Suomen afganistanilaisten järjestö ry

طالبان را چگونه میتوان از متن جامعه بدور راند در صورتیکه رئیس جمهور کشور نمایندۀ مستقیم وبالفعل آنها باشد، وهر عضو کابینۀ او وظایف مشخصی را در رابطه با رشد وحمایت طالبان عهده دار باشند، ومجموع کشور بر حسب منافع گروه های معین قومی اداره وبه آشوب کشانیده شود

 

جناب گولدن براون صدراعظم بریتانیا و دیگر رؤسای دول اشتراک کننده درکنفرانس تاریخی لندن درود برشما!
 

تلاش جامعۀ جهانی در جهت تأمین صلح و استقرار پایه های دموکراسی در کشور جنگ زده و ویران افغانستان از هر جهت قابل تأیید و تمجید بوده و مردم ما در مجموع به این واقعه ارج فراوان گذاشته و به دیدۀ امید به آن نگاه میکنند.
ولی با اندوه فراوان ما شاهد آنیم که، پارۀ از واقعییت های موجود در جامعۀ افغانستان که ریشۀ بسا مسایل مرتبط با بحران کنونی افغانستان در متن آنها قرار دارد، و کافۀ اهل بینش و فهم سیاسی جهان هم  راجع به سازنده بودن آنها آگاه و متفق القول میباشند، در پروسۀ این تلاشها، یا اصلاً مورد توجه قرار نگرفته ویا هم با بعضی سبوتاژ ها از محراق گفتگو های سازنده بدور نگهداری شده اند، که اصل کم توجهی وبی ارزش انگاری حل مسألۀ ملی در کشور کثیر الملیة افغانستان، یکی از آن مسایل مهم وتعیین کننده در استقرار صلح وثبات پایدار وعادلانه در کشور ماست که هیچگاهی طور شاید وباید به آن توجه صورت نگرفته است.

 در حالیکه همه بخوبی واقف این واقعیت تلخ وتاریخی کشور ما هستند که ریشه های اساسی بزرگترین مشکلات وپرابلم های جامعۀ ما از بدو تشکیل دولت کنونی افغانستان تا امروز در برخورد نا سالم ومریض عظمت طلبانۀ قبیلوی زمامداران تک ملیتی کشور با حل عادلانۀ روابط با همی اقوام وملیت های ساکن این سرزمین نهفته است.

مردم افغانستان در مجموع وملیتهای محکوم اوزبیک، هزاره، تاجیک، بلوچ، تورکمن، نورستانی وغیره بصورت خاص، منتظر آن بودند که کنفرانس لندن با بهره گیری از تجارب دهه های طولانی جنگ و حضور بالفعل نمایندگان سیاسی ونظامی کشور های ذیدخل در قضایای افغانستان طی هشت سال گذشته، اصل توجه وعمده انگاری، این مسألۀ مهم و تاریخی را از یاد نبرده و پرداختن مسئولانه و دقیق به این موضوع را در اجندای کاری خود شامل میسازد، ولی با کمال تأسف ما امروز نیز شاهد آنیم که، روی کرد کنفرانس لندن نیز همانند گذشته ها یک برخورد قالبی ومطابق با فورمول های تعیین شده از جانب محافل شئونیستی کشور ما بوده، وهیج گونه توجهی به مسألۀ چگونگی روابط قومی ناعادلانه، تا سرحد برخورد های نژاد پرستانه و فاشیستی، درین کشور صورت نمیگیرد.

 بیشترین توجه ها درین کنفرانس، معطوف به معامله گری غیر ضروری با طالبان و افزایش روز افزون قدرت آشتی ناپذیری با تمدن آنها در افغانستان است، و فضای ذهنیت جامعۀ جهانی را هم دود وغبار ناشی از تبلیغ های نا درست این مسألۀ وعدم توضیح واقعی این حقیقت که ریشه های اصلی توانمندی طالبان در متن نظام قبیله پرست وعظمت طلب کنونی کشور نهفته است، سخت مکدر نموده ، وهیچ کسی هم حاضر نیست بگوید و توضیح دهد که آقای کرزی و حلقات شوونیستی ماحول او در دولت کنونی افغانستان، حامیان اصلی طالبان و سوگند خورده ترین دشمنان وحدت وهمبستگی واقعی مردم افغانستان اند و تا زمانیکه زمام انحصاری امور در اختیار ایشان باشد بعید است که صلح وثبات واقعی درین کشور مستقر شود.

طالبان را چگونه میتوان از متن جامعه بدور راند در صورتیکه رئیس جمهور کشور نمایندۀ مستقیم وبالفعل آنها باشد، وهر عضو کابینۀ او وظایف مشخصی را در رابطه با رشد وحمایت طالبان عهده دار باشند، ومجموع کشور بر حسب منافع گروه های معین قومی اداره وبه آشوب کشانیده شود.

جناب صدراعظم وهیئت های محترم اشتراک کنندۀ دول مختلف درین کنفرانس!

اگر شما با بیان این واقعیت مقنع نشده اید، لطفاً به ترکیب هیئات اشتراک کننده از جانب دولت افغانستان درین کنفرانس یک نیم نگاهی بیاندازید تا یقین حاصل نمایید که، شئونیسم وعظمت طلبی در وجود این دولت قبیلوی تا چه اندازه نیرومند و آشکار است که حتی یک تن از نمایندگان جمعیت های چندین ملیونی هزاره ، ازبیک وتورکمن کشور را حتی به گونۀ نمایشی گذشته ها هم  در ترکیب خود ندارد ، چه رسد به دیگر اقوام وملیت های کوچکی که حضور آنها را به هیچ وجهی در محاسبۀ خود ندارد، تا به این ترتیب جهانیان را قانع سازد که ، نقش اساسی وتعیین کننده را در قضایای اساسی کشور صرفاً قبایل حاکم فعلی دارا بوده و دیگر مردم کشور نقش چندان با ارزشی را ایفا نمیکند تا ازین طریق هم پایه های تداوم حاکمیت قبیله سالاری را در کشور ما مهیا سازد و از جانب دیگر به طالبها نیز امتیازاتی را اهدا نمایند.

فدراسیون فرهنگی تورکان افغانستان به نمایندگی از خلق ملیونی تورک های افغانستان به صراحت تام اعلام میدارد که کار این کنفرانس هم همانند کنفرانس های گذشته از همین حالا معروض به ناکامی بوده و تا زمانیکه راه کنار گذاشتن عظمت طلبان قبایلی از قدرت انحصاری در کشورجستجو وعملی نشود به هیچ صورتی صلح و ثبات، دموکراسی واقعی وعدالت اجتماعی در کشور پدیدار نخواهد شد.

طالب مهرۀ مشترک القاعده ومافیای قدرت طلبان در حاکمیت فعلی افغانستان است که باالوسیلۀ آن از مردم افغانستان وجامعۀ جهانی امتیاز گیری به عمل میآورند، مگر حل عادلانۀ مسأله ملی در کشور کوتاه ترین راه خاتمه دادن به این هیولای وحشت وبربریت در جامعۀ ما وجهان ماست.

                              با آرزوی توجه به این خواست انسانی مردم افغانستان

                                   هیئت رهبری فدراسیون فرهنگی تورکان افغانستان

                                                                  ففتا  

 

درین روز ها بازهم ما شاهد آنیم که حاکمیت قبیله سالار و قوم پرست افغان نازی، در ادامۀ پالیسی انحصارطلبانه و مزورانۀ ماضی خود که منجر به رشد و قوام تکراری طالبان، این مار آستین خلق فریب خورده و تحمیق شدۀ  ……

 

پشتون، دشمن آشتی ناپذیر همه خلق های باهم برادر افغانستان و نمایندۀ تروریسم بین المللی و پرورش یافتۀ خوان استخبارات اجانب در کشور ویران و جنگ زدۀ افغانستان، در آستانۀ اضمحلال و نابودی مطلق و ابدی آن بعد از حادثۀ یازدهم سپتامبر و کنفرانس بن گردید، تلاش دارد که امروز نیز، با مانورهای جدید و فریبندۀ خود زمینه های بقا و مشروعیت بخشیدن بیشتر، به موجودیت این موجودات انسان ستیز ضد تمدن، ضد اسلام، ضدزن، ضد معارف و ضد اقوام و ملیت های غیر پشتون در افغانستان را فراهم کند.

همانطوریکه در گذشتۀ هشت سال حکومتداری این گروه برتری جو وعوام فریب، همه مردم افغانستان و جهان شاهد آن اند که ایشان با اهدا و اختیارعناوین مختلف طالبان میانه رو، طالبان خوب و خراب بهترین فرصت های نابود سازی این موجودات آشتی ناپذیر انسانیت را از دست نیروهای ملی و بین المللی خارج و مشتی از عوامل شکست خورده و تهی از هر نوع هویت ملی و انسانی را دوباره به یک قدرت مطرح  بین المللی در بحران کنونی افغانستان مبدل نمودند، اکنون هم تلاش دارند که آخرین دستآورد های نیم بند شبهه دموکراسی طی این هشت سال را هم که با بهای بس گرانی از جان و مال و همه هستی مادی و معنوی مردم این سرزمین حاصل گردیده، تکرار به باد یغما سپرده و از طریق دادن امتیازات بی حد و حصر به این آدمکشان قرن بیست و یکم تا سرحد قبول، آوردن تغییرات در قانون اساسی نیم بند موجود به نفع قبیله سالاری و بنیادگرایی قبایلی و فاشیسم دینی، از مجرای یک لویه جرگۀ فرمایشی و قرون وسطایی دیگر، همه دار و ندار کشور را به هیچ مبدل سازند.

در مطابقت با همین پالیسی های غیر انسانی،  درین شب و روزهای غم انگیز و سیاه تاریخ کشور، بازهم یک سلسله بازی های عریان سیاسی، نظامی، یکجا با ضمایم اقتصادی شیطانی آنها در حال تکوین و اجرا قرار دارد که هدف اساسی آنها را تطبیق مراحل بعدی بازگردانیدن و حاکم سازی بی چون و چرای طالبان بنیاد گرا و تروریست، یکجا با مافیای قاچاق مواد مخدر بین المللی در حیات سیاسی کشور ما تشکیل میدهد و بس. نمونه های بارز این گونه بازی ها را میتوانیم در چگونگی شکل گیری حوادث سیاسی، نظامی روزهای اخیر کشور حسب ذیل جستجو و مطالعه نماییم.

    به گونۀ مثال:

1- تدارک زمینه های هجوم نظامی تفاهم شده و نمایشی چند روز قبل طالبان بالای شهر کابل، آنهم در چند صد قدمی ارگ ریاست جمهوری، با هدف تمثیل نیرومندی و حضور همه جانبۀ طالبان در افغانستان، به مراجع ملی و بین المللی، قبل از دایر شدن کنفرانس لندن.

2 –  فراهم سازی زمینه های توسعۀ آگاهانه و برنامه ریزی شدۀ حضور روزافزون طالبان در مناطق امن  شمال و مرکزی کشور با برنامۀ تثبیت حضور فعال طالبان در سرتاسر کشور، به جامعۀ جهانی.

3 – فعالیت سردمداران دولت کرزی در تبانی با متحدین جهانی آن، بخاطر اخذ مجوزهای ملی و بین المللی جهت اهدای مشوق های اقتصادی و سیاسی به طالبان تا سرحد قبول تغییرات در نظام سیاسی و قانون اساسی کشور یکجا با جایزۀ توزیع پول و زمین بدانها در ازای جنایات انجام یافته از جانب ایشان، در کشور و سایر نقاط جهان.

4 – بالآخره هم شامل سازی موضوع مصالحه با طالبان و سهیم سازی ایشان در حاکمیت دولتی به هر قیمتی که باشد، در اجندای کار کنفرانس لندن و حضور نمایندگان غیر علنی آنها درآن کنفرانس.

با یک نگاه گذرا بر ماهیت این توطئه ها و دسایس شیطانی دیگرهر انسانی به سادگی میتواند قضاوت نماید که سرنوشت مردم و کشور بازهم در معرض یک سلسله بازی های پشت پردۀ معامله گرانه قرار داشته و در مطابقت با منافع قبیله پرستان و شرکای جهانی آنها رقم میخورد که در جریان آن همه هستی مادی و معنوی ایشان بگونۀ ظالمانه وغیر انسانی مورد تجاوز معامله گرانه واقع میشود.

فدراسیون فرهنگی تورکان افغانستان، منحیث یک ارگان همیشه فعال فرهنگیان تورک افغانستان در اروپا، آسیا، امریکا و دیگر کشورهای جهان، درحالیکه این گونه فعالیت های شوونستی و غیر انسانی را به دقت و از نزدیک زیر مطالعۀ دوامدار و همه روزۀ خود دارد، و با تمام نیرو در جهت افشا و بی پرده سازی آنها کوشا میباشد، بدین باور است که دیگر دوران این خیمه شب بازی ها در تاریخ سپری گردیده و سیاستمداران خود فروختۀ بیگانه پرست، دیگر مجال پرده اندازی روی جنایات خود را به هیچ نام و عنوانی ندارد و مردم ما هرگز فریب این شیادان را که همه روزه با جان، مال و ناموس آنها مصروف بازیگری اند، نخواهند خورد و طالب بعنوان یک نیروی فاشیستی مذهبی، راست و چپ ویا میانه ندارد و همه باهم طالب اند و پیرو یک خط فکری و اعتقادی تزریق شده از جانب استخبارات ها در عروق ایشان، که خلق مظلوم و بی دفاع مناطق پشتون نشین کشور ما را در مجموع و دیگر مناطق میهن را طور نسبی در اسارت خود گرفته اند و از سالها بدینسو مطابق به برنامه های از قبل طراحی شدۀ اشغالگران و حلقات فاشیستی سازمان یافته در افغانستان وارد عمل شده جان، مال و ناموس مردم را مورد تاراج قرار میدهند و کوچکترین اعتنایی هم به منافع میهن و مردم ما، نه در گذشته داشتند و نه هم در امروز و فردا دارند.!!!

چنانچه پیکر زخمی و خونین میهن و مردم ما هنوزهم از زخم های بجامانده از دور قبلی حاکمیت این جلادان بی رحم که سرتاسر کشور را به مسلخ آدمکشی خود مبدل و هریک از چهار راه ها و معابر عمومی دهات و شهرهای کشور را، آگنده از دست و پا های بریده و اجساد آویزان شدۀ قربانیان از درختها، جرثقیل ها و میله های تانک ها نموده بودند، التیام نیافته! و هنوزهم مادران آن پاک بازانی چون اجمل نقشبندی ها که بی رحمانه سرهای بریدۀ ایشان به مادران داغدار ایشان روانه شد، از یاد کسی فراموش نگردیده و هر روز هم تکرار میشود.

البته که قتل های عام با هدف نسل کشی و تطبیق سیاست های زمین سوخته، با ارتکاب اعمال ننگین وحشیانه ایشان را هم که شامل خرید و فروش زنان و دختران مناطق اشغالی، در حصص مختلف کشور، خصوصاً مناطق تاجیک نشین، اوزبیک نشین و هزاره نشین به شیوه و رسم ننگین عبد الرحمان خانی تا سرحد اخذ مالیه از این عمل ننگین میگردید، تاریخ نمیتواند فراموش کند و اوراق تاریخ معاصر کشور ما مملو از یادنامه های این جنایات است.

تخریب آبدات تاریخی و از میان برداشتن افتخارات ملی مردم ماچون تخریب مجسمه های بودا که ممثل هویت و عظمت تاریخی باشندگان اصیل این مرز و بوم و میراث فرهنگی مجموع بشریت بود، هیچ کسی نمیتواند از یاد برد.

زخم تازیانه های شوم و زن ستیزانۀ ایشان هنوز هم داغ پیکر زنان میهن ماست، و دروازه های بستۀ مکاتب و مدارس هنوزهم، طور کامل از قید زنجیر و زولانه های آن جلادان رهایی نیافته و کابوس آن هنوزهم پا برجا و همه روزه ده ها مکتب و مدرسه در مناطق زیر نفوذ ایشان به آتش کشیده شده و ده ها شاگرد و معلم هم به جرم مکتب رفتن و درس دادن مورد آزار و شکنجه جسمی و روحی تا سرحد مرگ و سلب حیات واقع میشوند که همه و همه بازگو کنندۀ بخشی از جنایات این جلادان بی رحم تاریخ است که دشمنان میهن و مردم ما، بجای مجازات و کشانیدن ایشان به پای میز محاکمه و عدالت، مکررآ هدف باز گردانیدن و مسلط سازی ایشان را بر جان و مال و ناموس مردم بی دفاع ما دارند.

فدراسیون فرهنگی تورکان افغانستان درحالیکه مخالف جدی و آشتی ناپذیرجنگ و آدمکشی در کشور و سرتا سر جهان است و به هیچ عنوانی خواهان حتی یک لحظه تداوم جنگ هم تحت هیچ نام و عنوانی در افغانستان و جهان نمیباشد و تأمین صلح توآم با اخوت و برادری در یک فضای عدالت و فارغ از خود برتر بینی قومی، قبیلوی، نژادی، زبانی، مذهبی، منطقوی وغیره در مملکت یگانه آرزوی آن را تشکیل میدهد، باز گشت دوبارۀ طالبان را در عرصۀ سیاسی کشور، بزرگترین فاجعه در حق مردم مظلوم و جفا دیدۀ افغانستان دانسته و آنرا به شدت محکوم و برعلیه آن مبارزۀ اصولی و منطقی نموده و مینماید.

فدراسیون فرهنگی تورکان افغانستان از مردم سرتا سر کشور، خصوصاً روشنگران آگاه و متعهد جامعه مصرانه میخواهد که در برابر این پلان های شوم دشمنان آزادی و انسانیت در میهن ما مقاومت نموده و با هر وسیلۀ که در توان دارند در جهت افشا ومحکوم  سازی آن اقدام نمایند.

خصوصاً درین شب و روزی که کنفرانس لندن در آستانۀ دایر شدن خود قرار دارد، و جناب کرزی، یکجا با تیم مافیایی خود، در حالیکه خرواری از حیله و نیرنگ، در جهت انحراف ذهنیت عامۀ جهان، در رابطه با طالبان و القاعده را ، با قصد پاک سازی نام رهبران شناخته شده و خونخوار ایشان چون ملا محمد عمر از لیست های سیاه تروریستی سازمان ملل متحد را، با خود دارد و عازم لندن میباشد، از هر امکانی که در توان دارید استفاده برید تا چهرۀ حقیقی دولت فاشیستی افغان نازی را برای جهانیان آشکار سازید، تا مانع از تحقق این پلان شوم و مرگبار در کشور خود شوید.

طالب و القاعده جسم و روح پیکر واحد تروریسم و بنیادگرایی در کشور ما و جهان میباشند که تجارت و ترویج مواد مخدر در جهانی که ما در آن به سر می بریم برنده ترین سلاح و انسانیت بزرگترین قربانی اهداف و برنامه های آنها و حامیان ایشان است، که هر نوع غفلت و تسامح در برابر اعمال و جنایات آنها، خود جنایت هولناک برعلیه منافع مردم و میهن ما است و خواهد بود.

   شورای رهبری فدراسیون فرهنگی تورکان افغانستان (ففتا)

                25 جنوری سال 2010 میلادی

 

کافۀ مردم مظلوم افغانستان و مجامع صلحخواه وعدالت پسند جهان بی صبرانه در انتظار تدویر کنفرانس لندن و نتایج حاصله از آن در جهت استقرار صلح وثبات در کشور ویران و جنگ زدۀ افغانستان اند. مگر با کمال تأسف ما شاهد آنیم که این کنفرانس نیز همانند کنفرانس های قبلی یک وسیلۀ تحمیق مردم…………

وکسب امتیازات بیشتر به طالبان جنگجو و طالبان نیکتایی پوش وهواداران عظمت طلب ایشان در حاکمیت سیاسی کشور بوده و رهگشای هیچ امیدی به پایان بخشی بی عدالتی های تاریخی در مناسبات با همی اقوام وملیت های ساکن این سرزمین نمی باشد.

اجندای کار کنفرانس و ترکیب هیئت اشتراک کنندۀ دولت افغانستان درین کنفرانس، بهترین مصداق این مدعاست، که حتی به گونه های سمبولیک گذشته ها هم فردی از افراد وابسته به اقوام و ملیتهای اوزبیک، هزاره و تورکمن را در ترکیب خود دارا نبوده و با یک ترکیب مافیایی قدرت قبیله سالاری در دولت کنونی عازم این کنفرانس گردیده است.

این امر گویای آن حقیقت انکار نا پذیر تاریخی میباشد که شئونیسم حاکم به هیچ عنوانی حاضر به قبول حق اشتراک متساوی الحقوق دیگر اقوام وملیت های ساکن کشور در حاکمیت سیاسی و تصمیم گیری های مهم  و حیاتی کشور نبوده و هر آن تلاشی را که مقدور باشد در جهت ابقای حاکمیت انحصاری و تک ملیتی در کشور مضایقه نمی دارد.

 روی همین هدف ما می بینیم که گردانندگان این سیاست تبعیض وتفرقه، بگونۀ روز افزون و بکار گیری حیله و نیرنگ های گوناگون هدف حذف کلی وکنار گذاشتن اساسی اقوام وملیت های محکوم کشور را همانند دوره های سیاه عبدالرحمان خانی ، نادرخانی، ظاهر خانی و طالبانی روی دست داشته و در جهت تحقق آن به شکل خستگی نا پذیر وپلان شده و با فریب اذهان جامعه جهانی فعالیت دارند.

فدراسیون فرهنگی تورکان افغانستان به مثابه یک حرکت بین المللی فرهنگی و مدافع منافع اقوام تحت استبداد از مردم شریف سراسر کشور، خصوصاً روشنفکران آگاه ومتعهد میهن ما از هر قوم و زبان مصرانه تقاضا می نماید که در قبال این گونه اعمال جنایت کارانه که پایه واساس کلیه بدبختی ها ومحرومیت های ماضی وحال جامعۀ ما درمتن آن نهفته است، از خود عکس العمل قاطع نشان داده و نگذارند که فاشیسم وشئونیسم بیشتر ازین مردم ما را پارچه پارچه نموده وودرو راه رسیدن به آرمانهای غیر انسانی خود مورد استفاده قرار دهد.
بیایید همه باهم در برابر این پدیدۀ شوم که وحدت ویک پارچگی مردم ما را با بذر نفاق از طریق ترویج اندیشه های برتری طلبی دایماً به بازی گرفته وقربانی امیال شیطانی خود ساخته متحد گردیده و مبارزه نماییم تا زمینه های حقیقی صلح و برادری را در کشور ویران خویش ایجاد نموده بتوانیم.

 به آرزوی اجابت این تمنای ما از جانب روشنفکران آگاه ومتعهد کشور و کافۀ مردم میهن ما افغانستان!

                              هیئت رهبری فدراسیون فرهنگی تورکان افغانستان

                                                            ففتا

                                           اروپا 26 جنوری 2010 میلادی

 

گاهی اوقات تصور می‌شود كه مردها یا زن ها روابط را به بن بست می‌كشانند در صورتی كه این طور نیست. تخریب رابطه صرف نظر از جنسیت با خودخواهی در اشكال گوناگون انجام می‌شود.

 

از آنجایی كه افراد با داشتن مشكل در روابط خانوادگی، احساسی و عاطفی در دیگر روابط شغلی و تحصیلی نیز به مشكل برمی‌خورند. در روابط زن وشوهر ها ، الزاما مردها یا زن ها مقصر نیستند ، بلکه عادت های رفتاری دو طرف رابطه را تخریب می کند. و برای تخریب یک رابطه دو مقصر نیاز است .  در این مقاله می‌خواهیم چند نمونه از اشكالات خودخواهی كه منجر به تخریب رابطه می‌شود را به شما یاد آور شویم:

 

 عذرخواهی نکردن

برخی افراد در هر مورد چه مثبت و چه منفی باشد و نیاز به همدردی، درك یكدیگر و بیان محبت و صمیمیت و چه مواردی مانند عذرخواهی و پشیمانی از ناراحتی یكدیگر منتظر می‌مانند تا طرف مقابل اقدام كند و تازه احساس شكایت نیز می‌كنند كه چرا طرف مقابل دیر و ناقص اقدام می‌كند و در مواردی اقدامی نمی‌كند. البته این عادات تا حد زیادی وابسته به شرایط اجتماعی و تربیت خانوادگی است. برای مثال افرادی كه در خانواده خود هرگز ندیده‌اند كه والدین خود با یكدیگر صمیمانه و با محبت گفتگو كنند و یا از یكدیگر عذر خواهی كنند، در زندگی خود نیز تا حد زیادی این كار را نمی‌كنند.

اگر شما در مورد روابط و احساسات خود به طور واضح با طرف مقابل صحبت نكنید و خواسته ها و اهداف خود یا حتی مواردی كه آزارتان می‌دهد را عنوان نكنید و این موارد را از طرف مقابل نیز نپرسید انتظار موفقیت در رابطه‌تان را نداشته باشید.

عدم برقراری ارتباط موثر

گاهی اوقات برخی افراد در هیچ مورد خاصی صحبت نمی‌كنند و انتظار دارند همه چیز هم طبق میل‌شان انجام شود. در صورتی كه این امر در بلند مدت محال است. اگر شما در مورد روابط و احساسات خود به طور واضح با طرف مقابل صحبت نكنید و خواسته ها و اهداف خود یا حتی مواردی كه آزارتان می‌دهد را عنوان نكنید و این موارد را از طرف مقابل نیز نپرسید انتظار موفقیت در رابطه‌تان را نداشته باشید.

 

بی‌تفاوتی

این رفتار عموما در دهه 20 تا 30 سالگی افراد اتفاق می‌افتد و فرد با دیدن رفتاری بهتر از شخص دیگر و یا هر چیز دلپذیر دیگری ممكن است نسبت به رابطه خود با همسر، خواهر و برادر و با والدینش بی‌تفاوت شود. چنین افرادی عموما افرادی زود باور و وابسته هستند و با مشاهده هر امتیاز مثبتی از رابطه خود دلسرد می‌شوند. به طرف مقابل بی توجهی می کنند و نیاز هایش را ندیده می گیرند و برای این رفتار کاملا به خود حق می دهند.

همسران

توقعات غیر معقول

شما در هر نوع رابطه‌ای كه با انسان‌ها دارید اعم از عاطفی، شغلی، تحصیلی، دوستی و… اگر توقعات خود را كنترل نكنید و توقعاتی كه از طرف مقابل‌تان دارید بیش از حد و یا نشدنی باشد، كم كم این رابطه آزاردهنده شده و به شكست می‌انجامد.

لازم به ذكر است كه این توقعات غیر معقول فقط شامل آنچه شما می‌خواهید نمی‌شود بلكه شامل دخالت در امور شخصی طرف مقابل نیز می‌باشد.

برای مثال برخی افراد از طرف مقابل می‌خواهند غذای مورد علاقه‌اش را دوست نداشته باشد زیرا آنها دوست ندارند و برخی دیگر نیز از طرف مقابل می‌خواهند از مسیر دیگری سر كار برود و یا كتاب خاصی بخواهد و برای تفریح فعالیت خاصی انجام دهد كه كاملا با روحیه اش متضاد است.

منبع :راه موفقیت

مردم، طالبان را که صدها هزار شهروند افغانستان را کشته و زخمی کرده و نسل کشی راه انداخته بودند و هنوز به کشتار ادامه می دهند، نمی خواهند. آنان می گویند کرزی بدون مشوره با مردم حق چنین کاری را ندارد

 

https://www.youtube.com/watch?v=q0Gg4D2MzAQ

ویدئو فارسی 

 درادامه ویدئو ی دیگر….

https://www.youtube.com/watch?v=vM6HTgEz8cI

ویدئو انگلیسی

در تمامی کنفرانسهای بین‌الملی به شمول آنچه که در لندن اتفاق خواهد افتاد، طرحی از جانب دولت افغانستان با میکانیزمی که قانون اساسی ترسیم کرده

پیشکش نشده است و هیچ پلانی، پس از این کنفرانسها نیز، نه تنها به تصویب بلکه حتی به اطلاع شورای ملی و مردم افغانستان رسانده نشده است…

 

بسم‌الله‌الرحمن‌الرحیم

مجمع سیاسی راه نو

 بیانیه مطبوعاتی پیرامون کنفرانس لندن

 آنچه که طی روزهای آینده در نشست لندن از سوی آقای حامد کرزی مطرح خواهد شد طرح پیشنهادی دولت افغانستان نه، بلکه دیدگاههای گروه قومی وی و حلقه خاصش می‌باشد. دولت افغانستان مرکب از سه قوه است که از آنجمله قوای اجرائیه و مقننه در مسایل سرنوشت ملی، صلاحیتهای مشترک دارند.

 مطابق حکم فقره 2 ماده 64 قانون اساسی تعیین خطوط اساسی سیاست کشور توسط رییس جمهور، منوط به تأیید شورای ملی است. همچنین مطابق حکم فقره 4 ماده 64، اعلان حرب و متارکه نیز منوط به تأیید شورای ملی می‌باشد.

طبق حکم فقره2 ماده 90 قانون اساسی، تصویب پروگرامهای انکشافی، اجتماعی، فرهنگی، اقتصادی و تکنالوژیکی از صلاحیتهای شورای ملی است و مطابق حکم فقره 5 ماده 75، حکومت (قوه اجرائیه) این پروگرامها را باید طرح و تطبیق نماید.در تمامی کنفرانسهای بین‌الملی به شمول آنچه که در لندن اتفاق خواهد افتاد، طرحی از جانب دولت افغانستان با میکانیزمی که قانون اساسی ترسیم کرده پیشکش نشده است و هیچ پلانی، پس از این کنفرانسها نیز، نه تنها به تصویب بلکه حتی به اطلاع شورای ملی و مردم افغانستان رسانده نشده است.

آنچه که در افغانستان جریان دارد، تصور می‌شد، دیکتاتوری در پوشش دموکراسی و با حمایت قدرتهای مدعی دفاع از دموکراسی است اما اکنون نشانه‌ها حکایت از حرکت خزنده یک تیم به سوی قبیله‌سالاری با استفاده از حمایت‌ها و امکانات جامعه جهانی دارد.

 گذشته از تبعیض آشکار در توزیع امکانات و تخصیص منابع به مناطق، مطابق ساختارهای قومی،- چنانکه قندهار در ردیف هفتم کشورهای دریافت کننده کمک از ایالات متحده آمریکا پس از اسراییل قرار می‌گیرد- و اعطای صلاحیتهای ویژه برای وزرای یک قوم و بستن دستهای سایرین و حتی عدم تحمل سایرین بصورت سمبلیک در کابینه، آنچه که در کنفرانس لندن قرار است آقای کرزی پیشکش نماید، نکته‌های خطرناکی را هم در حوزه انگیزه‌های قومی و هم در عرصه‌های چور و چپاول در بر دارد:

:1-  داغترین موضوع، طرح مصالحه با طالبان است. ازین طرح ،کسی بجز کرزی و حلقه خاص قومی در درون و برون حکومتش، اطلاعی ندارد و به همین دلیل، جزئیات آن پوشیده مانده و تحلیل‌ها اکثراً مبتنی بر معلوماتی است که رسانه‌ها از صحبتهای کرزی و سخنگویانش استنباط می‌کنند، بنا بر این این طرح، نه تنها طرح دولت افغانستان نیست بلکه طرح حکومت آقای کرزی نیز نمی‌باشد. این پروسه تراوش افکار و اندیشه‌های چند نفر محدود از بیرون و درون حکومت می‌باشد.

2-   هدف از این طرح ،مشروعیت بخشیدن به طالبان است، کرزی طالبان را در داخل افغانستان مشروعیت بخشید و اکنون رسالت خود را در مورد مشروعیت بین‌المللی آنها انجام می‌دهد. طالبان توسط کمیسیون صلح، به رهبری صبغت‌الله مجددی، در نزد حکومت افغانستان مصونیت یافته اند و توسط کمیسیون حمایت از حقوق زندانی‌های افغان در گوانتینامو و بگرام به رهبری محمد اسحق الکو، از چنگ قوای بین‌المللی رها شده ومیشوند.

 اکنون تروریستهای حرفه‌ای و قاچاقبران مواد مخدر، “مخالفین مسلح دولت” عنوان گرفته‌اند. دیگر در افغانستان، هیچ مقام و ارگانی، حتی رسانه‌ها، نامی از تروریزم و تروریست، بر زبان نمی‌آورند، این بهترین بستر برای مشروعیت دادن به گروه تروریستی طالبان که خواستگاه قومی معینی دارند، می‌باشد.

3-    این طرح جز، مشروعیت بخشیدن حضور سیاسی و نظامی تمامی تروریست‌ها، هدف دیگری را نمی‌تواند تعقیب کند زیرا ضروری‌ترین اصل مذاکره و مصالحه، تعریف مخالفین، شناخت انگیزه‌های مخالفت و دانستن خواستهای مخالفان است. دولت افغانستان تاکنون تعریفی از طالبان ندارد؛ آنها آمیزه‌ای از تروریستهای بین‌المللی، عوامل آی.‌اس.‌آی، گروههای تندرو مذهبی پاکستان، قاچاقبران مواد مخدر، دزدان و رهزنان و آدمکشان متعصب قومی و اشرار قبایل هستند. هرکدام از این دسته‌ها وابسته به شبکه‌های پیدا و پنهان بین‌المللی و منطقه‌ای میباشند.

 دولت افغانستان پیرو سیاستهای شخصی و قبیله‌ای دسته حاکم وغالب، توانسته همه این آمیزه را به “مخالفین مسلح” تعبیر کند و بس!آنچه که تاکنون از انگیزه‌های تروریستها واضح و هویدا است، سرنگونی رژیم فعلی، نفی نظام سیاسی و حقوقی موجود و بر بادی مطلق افغانستان و حاکمیت انارشیزم، کشتار و سلطه قبیلوی است؛زیرانظام موجود به طورنسبی ممثل دولت کثرت گراومدرن است،چیزی که بااساسات فکری طالبان درتضاد می باشد.

 آیا کرزی و گروه قومی‌اش نیز مصالحه را در چارچوب همین اهداف دنبال می‌کنند؟

 و آیا تروریستها می‌توانند از این خصلتها جدا شده به قافله تمدن بپیوندند؟ویاکرزی تغییرجهت میدهد؟

 آیا منافع دسته‌های هدایت کننده تروریستها با منافع ملی افغانستان – و نه قبیلوی- سازگار است؟

4-   آقای کرزی از شورشهای گسترده قبیلوی به نفع تحکیم پایه‌های سیاسی خود و حلقه قبیلوی‌اش بهره می‌گیرد. تکرار حاکمیت طالبان و بازگشت حالتهای دهه 90، وحشتی است که هر افغان در دل خود دارد و سران اقوام را وادار به قبول هر نوع زورگویی از جانب تیم قبیله‌گرا می‌نماید.سالهای اخیر و بخصوص انتخابات 88 نشان داد که تا چه اندازه چنین” بچه ترسانک”‌ها، سران اقوام را منفعل می‌سازد و سالهای پس از طالبان تا کجا آنها را فرصت طلب وغرق انگیزه‌های شخصی کرده است.کرزی بارها این سران را تهدید کرده است که در صورت عدم حمایت از وی، برای یک میلیون بار هم که شده به طالبان مراجعه می‌کند، سیاهی حاکمیت طالبان و وحشتی که از آن در ذهن ها وجود دارد، از طرفی آنها را هر روز وابسته‌تر به کرزی کرده و از سوی دیگر کرزی از آنها ،تیکه‌داران قومی ساخته و فرصت رشد چهره‌ها و اندیشه‌های دیگر را از اقوام گرفته است. اگر کرزی بتواند در کنفرانس لندن برای شورشیان قبیله‌اش مشروعیت کسب کند و پشتوانه مالی پیدا نماید بدون تردید از چندچهره‌ سیاست باز اقوام دیگر عمله‌های سر به زیر ساخته، اندک ناز و نق آنها را نیز خاتمه خواهد داد.

5-   کرزی برای رسیدن به اهداف بالا در کنفرانس لندن، از دنیا در حدود 3.5 میلیارد دلار تقاضا می‌کند. هرچقدر از این مبلغ که تأمین شود از دو جهت برای وی و تیمش دست‌آورد بزرگی است:

 اولاً: ده‌ها هزار نفر به تعداد شورشیان افزوده خواهد شد زیرا از جمله موارد مصرف این پول، تأمین کار، معیشت و مسکن برای طالبان پایین رتبه اعلام شده است. این امر هزاران جوان بیکار و بی سرنوشت را تحریک و وادار به طالب شدن می‌نماید چنانکه قبلاً سیاست توزیع پول برای مبارزه با تریاک موجب شد کشت تریاک بطور بی سابقه‌ای توسعه یافته افغانستان را صاحب مقام اولی جهان از نظر تولید تریاک نماید. مردمی که در برابر خلاف‌کاری پاداش می‌گیرند، هیچ‌گاهی تابع نظم دولت‌سازی مدرن نخواهند شد.سیاست باج‌دهی به مجرم و تشویق او، سیاست جدید نیست بلکه آقای کرزی از گذشته تا به اکنون از این راه برای تقویه پایه حاکمیت خود بهره جسته است، آزادسازی مجرمین و بازگشت قدرتمندانه آنها در جنگ، انتقال آنها با هلی کوپترها در مناطق امن  و غیره روش موفقی برای رام‌سازی معترضین سیاستهای قومی کرزی بوده است.

ثانیاً: از این راه گروه چپاولگر، بهره خواهد برد زیرا مورد مصرف این پول، یکی از مغشوشترین موارد مصرف بودجه خواهد بود. حکومتی که نمی‌تواند برای کارمندان رسمی‌اش معاش بدهد و مسکن تهیه کند، چگونه برای افرادیکه آمار و خصوصیات شخصی‌شان معلوم نیست، معاش، کار و مسکن تهیه می‌کند؟ اگر چنین معلوماتی واقعاً وجود دارد، چرا وضعیت امنیتی کشور به چنین حالتی افتاده است؟

آیا این عملیه در ذات خود حکایت از اشراف حکومت بر مخالفین و دامن زدن عمدی ناامنی‌ها برای مقاصد سیاسی ندارد؟حکومتی که تا هنوز بجز چپاول شیرپور توسط عده‌ای خاص، برای یک شهروند، حتی قربانیان خود نتوانسته یک متر زمین توزیع کند، چگونه و با کدام وجدان و از کدام زمین برای مخالفین مسلح خود زمین توزیع خواهد کرد؟

دهها سوال بی جواب دیگری در این طرح نهفته است که باید نهادهای مدنی، رسانه‌ها، سیاست‌مداران و کسانیکه نسبت به سرنوشت این سرزمین و مردمان همیشه اسیر توطئه‌های آن، احساس درد و مسولیت می‌کنند مطرح و حلاجی شود.

در پایان با اظهار تأسف از عدم حضور نیروهای دیگراندیش و آزاد و نمایندگان واقعی ملت افغانستان در کانفرانس لندن و خاموش بودن صدای مردم افغانستان در فضای آن اجلاس یادآور می‌شویم که اصل مصالحه و گفتگو با مخالفین سیاسی، اصل پذیرفته شده در عرف دولت‌داری می‌باشد؛ اما این بدان معنا نیست که با تروریزم نیز به‌عنوان پدیده سیاسی برخورد شود.

 امیدواریم جامعه جهانی در شنیدن صدای مردم افغانستان غفلت ننموده، یکبار دیگر افغانستان را با تصامیم یکجانبه درگیر نزاع‌های شدید قومی و اسیر گروههای تروریستی نسازد. 

والسلام

مجمع سیاسی راه نو

 

 کابل- 5/11/1388

 

 

شب سیاه تر از شب های گذشته بود ، من جرأت نمی کردم بیرون بروم چون از تاریکی می ترسیدم ، پدرم می گفت :

 

 

 

شب سیاه تر از شب های گذشته بود ، من جرأت نمی کردم بیرون بروم چون از تاریکی می ترسیدم ، پدرم می گفت : « بی حیا کلان بچه شدی هنوز هم از تاریکی می ترسی ، آخر کدام روز شاشیت ده ایزارت خواد رفت.» یادم است همان شبی که بیرون سرد بود ، رفتم در سیاهی یک چیز کلان را دیدم گریختم ، به یادم آمد که بچه ی مامایم لب و دهنش کج است ، می گفتند او را در یک شب تاریک جن زده. به خاطرهمین تنها بیرون نمی رفتم ، وقتی در سر دسترخوان نان یک پیاله چای یا آب را چپه می کردم مادرم چنان بر بیخ گوشم می نواخت که تا چاشت روز یک طرف کله ام گیچ می بود.

 مرا در کوچه کله کدو صدا می کردند ، چند بار همراه بچه ها به همین خاطر جنگ کردم . یک روز یکی از قلدر های کوچه یک بوکس به بینی ام زد ، خون مثل نل آب فواره زد و پیراهن سفیدم را سرخ ساخت. به خانه که رفتم مادرم زیاد دعای بدم کرد و بعد خوب حسابی لت و کوبم کرد. شانه هایم تا چند روز درد می کرد. من حیران بودم با این حالت چه کار کنم ؟

 یک صبح که تازه چای صبح را خورده بودیم مامایم آمد و همرای پدر و مادرم جنجال کرد ، برای شان گفت : « شما هر روز ای کلان بچه ره لت می کنین ، مغز سرشه خراب کدین .» من هم با این آدم ها حیران بودم چه کنم ؟ بلآخره همراه با چند تن از رفقای کوچگی رفتیم به ایران ، تقریبن سه چهار سال در ایران بودیم ، کم کم هوای گوشم باز شد و دیگر کله کدو صدایم نمی زدند.

 راستی هشیار شده بودم ، وقتی بعد از چهار سال دو باره آمدیم در افغانستان. جنگ های ذات البینی  شروع شده بود ، ما هم بیکار بودیم ، قسیم نول دراز که در سابق بادیگارد یک قوماندان بود حالا خودش قوماندان شده بود ، من با رسول دمبو و جبار رفتیم به قسیم پیوستیم ، کار ما جور بود ، هر روز از مردم به بهانه های مختلف پول می گرفتیم ، یک شب مشوره کردیم که راه گیری را بس کنیم ، یگان کار کلان تر کنیم .

 به یادم است که آن شب ترموز های چای یکی پی دیگر خالی می شد و باز پر می گردید. ساعت یک شب بود و بساط  چاروالی هنوز هم هموار بود. قسیم نول دراز چنان گرم شده بود که دیگر همه فکرش طرف میدان بود ، تیز تیز پول ها را جمع می کرد و به جیبش می گذاشت و باز ادامه می داد.رسول دمبو که شکمش از چای پر شده بود در گوشه یی با قطی نصوارش بازی می کرد ، یکبار صدا زد :-    

    چه می کنی لا لا ؟

 کُل مَیدانه بردی ، بس است دگه ، بریم که اندیوالا منتظر استند.قسیم مثل این که تازه به هوش آمده باشد مثل فَنَر از جا پرید و گفت : –        خوب شد به یادم آوردی ، مه رفتم برادرا !

 فضل از بسکه باخته بود مثل کشمش پندیده و سرخ گشته بود ، از دامن قسیم کش کرد و گفت : – 

       ببین لا لا نامردی می کنی ، حالی که میدانه بردی باز فرار می کنی .-        مه برت قول میتم فضل که ده یک ساعت پس میایم.امشب اگر پلان ماعملی شوه باز کُل شماره از خاک می خیزانم.هوای داخل خانه پر از دود سگرت شده بود ، قسیم هم سگرت نیم سوخته یی را از جیبش بیرون کشید آن را روشن کرد و با رسول دمبو بیرون شدند.اواسط ماه حوت  بود، کوچه خلوت بود ، صدای چند پشک سکوت شب را می شکست. رسول دمبو چند بار پشک ها را دشنام داد و با قسیم به راه افتاد. وقتی چند کوچه را پشت سر گذاشتند در نزدیک پروژه ی نو آباد جبار  هم با آن ها یکجا شد. پیش از این که حرکت کنند جبار خطاب به دیگران گفت : –  

      خوب گوش کنین اندیوالا ( بچا ) !

 بسیار به دقت و احتیاط حرکت کنین ، قلف ( قفل ) دروازه ره مه اره می کنم، اگر کسی بیدار شد عاجل خوده بکَشین.آنان با استفاده از تاریکی از سردیوار ، داخل حویلی منگل بزاز شدند ،  یک هفته می شد منگل رفته بود به تجارت ، خانم او با یک پسر کوچک و دو دختر جوانش در خانه تنها بود. جبار ، قسیم و رسول دمبو به سه جهت تقسیم شدند و هر کدام به آهستگی وارد حویلی منگل شدند ، شب سیاه و تاریکی بود.

 باران کم کم شروع به باریدن کرده بود . حویلی منگل طوری بود که وقتی وارد می شدی از طرف دست راست مهمانخانه و در مقابل آن تعمیر سه اتاقه یی قرار داشت که خانم منگل  با یک پسر کوچک و دو دختر جوانش در آن خواب بودند.

 نور کمرنگ اریکین فقط محیط خانه را روشن ساخته بود.آن شب خوب پول و طلا دزدی کردیم ، تا  چند روز کاکه  کاکه  چکر می زدیم ، خوب می خوردیم ، خوب می پوشیدیم و خوب ستنگی می کردیم .یک سال تیر نشده بود که باز در حکومت تغییرات آمد ، جنگ طالب و دولت در مناطق ما تمام شد ، یک شب دیگر می خواستیم خانه ی یک آدم پولدار را دزدی کنیم که یکی از رفقای ما گیر آمد و ما گریختیم ، نا چار دوباره به ایران رفتیم ، این بار پنج سال پس دو باره برگشتیم به خانه و بین خود تعهد کردیم که دیگر از این کار ها نکنیم ، من که سابق به نام کله کدو مشهور بودم ، حالا آغای ایرانی صدایم می زدند. راستی قسیم نول دراز بعداز همو دزدی ها از ما جدا شده بود و قوماندان کلان منطقه بود.

 وقتی از ایران آمدیم از قسیم احوال نداشتیم که کجاست و چه می کند .یک روز می خواستم به بچه ام که 7 ساله شده بود تذکره ی تابعیت بیگیرم ، رفتم به اداره ی مربوط و کارهایم را طی مراحل کردم ، بالآخره باید امضای والی را می گرفتم و تمام می شد. دقایق زیادی پشت دروازه ی والی منتظر ماندم ، در دهلیز به دیوار تکیه کرده بودم ، نزدیک بود خوابم ببرد که محافظ والی گفت : – 

       بخیز کاکاکه نوبتت رسیده ، اینجه جای خو ( خواب ) نیست .لنگی ام را منظم کردم و با ادب داخل شدم ، آه دهانم باز مانده بود ، در وسط اداره خشکم زده بود ، چشمانم را چند بار مالیدم ، گفتم شاید اشتباه می بینم ، اما دیدم درست خود نفر بود ، قسیم نول دراز با تغییر قیافه و نام والی شده بود ، او هم مرا شناخت ، رویم را بوسید ، ورق را امضا کرد و آهسته در گوشم گفت : (( هر وقت کارت بند شد بازهم یار سابق در خدمتت است کله کدو بچیم. )) هر دو خندیدیم و بعد من بیرون شدم.  

حسیب شریفی

تخار-افغانستان

هميشه حکومتهاي که ريشه هاي شان در ميان توده هاي مردم خشکيده است، سر در لاک قومي فرو برده و از اين راه نفاق آلود و ويران گرچند صباحي تغذيه کرده است

 

 

 

 

بسم الله الرحمن الرحيم

 

مجمع سياسي راه نو

بيانيه مطبوعاتي در رابطه به رأي اعتماد به اعضاي کابينه

مردم شريف افغانستان!

شما نيک مي دانيد که جناب آقاي کرزي طي 8 سال گذشته بطور آرام و خزنده و تحت نام دموکراسي و مردم سالاري سياستهاي کهنه قبيله سالاري را که ميراث شوم استعمار و سلاطين مزدور است، نهادينه نموده و حاکميت و استيلاي قومي را به شکل مدرن آن تقويه مي نمايد. در اختيار قرار دادن چند پست سمبليک و در کنار گرفتن چند چهره قومي براي توجيه، سياستي بود که درگذشته حتي خون خوارترین حاکم هم اعمال کرده بود. شما شاهديد که در8سال گذشته کسی به جزچند فرد مشخص،صلاحیتی نداشته ومتاسفانه شهامت اعتراض هم درکسی نبود.در دو دور معرفي اعضاي کابينه جدید،سیاست مذکورعلنی شده، پستهاي کليدي را آقاي کرزي به يک قوم اختصاص داده وآنهارادر عرصه هاي اقتصادي، امنيتي، سياسي ،اجرايي، قضايي و عدلي مسلط ساخته است.

مردم شريف افغانستان!

هميشه حکومتهاي که ريشه هاي شان در ميان توده هاي مردم خشکيده است، سر در لاک قومي فرو برده و از اين راه نفاق آلود و ويران گرچند صباحي تغذيه کرده است. اين سياست اکنون در حاکميت آقاي کرزي هويدا شده است زيرا: در گام نخست با دلالي و معامله بالاي سرنوشت اقوام، ملت افغانستان را پاره پاره کرده و در گام دوم از اين فضاي آلوده به گرايشهاي قومي، به نفع قوم خاصي بهره جسته است.با تأسف اکثريت اعضاي پارلمان افغانستان نيز در جريان بازيهاي آقاي کرزي طي سالهاي فعاليتش نتوانسته است، خود را از دام سه خصلت قوم گرايي، وابستگي به حاکميت و دلالي نجات بدهد. چنانکه در جريان رأي دهي به وزراي پيشنهادي چنين خصوصيتي را به نمايش گذاشتند.

 هيچ يک از اين رأي دادنها و رد نمودنها بر اساس معيارهاي ملي، ارزشگرايي و شايسته سالاري نيست؛ بلکه بر اساس سازماندهي و دستورات پنهاني ارگ رياست جمهوري انجام شده است. ما همه مي شناسيم کساني را که اگر خدمتي نکرده اند، لااقل جرمي هم انجام نداده اند، رد شدند ولي کسانيکه دست شان به خون هزاران شهروند ما آلوده است، تأييد شدند؛ زيرا از قوم خاص بودند و منظور حضور مبارک سلطان قبيله.

مردم شريف افغانستان!

ما با تأسف از انحرافيکه در مسير دموکراسي و نظام سازي مدرن پيش آمده و عامل آن آقاي کرزي و دار و دسته اش است، تعهد خود را به مبارزه خستگي ناپذير براي ايجاد تغيير و آوردن اصلاحات اعلام مي داريم.

 

. والسلام

مجمع سياسي راه نو

 27/10/1388کابل

 

معاون رياست شهر هلسنکی خانم هاتاینن از سه انجمن فعال افغانی دراین شهر دعوت به عمل آورده بود که به تاریخ 21.01.2010 کانون افغانستانیهای فنلند وانجمن افغانها درهلسنکی درساختمان شاروالی هلسنکی حضور بهم رسانیده باایشان دیدار وگفتگو نمودند

 

حدود 10 تن از اعضای دو انجمن افغانها که از سوی شهرداری هلسينکي دعوت شده بودند با خانم هاتاينن معاون رياست شاروالي هلسينکي و نماينده پارلمان (سابق وزير صحت و امور اجتماعي) ملاقات نمودند. دراین دیدار پس از معرفي و صحبتهای مقدماتي، گزارش مختصری از وضعیت مهاجران وپناهندگان افغانی در فنلند که در شهر های مختلف این کشور زندگي مي کنند توسط آقای حامدشفایی مسئول کانون افغانستانیهای فنلند ارائه گردید. سپس آقای غلام محمد سخي مسئول انجمن افغانها در هلسينکي و ساير حاضران در مورد مشکلات افغانهای اين شهر صحبت نمودند. پس از آن خانم هاتاینن ضمن ابراز خوشحالی از این ملاقات در باره ای وضعیت خارجی ها درهلسنکی صحبت نموده وازدودهه گذشته ای خارجی ها درهلسنکی معلوماتی برای حضار جلسه ارائه کردند.

ایشان درقسمت از صحبتهای خودش گفتند:

پناهندگان سومالی ومهاجران روس دارای انجمنهای متعدد بودند ولی با گذشت زمان اینها بطرف هماهنگی و همبستگي گام گذاشته واتحادیه های چتر ايجاد نمودند و کارهای خود را از از طريق اتحاديه های شان سر و سامان بهتر داده اند. شاروالي از همبستگي انجمنها تحت اتحاديه های کلانتر استقبال مي کند و ما مايل هستيم که انجمنهای افغاني فنلند نيز اتحاديه داشته باشند و ما از طريق آن انجمنهای عضو اتحاديه را کمک نماييم.

 

دربخش دیگر از سخنان خود اضافه نمودند که شناخت ما از افغانیها دراینجا (فنلند) خيلي کم است. از جهت ما مايل هستيم که بيشتر با کارها و فعاليتهای افغانها آشنا شنويم.

پس از ایشان ادامه جلسه را خانم انیکا فورساندیر رئيس امورخارجی ها درشهر هلسنکی به عهده گرفت که گفتگوی مفیدی بین حاضرین وخانم انیکافورساندیر ادامه یافت. دراین بخش درزمینه وفق یابی مهاجران وپناهندگان به ویژه افغانی های پناهنده بحث های مفید ومورد علاقه طرفین صورت گرفت. خانم فورساندر گفت که سه موضوع مهم استراتيژی شاروالي هلسينکي است: امنيت، کار و زندگي روزمره ساکنان شهر و امور خارجيهای مقيم اين شهر. شهر داری به مسايل خارجي ها توجه دارد.

درآخرضمن ابراز خرسندی مدعویین از این دیدار برادامه این گفتگو ها تاکید شد که به توافق جانبین رسید.

ملاقات اعضای کانون افغانستانیهای فنلند وانجمن افغانها درهلسنکی  با معاون شهرداری هلسنکی

گزارش وعکس از بخش خبری سایت کانون

 

 بحث شایسته سالاری اگردرمیان بوده اکثروزارای رد شده دارای مدارک عالیه  وتجربه کاری بوده اند امااینکه چرا رد صلاحیت شدند اینرا نمایندگان محترم ……..

جامعه نسبتا پیچیده افغانستان طوری باهم بافت پیداکرده است که شکنندگی آن برای کسی پوشیده نیست اساس وبنیه ای چنین جامعه ی درگذشته عمدتا برمحوربی عدالتی استوار بوده ؛ امارت؛ سلطنت ؛ جمهوریت و……پوشش برای سلطه وقدرت ( یک قوم) تلقی میگردد حاکمیت جدید روزنه ای بود برای محو سلطه یک جانبه که با تصویب قانون اساسی جدید امیدواری های خلق گردید باتشکیل کابینه دوره های موقت وانتقالی و…..مردم احساس میکردند که تفاهم ملی با آغاز مشارکت ملی درحال شکل گیری میباشد با این حال مردم خسته ازجنگ از روند ایجادشده با خوشبینی پشتیبانی کردند.

 اکثریت ملیت های محروم به پالیسی خلع سلاح احترام گداشته سلاحهای خویش راتسلیم نموده صادقانه به این روند وپروسه پیوستند وامن ترین مناطق و ولایات درطول هشت سال گذشته درمناطق مرکزی وسایرمناطق هزاره نشین وشمال کشور به ثبت رسیده است که بالاترین حسن نظر به پروسه صلح وروند دموکراسی درکشور میباشد.

 متاسفانه این جنوب وشرق کشور بوده که بستر حرکتهای تندروها یعنی پدیده بنام طالب والقاعده بوده اند.

 به همین منوال تولید مواد مخدر نیز از همین ساحات سازمان دهی وبه مناطق و ولایات دیگرگسترش داده شد.کشوریکه ده هاسال جنگ را پشت سرگذاشته است ضرورت به امنیت وبازسازی داشته ودارد گروه های متحجر ومامور بنام طالب آرامش کشوررا تبدیل به ناامنی وخشونت کرده اند درهمین حال تعدادی درصدد شریک ساختن این گروه های تندرو وافراطی درارکان قدرت می باشند.

مجلس شورای ملی که نمایندگان مردم هستند مظهر اراده وتجلی خواسته های ملی بایدباشند درطول چند سال گذشته باعملکرد ضعیف خودرسالت ملی ومردمی شانرا نتوانسته اند به نمایش بگذارند.

وکلا مردم که درپارلمان حضور دارند باید حافظ ومدافع خواسته های موکلان شان باشند نه اینکه انها تسلیم زد بندهای سیاسی پشت پرده براساس منافع شخصی وقبیلوی گردند.

توجه داشته باشیم که این حرکت ها دراین مرکز مهم (شورای ملی) براساس ومعیارهای ملی رقم بخورد نه برمعیارهای قبیلوی و……که اساس وبنیان مشارکت ملی راخدشه دار می سازند.

حرکتهای اخیر ولس جرگه نتوانست اراده ملی را در مجلس شورای ملی به نمایش بگذارد نتیجه دو حرکت اخیر پارلمان قابل دقت وتامل است وکلای محترم ایکه باور به وحدت ملی دارند وهم بقیه جامعه پیامدهای آنرا به تجزیه و تحلیل بنشینند که با این گونه برخورد چه باید بکنند؟

اینگونه رد صلاحیت ها به جز بادید قبیله گرایانه ومعامله های پشت پرده چه می تواند باشد؟

دولت کرزی ومشاورین آن درحال چه معامله های پنهانی با ولس جرگه بوده اند که نتیجه دلخواه خودش را از رای گیری ها درحال بدست اوردن هستند ؟

 بحث شایسته سالاری اگردرمیان بوده اکثروزارای رد شده دارای مدارک عالیه  وتجربه کاری بوده اند امااینکه چرا رد صلاحیت شدند اینرا نمایندگان محترم بویژه وکیل صاحبان که از ادرس ملیت های محروم به کرسی مجلس تکیه زده اند پاسخگو به افکار مردم خود باشند ؟

آیادولت اقای کرزی ومشاورانش درحال آماده سازی سناریوی شرکت طالبان درقدرت هستند چناچه طرح مصا لحه با طالبان درکنفرانس لندن درحال شکل گیری است و وضعیت کشور درحال تغییرات است ؟

بااین وضع کشور درحال آبستن حوادث جدید میباشد؟

 آیااین حرکت اخیر ولس جرگه مقدمه به این روند محسوب نمی گردد؟

 دولت جناب کرزی ونمایندگان مجلس توجه کرده اند که حرکت اخیرشان جامعه را ملتهب وبستر نارضایتی ها را زیادتر نمی کند؟ 

 اگراز منظردیگر دوره دوم معرفی وزارا را ببینیم تعدادی از این هاکمتربه گروه ها (به اصطلاح جنگ سالار) منسوب بوده اند وحتا هیچ رابطه با انها نداشته اندواین بهانه هم کمترقابل توجیه میباشد.

 اکثریت شان با معیارهای شایستگی وتخصص پیشنهاد شده بودند که با رد شدن آنها تخصص وشایسته سالاری هم به مسخره گی گرفته شد!

پیامد این حرکت چگونه خواهد بود؟

ملیت های محروم بوِیژه هزاره ها که با حاکمیت کرزی با خوشبینی همکاری میکردند این خوشبینی به بد بینی مبدل خواهد شد گروه های مخالف حاکمیت که درهزارجات وشمال درکمین نشسته بودند درحال محاسبه برای نفوذ بیشترخواهند شد جبهه ای منتقدین دولت کرزی تقویت شده بی اعتمادی مردم نسبت به این دولت بیشترمیگردد.

 روند وحدت ملی احیانا اگردرحال شکل گیری بوده شکنندگی اش سرعت بیشتر به خود خواهد گرفت.

اینجاست که دولت کرزی وولس جرگه بااین حرکت خود نارضایتی های زیادی را علیه خودتحریک نموده حساسیتهای توسط مردم و گروه های مدنی درقالب دموکراسی خواهی به نمایش گذاشته خواهند شد.

بااین حرکت ولس جرگه و……..عدالت ودموکراسی قربانی ذهنیت قبیله گرایانه و دلالان سیاسی نه شده است ؟

واین رد صلاحیت ها را زنگ خطری برای جامعه و مردم باید دانست وادامه این روند عواقب بدی را به کشور به ارمغان خواهد آورد.

تدبیر ؛ تهعد ؛ صداقت وهمبستگی روشنفکران ؛ فرهگیان و رهبران سنتی جامعه با همکاری مردم راه بیرون رفت ازاین حال خواهد بود.

 

پیمایش به بالا