Suomen afganistanilaisten järjestö ry

 حقیقت تنها ساخته و پرداخته ذهن من

 است، در حالیکه آن وجود ذاتی ندارد،                 

 من باور میکنم زیرا فکر می کنم

چیزی است در حالیکه غیر از انچه                               

 که لمس می شد چیزی غیر وجود ندارد.

 حقیقت تنها ساخته و پرداخته ذهن من است، در حالیکه آن وجود ذاتی ندارد، من باور میکنم زیرا فکر می کنم چیزی است در حالیکه غیر از انچه که لمس می شد چیزی غیر وجود ندارد.
درهمین فکر، در فکر بودن در ذهن خود، در فکر زندگی و زندگانی، در حالیکه به درستی احساس می کنم برای میلیون ها و میلیارد موجودات دو پاه مانندیخودم، من وجود ندارم و هیچ زنده نیستم، من خود زندگی را ساخته ام  و با خود ساخته ها رنج می برم، درد می کشم، شادمانی می کنم و لذت می برم.
روز ها در فکر ام، مثل دوست خود، اقایی عاقل که نه اینکه کتاب را بخواند و بلکه کتاب را می خورد و انهم با عجله و تشویش، با امید و اروزی دانستن حقیقتی، در حالیکه اگر او به حقیقت همان گونه که بی اندشید همان طور آن را بسازد وحقیقت به همان ترتیب شگل و شمایل را به خود می گیرد.
اشنایی من با اقایی عاقل به صورتی اتفاقی بود، و من این اشنایی را و طوری اشناه شدن را برای شما دوستان می نوسم، هر چند چرندی پیش نیست: ولی ایا در دنیاه غیر از چرند و پرند چیزهای دیگر را میتوان یافت و یا درک کرد؟
اقایی عاقل در ظاهر انسان ساده و فروتن به نظر می رسد ولی این سادگی و فروتنی به معنی اساسی و صادق آن نیست بلکه یک نوع لفافه نازک است که او با غرور و حشمت و احمقات در آن پنهان شده، مثل هر کس دیگر همه انسان ها حالا خود را در خود پنهان می کنند وبعد از زمانی وقت که می خواهند با خود راست باشند، متوجه می شوند که در من خود نا اشناه اند، در حالیکه زندگی تنها یک معنی و دارد : نفس کشیدن، خوردن، خوابیدن،
و یک هدف دانستن وبه آن عمل کردن است، تجمل نه تنها در پوستی جلادار مادی است بلکه در جلایی زیور معنوی هم نیست، و داشتن این هر دو برتری بر دیگران نیست،و خواری هم نسبت به دیگران.
اقایی عاقل، عینگ عقل را نه اینکه به چشم داشته باشد بلکه او از آن نقاب ساخته است و در پشت همان نقابی شیشه دنیاه را می بیند و به خود می بالد.
بلی اشناه ما: اتقافی بود مثل هر چیز که در دنیاه است اتفاقی است و اشنایی ما هم از این قاعده استثناه نیست و نمی تواند باشد، من او را در کنارساختمان بلند و سفید رنگ دیدم و بعد ها دانستم که این کتاب خانه بزرگ شهر است، او همان طور چهره گرد و خاک گرفته با لباس ساده ایستاده شده بود و دود می کرد و از قضا و قدر من هم میخواستم سیگرت بکشم و لاتری با خود نداشتم و این نداشتن و خواستن من در حقیقت اساس اشناه ما شد.
در اشناه اول او مثل هر عاقل دیگر از من سوالی نمود: مثلا ایا من کتاب می خوانم و یا نه؟
چی فکر می کنم در باره داستان پدران و پسران ؟
من تنها می خواستم سیگرت بکشم و هیچ نیاز و علاقه هم ندارم که در باره دست نوشت ها دیگران قضاوت کنم، دوم من کی؟ و چی کار؟ پدران و پسران داستانی جالب است، جالب ات اش در این است که من چطور داستان را خوانده و دانسته ام، و اگر خوانده باشم و هیچ نه دانسته باشم! و اگر هم دانسته باشم، من تنها کلمه ها را و معنی آن و نام ونشانی اجسام را می دانم!
اما به هیچ صورت من نویسنده کتاب پدران و پسران شده نمی توانم، و همین نه توانستن من هم دلیلی بر آن است که من نمی توانم داستان را انچه که نوسینده میخواسته بگوید بیفهمیم.
خوب باید جواب داد، وقت که انسان قرض از دیگر می گرد باید منت هم بکشد!
شاید چیز ها برایش گفتم و همین چیز ها پوچ او را تشویق نمود برای سوال کردن زیاد. مثلا ایا من داستان تهوع را خوانده ام، چی فکر می کنم در باره سارتر؟
در همان زمان سیگرت من تمام شد و من با او با تکان سر خدا حافظی کردم ولی او از آن زمان تا به حالا هر وقت که مرا می بیند، در باره کسی سوال می کند.
و مرا در لیست دوستان خود اضافه کرده است.. 

 

 روز چهارشنبه تفاهم نامه خط آهنی که از بندر

 حیرتان به شهر مزار شرف احداث می شود

 میان داکتر عمر زاخیلوال وزیر مالیه کشور و

 بالا بسکارل لیدی باتورا، نماینده بانک انکشاف

 آسیایی در کابل به امضا رسید.

 

نماینده بانک انکشاف آسیایی این پروژه را دارای اهمیت خاصی برای افغانستان عنوان کرد.
وی همچنین افزود که این پروژه دارای فوائد قابل ملاحظه ای بوده و این اولین پروژه ایست که در افغانستان در این بخش به اجرا گذاشته می شود.

گفتنی است که با احداث این خط آهن، افغانستان به ایران، تاجیکستان، ترکمنستان و پاکستان متصل می شود که بهبود همکاری تجاری میان این کشورها را در پی دارد.

به گزارش شبکه اطلاع رسانی افغانستان (afghanpaper) ،این پروژه تا 1.5 سال دیگر تکمیل می شود و افغانستان سالانه 5/2 میلیارد دالر عواید بدست خواهد آورد.

afghanpaper

https://www.youtube.com/watch?v=wDVWBTkXWq4

  بیابریم به وطن ، عنوان کلیپ است که بیانگر غصه هاوسختی های وطنداران ما می باشد .

بیا   بریم    به     وطن       اینجه گذرو نموشه

خاک غربت هرچه بشه     خاک از مو نموشه

 

در کابل اگر همه چیز کم است، «غم» فراوان

 است. غم از در و دیوارِ این شهر می​بارد، از

 سرک​ها و خیابان​های آن، از چهرة مردان و

 زنانی فقیر و حتی کودکانی که شادان و خندان

 به «بادبادک​بازی» سرگرم​ـ​اند. کوچه​های کابل

 در روزهای عید نیز عزا دارند؛ سگ​هایِ ولگرد

 

 کابل شب​ها غمگینانه زوزه سر می​دهند. آن​ها نیز بخشی از بار فقر و گرسنگیِ این شهر را، بر دوش می​کشند. به هرکجایی کابل قدم بگذاری اولین چیزی که در برابر ما چهره می​گشاید، «غم» است.

 

هیولایِ غم، در هرکجایی این شهر ما را تعقیب می​کند؛ کابل شهر جاوادنة غم​​ها و غم​هایِ​ جاودان است، شاید به این دلیل که تاریخِ دو صد سالِ​ اخیر این شهر با خون و فاجعه عمیقا پیوند دارد.

در این«غم​کده» هرکسی تا آن​جا که در توانِ دارد کوشش می​کند، غم، این «همزادِ دیرینه» را از خود دور کند. برخی با کار، برخی با پرسه​زدن در خیابان​​ها، عده​ای با کهنه​فروشی، با بولانی​فروشی و… . آن بستنی​فروشانِ کوچه​گردی که تبلیغاتِ بستنی​ شان را موسیقیِ «بتهوون» انتخاب کرده​اند، فقط بستنی نمی​فروشند، آن​ها می​خواهند با این موسیقی دل​های غمگینِ شان​را از غم تهی سازند. هنوز گوشِ آن​ها جیغِ​ جان​خراشِ جنگ​را به خاطر دارند، بنابراین با این موسیقی می​خواهند از «ماتمِ​جنگ» به «ماخولیایِ پول» و سرمایه عبور کنند. کم​ترین غم از آن کسی است که به باندهایِ فساد دولتی و انجوها وصل​اند؛ ماشین​هایِ مدل بالا دارند، خانه​های با شکوه و مجلل، جیب​هاشان همیشه پر است از دلار و لباس​ها شان شیک، شکلکِ آدم​های متمدن را در می​آورند؛ این کاهشِ غم اما به بهایی ایجاد غم​هایِ فراوان برایِ دیگران به دست می​آید. شاید بتوان گفت، رهبرانِ سیاسی هیچ غمی​ندارند و در نشئگیِ تریاکِ قدرت، غم و اندوه زیر دستان و  مردمان فقیر و دربه​درِ این شهر را هرگز به یاد ندارند.

«بیگم»، این بوتیمارِ «غصه​زاد» را اما باید یک استثنا دانست؛ او به حماقتِ​ کسانی که در این شهر غم​را از خود دور می​کنند، می​خندد. غم تنها «همزاد» اوست، یگانه خانة که وی را پناه می​دهد. بیگم لباسِ ژولیده به تن دارد، موهایش پریشان و آشفته است و رها در باد؛ تنها مبلغی که خیابان​های شهر را با پای پیاده می​پیماید تا مردم را به غم دعوت کند. دیدنِ بیگم قساوت می​خواهد، تنها یک چشمِ ستم​گر تاب​ـ​و​ـ​توانِ آن دارد که این تندیسِ غم و پیکرة مصیبت را به تماشا بنشیند. شاید بتوان او را که یکی از بی​شمار قربانیانِ جنگ​های دورانِ جهاد است، «الهة غم​هایِ​کابل» دانست. بیگم کسی است که در زمان حکومتِ​ مجاهدین به او تجاوز شده است، شوهرش را در پیش چشمش با کارد و برچه تکه​تکه کرده و حتی فرصت نکرده قطره اشکی از چشمانِ بادامی​اش بر جسد شوهرش نثار کند. پسر سه ساله​اش «امید» مفقودالاثر است و دخترش «ر‌‌ؤیا» بر اثر مرمی که از کوه تلویزیون به طرفِ خانة او شلیک شده، در سن پنج​سالگی بی​​آن​که حتی فرصتِ نفس​کشیدن پیدا کند ناگهان در وسطِ حویلی جان داده است. اکنون او تنهاست، حافظة طبیعی​اش را از دست داده است. هرچند سواد خواندن و نوشتن دارد، اما به خاطر شوکِ روانی نمی​تواند پیوسته بنویسد. همه​چیز را تکه​تکه​ می​نویسد. به جای بیگم می​نویسد:«بی​گم» و «تفنگ» را می​نویسید:«تو فنگ» و در عالمِ دیوانگی برای این جدا نویسی​هایش استدلال​هایی دارد. از نظر او نام او «بیگم» نیست، «بی​گم» است. بی​گم به این معنا که او هرگز «غم​»​ـ​هایش را گم نخواهد کرد. او خانه ندارد، بنابراین هیچ وقت «گم» نخواهد شد؛ تنها کسی راهش را گم می​کند که خانه​ای دارد، اما بی​گم که معلوم نیست چه​کسی خانه​ی او را به نام خود قباله کرده، خانة ندارد تا راهش را گم کند. او بوتیمار[1]ی است که تیماردارِ غم هاست و می​ترسد از آن​روزی که غم​ها فراموش گردد.

بیگم نمایان​گر «غربتِ​عدالت» در این شهر است. جسد بی​روحی که ردـ​نشان​های ظلم و ستم در وجودش موج می​زند. با وجود آن​که حافظه​اش کاملا تخریب گردیده او را می​توان نوعی چرخش از «فراموشی» به «حافظه» دانست. او «منه​مومنه»​ـ​ای است که به رغمِ خاطرِ پریشان، چیزهای زیادی را به خاطر دارد، جنگ​را، کشتارهای دسته​جمعی را، چپاول و غارت​را، خشونت​های سیاسی را، تکه​تکه​شدنِ شوهرش را و از همه مهم​تر مرگِ «رؤیا» دخترش را که با مرگِ او رؤیاهایِ زندگی برای همیشه بر باد رفت و از آن پس روزها وشب​ها در به​در کوچه​به کوچه «امید» گمشده​اش را جست​ـ​وـ​جو می​کند. چه باک اگر همة مردم شهر دیوانه بپندارند او را، چه باک اگر غم​های بسیاری او، برسازندة شادی​هایِ بسیار است و یا رهگذرانِ شهرستم، اندوهِ عظیمِ او را دستِ​کم می​گیرند، چه باک اگر خانة گمشدة او مسیر خانه را به دیگران نشان می​دهد، چه باک اگر مردمِ این دیار روزهایِ تلخ دهشت​را به سرعت برق از یاد می​برند، او در غبارِ خاطراتِ جنگ می​رقصد، جیغ می​کشد و هم​پایِ غم​های بی​شمارش رؤیایِ مقتول را در «امید» گم​گشته​اش می​جوید. کودکی در انتهایِ​ کوچه راه می​رود، بیگم با پایِ برهنه به این خیال که «امید» است دیوانه​وار طرفِ او می​دود، اما حتی اگر تمامی کوچه​های شهر را تا انتها بدود، باز هم «امید» را نخواهد یافت، امید برای ابد گم​شده است و با هیچ​کسانِ​ شهر هیچ​کس.

در کابل همه​چیز بی​عمق است، فقط غم​های بیگم عمق دارد. چشمان همواره پر از اشکِی او که «تصویر رؤیایی امید» بر آن​ها نقش بسته و مضطربانه در کوچه​ها و خیابان​هایِ «دهشت​شهر[2]» کابل فرزندِ گمشده​اش را می​جوید، بر این امر شهادت می​دهد که غم​هایی بیگم بی​​پایان است و تا انتهای وجود زخمی و قلبِ تکه​تکه​ی او ریشه دارد. «امید چند ساله است؟ مادر؟» بیگم با خنده جواب می​دهد:«سه​ساله!، نه یک​روز کم​تر و نه یک​روز بیش​تر.» پیش از آن​که پژواکِ صدایِ او در غوغای شهر خاموش گردد، اندک​اندک غم چهره​اش را فرا می​گیرد، می​خواهد چیزی دیگری بگوید: «دو سال کوچک​تر از رؤیا»، اشک از چشمانش سرازیر می​گردد؛ اشکِ شورِ او سیمایِ زخمی و غم​گرفته​اش را خیس می​کند. پس از گذشتِ یک​ماه دوباره می​پرسم «امید چند ساله است؟ مادر؟»، همان پاسخی پیشین را دریافت می​کنم«:«سه​ساله! نه یک​روز کم​تر و نه یک​روز بیش​تر!» بازهم نمی​تواند «امید» را بدون «رؤیا» تصور کند:« دو سال کوچک​تر از رؤیا!». سال​هاست که امید سه​ساله است؛ او هیچ​وقت بزرگ نمی​شود؛ امید همیشه سه​ساله خواهد ماند، نه یک​‌روز کم​تر و نه یک​روز بیش​تر، امید همیشه دو سال کوچک​تر از رؤیاست، زیرا بیگم امید را سه​ساله می​خواهد و دو سال کوچک​تر از رؤیا. امیدِ سه​ساله اما هیچ​گاه مادرِش را که اکنون تیمار​دارِ غم​های کابل است و دیوانه​وار در کوچه​ها و خیابان​ها راه می​رود، تنها نمی​گذارد، امید تصویر جاودان انتهایِ کوچه​ها و خیابان​هاست؛ تصویری در حالِ گم​شدن، تصویری در حالِ دورشدن، تصویری در حال زوال، تصویری در حال ناپدیدشدن، اما یگانه تصویری است که بوتیمارِ کابل، «رؤیا»​ـ​یی از دست​‌رفته​اش در او باز می​یابد، امید همواره دو سال کوچک​تر از رؤیاست. بیگم معتقد است:«دو سالِ دیگر به اندازة رؤیا بزرگ خواهد شد!» و بعد پشیمان می​گردد و بلافاصله سخن​اش را پس می​گیرد:«نی​، نی! امید هرگز بررگ​ نمی​شه. امید نباید بزرگ​شوه، خطرناک اس، اگر بزرگ​شوه او را می​کشن، رؤیا را کشتند، امید را هم می​کشند. برو! بچیم، تو را هم می​کشند. این شهر پر از قاتل​اس!»

چند روزی است که او را ندیده ام. بیگم کجاست؟ دلم می​خواهد در دشتِ بی​کرانِ غم​هایِ او پناه گیرم. این تندیس غم یگانه حقیقتی شهر «ناـ​حقیقت»​ـ​هاست و تنها صدای قربانیانی این شهر. به خیابان می​روم. از دور می​بینمش؛ وجود ویرانی در کنارِ خرابه​ها، یک تصویری در حالِ زوال. به او نزدیک می​شوم. می​بینم غمگین و افسرده به جایِ خالی​ای دیواری که به تازگی تخریب کرده​اند، خیره​خیره می​نگرد.

 

ـ سلام مادرجان!

ـ حیف، صد حیف!

ـ چرا؟

ـ​ دیوار را خراب کردند. می​دانی در این دیوار چقدر مرمی خورده؟ سه هزار؛ این دیوار زخمی​زخمی اس، مثل پدر رؤیا. من یک روز حساب کردم، این دیوار. سه هزار زخم در بدن داشت. اگر سه هزار مرمی به بدنِ تو بخوره، چه می​شه؟ تکه​تکه و توته توته. در آخر او را کشت. مجاهدین به دیوار هم رحم نمی​کنه. بازهم کارِ مجاهدین اس! حیف، صد حیف!

ـ مادر، چه اشکالی داره؟ یک دیوار نو درست می​کنه!

ـ​نی! تو نمی​فامی؛ من در کابل زندگی کرده​ام، من می​فامم. اگر این دیوارها نباشند، مردم «غم​ها» را فراموش می​کنند. وقتی غم نباشد، من تنها می​مانم، تو هم تنها می​مانی. این جا شهر غم است. اگر غم نباشه، همة مردم تنها می​مانند و می​میرند.

 

آیا بیگم دیوانه است یا رهگذرانی که به ناله​های او می​خندند؟ آیا آن​که می​خندد و از یاد می​برد رهروِ آیینِ حقیقت است یا آن​که چون بیگم می​نالد و همه چیز را به یاد می​آورد؟ پاسخ​ روشن است: بیگم یگانه حقیقت نابی است که با میان​جیِ او می​توان وجوهِ​ پنهانِ دهشت​شهر کابل را که هر سنگ و خشتِ  آن سندِ فاجعه و توحش است، فهم کرد؛ یگانه تصویری ماتریالیستیِ تاریخ و در عینِ حال حافظ و نگهبانِ آن. شاید مبالغه نباشد اگر بگوییم، بیگم بیش از آن​که دیوانه باشد، یک معمایِ اخلاقی است؛ معمایِ اخلاقیِ تاریخ فاجعه​بار؛ قربانی زنده​ای که ما را از فراموشی بر حذر بر می​دارد، تا غم​ها را از یاد نبریم. آیا فاجعه​ها را به یاد آورد یا فراموش کرد؟ اگر به یادآریم چه چیز را باید به یاد آورد؟ اگر فراموش کنیم چه​چیزها را باید فراموش کرد؟ آیا بدون معذرت​خواهی و توبة جنایات​کاران می​توان از بن​بستِ خشونت​های سیاسی موجود گذر کرد؟ آیا یادآوریِ جنایت​ها وضعیت را بد تر خواهد کرد؟ بیگم معتقد است که نه تنها غم​ها، بلکه حتی دیوارهایِ زخمیِ عصر جهاد را باید به یاد داشت. او تمامیِ روشنفکران، سیاست​مداران، رهبران​سیاسی و دیگر «فروشندگانِ گذشت» را که بر گورِ قربانیان «کاخ​فراموشی» بر پای داشته​اند و «بدی(جنایت)» را به نام «نیکی(جهاد)» از یاد برده​اند، به باد ریشخند می​گیرد.« ​نی! تو نمی​فامی؛ من در کابل زندگی کرده​ام، من می​فامم. اگر این دیوارها نباشند، مردم «غم​ها» را فراموش می​کنند.» بیگم نماد مقاومت در برابر قدرتی است که از ما می​خواهد فراموش کنیم. او تیمار غم​ها و حافظ دیوارهایی است که رد​ـ​نشانِ بیش از «سه​هزار مرمی» در پیکرِ آن​ها نمایان​ـ​اند. او حافظة زندة قربانیانِ جنگ​های جهادو به تعبیر کوندار «ستیزِ حافظه است با فراموشی»؛ تصویرِ تام و تمامِ​ فاجعه. لباس چرکین، موهایِ ژولیده و نگاه جست​​و​جوگرش ما را به دورانِ جنگ می​برد. کابل شهری که در آن دهشتِ فراموشی فرمان می​راند، بیگم اما تنها صدای قربانیان و وجدانِ بیداری که با صدای بلند در گوشِ بی​اشتهایی رهگذرانِ فراموش​کار خیابان​های کابل خطابة «یادآوری» می​خواند:

 

بشنوید، صدایِ بازتابِ دیروز را بشنوید،

 از میل به کین​خواهی بی​گناه،

سنگی گران​بهاتر نیست

 از بامدادِ ذلتِ خائنان آسمانی درخشان​تر نیست

در زمین راه رستگاری نست،

تا درِ بخشش به روی دژخیمان ]و جنایت​کاران[ باز است.[3]

 

برخی اوقات صدایش می​گیرد، اما هرگز از سخن​گفتن باز نمی​ماند. او صدایِ جاودانِ قربانیان است؛ او را باید بازتابِ تاریخِ​ فاجعه​بار کابل دانست؛ صدایِ​ فاجعه​بار «عصرجهاد» که در آن زمینی​سازی ملکوتِ الاهی و دینی​سازیِ سیاست، به تباهی و تخریب و کشتارهایِ فجیعِ اخلاقی و انسانی انجامید. او کی و چگونه تواند بخشید دژخیمانی را که شوهرِ او را کشتند، «رؤیا»​ـ​یی عزیزش را بر باد داند و «امید»، یگانه فرزندِ وی را سر به نیست کردند و معلوم نیست اکنون در کدام​یک از گورهایِ دسته​جمعی در کنار هیچ​کسان خفته​است؟ او غم​ها را انبار می​کند تا «یوم​الحساب» بر پای دارد و درِ هرگونه بخشایش را به رویِ دژخیمان بندد. او تمامیِ ناگفته​هایی را که زبانِ​ گنگِ​ جماعت کتمان می​کند، در گنجینة ذهنش نگه​می​دارد و تصاویری در حال زوال لحظه​های خطر و اضطراری را که زنده​نگه​داشتنِ آن​ها برای ستمدیدگان امر حیاتی به شمار می​رود، در گنجینه​ای قلب​ داغدارش نگه​می​دارد. سحرگاهان پیش از آن​که ​ خورشید در مقام شاهد خون و انتحار و تماشاگرِ مرگِ مردمان این شهر در آسمان ظاهر گردد، بیگم به «غم» سلام می​کند و شباهنگام بی​آن​که به نشانه​ی بدرود به خورشید دستی تکان دهد، آمدنِ غم​ها و غصه​های تازه​ایی را به انتظار می​نشیند. غم یک​سر تیره​بختی نیست، بیگم بر آن است تا با سلاحِ غم جنایت​کاران را از پای در آورد. او آسمانِ درخشانِ ذلتِ خائنان را انتظار می​کشد و کوشش می​کند از غم «امید»ـ​ی سازد برایِ​ «رستگاری» و در پناهِ آن «رؤیا»​ـِ​یی از دست​رفته​اش را بازیابد؛ او هرگز دژخیمان و خائنان را نمی​بخشد. آیا نهالِ سه​سالة «امید» وی به بار خواهد نشست؟ و رؤیای بر بادرفته​ای او تحقق پیدا خواهد کرد؟ هیچ​کس نمی​داند، قلبِ​زخمی​ایِ​ بیگم اما هنوز از نور «امید» درخشان است و برایِ تحقق «رؤیاها»​ـ​یی خویش که همانا رؤیای تمامیِ ستمدیدگان است، از مردم می​خواهد غم​هاشان را زنده نگه​دارند.

[1] بوتیمار پرندة است که پیوسته در کنارِ آب می​نشیند و از غمِ​ آن​که مبادا آب کم شود با وجودِ تشنگی آب نمی​خورد. بوتیمار، غم​خورک یا «مالک​الحزن» از جمله نام​هایی هستند که در موردِ این پرنده به کار می​روند.(فرهنگ معین)

[2] علی امیری “دایستوپیا” را به “​دهشت​شهر” بر گردانده است.

[3] پل​الوار(1386)، تنهایی جهان، تهران، انتشاراتِ هرمس، ص 97.

جمهوری سکوت

اسامه بن لادن رهبرشبکه القاعده درتازه

 ترين اظهاراتش توسط يک پيام صوتي

 ازکشورهاي اروپايي خواسته است که

 سربازان شان را ازافغانستان بيرون کنند.

 

 

اسامه بن لادن رهبرشبکه القاعده درتازه ترين اظهاراتش توسط يک پيام صوتي ازکشورهاي اروپايي خواسته است که سربازان شان را ازافغانستان بيرون کنند.
بن لادن که همچنان درخفا به سرمي برد، هرازچندگاهي توسط ويديو هاي صوتي يا تصويري خواسته هايش را مطرح مي کند.
او اين باربه گونه واضح ازکشورهاي اروپايي خواسته است که نيروهاي نظامي خويش را از افغانستان بيرون کنند.
درنواري که جديداً ازسوي شبکه القاعده به نشررسيده بن لادن مي گويد يک مرد هوشمند پول و پسران خويش را به خاطر يک باندي ازتبهکاران درواشنگتن تلف نمي کند.
اين درخواست بن لادن که دريک نوارصوتي به نشررسيده حاوي زيرنويس هاي آلماني و انگليسي نيزمي باشد.
اين درحالي است که گفته مي شود مردم آلمان خواهان بازگشت سربازان آلماني از افغانستان به کشورشان هستد.
درخواست خروج سربازان آلماني از افغانستان پس از حمله اين نيروها برتانکرهاي تيل ربوده شده درولايت قندز که تلفات غيرنظاميان را نيز درپي داشت افزايش يافته است.
براسا س نظرسنجي هايي که صورت گرفته است، 55 درصد مردم آلمان خواستار اين هستند تا سربازان آلماني مستقر درافغانستان اين کشور را ترک کنند.
رهبرشبکه القاعده دراين پيام خويش به حملات مادريد ولندن نيزاشاره کرده که درسال هاي 2004 و 2005 به وقوع پيوست.
اوبا اشاره به اين رويداد ها گفته است که اگرشما( کشتارجمعي) همپيمانان امريکايي و حاميان آنها را درشمال افغانستان ديده بوديد آنگاه حوادث خونبارمادريد و لندن را درک مي کرديد

مشارکت ملی

 

آردر اف کانادا از کسانی تقدیر می کند که زندگی

 شان را برای جامعه وقف کرده و برای کارهای

  پسندیده همگانی فعالیت می کنند.”

 

 

آقای ویلیم کروزبی سفیر کانادا در افغانستان امروز طی مراسمی نشان عالی آردر اف کانادا (Order of Canada) را به داکتر سیما سمر رییس کمیسیون مستقل حقوق بشر افغانستان اعطا کرد.
خانم سیما سمر در ماه می سال 2009 میلادی به دلیل انجام فعالیت های جهانی اش به عنوان رییس کمیسیون مستقل حقوق بشر افغانستان در راستای حقوق بشر و بخصوص حقوق زنان، پس از نیلسن مندیلا، آغا خان و آقای بتروس بتروس گالی، به درجه افسر افتخاری آردر اف کانادا دست یافت.
آقای کروزبی گفت: ” آردر اف کانادا از کسانی تقدیر می کند که زندگی شان را برای جامعه وقف کرده و برای کارهای پسندیده همگانی فعالیت می کنند.”
وی افزود: ” داکتر سمر از طریق تعهد چندین ساله اش برای بهبود و توسعه حقوق تمام افغان ها بخصوص زنان، به طورکامل از ماهیت و مفهوم اصلی آردر اف کانادا نمایندگی می کند و با وجود تمام خطراتی که او را تهدید می کند به فعالیت های خود برای دفاع از حقوق دختران و زنان افغان ادامه داده است تا آنها نیز مانند سایر افغان ها از آزادی بهره مند شوند.” 

داکتر سیما سمر نیز می گوید: ” من بسیار خرسندم که لقب و نشان عالی آردر اف کانادا را به دست آورده ام.
وی تصریح کرد: این افتخار بدون شک متعلق به تمام همکاران افغان من اعم از زنان و مردان است که با شجاعت برای بهبود حقوق بشر، عدالت و دموکراسی در افغانستان مبارزه کرده اند. 

آردر اف کانادا که در سال 1967 ایجاد گردیده است، عالی ترین سیستم سپاسگذاری و نشان افتخاری است که در تمام بخش های جامعه کانادا از افراد شایسته تقدیر بعمل میاورد. 

فعالیت های آنها متفاوت است اما همه آنها زندگی دیگران را بهبود نموده و تغییراتی را در کشور ایجاد کرده اند.
سالانه 220 تن برای این نشان عالی انتخاب میشوند که پنج تن آنها اتباع غیرکانادایی میباشند.
منبع خبرگزاری صدای افغان

براساس آخرین تحلیل منابع امریکائی از طالبان، این نیرو در

 قدرتمندترین وضعیت خود پس از سرنگونی‌ در سال ۲۰۰۱

قرار دارد. به گفته یک کارمند ارشد وزارت دفاع امریکا به نظر

 می‌رسد منابع انسانی و مالی طالبان پایان ناپذیر هستند.

 این در حالی است که منابع رسمی تعداد ستیزه‌جویان

طالبان را بین ۱۵ تا ۲۰ هزار نفر برآورد کرده‌اند

به گزارش لوس آنجلس تایمز قرار است ماموران، تحلیل‌گران و نیروهای شبه‌نظامی سازمان سیا به کمک ارتش امریکا به افغانستان فرستاده شوند تا موضوع چگونگی گسترش فعالیت‌های سی‌آی‌ای در این کشور مورد بررسی قرار گیرد. 

به گفته منابع نزدیک به دولت امریکا یکی از بزرگترین پایگاه‌های امنیتی سی‌آی‌ای در خارج از این کشور در افغانستان ایجاد خواهد شد.

به گفته این منابع در حال حاضر حدود ۷۰۰ نفر از کارمندان سازمان سیا در افغانستان به طور فعال حضور دارند و به زودی ماموران، تحلیلگران و نیروهای شبه‌نظامی بیشتری به افغانستان گسیل خواهند شد تا مقدمات تاسیس یکی از بزرگترین پایگاه‌های امنیتی امریکا در دنیا را در افغانستان به وجود آورند. اعزام این تعداد نیرو به خارج در تاریخ این سازمان بی‌سابقه است.

این اقدام بنا به خواست ژنرال استنلی مک کریستال فرمانده نیروهای امریکائی در افغانستان صورت می‌گیرد. ژنرال مک کریستال سازمان سیا را تحت فشار قرار داده است تا اطلاعات‌اش را در مورد طالبان بهتر و تکمیل‌تر ارائه کند.

براساس آخرین تحلیل منابع امریکائی از طالبان، این نیرو در قدرتمندترین وضعیت خود پس از سرنگونی‌ در سال ۲۰۰۱ قرار دارد. به گفته یک کارمند ارشد وزارت دفاع امریکا به نظر می‌رسد منابع انسانی و مالی طالبان پایان ناپذیر هستند. این در حالی است که منابع رسمی تعداد ستیزه‌جویان طالبان را بین ۱۵ تا ۲۰ هزار نفر برآورد کرده‌اند.

در کنار سازمان سیا قرار است بر پرسنل اداره امنیت ملی رکن دوم اطلاعات ارتش نیز افزوده شود. این نیرو به کنترل مکالمات تلفنی و ایمیل‌ها می‌پردازد.

در عین حال نیروهای ارتش امریکا در افغانستان تا پایان سال جاری به ۶۸ هزار نفر افزایش خواهد یافت. ژنرال مایک مولن رئیس ستاد ارتش و رابرت گیتس وزیر دفاع امریکا در سخنان اخیر خود قبل از هر چیز به افزایش نیروهای پیاده اشاره کردند و گفتند این نیروها باید در نبرد صحرائی و تن به تن مورد استفاده قرار گیرند.

از سوی دیگر سرهنگ یورگ فولمر از فرماندهان ارشد ارتش آلمان در افغانستان که به زودی مدت ماموریت‌اش در افغانستان به پایان می‌رسد، با انتشار گزارشی به ۱۵۵ مورد از کمبودهای نیروهای آیساف در افغانستان اشاره ‌کرد. این کمبود‌ها شامل نیروی انسانی، هلی‌کوپتر، خودرو‌های زره‌پوش و حتی تسلیحات می‌شود.

به گفته سرهنگ فولمر از ماه ژانویه تا ژوئیه ۳۸ خودروی زره پوش از کار افتاده‌اند که هنوز چیزی جایگزین آنها نشده است. وی از دولت آلمان خواسته است تا در جهت رفع کمبودها هر چه سریع‌تر اقدام کند.

حلول عید فطر ،زیبایی عبادت وبندگی را به نمایش میگذارد

عید فطر ، جشن عاشقان اطاعت ، و مشتا قان خود سازی

بوده، و برهمه یی سالکان ،پاکان و خداجویان مبارکباد!

 

روزه داران یکماه در جهت رضایت حضرت دوست سر به استان یکتایی اش گذاشته وفرمان بی همتایی یگانه را در آسمان دل پذیرا گشته و به ضیافت و مهمانی خدا رفته، قلبهای خویش را صیقل واراده ای خودرامحکم نمودند.

 روزه داران دراین یک ماه  بجنگ نفس شتافته،و با روزه داری درس صبرومقاومت را آموختند روزه به انسان روزه دارمی اموزد که گرسنگی ، تشنگی و ایستادن و مقابله با خواسته های نفسانی مشکل و دشوار هست  و لی انسان میتواند در مقابل سختی ها ایستادگی نمود.

 روزه تمرین برد باری وصبوری میباشد.

  روزه به روزه داران و انسانها هشدار می دهد  فقر و گرسنگی که انسانهای دیگررا رنج و عذاب می دهد وباید از ان مشقت وسختی ها مطلع گردد و روزه دار در هنگام گرسنگی وسختی خودرا شریک رنج فقرا میدانند و بدانند.

روزه دار در ماه مبارک رمضان در هنگام روزه داری خود را متخلق به اخلاق الله نماید و در لحظات روزه خودرامطیع وبنده احساس کنند اگر انسان روزه دار موفق شود بتواند از فیوضات ماه مبارک رمضان که ماه اطاعت و خود سازی است بهره ببرد بر نفس غلبه پیدا کند فقر وفقرا را درک نماید این خود یک پیروزی بحساب می ایدو این موفقیت را فرهنگ رمضان عید نامیده است براین اساس هست که در فرهنگ دینی بعد از پایان ماه مبارک رمضان جشن بزرگی بر پامیگردد .
چرا یکه روزه داران با موفقیت از امتحان بیرون امده اند بخاطر این پیروزی و توفیق از این روز تجلیل میگردد و این جشن پیروزی در فرهنگ اسلام بنام عید فطر یاد شده هست که یکی از اعیاد مهم مسلمانان به شمار می آید.

عید لغتی عربی بوده که به معنی جشن و جشن گرفتن می باشد و و همچنین فطر در لغت همریشه فطور و افطار بوده که بمعنای خوردن آشامیدن میباشد از آن جهت این روز را عید فطر نامیده اند که در اول ماه شئوال که همان روز اول عید سعید فطر میباشد دستور امساک از طعام ونوشیدن برداشته می شود
   و بر هر مسلمان لازم است با پرداختن وجه معین ویا……… برای فقرا(یعنی زکات فطر) ونمازعیدفطر آغازتجلیل ازاین روزبزرگ  بر پا میگردد.

 روزه دار از پرداختن زکات فطر لذت میبرد چرا که در یکماه روزه داری وضعیت فقیروفقرارا درک نموده است  حالا با اندک وجه که در راهی خدا داده است اندکی احساس آرامش برایش دست میدهد شاید براین اساس بوده که بر هر مسلمان پرداخت زکات فطره لازم و واجب شده است.

 در اکثر کشور های اسلامی به مدت سه روز از این عید معنوی وبزرگ  تجلیل میگردد اما شکل گرامیداشت از این روزباعظمت در هر فرهنگ و ملتی فرق می کند اما آنچه مسلم است در این روز دید باز دید ها بصورت با شکوهی به اوج خود میرسد معمولا در فرهنگ دینی بزرگتر ها مخصوصا پدران و مادران افراد صاحب حقی اند
که در برنامه عید گرامی داشته میشوند اگر به جنبه های اخلاقی و عاطفی آن توجه گردد جنبه های بر جسته و عالی در این بعد مشاهده می گردد که در سایر فرهنگها کمترتوجه شده ویااصلا وجود ندارد کدورتها و…..حتی
دشمنی ها دراین ایام کنار زده میشود همه در کنار هم ازاین روزهای پربرکت تجلیل می نما یند عید مختص قشر خاصی نبوده بل همه خودرا دراین جشن باشکوه شریک و سهیم می بینند .

واگربه این پدیده اجتماعی ودینی عمیق شویم متوجه خواهیم شد که عید فطر بصورت غیر مستقیم  پیامی را به ما میدهد که با فقر مبارزه گردد مخصوصا این فقر یکه درجوامع عقب مانده گریبانگیرآن شده هست وبه همین شکل فقری شدید یکه جامعه ای ما را میفشارد ومشکلات زیادی را فراهم آورده است فقری که زمینه ای دهها فلاکت ، بدبختی وانحراف را فراهم می آورد  فقری که در این روزها صدها هزار هموطن ما را در افغانستان آزارمی دهد ، فقریکه انسانهای آزاده ای را اسیر خود کرده هست و نمی توانند اندک پولی تهیه نمایند تا همگام با دیگران در این خوشحالی و جشن خود را شریک احساس کنند ونمی توانند کفش ، کلاه ، لباس و….. که لازمه ای عید هست برای اطفال خو د تهیه نمایند، چه بسا که آرزو میکنند که ای کاش عیدی در کار نبود !

 این یک ماه روزه داری واین پرداخت فطریه خود نشانه ای  از فرهنگی پویا وغنی است که با فقر به مبارزه پرداخت و افراد فقیرومستضعف را شناسایی کرد و به آنها زکات فطریه پرداخت نمود وکمک کرد این یک گام برای گامهای بعدی و تحریک وجدانها ی بیداربوده و هشداریست برای حاکمان خودکامه که سالیان متمادی است که جوامع فقیر را مورد استثماروبهره برداری قرادرداده اند.

اما مردم صبوری کشور ما تنها پدیده ای را که می شناسند و  با آن دست پنجه نرم کرده اند وآن فقر بوده و دراین کشور هرکه آمده وقدرت را غصب نموده  فقط شعار داده  وبرگرده  فقراسوارشده وچندصباحی براریکه حاکمیت تکیه زده وهیچ کاری برای جامعه ای فقیرومستضعف خودانجام نداده اند  وازاین شعارها  پلی عبوری ساخته ودرجهت منافع سیاسی وبقای خود و از آن عبور کرده اند .

آری ! لازم هست که مقداری در فلسفه ای هر پدیده ای دینی و اجتماعی با دقت و عمق بیشتر دیده و پرداخته شود وازاین پدیده ها آموزه ای لازم را بگیریم و در برنامه های زندگی خو د پیاده نماییم از همین بر گزاری عید فطر چگونه میتوانیم برای بهبود زندگی خود واجتماع پیرامون خود درس بگیریم ایا ما که در تجلیل از عید و دید باز دید ها دراین روزها و خرجهای کذایی که انجام میدهیم آیا از همسایه و اقارب و دهها فرد دیگر که از برگزاری مراسم عید به خاطر فقر و تنگدستی در رنج عذاب هست چقد ر ازآن آگاهی داشته و برای ما قابل در ک بوده ؟

و ایا ما که توانایی کم کردن مشکل یک انسان را داشته ایم گامی در این راستا وبه این روزهای خدایی برداشته ایم ؟

وتوانسته ایم شادی وخوشی های خود را با فقرا ، تنگ دستان ومستمندان تقسیم نماییم ؟

آیا ما چنین کرده ایم  و یا درفکرش بوده ایم ؟

بهر حال !اگر بادیدی ژرف نگرانه به این پدیده ها توجه گردد درس های خوبی به ما می آموزد.

درپایان عید سعید فطررا به همه ای و طنداران عزیز وروزه داران از صمیم قلب تبریک و تهنیت عرض میگردد از در بارحضرت احدیت ارزو مندیم که بتوانیم برمشکلات فایق آمده و بر گزار کننده ای عیدی باشیم که درآن بوی از فقر ، بد بختی وبی عدالتی دیگر به استشمام نرسد وانسانهای غیرتمند وآزاده را آزار ندهد.

به امید آنروز

تذکر:این مطلب درسایت کانون وسایت های دیگر قبلابه نشر رسیده بود.

http://www.ariananet.com/modules.php?name=Artikel&file;=print&sid;=10335

عید سعیدفطر،عیدخداجویی،عید مبارزه

بانفسو مظاهرنفسانی ، عیدعبادتو

موفقیتدر بندگی را به همه نیکوکاران

وخدا پرستان   و روزه داران  ،  از

 صمیم قلب  تبریک وتهنیت میگویم  

 

 

 

 

 

کانون افغانستانی های فنلند برای همه وطنداران عزیز روزهای خوشی ، دراین عید سعید آرزو دارد

 

 

حدود 570 نفرمهاجرافغانستانی  سه ماه درزندانهای مرزی

 جزیرهای mitilene و Salonik یونان زندانی بوده اند، اول

سپتامبر توسط یک گروه انتی فاشیزم که ازکشورهای هالند

، جرمنی وفرانسه به این منطقه ها رفته بودند آزاد گردیده اند.

 

شهرپاترا هنوز میزبان تعداد ازآواره گان افغانی ست، اما باوضعیت خیلی متفاوت ازگذشته؛ بعداز تخریب کمپ خود ساخته مهاجرین درماه جولای، گمان میرفت که دیگرهیچ مهاجری فکررفتن دراین شهررا نداشته باشد، اما بازهم تعدادی ازآوارگان افغانی کوشش میکنند ازطریق بندر این شهرخودرا به ایتالیا برسانند. به تاریخ 2 سپتامبر ساعت 2 بعد ازظهروارد شهرپاترا گردیدم panayotis وiliyas دونفرازداکتران بدون مرز، که درآنجا منتظر من بودند من را تا محل بود وباش مهاجرین افغانی درضلع شرقی بندر همراهی کردند. حدود 30 نفرازجوانان افغانی درساحل دریا خوابیده بودند، آنها بادیدن من ودوستانم باسراسیمگی ازخواب خیستند چون فکرمیکردند دوستانم پلیس اند وبرای گرفتاری آنها آمده اند. تااینکه مطمئن نشده بودند که ما، برای کمک کردن به آنها آمده ایم هیچ کدام آنها باماحرف نزدند. ولی وقتی خودم را برای آنها معرفی کردم خیلی خوشحال شدند.

آنها همگی به یک نوع مرض جلدی بسیار خطرناک و واگیرمبتلا شده اند، رحیم جوان 16 ساله ازولایت لوگر مدت 2 ماه است که درپاترا زندگی میکند، برایم گفت، وضعیت اکثردوستانم بسیاربد است زیرا آنها چندین ماه است که به مرض (خارشتک) مبتلا شده اند وشب روز درد میکشند. او میگوید به دلیل مشکلات اقتصادی هیچکسی قادر نیست لباسهایش را عوض کند، صابون وشامپو برای شستن جان شان ندارند به همین خاطربه راحتی به این مریضی گرفتار میشوند. بعضی ازآنها ازبس بدن شانرا خاریده بودند، پوست بدن شان کاملن رنگ دیگری به خود گرفته بود. تصویربسیار وحشت ناک، زخم وعفونت که توضیح دادنش بسیار سخت است. آنها به من اجازه ی عکس گرفتن را ندادند وگفتند بهتراست این دردها خاموش بمانند وگرنه بادیدن عکسهای شان خیلی ازدوستان ووطن دارانش به گریه درخواهد

آمد واینکه نمیخواهند کسانی دیگر این وضعیت شانرا شاهد باشند.

 

 

بادیدن این وضعیت داکتران بدون مرز میگویند که قادر به معالجه آنها نیستند زیرا معالجه آنهانیازبه زمان بیشتروحداقل یک هفته بسترشدن دربیمارستان دارد. این داکتران فقط میتوانند برای آنها داروهای تسکین دهنده وضد عفونت بدهند، وقادربه سرویس دهی بیشتری نیستند.ولی آنها به فکرمعالجه خود نبودند زیرا میگفتند درد دوستان ما برایشان اهمیت بیشتری دارد. این جوانان به من گفتند که به فکرشان نباشم واگرمیتوانم کاری کنم باید ازدوستان آنها که حدود 17 روزاست توسط پلیس دستگیرودرکانتینیرهای داخل فنس زندانی شده اند خبربگیرم، زیرا وضعیت آنها بسیار خطرناک است وممکن است ازگرما تلف شوند.

پلیس ها برای شکنجه دادن آنها تنها دریچه کوچک کانتینیررا نیز فقط هرسه ساعت یکبار بازمیکند باآنکه این زندانی ها دست رسی به تشناب ندارند ومجبورند همگی درهمان جایی که میخوابند رفع حاجت نمایند. ساعت 5 بعدازظهر وارد فنس شدم؛ حدود شش کانتینیرسفید رنگ درداخل فنس 7 گذاشته شده است که پلیس ازآن به حیث زندان موقت کارمیگیرد. این کانتینیرها ازسه طرف توسط سیم های خاردار پوشانده شده است، کسانی که خودرا درزیرکامیون های باربری جاسازی میکنند تامخفی ازدید پلیس خودرا به داخل کشتی هایی که به طرف ایتالیا درحرکت است برسانند وقتی توسط chekin بیرون کشیده میشوند فورا به داخل این کانتینیرها انتقال داده شده ودرآنجا بابدترین وضع ازطرف پلیس ها شکنجه وتامدتی زندانی میشوند. برای آنها روزانه فقط یکبار نان خشک وآب داده میشود. این کانتینیرها فقط یک دریچه کوچک درحدود 30cm دارند که آنهم به ندرت توسط پلیس بازگذاشته میشوند تا زندانی ها ازنبود اکسیژن نمیرند. میخواستم به این کانتینیرها نزدیک شوم وعکس بگیرم به محض نزدیک شدن به این منطقه دو مامور لباس شخصی درحالیکه اسلحه کمری شانرا به طرفم نشانه گرفته بودند من را متوقف کردند، آنها دراول فکرمیکردند من نیزازجمله کسانی هستم که میخواهم مخفیانه وارد کشتی شوم، مجبوربودم طبق فرمان آنها دستهایم را بالا بگیرم تاآنها تمام وسایل ومدارکم را کنترول کنند، آنها باصدای بلند به من میگفتند که تکان نخورم وگرنه به طرفم شلیگ خواهند کردند. وقتی آنها فهمیدند که من افغانی هستم نسبت به اسنادم مشکوک شدند ونزدیک به یک ساعت توقیفم کردند. سوال عجیبی ازمن میکردند ومیگفتند اگرتو افغانی هستی پس چطوراین مدارک را داری شاید به نظرآنها افغانی ها بی هویت وبی مدرک هستند. جالب ترازهمه اینکه کارت مطبوعاتی فدراسیون بین المللی خبرنگاران را پاسپورت میگفتند وازمن می پرسیدند چطور میتوانی دوتا پاسپورت داشته باشی واینکه این پاسپورت ها ازکجا صادر شده است. بعدازیک ساعت توقیف، آنها سیم کارت مبایلم را نیزشکستاندند وبه من گفتند هرچه زودتر پاترا را ترک کنم واگرباردیگرشما را اینجا ببینیم برخورد ما خیلی جدی خواهد بود. بااین وضعیت مجبور شدم این شهرارواح را ترک کنم بدون اینکه بتوانم کدام کمکی به این هموطنان آواره ام انجام دهم.

 

افغانستان درحال تخلیه شدن:

قبل ازحرکت به طرف پاترا دوستانم ازموسسه نور به من خبردادند که امروز حدود 570 نفرمهاجرافغانستانی به آتن میرسند. این تعداد که سه ماه درزندانهای مرزی یونان درجزیرهای mitilene و Salonik زندانی بوده اند، اول سپتامبر توسط یک گروه انتی فاشیزم که ازکشورهای هالند، جرمنی وفرانسه به این منطقه ها رفته بودند آزاد گردیده اند. این گروه انتی فاشیزم که اکثرآنها انارشیست هستند به تاریخ 30 اگوست وارد یونان شده بودندونسبت به وضعیت مهاجرین دریونان به راهمپیمایی پرداختند. آنها پس ازآنکه باخبرشدند که عده ی زیادی ازمهاجرین دربندرهای میتیلینی وسالونیک زندانی هستند به این زندانها هجوم برده وباشکسانتن دروازه این زندانها درحدود 1000 مهاجر را ازآنجا آزاد ساخته اند. گفته میشود روزانه حد اقل ده نفرافغانی ازطریق بندر ایزمیرترکیه خودرا به یونان میرسانند. درترکیه هم ورود مهاجرین غیرقابل تصور است وگفته میشود درحدود 3 هزار مهاجرافغانی درشهرهای مختلف ترکیه آماده حرکت به سوی یونان وایتالیا هستند.

 

 

بادیدن این سیل ازمهاجرین فکرمیکنم واقعن افغانستان درحال تخلیه شدن است. این را همگی میدانند اما دلیل اینکه چرا همگی کوشش میکنند حتا با تحمل خطرهای اینچنینی تن به مهاجرت دهند چیست؟ واینکه کسانی که فعلن درافغانستان برکرسی قدرت نشسته اند چرا درفکرپیداکردن چاره ی برای این مردم نیستند؟ آیااین قدرت سالاران هیچ مسئولیت درقبال مردم ندارند؟ ازوضعیت مهاجرین دریونان دولت افغانستان باخبراست چون آقای سید جلال شجن سکرتراول سفارت افغانستان دربروکسل چندین بارازیونان دیدن کرده وهمه چیزرا ازنزدیک مشاهده کرده است، حال شمامردم که به خاطررای دادن به کرزی گوش وبینی تان بریده میشود ازاین شخص به حیث رییس جمهور منتخب بپرسید که فرزندان شما وقتی زیرلگدهای پلیس وفاشیست های یونانی میمیرند، ایشان چه مسئولیتی دارد؟ واینکه وزارت مهاجرین را برای چی ساخته است؟ وزیرخارجه درکجاست؟! شما ببینید درآخرین سفرکه آقای سید جلال شجن به یونان داشته است، مهاجرین بانوشتن یک نامه ی رسمی ازاو خواسته اند که درمورد مشکلات آنها، سفارت افغانستان دربروکسل باید اقدام جدی نماید، ایشان بعدازخواندن نامه درحالیکه نزدیک به 100 نفر درمقابلش منتظر جواب بوده اند؛ گفته است عجب خط زیبایی ونامه را روی میزگذاشته ورفته اند. این جواب یک دیپلمات دولت حامد کرزی است که برای دفاع ازحقوق مردم ودولت افغانستان درمرکزاتحادیه اروپافرستاده شده است. اگرشما مردم حداقل کمی نسبت به فرزندان تان دلسوزهستید بیایید حداقل ازکرزی وتیم مافیایی اش بخواهید که دیگر ازخواب بخیزند وبه وظیفه خود که همانا دفاع ازحقوق شهروندان افغانی است اندکی عمل کنند. اگرشما ساکت باشید هرروزبد ازدیروز خواهد بود، وضعیت داخل افغانستان که اصلن نیازبه توضیح ندارد.

بصیراهنگ

پیمایش به بالا