Suomen afganistanilaisten järjestö ry

 

زمانیکه رای دهندگان برگه رای خودرا می نوشت ودر

صندوق می انداخت برچه اساس ومعیار فرد موردنظر

خودرا انتخاب می کردند؟

 

دومین انتخابات ریاست جمهوری افغانستان برگزار گردید واغاز تجربه ای مردم ما برای مشق دموکراسی میباشد هرچند انتخابات درکشوری

 چون افغانستان خالی از ضعف واشکال نبوده ونیست.

ولی نفس پروسه انتخابات یک گام مثبت است.سوال اینجاست که دراین لیست چهل دونفره ایکه داوطلب ریاست جمهوری بودند کدام یک

 از انها می توانستند کشتی توفان زده کشوررابه سرمنزل مقصود برسانند؟

 

آیادراین بین؛ فردی جامع وباصلاحیت وجود داشت که جامعه پیچیده وبحران زده مارا از این وضعیت بیرون اورد؟

 انهاییکه دارای توانایی ولیاقت های نسبی بودند آیا توانستند برنامه های خودرا برای مردم باز گو کنند؟

آیاشرایط ، زمینه ها ومعیارهای انتخاباتی برای انتخاب شدن و انتخاب کردن درکشور فراهم شده است؟

آیا زمانیکه رای دهندگان برگه رای خودرا می نوشت ودرصندوق می انداخت برچه اساس ومعیار فرد موردنظرخودرا انتخاب می کردند؟

ملاک ومعیارمردم ؛ طرح وبرنامه های کاندیدا بوده ویا توانمندی شخصیتی او ویا…….. ؟

ایادربین داوطلبان کاندیدای ریاست جمهوری کسی بوده که می توانسته محوروحدت ملی قراربگیرد ؟

آیادراین هفت سال گذشته بستری فراهم بوده که نخبگان مردم شناسایی گردد ومردم انها را بشناسند؟

وآیا نخبگان جامعه توانسته اند طرح جامع وقوی خود را برای نجات کشور ارائه کنند؟

درجامعه استبدادزده ما؛ درگذشته هاتصمیم گیرنده امیر،خان،قوماندان و……بوده ازآن جامعه چه انتظار می توان داشت؟

درجامعه ایکه بذرشک وتردید پاشانیده شده است و با شک تردید ها چگونه انتخاب کنند وچگونه انتخاب شوند؟

تاریخ گذشته کشور دراثرزیاده خواهی ها وانحصار طلبی ها طوری رقم خورده است که دیوار بی اعتمادی درذهن ها ترسیم شده و

اعتمادسازی هم نیاز به زمان،صداقت وعدالت دارد؛وتا اکنون آیاازطرف طبقه حاکم وجریانهای موثردیگر قدمی برداشته شده است؟

 آیا درطول هفت سال گذشته در جهت اعتمادسازی کدام گامی برداشته شد ؟

دراین روزها که به تدریج نتایج انتخابات اعلام میگردد سه نفرکاندید بیشترین آرا را به خود اختصاص داده اند:-

1-اقای حامد کرزی . 2-آقای دکترعبدالله . 3- آقای دکتررمضان بشردوست .به ترتیب کاندیدان پیش تاز هستند.

نتایج انتخابات تا حال تقریبا   90   درصد   ان اعلام شده است اگرتقلب ها را خیلی گسترده فرض نکنیم و همین نتایج را بطور نسبی بپذیریم:

آقای کرزی دربیست ولایت : 1- وردک 2-پکتیکا 3- پکتیا 4- خوست 5- ننگرهار 6- کنرها 7- لغمان 8- فراه 9- نیمروز 10-هلمند

11- قندهار 12- زابل 13- ارزگان – 14 –لوگر 15- هرات 16-سرپل 17- جوزجان 18-فاریاب 19- کابل 20-بامیان؛

 و آقای دکترعبدالله در دوزاده ولایت:

1-پروان 2-پنجشیر3- کاپیسا 4-بدخشان 5-قندوز 6-بلخ 7- سمنگان 8- بغلان 9- غور 10-تخار 11-بادغیس 12- نورستان؛

 وآقای رمضان بشردوست در دولایت : 1- دایکندی 2- غزنی صدرنشین هستند.

اما بیست ولایت که آقای کرزی صدر نشین است سه ولایت جوزجان ،فاریاب وسرپل قابل دقت تامل است مثلا بازهم مانند دوره قبل اگر

جنرال دوستم کاندید می بود ودراین دوره هم ازکرزی حمایت نمی کردآیا بازهم جناب کرزی دران سه ولایت صدرنشین می گردید؟

به همین ترتیب اگر بشردوست کاندید نمی بود دردو ولایت دایکندی وغزنی؛ تیم کرزی در صدر قرار می داشت به همین ترتیب اگر

 اسماعیل خان از کرزی حمایت نمی کرد دکتر عبدالله در هرات صدرنشین می بود.

 به همین منوال اگر (آقایان خلیلی ومحقق و….) از کرزی حمایت نمیکردند کرزی در ولایات بامیان ،دایکندی ،غزنی،میدان وردک،

غور و…..ازبخت کمتری برخوردارمی بود.

به همین منوال اگرجنرال فهیم متحد کرزی نمی گردید آقای کرزی در ولایات پنچشیر ؛کاپیسا؛پروان و بدخشان نفر دوم نمی شد.

 به همین شکل اگرجنرال دوستم وجنرال فهیم وآقایان (خلیلی ومحقق) حامی کرزی در انتخابات نمی شدند کرزی در ولایات بغلان

،تخار،قندوز؛سمنگان،بلخ وبادغیس در مقام دوم قرار نمیگرفت.نتایج انتخابات سوالهای زیادی را درذهن خلق می نماید معیار رای دادنها چه بوده؟

 آیا بحث شایسته سالاری مطرح بوده ؟

 درمیان این سه نفرداوطلب کرسی ریاست جمهوری از حرکات بشردوست چنین معلوم می شد که او باور به عمل فراقومی و فراجناحی دارد

 وهمیشه شعارش راهم داده است.

 اماچرا اقوام دیگر به او اعتماد نسبی نکردند؟

 و مشکل کاردرکجاست؟

 آیا رای دهنده جنوبی ؛ مشرقی و…….  به ضعفهای مدیریتی و…….. بشردوست توجه داشتند یا که گپ دیگری درذهن خود داشتند

؟بعضی دوستان از بشردوست گلایه مند هستند که بعد ازانتخابات درمیزگردتلویزیون طلوع به صراحت گفت

: که هرکس به خاطرهزاره بودن به او رای داده است به افغانستان خیانت کرده است.

چقدرباورهای او به ترکیب اجتماعی وبافت قومی افغانستان مطابقت دارد؟ایاجناب بشردوست روی این نکته (بافت اجتماعی وقومی کشور) مکث نموده است؟

 بااندکی دقت به جمله اش برمیگردیم که مفهوم اش این می شود: که هرکس به خاطرهزاره بودن به وی رای نداده است به افغانستان خیانت کرده است !!!

جمله ایکه جناب اقای بشردوست گفته است آیا هضم کردنش برای یک رای دهنده هزاره ساده به نظرمیرسد؟

مردم به اوصادقانه رای دادند؛ آیالازم بود که اینگونه مورد بی مهری قرار بگیرند؟

بااندک دقت به متد بشردوست بنگرید او دست دوستی و برادری بسوی اقوام دراز کرد تا دیواربی اعتمادی که سالهاست

دراین کشوراستوارشده است فروریزد وآیا به به پیام اوپاسخ مثبت داده شد؟

باآنهمه شعارهاییکه بشردوست داد حد اقل 30 درصدارا انتخابات را به خود اختصاص می داد درحالیکه می بینیم اگر رای 

 ولایات دایکندی ؛غزنی ؛بامیان ؛ وردک ؛کابل ؛سمنگان ،بلخ ؛جوزجان ؛سرپل؛هرات ؛ارزگان وغور و…….. نبود تمام رای

او به یک درصدهم نمی رسید دراین ولایات هم معلوم ومشخص است که کی ها به ایشان رای داده اند.

آیا بشردوست حاضراست که بگویدآنانکه بخاطر هزاره بودن به وی رای نداده است بازهم به افغانستان خیانت کرده اند؟

یااینکه فقط همان  که خودش گفته است هرکس بخاطرهزاره بودن به او رای داده است به افغانستان خیانت کرده است!

 اصل فورمول که ارائه می کند درست وایده آل به نظر میرسد ولی کاربردش یکطرفه است. 

آیا می تواندبگوید که کی ها در اعماردیوار بی اعتمادی نقش داشته اند؟

وکی ها حاکمیت و……..داشته اند ؟

 واضح روشن است امرا ؛حاکمان وانحصارطلبان  در ساختن دیواربی اعتمادی نقش کلیدی واساسی داشته اند.برهمین اساس

 وعلت است که هزاره هابه بشردوست رای دادند زیرایکه نتوانستند به دیگران اعتماد کنند چون دیگران امتحان خوب نداده بودند.

و بر همان مبنا رای شان به بشردوست تعلق گرفت.

آیا  جواب ایشان در جامعه کثیرالقومی ما درخورشان است؟

آیااقایان دکترعبدالله؛کرزی؛اشرف غنی احمد زی هم به رای دهدگان خود همین جواب را خواهند داد؟

 

 و آیا این حرف جفای دیگر با زبان دیگر براین ایل ستم دیده نیست؟

 بقول یکی از نویسندگان هموطن ما: انتخاب میان خوب وبد یا خوب وخوبتر نیست. یعنی در فقدان یک خوب قرعه فال به نام نامی……. زده شد.

نکته قابل دقت اینست که انگیزه رای دهندگان را هم در نظرداشته باشیم انگیزه رادهندگان هلمندی ، زابلی، قندهاری ، خوستی و……پروانی

،کاپیسایی با انگیزه رای دهنده یکاولنگی ، بهسودی ، ناهوری و……فرق دارد رای دهنده بهسودی به بشردوست رای داده است که دیگر

 پدیده بنام کوچی دیگر انهارا مورد آزار قرار ندهند؛ انگیزه رای دهنده یکاولنگی وبامیانی ولعلی و….آنست که سرک وعده شده کابل؛ بامیان

 و هرات به بهانه های مختلف به تاخیرنیافتد .

انها به این انگیزه به بشردوست رای داده اند که شاید درد رنج اورا خوبتر وبهتر درک می کند و درد رنج شان کاهش پیدا نماید بازسازی

 وانکشاف متوازن درمناطق شان اعمال گردد دیگرسرکهای بامیان گاه گل نمادین نگردد.

 نه اینکه جناب بشردوست شبیه اسکلت انها را دارد به اسکلت ایشان رای داده باشند اگرمردم به قیافه و اسکلت رای داده باشند حق با

بشردوست است که امروز چنین حرفی را بزند.

اینکه چرا بشردوست در جنوبی؛مشرقی ؛شمالی و…….از اقبال بالا برخوردار نبود؛درحالیکه او سابقه منفی نداشته وندارد؛ بیست سال

 در فرانسه مشغول تحصیل بوده یک فرد متخصص ودرس خوانده است اورنج یک بچه هزاره را بارنج یک بچه پشتون جنوبی مشترک

می داند؛علیرغم اینها بازهم به او کسی توجه نکرد!

و چرا؟

نقص واشکال کار درکجاست؟ 

والسلام

 09.09.2009

 جمهوری سکوت                        

اگر دنيا بار ديگر افغانستان را فراموش نمايد اين امکان وجود

دارد که اينان به هرکار ضد انساني و اسلامي دست زنند.

تساهل بي مورد حاکميت و کشورهاي ذيدخل منجر به آن

خواهد شد.

 

علم عملي که بيشتر از آن جنبه فني تداعي مي کند از فرديت هرج و مرج آور جلوگيري به عمل آورده نوعي همگرايي را براي تعقيب هدف مشترک بوجود مي آورد. جامعه افغانستان که از عدم آن رنج مي برد به نوعي به اخلاق منيت و فرد گرايي منفي روي آورده از اجتماع و عملکردهاي اجتماعي مثبت گرا که نيازي به همگرايي و همکاري دارد دوري مي جويد.

 اين امر زمينه هايي را براي تندروان بوجود آورده شرايط را براي تعدي تندروان طرد شده پاکستاني و مصري و عربستاني فراهم آورد تا افغانستان را محل امني براي خودشان تشخيص دهند. جامعه جهاني هم در دهه نود قرن بيستم بعد از شکست شوروي اين کشور را فراموش کرد و اين فراموشي به روي آوري تند روان به افغانستان کمک کرد.

افکار مسموم تندروان در منطقه و زادگاهشان در پاکستان و مصر و عربستان يک ايده اظهار شده معمولي روز مره انگاشته شد. متاسفانه اين افکار مسموم در افغانستان به شور هيجان ناقص تبديل گرديد و به دنبال خود نقض هاي بي شمار حقوق انساني و ويراني را به بار آورد.

 تندروان آن کشورها، نظريه پردازان جماعت اسلامي و اخواني و القاعده حاضر به انجام و پياده کردن آن در پاکستان و مصر و عربستان نبودند و آن را از لحاظ عملي براي کشورشان خطرناک تشخيص دادند کشورهاي ديگر هم از لحاظ تئوري و عملي دچار مشکل بودند. اينان که به نوعي شهود صوفي گرايي تاکيد داشتند عملکردشان منجر به اين شد که حقيقت در گرو شهود اينان قرار گيرد و تنها اينان قادر به درک آن باشد.

از اين روحقيقت به امري شخصي تبديل شد و جنبه اجتماعي آن از بين رفت. ادراک عمومي مورد تعرض قرار گرفت. اينان دريافته بودند که دسترسي به اين هدف که در نهايت سود شخصي را دنبال مي کردند جز از راه ادامه بيسوادي امکان پذير نيست لذا بر بيسوادي افزودند و مسئله اي تعليمي را مورد تعرض قرار دادند و اين ايده منحط را توسعه بخشيدند. از نيروهاي بيسوادي که براي خودشان تدارک ديده بودند توانست بزرگترين سوء استفاده را از وجود و نيروي بازوان آنان بنمايد اينان که اغفال شده بودند افغانستان را ويران نمودند و بر ادامه ويرانگري تاکيد نمودند.

کساني که در صدد حاکميت اسلامي بر آمدند به نوعي بازتاب نوعي انديشه (ديگري) در مسحيت بودند که در قرن 17 بازتاب يافت و آن را فيلي ميلر ارائه داد و بر آن پا فشاري نمود “که خدا قدرت را به اشخاص معيني ارزاني داشته اين اشخاص و يا وارثاني اينان دولت بر حق را تشکيل مي دهد “”ص 864 تاريخ فلسفه غرب راسل ج دوم چاب اول 1362تهران ترجمه دريابندري.”

 اينان که خود را بالاتر از همه انسان ها مي دانند و حتي نظرات شان را بالاتر از آيات و سنت نبوي قلمداد مي کند.

 در حاليکه در هيچ آيه و روايتي و حتي در هيچ فتواي از رهبران و سران مذهبي مذاهب فتواي وجود ندارد که امر به تخريب مراکز صحي و يا تعليمي را داده باشد امّا اينان با همکاري لشکر طيبه پاکستان و القاعده مکاتب و مراکز صحي کشور خود را ويران مي کنند که درست در مقابل آيات و سنت نبوي و سيره امام ابو حنيفه، حنبلي شافعي و مالکي قرار دارد.

‘اگر دنيا بار ديگر افغانستان را فراموش نمايد اين امکان وجود دارد که اينان به هرکار ضد انساني و اسلامي دست زنند. تساهل بي مورد حاکميت و کشورهاي ذيدخل منجر به آن خواهد شد.
نويسنده: مبلّغ

وقتی این گروپ ساتور بدست وخونخوار به جوانان افغانی درپارک حمله

کردند پلیسها درگوشه ازپارک ایستاده بودند وازدورآنراتماشا میکردند،

پلیس ها میدیدند و میخندیدند ……….

 

حدود ساعت 9 بوقت یونان ماشین های گشت پلیس باپشتیبانی یک گروه از کوماندوها ی ارتش این کشور سواربرموتورسیکلت، عملیات ویژه ی رابرای بازداشت مهاجرین، درخیابانهای آتن آغازنموده بودند. گفته میشود درروزهای اخیرنزدیک به 300 نفرپناهنده ی افغانی توسط پلیس بازداشت شده اند. حسن نائل یکی ازمسئولین موسسه ی نور میگوید درحال حاضرحدود 850 افغان دربازداشتگاه های یونان بسرمیبرند که درجمع آنها حدود 30 فامیل نیزوجود دارد . ظهرامروزباچند نفرازمهاجرین، که فامیلهای شان دربازداشت گاه بسرمیبرند نیزمصاحبه نمودم، یکی ازآنها بنام حسین صفوی به من گفت که 17 روزاست خانم اش زهرا ودوفرزندش بنامهای عصمت 7ساله وحسین 3 ساله درشهری بنام Tiva بازداشت هستند وقرار گفته ی وکیل مدافع آنها، این خانم ودو فرزندش مدت شش ماه دربازداشتگاه باقی خواهند ماند. اکثرخانواده های مهاجرافغانی درزندانهای یونان هنگام خروج ازفرودگاه ها وبنادر این کشور به جرم داشتن مدارک جعلی بازداشت گردیده اند. فیروزاحمدی باشنده اصلی ولایت سمنگان که تازه اززندان رها گردیده وضعیت بازداشت شده گانرا به شدت دردناک توصیف میکند ومی افزاید، افراد بازداشت شده روزی دوباربه داخل محوطه بازداشتگاه صف گردیده وبه گونه های مختلف مورد ضرب وشتم قرار میگیرند. اوهمچنان میگوید ازنگاه صحی ونظافت هیچ چیزی دردسترس آنها قرار نمیگیرد. وی مدعی است که درمدت سه ماه فقط یکبار توانسته است حمام نماید. دراین اواخرنزدیک به 300 خانواده افغانی ازمسیرترکیه به یونان رسیده اند که اکثرآنها نظربه وضعیت بد اقتصادی درخیابانها وپارکها میخوابند. رضا مروج وخانمش معصومه اکبری امروزبه من گفتند که درمدت 10 ماه که دریونان آواره هستند فقط بیست روزدریک خانه زنده گی کرده اند وبعدازآن چون پول کرایه خانه را نداشته اند ازآنجابیرون انداخته شده اند، آنها میگویند شرایط زنده گی برای خانواده ها دریونان خیلی خراب است زیرا هیچ سازمانی ازآنها حمایت نمیکند. امید، کودک ده ساله این خانواده میگوید من روزانه ازخیابانها وداخل سطل های اشغال بطری های شیشه ی را جمع نموده ومیفروشم تا ازاین طریق بتوانم با خانواده ام کمک کنم. ازسوی دیگراین خانواده ها هرلحظه ازطرف گروپهای اراذل واوباش و فاشیست ها احساس خطرمیکنند.

 

 

معصومه اکبری میگوید من فکرمیکردم با فرار ازافغانستان اگر کاری دیگری نتوانستم حداقل میتوانم آینده خوبتری را برای فرزندانم بوجود بیاورم وحال خیلی دردناک است که کودک 10 ساله ام به جای مکتب رفتن دراروپا، روزتاشب باآنکه مشکل زیادی ازناحیه چشم دارد، درخیابانها بطرهای خالی الکول را جمع میکند تاباما درخرید یک نان خشک کمک کند. او بد ترین خاطره اش را دراروپا نسبت به برخورد بسیاربیرحمانه پلیس یونان ابرازنموده ومی افزاید وقتی میبینم هموطنان مهاجر وآواره ام درخیابانها وپارکها جلوی چشمانم مورد هتک حرمت، تحقیروضرب وشتم پلیس قرار میگیرند، بدون اینکه جرمی داشته باشند، دیگرزنده گی برایم خیلی سنگینی میکند. او ازحمله چند روزپیش گروه فاشیستی Naziskin درپارک ATTIKI یاد آورمیشود ومیگوید وقتی این گروپ ساتور بدست وخونخوار به جوانان افغانی درپارک حمله کردند پلیسها درگوشه ازپارک ایستاده بودند وازدورآنراتماشا میکردند، پلیس ها میدیدند و میخندیدند وقصابان شان؛ جوانی بنام ذاکررفیعی را با برچه سوراخ سوراخ کردند. بعدازآنکه دیگراین جوان به زمین افتاد وما فریاد میزدیم وازپلیس میخواستیم که این بیچاره را به بیمارستان انتقال دهید زیرا ممکن است ازبین برود، پلیس ها جیب این جوان را میپالیدند تااسناد اورا پیداکند وتااسنادش را پیدا وکنترول کردند، آنقدرخون این جوان ضایع شد که بالاخره بیهوش گردید. ذاکررفیعی جوان 23 ساله ازولایت غزنی ، ولسوالی جاغوری است وفعلن دربیمارستان Evanglismos درحومه ی شهرآتن بستری میباشد. او مدت دوروز دروضعیت کما قرارداشت وخوشبختانه بعدازآن به هوش آمد. امروزمن شخصا به این شفاخانه رفته ، باذاکرازنزدیک صحبت کردم، او درحالی که دست چپش ازناحیه مچ شکسته بود، نزدیک به پنج جایی ازبدنش نیزبرچه اصابت کرده بود؛ ازجمله آنها، برچه ی که زیربغل چپش اصابت کرده است ازنظردکترمعالجش خیلی خطرناک توصیف گردیده است. خانم yotas وکیل مدافع ذاکرکه با دکتر معالج وی صحبت کرده بود به من گفت، فعلن خطررفع گردیده وقرار اظهارات دکترمعالج، تا چهارروزدیگر، وی ازبیمارستان خارج خواهد شد. او همچنین گفت باآنکه درکشورش قانون وجود ندارد، مصمم است این پرونده را بطور احسن به پایان رسانده وحق ضایع شده ی ذاکر را به ا و بازگرداند. او همچنان افزود متاسفانه پلیس هیچگاهی باماهمکار نخواهد بود زیرا باآنکه پلیس این حادثه را ازنزدیک مشاهده نموده است، تاهنوزهیچ پرونده ی دراین مورد ازطرف آنها بازنگردیده است. اوازیک گروه بسیار بزرگ وکلای مدافع یونانی نیزیاد آورشد که دراین پرونده اورا یاری خواهند کرد.

بصیرآهنگ

مقام ها در وزارت مخابرات و تکنالوجی معلوماتی می گوید

 تا چند ماه دیگر برنامه توزیع تذکره های تابعیت که به

شکل الکترونیکی خواهد بود، آغاز می شود.

 

 

امیر زی سنگین وزیر مخابرات و تکنالوجی معلوماتی که از سوی مجلس نمایندگان برای توزیغ برنامه های کاری آن وزارت فرا خواند شد بود گفت:

طرح توزیع تذکره های الکترونیکی چندی پیش از سوی این وزارت آماده گردیده بود و اکنون از سوی کابینه و وزارت امور داخله تایید شده است.

 آقای سنگین تذکره های تابعیت را به شکل الکترونیکی برای جامعه افغانستانی یک امر ضروری خواند می گوید تلاش برای پیدا کردن بودجه این برنامه ادامه دارد.

وزیر مخابرات تکنولوژی معلوماتی می گوید که با آغاز این برنامه تا دو سال دیگر برای ۴ تا ۵ میلیون نفر از این تذکره ها توزیع خواهد شد.

وی گفت: با عملی شدن این پروژه هویت تمامی اتباع کشور در مرکز ملی معلومات در کامپیوترها ذخیره می شوند.

 

در همین حال نمایندگان مردم در مجلس می گویند در صورت که وزارت مخابرات و تکنالوجی معلوماتی بتواند این بر نامه اجرا کند کار خوب است و تذکره الکترونیکی

یک اساس خوب برای تمام کارهای برای گرفتن پاسپورت، ویزه،اسناد لیسانس و حکومت داری را در افغانستان آسان می شود.

بربنیاد اطلاعات وزارت مخابرات و تکنولوژی معلوماتی تاکنون هویت باشندگان کشور بگونه درست ذخیره نشدند و شماری از افراد چندین تذکره تابعیت دارند،

 اما با توزیع تذکره های الکترونیکی زمینه جعل تذکره و استفاده از چندین تذکره از میان می رود.

بخدی

 

انحرافات خانواده ، عدم سلامت روانی خانواده ، مشکلات

 اقتصادی و اجتماعی خانواده از لحاظ تأثیری که روی اعضاء

 خود دارد جامعه را تحت تأثیر قرار می‌دهد. افراد پیوند میان

 خانواده و اجتماع هستند

 

 

 خانواده به عنوان اولین کانونی که فرد در آن قرار می‌گیرد دارای اهمیت شایان توجهی است. اولین تأثیرات محیطی که فرد دریافت می‌کند از محیط خانواده است و حتی تأثیرپذیری فرد از سایر محیطها می‌تواند نشأت گرفته از همین محیط خانواده باشد. خانواده پایه گذار بخش مهمی از سرنوشت انسان است و در تعیین سبک و خط مشی زندگی آینده ، اخلاق ، سلامت و عملکرد فرد در آینده نقش بزرگی بر عهده دارد.عواملی چون شخصیت والدین ، سلامت روانی و جسمانی آنها ، شیوه‌های تربیتی اعمال شده در داخل خانواده ، شغل و تحصیلات والدین به وضعیت اقتصادی و فرهنگی خانواده ، محل سکونت خانواده ، حجم و جمعیت خانواده ، روابط اجتماعی خانواده و بی‌نهایت متغیر دیگر در خانواده وجود دارند، شخصیت فرزند ، سلامت روانی و جسمانی او ، آینده شغلی ، تحصیلی ، اقتصادی ، سازگاری اجتماعی و فرهنگی ، تشکیل خانواده او و غیره را تحت تاثیر قرار می‌دهند.

 

 

خانواده و اهمیت آن در دوره کودکی

نوزاد در خانواده به دنیا می‌آید و اولین تعاملات خود را با محیط آغاز می‌کند. در این کانون اولیه اولین تأثیر و تأثرات متقابل آغاز می‌شود و کودک کم کم در فرآیند رشد و اجتماعی قرار می‌گیرد. همانطور که روان شناسان معتقدند سالهای اولیه کودکی نقش بسزایی در رشد شخصیت و آینده او دارد. بیشتر طرحواره‌ها و شناختهای کودک از خود ، اطرافیان و محیط در این دوران شکل می‌گیرد. میزان سلامت جسمانی و روانی کودک بسته به ارتباطی است که خانواده با وی دارد و تا چه حد تلاش می‌کند نیازهای او را برآورده سازد.

کودکانی که در این سنین از لحاظ عاطفی و امنیتی در خانواده تأمین نمی‌شوند به انواع مشکلات مبتلا می‌شوند. مشکلات این کودکان اغلب با شیطنتها ، دروغگوییها و حرف نشنیدنهای ساده شروع می‌شود و با توجه به وضع نابسامان خانواده به بزهکاریها و جنایات بزرگسالی منتهی می‌شود. سخت گیری زیاد والدین یا بی‌توجهی آنها ، یا ننر و لوس بار آوردن کودک و برآورده ساختن کلیه نیازهای منطقی و غیر منطقی او ، شخصیت سالمی را به بار نخواهد آورد. سلامت خود خانواده ، تعادل شخصیتی والدین و آشنایی آنها به اصولی که می‌تواند محیط خانواده را سالمتر سازد، بسیار حائز اهمیت است.

اهمیت خانواده در دوران نوجوانی

نیازهای مرحله نوجوانی دوران حساس است. بطوری که در کنار سایر تحولات و تغییراتی که از جنبه‌های جسمانی و روانی در فرد اتفاق می‌افتد، ویژگی مشترک و مهم دیگر آن دوران ، استقلال طلبی نوجوان در خانواده است. نوجوان می‌خواهد به طریقی رشد استقلال خود را به خانواده ثابت کند و بر این اساس شروع به ایجاد فاصله بین خود و خانواده می‌کند و به گروه همسالان نزدیک می‌شود.

در صورتی که خانواده در این دوران به کارکردهای اساسی خود آشنایی نداشته باشد و همچنین با ویژگیهای دوران نوجوانی آشنا نباشد، نخواهد توانست عملکرد تربیتی خود را به نحو احسن ایفا نماید. و چه بسا که اقدامات نادرست از سوی خانواده ، فضای نامناسب موجود در خانواده و غیره ، بیشتر و بیشتر نوجوان را از محیط خانواده دور ساخته و در صورتی که خانواده در گذشته نیز کارکرد تربیتی خود را به شیوه درست اعمال نکرده باشد و فرد از پختگی فکری کاملی برخوردار نباشد با گرایش به زمینه‌های ناسازگارانه مثل عضویت در گروههای افراطی و سایر زمینه‌ها مشکلات فردی و اجتماعی زیادی را به بار خواهد آورد.

سخت گیری زیاد والدین و خانواده در این دوران و همچنین سهل‌ گیری و آزاد گذاری آنها فرزند را موجودی سرکش ، طغیانگر و متزلزل بار خواهند آورد. از این گذشته این دوران ، دوران الگو گیری و همانند سازی و لازم است خانواده الگوهای مناسبی را برای نوجوان خود فراهم سازند. میزان حضور خانواده در اجتماع نیز در این اهمیت بسزایی دارد. هابز معتقد است که بسیاری از نوجوانان پریشان حال و آشفته به خانواده‌هایی تعلق دارند که از زندگی اجتماعی مجزا و بیگانه‌اند. خانواده در عین حال که کوچکترین واحد اجتماعی است، مبنا و پایه هر اجتماع بزرگ است. افراد سالم جامعه ، افراد موفق و افراد فعال اجتماعی از داخل خانواده‌های سالم بیرون آمده‌اند و افراد ناسالم پرورش یافته خانواده‌های ناسالم هستند.

اهمیت خانواده = سلامت خانواده

انحرافات خانواده ، عدم سلامت روانی خانواده ، مشکلات اقتصادی و اجتماعی خانواده از لحاظ تأثیری که روی اعضاء خود دارد جامعه را تحت تأثیر قرار می‌دهد. افراد پیوند میان خانواده و اجتماع هستند. افراد پرورش یافته در خانواده وارد اجتماع می‌شوند و ویژگیهای سالم یا ناسالم خود را که در خانواده دریافت کرده وارد اجتماع می‌کنند. از این لحاظ سلامت یک جامعه به سلامت خانواده‌های آن وابسته است.

لامارک و لوپله و دیگران ، خانواده را مهمترین کانونی می‌دانند که جامعه از آن تغذیه می‌کنند. به این ترتیب فرد در کنار تأثیری که از اجتماع خود می‌پذیرد با توشه‌ای که از خانواده خود دریافت کرده است محیط پیرامون خود را تحت تأثیر قرار می‌دهد. چنین تأثیراتی علاوه بر مسائل پیرامونی جزئی بلکه بر مسائل کلان اقتصادی – اجتماعی و سیاسی یک جامعه نیز نقش دارند. به این ترتیب به نظر می‌رسد که اصلاح یک جامعه ، پیشرفت و ترقی آن از جنبه‌های مختلف تأثیر اصلاح خانواده ، توجه افراد به اهمیت خانواده و آموزش آنهاست.

ارايه کننده: سحر ميرشاهي

برگرفته : بانک مقالات فارسی

 نکته مهم این مصاحبه اشاره مستقیم هالبورک به ” تغذیه مالی

طالبان توسط کشورهای عرب نفتی حاشیه خلیج ( فارس)” است

 

 

“ریچارد هالبورک ” نماینده ویژه امریکا در پاکستان و افغانستان به سی ان ان گفت : طالبان با دلارهای نفتی اهدایی کشورهای عربی حاشیه خلیج فارس به حیات خود ادامه می دهد و این اموال بیشتر از میلیاردها دلاری است که از قاچاق هروئین بدست می اورد

وی توضیح داد: این اموال از طریق سیستم بین المللی بانکی به دست طالبان می رسد یا از طریق موسسات خیریه در اختیار سران طالبان قرار می گیرد و در مواردی در موسم حج این اموال از طریق زائرین جابجا می شود و به صورت نقد در اختیار ملاهای طالبان قرار می گیرد

او که این سخنان را در ترکیه بر زبان آورد ، افزود : مبارزه با جلوگیری کردن از ارسال اموال به طالبان بخشی از مبارزه آمریکا با این گروه شورشی است

نکته مهم این مصاحبه اشاره مستقیم هالبورک به ” تغذیه مالی طالبان توسط کشورهای عرب نفتی حاشیه خلیج ( فارس)” است

“کلیف کنانی ” کارشناس امنیتی آمریکا نیز به سی ان ان گفت : ما می دانیم که سران طالبان از دبی و ابوظبی به عنوان استراحتگاه خود استفاده می کنند و این موضوع باید حساسیت مسئولین این کشورها در قبال این افراد را برانگیزد تا از خاک کشورشان برای اهداف تروریستی استفاده نشود

تابناک

فرزندي كه با تغييرات شديد والدش روبه رو مي

‌شود، نمي‌تواند دليل آنها را درك كند و در

 نتيجه احساس نگراني مي‌كند. در اينجاست

كه كشمكش بين والد و فرزند به وجود مي‌آيد

 

وقتي يكي از ما نيست

 مهم‌ترين علت به وجود آمدن خانواده تك سرپرست، طلاق يا مرگ همسر است. طلاق براي حداقل يكي از زوجين انتخابي است، اما در مرگ يكي از همسران هيچ انتخابي وجود ندارد. طلاق، لزوما بچه‌ها را براي ابد از ديدن والدشان محروم نمي‌كند. اما مرگ اين امكان را براي هميشه از ميان مي‌برد. مادر يا پدري كه همسر خود را از دست مي‌دهد، به يك والد تنها تبديل شده و معمولا با ورود به اين وضعيت، متحمل ضربه‌اي رواني مي‌شود. زن يا مرد، همسر خود را از دست مي‌دهد و بچه‌ها يكي از والدين خود را و اين فقدان براي آنها بسيار ناخوشايند است.
والد تنها بايد در يك زمان، هم با غم و فقدان خود كنار بيايد، هم مسووليت‌هاي جديدي را به عهده بگيرد، هم با تغيير نقش و شرايط خود تطابق يابد و هم به مراقبت از فرزندان ادامه دهد و آنها را در سازگاري با تغييرات پيش آمده كمك كند.

والد تنها، علاوه بر همه اين كارها بايد با تعصبات منفي جامعه نيز مواجه شود؛ چرا كه عقيده رايج در جامعه اين است كه خانواده تك والدي، خانواده‌اي است شكست خورده و والد تنها نمي‌تواند مراقبت‌هاي كافي را از فرزند يا فرزندان خود به عمل آورد. پس بچه‌ها در اين خانواده‌ها حتما مساله‌دار خواهند شد. در حقيقت اين تعصب اجتماعي مي‌تواند هم غلط باشد و هم درست. غلط است چرا كه اگر والد تنها بخواهد اين فكر كليشه‌اي را باور كند، حتما نسبت به توانايي‌هاي خود شك خواهد كرد و اعتماد به نفس خود را از دست خواهد داد. از سوي ديگر اين تعصبات اجتماعي درست است، چرا كه وقتي هر دو والد در خانه حضور دارند، مي‌توانند به كمك هم از بچه‌ها مراقبت كنند و با هم به جنگ مسووليت‌هاي دشوار بروند؛ البته بسياري از پدران و مادران به تنهايي نيز در كار مراقبت و تربيت بچه‌هاي خود موفق مي‌شوند، اما والد تنها براي موفق شدن لازم است به برخي مهارت‌هاي اساسي آشنا باشد كه در ذيل به مهم‌ترين آنها مي‌پردازيم.

سازگاري با تغييرات پيش آمده

همان طور كه گفته شد، طلاق يا مرگ همسر، دلايل عمده پديد آمدن خانواده‌هاي تك سرپرست هستند. در نتيجه اين تغييرات، مادر يا پدر در موقعيتي قرار مي‌گيرد كه بايد به تنهايي مسووليت تربيت و مراقبت از فرزندان را به عهده بگيرد. در اين شرايط او (پدر يا مادر)‌ بايد نقش مراقبت‌كننده و تربيت‌كننده را ايفا كنند و نقش قبلي او ناگهان به طور قابل توجهي تغيير مي‌كند. در اينجا مساله مهم اين است كه چگونه مي‌توان از پس اين تغييرات برآمد.

اولين دسته تطابق كه معمولا دردناك‌ترين آنها به شمار مي‌آيد، اين است كه والد تنها بايد از نظر عاطفي، از روابط قديمي خود كه اكنون آنها را از دست داده است، دست بردارد. شكستن مناسبات عاطفي نيز به زمان نياز دارد. دست برداشتن از گذشته يعني پذيرفتن و رها كردن، گام دوم نيز كنار آمدن با شرايط جديد است. والد تنها در پاسخ به فقدان بايد با كودكان خود همدلي كند و اجازه دهد كودكان با بيان غم و اندوه، خود را از اين احساسات تخليه كنند. همچنين والد تنها بايد با قاطعيت اما به نرمي، واقعيت جديد را براي بچه‌ها جا بيندازد و درباره اين تغييرات و شيوه رويارويي با آنها با فرزندان خود صحبت كند، اما اگر والد تنها قادر به انجام اين مراحل نيست بايد از يك مشاور خانواده كمك بگيرد.

مواجهه با ترس و ناامني فرزندان

مرگ يا طلاق والدين مي‌تواند ترس از آينده و ناشناخته‌ها را در كودكان تقويت كند. اگر يكي از والدين بميرد، كودك ممكن است نگران مرگ والد ديگر شود. طلاق نيز ايجاد ترس مي‌كند؛ ترس از طردشدگي. كودك پيش خود فكر مي‌كند، اگر پدر و مادرم توانسته‌اند يكديگر را ترك كنند، پس مي‌توانند مرا هم رها كنند. كودك در رويارويي با اين ناامني‌ها ممكن است پسروي كند و نسبت به گذشته، رفتاري وابسته‌تر از خود نشان دهد. او ممكن است به والد تنهاي خود كه تنها والد در دسترس اوست، كاملا وابسته شود و به عبارتي بچسبد.

والد تنها بايد از طريق اطمينان دادن به كودك، با اين احساس ناامني موقتي مقابله كند. او بايد آمادگي داشته باشد كه وقتي بچه احساس ترس مي‌كند، به سوال‌هاي او پاسخ دهد. او را به خاطر ترس و احساس ناامني مورد انتقاد قرار نداده و هرگز تنبيه نكند. كاري نكند كه كودك به خاطر ترس از او (تنها والد)‌ و يا به دليل شرم و خجالت، ترس خود را پنهان كند؛ بلكه بايد بكوشد تا فرزند با گفتگو درباره ترسش، آن را از بين ببرد.

حفظ ارتباط كلامي بين اعضاي خانواده

كيفيت زندگي خانوادگي تا حد زيادي به كيفيت ارتباط كلامي اعضاي خانواده بستگي دارد. ارتباط كلامي يعني تبادل اطلاعات درباره احساسات، افكار و رفتارهاي قابل مشاهده. وقتي بچه‌ها صحبت كردن را در خانواده خود مي‌آموزند، در جامعه هم مي‌توانند اظهارنظر كنند و در روابطشان با دوستان و بعدها در بزرگسالي هم براحتي حرف مي‌زنند. آنها اين قدرت را به دست مي‌آورند كه از ارتباط كلامي براي بيان نيازها، خواسته‌ها و حفاظت‌ از محدوده خود استفاده كنند؛ اما اگر در خانواده‌اي حرف زدن خطرناك باشد، براي آن ارزشي قائل نباشند يا الگويي از آن ارائه نكنند، متاسفانه بچه‌ها مهارت ديگري را مي‌آموزند؛ بستن دهان. آنها به جاي اين كه بياموزند تجربيات دروني خود را چگونه بيان كنند، ساكت مي‌مانند و در جامعه نيز به حرف ديگران تن مي‌دهند. پس والد تنها بايد با توجه به اين موارد، الگويي از نحوه‌اي كه مي‌خواهد بچه‌هايش حرف بزنند، به آنها ارائه كند و مواظب باشد كه بچه‌ها در كلام خود احترام ديگران را حفظ كرده و حق آنها را رعايت كنند. در ضمن كافي نيست كه والد تنها فقط خوب گوش بدهد يا فقط خوب حرف بزند، او بايد الگوي رفتاري خوبي براي هر دو مورد باشد.

اجتناب‌ از تنهايي و انزوا

اصولا خستگي و انزوا، دشمنان والد تنها به شمار مي‌آيند و اگر هر دو همزمان وجود داشته باشند، مشكل او وخيم‌تر مي‌شود. اگر والد تنها بخواهد دوست اصلي بچه‌هايش باقي بماند، ممكن است از تمايل فرزندانش براي دوستي با بچه‌هاي همسن و سال خودشان بكاهد، اما اگر اين والد استقلال اجتماعي داشته باشد، رفتار او براي بچه‌هايش الگو مي‌شود و آنها هم تشويق مي‌شوند كه هرچه زودتر به استقلال اجتماعي برسند.

مرگ يا طلاق والدين مي‌تواند ترس از آينده و ناشناخته‌ها را در كودكان تقويت كند. اگر يكي از والدين بميرد، كودك ممكن است نگران مرگ والد ديگر شودبراي كاستن از خطر خستگي نيز، والد تنها بايد توقعات خود را محدود و اطمينان حاصل كند كه از خود مراقبت خواهد كرد. همچنين، او براي كاهش انزواي خويش به حمايت اجتماعي نياز دارد. يكي از اولين وظايف يك والد تنها اين است كه براي خود حمايت اجتماعي كافي ايجاد كند، چرا كه او هرچه بيشتر انزوا را برگزيند، بيشتر خود را در خطر تنش و واكنش‌هاي افراطي قرار مي‌دهد. اگر افراد قابل اطميناني مثل دوستان، همسايه‌ها و فاميل براي مراقبت از بچه‌ها آمادگي داشته باشند، هم باعث ايجاد امنيت براي بچه‌ها مي‌شوند و هم آسايش والدتنها را فراهم مي‌كنند و به اين ترتيب خانواده تك سرپرست نيز هنگام پيش آمدن مسائل غيرمنتظره، انعطاف بيشتري خواهد داشت. در واقع حمايت، نقش موثري در اين خصوص دارد و اين امكان را به والد تنها مي‌دهد كه درك كند تنها نيست و با وجود حمايت، وقتي او در زندگي با مشكل مواجه مي‌شود، احتمال كمتري وجود دارد كه واكنش‌هاي افراطي و مضر از خود نشان بدهد.

اعمال نفوذ و به دست گرفتن امور

والدين معمولا از طريق اعمال قدرت، نزد فرزندان خود محبوبيتي كسب نمي‌كنند. والد تنها، در كنار خود والد ديگري ندارد تا از او حمايت كند و بنابراين ممكن است لازم باشد براي اعمال قدرت، شجاعت هم به خرج دهد. چه بسا كار والد خلاف ميل فرزند باشد، ولي والد بايد به صلاح خود، فرزندان و خانواده‌اش رفتار كند. بچه‌ها ممكن است از اين كه والدشان قدرت خود را به آنها تحميل مي‌كند، خوششان نيايد و با او به مثابه يك دشمن رفتار كنند نه يك دوست، اما اگر والد بتواند تحكم و حسن‌نيت خود را به طور همزمان بروز دهد، در درازمدت، هم عشق خود را به بچه‌ها نشان مي‌دهد، هم براي آنها امنيت فراهم مي‌كند و هم احترام آنها را برمي‌انگيزد. والد تنها براي اعمال قدرت لازم نيست مستبد و سرسخت باشد يا در دل فرزندان خود ايجاد وحشت كند و يا به آنها آسيب برساند، اما بايد حاضر شود گاهي محبوبيت خود را نزد فرزندانش به خطر بيندازد و علاقه كنوني فرزندان را نسبت به خود قرباني كند تا بتواند احترام آنها را در آينده به دست بياورد.

متعادل كردن خواسته‌هاي خود

اصولا والديني كه بتازگي از ازدواجي ناموفق رهايي يافته‌اند، ممكن است پس از مجرد شدن، به عنوان فردي مستقل تصميم بگيرند تا تمام چيزهايي را كه از دست داده‌اند، جبران كنند. آنها در گذشته احساس محروميت مي‌كردند و اكنون مي‌خواهند تلافي كنند. در واقع والد تنها ممكن است خود را در اين آزادي محق بداند كه: «اين حق من است كارهايي را انجام بدهم كه هميشه آرزوي آنها را داشتم، ولي اجازه انجامشان را نداشتم.» مي‌توان گفت در مسير بعضي از والدهاي تنها بويژه آنهايي كه تازه طلاق گرفته‌اند، تله‌اي وجود دارد به نام «آزادي.» والد تنها بايد در نظر داشته باشد اگرچه تمام اين فعاليت‌ها نوعي «تاييد خود» است، اما احتمال دارد به قيمت رها كردن پاره‌اي از مسووليت‌هاي اساسي خانوادگي تمام شود.

فرزندي كه با تغييرات شديد والدش روبه رو مي‌شود، نمي‌تواند دليل آنها را درك كند و در نتيجه احساس نگراني مي‌كند. در اينجاست كه كشمكش بين والد و فرزند به وجود مي‌آيد. پس والد تنها بايد به تاثيرات ناشي از تغييرات خود توجه كند. اين يك حقيقت است كسي كه گرسنگي مفرطي كشيده، چنان از درد گرسنگي رنج برده و آنقدر در آرزوي سيري است كه نمي‌تواند براحتي اشتهاي خود را كنترل كند. پس والد تنها بايد به جاي حركت كردن با حداكثر سرعت، با شتابي سنجيده حركت كند و در نظر بگيرد كه انسان جايز‌الخطاست.

معصومه اسدی

جام جم انلاین

سالروز استرداد استقلال افغانستان به تمام شهروندان افغانستان مبارک باد!

امسال سالروز استقلال افغانستان همزمان بود با ايام  تبليغات انتخابات رياست جمهوری و شوراهای ولايتي و به اين خاطر به موضوع مهم استقلال کمتر توجه شد. به هر صورت اين خجسته روز تاريخي

 به فرد فرد شهروندان افغانستان مبارک باد!

با اميد آنکه استقلال کشور ما هميشه حفظ شود و  آزادی، عدالت اجتماعي، وحدت ملي، صلح و امنيت

و برابری حقوق زن و مرد در اين سرزمين زيبا نهادينه شود!

اداره کانون

مدت ها است که از این خانه به آن خانه کوچ کشی دارم، کوچ

 هم چیزی نیست که سنگین باشد یک چمدان نه چندان بزرگ

 همه دارایی من است که همان را هم از ناتوانی  عرق ریزان

 بر دوش می کشم.

چند جلد کتاب رنگ و رو رفته هم داشتم، ولی بعد از زمانی دورانداختم و از ترس این که بدست کدام ادمی بی عقل نیفتد و سیاه روز نشود، در یکی از کوچ کشی ها به بیلر کثافت در چندقدمی خانه ی سابقم نداختم و بعد چمدان را کشاندم تا خانه ی فعلی.
 

این ساختمان زیبا است. سه طبقه دارد. می گویند که تمامی اتاق ها پر است ولی خدا شاهد است که من تنها یک روز یک نفر را در دهلیز دیدم که او هم با عجله از زینه ها بالا می رفت به همین خاطر من او را ندیدم تنها صدایی قدم هایش بود که می رساند آدم است.

با این که من می خواستم در طبقه ی سوم زندگی کنم علی الرغم همه تلاش هایم، نصیب و قسمت همان طبقه ی اول بود. گفتند: تنها همین خالی است و بس.
 

طبقه ی اول هم بد نیست اما من میخواستم که در طبقه ی سوم باشم، ولی برای چه کسی مهم است که من چی می خواهم؟ حتی من می خواهم هم حرف منطقی نیست که از دهنم بیرون پرید!
کجا می خواستم بیایم به این دنیا؟ هیچ نمی خواستم بینم که اقای بوش چی بر سر این و آن می آورد، می خواستم در همان دشت پر گل و علف در میانی تمام زیبایی ها باشم، بدون این که در باره ی روز اول و یا روز آخر چرت بزنم، و یا به فرشته شانه راست وچپم رشوت بدهم، در شانه چپ کم بنویسد و در شانه راست زیادتر….

چه چیزی خواسته ام که همان شده باشد، حتی همان چیزی را که خیلی می خواستم بعد از زمانی خسته ام کرده، دورش انداخته ام وبه دنبال چیز دیگر روان شده ام.
خوب به هر صورت مهم نیست می گویند دو روز زندگی است هر قسم باشد می گذرد.
اما مرا در این خانه ی نو یک دوست، یا مهمان و یا یک هم اتاقی خسته کرده است. کسی که هیچ نمی شنامش، از کجاست؟ کیست؟ ولی چه اهمیت دارد؟ حتی نامش را نیز نمی دانم.

در این اتاق هم نه باید باشد زیرا مطابق مقررات تنها من باشنده این اتاق هستم، تنها من حق دارم که در این اتاق،قدم بگذارم، و یا لباس های خود را این طرف و آن طرف پرت کنم، تنها من و تمام…
ولی آن طور نیست من تنها نیستم و یا تنهایی با من نیست با اینکه من تنهایم!

 

مهمان هم نمیتواند باشد زیرا من کسی را دعوت نکرده ام. آنهم کسی را که هیچ مشترک با او ندارم؟
و اگر مهمان کنم لااقل کسی را که هر دو ما زانو به زانو نشسته در باره سومی و چهارمی نقد کنیم، پدر و مادرش را بد و بیراه بگویم، و یا در باره سومی که سرطاس دارد، چند ریشخند زنیم…
اما من با این دومی هیچ نسبتی ندارم و او خود خوانده وخود امده است!

هر روز همین که من از خواب برمی خیزم و یا اینکه بیرون می روم او را در دهلیز می بینم نمیدانم همه این ملاقات ها، چشم در چشم همدیگر اتفاقی است و یا سنجیده شده؟!
اما تنها می دانم که من بی نهایت بیزار از این دید و باز دید ها استم، نمیدانم چرا او می خواهد مرا بیبند؟
مثلا امروز بار دیگر…

بلی درست یادم است همین که از در داخل شدم او را دیدم مثل همیشه در دهلیز ایستاده بود و لباس سیاه درازی را که به تن داشت، می کشید. موهای دراز و بی فورم داشت و لب خندی ارام به لب ،چشم های ساده وسیاه و خسته که به مشکل می شد دید زیرا مو هایش مانع دیدن چشم هایش می  شدند. پیراهن سیاه بر تن داشت و تنها یک دکمه داشت که انهم فقط زیر گلو یش بود. داخل شد که او را دیدم او که تنها بود و تنهاترین دل شادیش بودن بدون هستن بود.

 

به من دیده ومن به سویش دیدم. هر دوی ما خندیدیم و آن وقت دهن ما باز شد و من متوجه شدم که دندانهای اوچی اندازه زرد و حتی سیاه رنگ است و از دهن اش بوی بدی سگرت به مشامم  رسید اما با این همه لبخند زدیم و هر دوی ما دست به مو های دراز خود بردیم تا از روی پیشانی دور نماییم.
من نشستم و او هم روی به روی من نشست وهیچ نگفت.

چند دقیقه  گذشت و من کسی که زمان را فراموش کرده و هیچ کار دیگری ندارد جز نگاه کردن به چیزی و یا کسی، مدت ها به سوی او می دیدم و او به سوی من….
دستم را بسویش دراز کردم و اهسته گفتم: زنده ای؟؟ با گفتن این جمله من به روی کف نگاه کردم نمی دانم بسوی بوت ها و یا کف دهلیزی که من واو ایستاده بودیم و هر دو میزبان همدیگر بودیم. می خواستم فکر کنم ایا من خودم زنده ام و یا وقت که دیگران سوال می کند در باره زنده بودن چی تصویر از این سوال به ذهن شان می رسد؟
همین که من به بسوی او نگاه کردم او هم سرش را بلند نمود. مرا دید و ما هر دو چشم به چشم همدیگر شدیم . او لبخند زد و گفت: نه مدت ها است که مرده ام فقط جسم من زنده است که این طرف و آن طرف با باد دمادم در حرکت است.

گفتم: باورم نمی شود؟!

او به من دید و گفت باید باور کرد. من هم در ابتدا بسیار چیز ها را باور نمی کردم ولی حالا باور می کنم و خودم هم در ابتدا باورم نمی شد که من هیچ کارم، من تنها آمدم وباید بروم. نه از آمدن من کسی سوال کرد و نه وقتی که باید بروم کسی از م می پرسد زیرا چیزی به عنوان من وجود ندارد و من بازیچه استم

 که بودن و هستنم را دیگران تعین می کنند.
پس ایا من بازیچه نیستم.

 

لبخند زدم وگفتم: خواهش می کنم این چی حرف ها است که می زنید شما اشرف مخلوقات استید و همه برای شما افریده شده، زنده باش لذت ببر و نیاندیش….
حرف ام را قطع کرد و با نیشخند جواب داد: در دنیای چیزی نیست که ازش لذت ببری! و چیزی  هم نیست که تو در باره آن بیاندیشی زیرا اندیشیدن و نیاندیشیدن تو کدام تغییری در چیزی وارد نمی کند. بیندیشی، نیندیشی، در هر دو صورت محکوم هستی.

من به حرف های او گوش دادم و بعد با خود فکر کردم. از خود پرسیدم: در باره چی با او حرف بزنم و یا چی گونه من میتوانم او را دلداری دهم و بگویم به نقطه ها تاریک و تیره نگاه نکن، سفیدی هم هست. دنیا تنها از سیاهی ساخته نشده و اگر سیاهی همه جا را گرفته است ما باید به دنبال سفیدی باشیم و اگر سفیدی حتی خلق نشده، باید بیافرینم. یا شاید در اطراف ما سفیدی است فقط ما نمی توانیم آن را بیبنیم و باید چشم های خواب رفته را گشود و آن را احساس کرد و دید….

 

اما با او هیچ نه گفتم همان طور به او خیره شدم و رو به روی همدیگر نشسته ماندیم…
زیرا فکر کردم ایا خودم با این کلمه ها رنگی وجلا دار موافق استم؟

 

گاهی با مخالفت و تحمیل نظرات منفی ، مانع

 پیشرفت فرزندان می شویم . ارتباط مثبت با آنان

داشته باشید، حتی آهنگ صدایتان دوستانه باشد.

 هرگز با نظرات غیر منطقی آنان را محدود نكنید

1- فرزندان را در حد معقول و منطقی محدود كنید.

گاهی با مخالفت و تحمیل نظرات منفی ، مانع پیشرفت فرزندان می شویم . ارتباط مثبت با آنان داشته باشید، حتی آهنگ صدایتان دوستانه باشد. هرگز با نظرات غیر منطقی آنان را محدود نكنید.

2- موانع را بردارید، به فرزندان انگیزه دهید و از آنان حمایت كنید.

بكوشیم با برداشتن موانعی كه سر راه فرزندان وجود دارد، راهشان را هموار كنیم. وظیفه ما آن است كه به فرزندان انگیزه دهیم و از آنان حمایت كنیم.

3- شنونده خوبی باشید و به آنها احترام بگذارید. بسیاری از نوجوانان و جوانان فكر می كنند والدین شان آنان را درك نمی كنند. یكی از مهم ترین دلایل آن است كه والدین به صحبت های دختران و پسران خود گوش نمی كنند، مسلماً دنیای امروز آنان با دنیای نوجوانی و جوانی دیروز شما تفاوت دارد.

به روش معقول و مناسبی كه برای رویارویی با مشكلات به كار می برند احترام بگذارید و شرایطی ایجاد كنید كه شما را محرم اسرار خود بدانند و درد دلشان را بگویند.

4- از فرزندان انتظار نداشته باشید آرزوهای برآورده نشده شما را تحقق بخشند. شما می خواستید دكتر شوید . شاید فرزندتان علاقه كاملاً متفاوتی داشته باشد و نتواند آرزوی شما را برآورده سازد.

فرزندان باید آرزوها و علایق خود را داشته باشند و آن را دنبال كنند.

5- در حد معقول آنان را آزاد بگذارید. زمانی می رسد كه باید فرزندان را در حد معقول آزاد بگذاریم و اجازه دهیم پرواز كنند. ولی نباید آنان را رها كنیم. آنان را آزاد بگذارید تا تلاش و تجربه اندوزی را بیاموزند.

6- دورادور مراقب فرزندان باشیم. در هنگام پرواز فرزندان، آنان را فراموش نكنید و از دور مراقبشان باشید. محبت تان نسبت به آنان كم نشود. به آنان فرصت دهید حتی در برخی موارد شكست بخورند و در زمانی كه به ما احتیاج داشتند در كنارشان باشیم و از آنان حمایت كنیم ولی طوری رفتار نكنیم كه تصور كنند در زندگی شان دخالت می كنیم.

7-محبت غیرشرطی را نثار فرزندان كنید. خانواده بهترین مكان محبت و پذیرش جوان است. گاهی پذیرش برخی رفتارهای فرزندان بسیار مشكل است . موارد منفی را دوستانه به آنان تذكر دهید. هرگز اجازه ندهید این امر باعث شود محبت تان را از فرزندانتان دریغ كنید. محبت واقعی والدین شرطی نیست.

8- رفتارهای مثبت آنان را تایید كنید. با تایید رفتارهای مثبت فرزندان، اعتماد به نفس آنان را افزایش می دهید و راه سفر به بزرگسالی را برایشان هموار می كنید.

9- مشوق فرزندان باشید.

اگر به فرزندان محبت كنید، آنان را بپذیرید و تایید كنید، آنان تشویق می شوند.

10- از راهنمایی مربیان و دبیران آنان استفاده كنید.

 گاهی اگر والدین بهترین نصایح را بگویند، فرزندان نمی پذیرند. این امر طبیعی است. جوانان باورها و ارزش های خود را دارا هستند. در این صورت نصایح مربیان و دبیران بر آنان تاثیر می گذارد.

l

پیمایش به بالا