنونی نه تنها آمار خشونت و جنایات ضد انسانی علیه زنان و کودکان خردسال افزایش چشمگیر نموده  است  . بر اساس حاکمیت سنت های خرافاتی درجامعه جنایات که بالای زنان و دختران خاصتا در روستاهای دوردست کشور صورت می گیرند؛  نهادهای حقوقی و مدنی بدان دست رسی نداشته و نزد مقامات دولتی پنهان می مانند. تضاد های قومی، مذهبی، جدا افتاده گیهای اتنیکی، وهویت چند پارچه قومی ازجمله معضلات پیچیده ای است که باید برای حل این معضلات گزینه ها و راهکارهای منطقی فراهم گردد.برای جلوگیری از خشونت و جنایات ضد انسانی که همه روزه در حق زنان، دختران جوان و اطفال خردسال رخ می  دهند، باید دولت افغانستان و تمامی دستگاههای مجری قانون بایستی در برخورد قانونی و رسیدگی جدی به جرایمی از این گونه به طور قاطع و سریع عمل نمایند. و خانواده‌ها باید به نیازهای عاطفی و شخصیتی فرزندان‌شان توجه و رسیدگی داشته باشند تا با چشم باز و گوشهای پر و اشباع شده از محبتهای پدرانه و مادرانه در اجتماع حضور پیدا کنند. اگر یک خانم مسلمان تحصیل کند داکتر ؛ معلم ؛ قاضی شود و یا دیگروظایف در جا معه را فرا گیرد؛ دیگر خا نم های مسلمان راحت تر به آنها مراجعه میکنند و حل مشکل مینمایند( مخصو صا در مسایل نسایی) تا اینکه به یک مرد مراجعه کنند.

 در همه کشور های اسلامی خا نم ها  تحصیل و وظایف دولتی  دارند که کشورهای ایران و پا کستان را میتوان نمونه قرار داد   اکنون این اهداف مقدس و پاک برای اعمار یک جامعه بدون استبدادافغانستان برای اتحاد و تشکل همه نیروهای طرفدار دموکراسی بخاطر ساختمان جامعه دموکراتیک، آزاد و مستقل و تأمین عدالت اجتماعی میسر شدنی میباشد .

رویکرد ها   :-    -سایت کاتب هزاره زیرعنوان هشت مارچ و دشمنان زن نو شته نذیر ظفر . سایت  مشعل  زیرعنوان  هشتم ما رچ رو ز بین ا لملی ز ن ا ست نویسنده :-  خوشه چين.   -سایت کاتب هزاره زیرعنوان    « زن يا در خانه يا در گور» نویسنده :-   محمد علي برهاني شهرستاني- یا دداشت های شخصی صاحب این قلم . 29 – ماه –مارچ – سال – 2009 – میلادی.  

ما در دوران چرخش جدیدی از سیاست های جهانی قرار گرفته ایم. پیام که آقای اوباما رئیس جمهور ایالات متحده امریکا به مناسبت عید نوروز سال ۱۳۸۸ خورشیدی به ملت ……….

ورهبران جمهوری اسلامی ایران صادر نمود،گام نوی در گشایش همگرایی زیرنام ” انسانیت مشترک ” بود. در این پیام آقای اوباما به تمدن کهن وتاریخی ایران زمین اشاره کرده و شکوهندگی این مدنیت را ستود. این پیام از هر زاویه ای که بررسی شود بسیار سنجشگرانه، دقیق و آشتی جویانه بود.اینکه رهبران جمهوری اسلامی ایران آنرا چگونه دریافتند وتعبیر وتفسیر کردند، به آن کاری نداریم. کشور ما افغانستان نیز، یکی از نقاط مهم وداغی در سیاست های جهانی شمرده میشود.

 استراتژی جدید امریکا ودر مجموع کشور های غربی،آرام ، آرام در بستر های متشنج کشور راهش را بازمیکند. یکی از این راهکارهای بسیار مهم تغییر خط جغرافیایی اکمالات لوژستیکی ناتواز مسیر پاکستان می باشد. از مدتی بدینسو مذاکرات جدی ناتو با روسیه وکشور های آسیای میانه آغاز گردیده تا ناتو از مسیر این کشور ها اکمالات نظامی ولوژستیکی شان را به افغانستان انجام بدهند. مسیر این اکمالات که اکنون متعلق به پاکستان می باشد، نه تنها مصوئنیت ندارد، بلکه هزینه افشا نشده باج دهی به طالبان، خیلی سنگین وزیانبار است. علاوه برآنکه شبیخون های طالبان بر کاروان های تسلیحاتی و لوژستیکی ناتو، توان رزمی آنها را افزایش میدهد. اگر مجموعه این خسارات محاسبه گردد، زیان این راه مواصلاتی کوتاه بحری به مراتب بیشتر از عبور این کاروان ها از مسیر طولانی آسیای میانه به افغانستان می باشد. 

  در افغانستان التهاب انتخابات ریاست جمهوری به خصوص پس از اعلام تاریخ انتخابات واعلام تاریخ ثبت نامزدهای انتخاباتی، روتاروز بالا می گیرد. کشور های که در افغانستان حضور نظامی وسیاسی دارند، به یقین که این انتخابات را بسیار مهم ارزیابی میکنند و به دقت ناظر فعالیت های انتخاباتی خواهندبود. در انتخابات قبلی، تیم آقای کرزی در یک دوران آزمون قرار داشت. هنوز در مورد کار وفعالیت آقای کرزی ودولت تحت رهبریش، تجربه لازم وجود نداشت. یعنی فضای هفت سال قبل با فضای کنونی را در یک چرخش بسیار بالا، متفاوت باید ارزیابی نمود.این فضا با ان فضا فرق دارد. در آن فضای که آقای کرزی را انتخاب کردند، طالبان منفعل بودند.

 اما دراین هفت سال، طالبان به یک چالش بزرگ در افغانستان تبدیل گردید. چالشی که  آقای خلیلزاد در مصاحبه چند روز قبل خویش گفت که افغانستان در گیر یک بحران تباه کن قرار دارد. اگر یک رهبری جدید وسالم در افغانستان روی کار نیاید، شاید غربی ها کمک هایش را به افغانستان قطع نمایند. این سخنان یک سیاستمدار امریکایی افغانی الاصل را چگونه باید تعبیر کرد؟ حتی تفسیری هم نیازدارد چون حرف ها بسیار شفاف وصریح است. اما در حاشیه این حرف ها آیا نمیتوان به روشنی تمایل کشور های غربی ودر راس آن ایالات متحده امریکا را نسبت به تغییر رهبری در افغانستان به تماشا نشست ؟ این تقلای آقای کرزی را در این اواخر همه شاهد بودیم که سخت پابندی خود را نسبت به گشایش مذاکره با طالبان نشان داد وحتی به این هم پرداخت که هرگاه سخنان او به کرسی ننشیند، غربی ها میتوانند اورا از کرسی براندازند.در حالیکه این هم از نیشخند های تاریخ است که جناب رئیس جمهور فراموش میکند که او در راس دولتی قرار گرفت که قبل بر آن در راس این دولت، طالبان بود که با شلاق تعصب مذهبی وقومی حکومت میکردند. اما اگر قرار باشد که طالبان به راحتی در کنار آقای کرزی شریک قدرت شوند ، پس این همه جنگ ولشکرکشی واین همه جبهه گیری جامعه بین المللی در برابر تروریسم طالبی بی معنا نمیشود؟

 این رنگ باختگی سیاسی آیا آن استدلالهای تروریسم بین المللی را ، از اوج به زیر نمیکشد ؟ دیگر اینکه از قضای روزگار وتقدیر نا میمون آقای کرزی، هربار که او دعوت از طالبان را به میان کشید، طالبان با عملیات انتحاری جناب شان را پاسخ دادند. چنانچه آخرین پاسخ به دعوت آقای کرزی در جلو ارگش، ودردرون وازرت خانه هایش، دهها انسان بی گناه را قربانی گرفت. ازدید تجربه های گذشته ، عزم جهانی باید در جهت سر کوبی طالبان خواهند بود نه راه آشتی ومذاکره. چون طالبان مانند هرپدیده ای جدید، با فرهنگ مذاکره هم  بیگانه اند. 

 در این فضای که حرف از تغییر استراتژی های بین المللی در میان است،  انتخابات امسال برای جامعه هزاره، از اهمیت بسیار بزرگی برخوردار می باشد.باوجود که از لحاظ زمانی برای نامزد های انتخاباتی فرصت بسیار اندک باقی مانده است. اما جامعه هزاره که پیشگام ترین محرومان تاریخ افغانستان شمرده میشود، نباید این فرصت را از دست بدهد. بدون آنکه نگاه به چشم و ابروی دیگران داشته باشد، خود باید بطور مستقل وارد عرصه انتخابات شود. چنانچه در انتخابات قبلی این سنت نابهینه را که :” هزاره نباید خود را کاندید ریاست جمهوری نماید” توسط جناب استاد محقق درهم شکست. استاد محقق در واقع تابو شکنی تاریخی نمود و خط جدیدی را ترسیم کرد که میتوان آنرا بستر برای شکست ” خود حقیر بینی “ تعبیر کرد. چون با این انتخاب برتمام یاوه بافی های ” خود بزرگ بین ها” مهر ابطال کوبید. اکنون که مادر دور دوم از انتخابات سراسری در کشور قرار داریم، نگذاریم تا این خط جدید تاریخی در غبار از تردیدها وشک ها محو گردد. باید این مسیر تازه را ادامه داد.زیراتداوم این خط ، تدوام فریاد یک جامعه است.تداوم صدای هزارن انسان است که در منگنه استبداد شلاق خوردند ، توهین شدند وسرانجام نابود گردیدند. ادامه این مسیر در واقع تداوم راه است که بزرگمردی چون بابه مزاری جانش را در این راه گذاشت. حال که برای فرزندان مزاری فضا وهوای مبارزه مسالمت آمیز ومنطقی مساعد گردیده است به نحو شایسته ای باید از ان سود جوید. شاید برخی ها بدین باور باشند که ما نباید خود را بطور مستقل کاندید نماییم و رای خود را در اختیار کسی دیگری قرار دهیم که از تباردیگری سر بر آورده است. این مسئله چند اشکال دارد: اول اینکه تمام احاد جامعه که واجد رای دهی اند بطور همگانی امکان اجماع واحد ندارند. دوم اینکه هنوز هیچ کسی حدس زده نمیتواند که در انتخابات کدام شخص برنده میشود.آقایان کرزی، خلیلزاد ، جلالی ، احمدزی ، احدی ویا کسی دیگری ؟

 هنوز هیچ علایمی روشنی از پیروزی هیچ کدام از این افراد به مشاهده نمیرسد. سوم اینکه وقتی علایم پیروزی شخص مورد نظر مشخص نباشد،چگونه میتوان برای مشارکت دهی سیاسی جامعه، چانه زنی نمود و جایگاه نماینده های جامعه رادر بدنه قدرت مشخص ساخت. چهارم اگر قبل بر آن، این چانه زنی  مشخص گردد، امکاناتی وجود دارد که آن شخص در جایگاه رئیس جمهوری قرار نگیرد، طبیعی است که فرد دیگری که به ریاست جمهوری میرسد به آن مشخصه ها بها نخواهد داد. پنجم، علاوه بر رای مردم، نیت جامعه بین المللی در مورد کاندید مورد نظر شان بی تاثیر نمی باشد. هنوز کسی نمیداند که کاندید مورد نظر جامعه بین المللی کی خواهد بود ؟ اگر این پرسش ها به دقت شکافته شود، مصداق برای این سخن است که : ” نقد را بگیر ودست از آن نسیه بردار” اما کاندید مستقل جامعه، در هیچ یک از این موارد دچار مشکل نمی شود. احاد جامعه از سراسر هزاره جات ، کابل، مزار ، بغلان ، هرات وشهر های دیگر در یک اجماع واحد ، رای خودرا به کاندید مستقل جامعه میدهند. به یقین که میزان رای دهی این دوره بیش از دوران نخست انتخابات ریاست جمهوری خواهند بود. دلایلی زیاد ی بر این مشارکت گسترده وجود دارد، که امیتاز بسیارمحکمی به کاندید مستقل جامعه میدهد.   اگر جامعه هزاره نتواند کاندید مستقل خودرا تا تاریخ ۵ ثور سال روان، معرفی کند، از دیداین قلم دچار یک غفلت خواهیم شد. شاید یکی از جدی ترین کوشش ها همین باشد که این جامعه کاندید مستقل خود را وارد عرصه انتخاباتی نسازد. اما اگر چنین واقع شود همان فردای انتخابات این غفلت چهره خواهد گشود ودریغ وتاسف هم در ان زمان سودی نخواهد داشت. کاندید مستقل جامعه که بدون شک از رای بسیار بالایی برخوردار خواهد گردید، پس از وارد شدن در کار وزار انتخاباتی،نشانه های از رئیس جمهور آینده علامت خواهد یافت. کاندید مستقل جامعه  با توجه به وزنه واعتبار منبعث ازآ رای مردم، به سادگی میتواند که برای مشارکت دهی جامعه اش در قدرت ـ نه به شیوه نمادین چندوزیر در وزارت خانه های منفعل ـ بلکه در تمام بدنه ای دولت طبق شعاع وجودی جامعه اش، با رئیس جمهور آینده وارد گفتگو ، بحث وتفاهم شود.این گفتگو به خاطر اثر گذار است که کاندید مستقل از پشتوانه نیرومند مردمش برخوردار بوده و به  نمایندگی صد ها هزار انسان حرف میزند و خواست برحق شان را مطرح میکند. اما فراموش نشود که اگر کاندید مستقل در انتخابات ریاست جمهوری مطرح نشود، دیگر جامعه را نمیتوان هدایت کرد که در یک اجماع واحد به فلان کاندید ریاست جمهوری از فلان تبار رای بدهند. چون آن وقت هر فرد واجد رای دهی ، خودش فیصله میکند که به کی رای بدهد وبه کی رای ندهد. هیچ یک از رهبران جامعه نمیتواند که به گونه یک اجماع واحد، مردم راهماهنگ سازد، تابه فلان کسی که شاید در آینده رئیس جمهور شود، رای بدهند. این تصور هم درست نخواهد بود که ما کاندید مستقل نمیدهیم و برای وارد نمودن فشار به خاطر تامین خواسته های مان،حضور جمعی خودرامطرح می نماییم.

 این هم چند اشکال دارد: 

  اول این جمع آمد از احزاب وگروهها آغاز میشود. تجربه نشان داده که تجمع این احزاب وسازمان هاروی یک پروگرام مشترک خیلی دشوار و حتی ناممکن می باشد. چون هنوز فرهنگ همدیگرپذیری ( تلورانس ) در درون این احزاب ونهاد ها ، نهادینه نشده است. دوم به فرض که این احزاب وگروهها با عبور از هفتخوان رستم، توانست روی یک پروگرام واحد به نتیجه برسند، آیا این احزاب وگروهها از ان اعتبار واعتماد مردمی برخوردار اند که بتواننددر اجماع وهم نظری جامعه نقش بازی کنند ؟

 فکر میکنم که هنوز از این اعتماد بسیار فاصله دارند. سوم اینکه این احزاب وگروهها بنا برخاستگاه وجایگاه شان در جامعه، روی یک کاندید واحد از تبار دیگربه نتیجه رسیده نمیتوانند. اما کاندید مستقل مربوط به جامعه هزاره،در فراسوی همه این اختلافات وسلیقه های متفاوت قرار می گیرد. وخود اگر با اراده ومحکم وارد کارو زار انتخاباتی شود، به یک محور اجماع مردم تبدیل میشود ومردم با حلقه زدون به دور وی، نقش اورا در کل کشور برجسته می سازد.   اینجا بحث روی این نیست، که ما سلیقه خوش آمدن وخوش نیامدن های خود را مطرح نماییم. مااز طریق یک کاندید مستقل در واقع صدای جامعه محروم خودرا بلند میکنیم واین صدا هنگامی بلند تر وشنواتر میشود که جامعه را برای این امر واحد به گروهها، مناطق، محلات وسازمانهای با سلیقه های متفاوت، تقسیم نکنیم.و این مامول تاریخی وقتی براورده میشود که همه روحانیون، روشنفکران ، آگاهان سیاسی، فرهنگیان ، احزاب وسازمانهای وکل جامعه با یک همگرایی و همدلی کاندید مستقل خود را حمایت نمایند. در حالیکه ما چنین کاندیدی که هم از پایگاه اجتماعی برخورداراست وهم از اعتبار بین المللی وهم با قواعد چانه زنی های سیاسی آشنایی دارد وهم جسارت وارد شدن در عرصه مبارزات انتخاباتی دارا میباشد ویک تجربه موفق انتخاباتی را هم از سر گذشتانده است، در میان خود داریم واین شخصیت به جز از جناب استاد محقق فعلآ در وجود کسی دیگری سراغ شده نمیتواند. برای اینکه ابهامی پیش نیاید، بلافاصله باید بگویم که نویسنده این سطور حتی برای یکبار هم با استاد محقق سخن نگفته است ومعرفتی هم با ایشان ندارد. ولی از دید من، مصلحت جامعه آنهم مطرح شدن یک جامعه در عرصه سیاست افغانستان، بالاتر از شناخت ومعرفت های شخصی می باشد و باید به این مصلحت هاتن در داد وارج گذاشت. این را بخاطر گفتم که در میان ما متاسفانه یک سنت ناباب رواج یافته است تا سخن از یک شخصیت بر زبان آری،  تهمت بارانت می کنند ومهر وابستگی را به پیشانی ات می کوبند.  آخر اینکه نسل بیدار ما اگر کاندید مستقل جامعه راپذیرا میشوند، بایدبه زودی زود توافق جناب استاد محقق راحاصل نمایند. چون ما فرصت بسیار اندکی پیش رو داریم

 اماخذ: سايت جمهوری سکوت

http://www.urozgan.org/