Suomen afganistanilaisten järjestö ry

در افغانستان هیچ برنامه ی اجتماعی که حاکی از سازماندهی یک جامعه سالم باشد، دیده نمی شود. از سیاستمداران حاکم گرفته تا احزاب و آتش افروزان قومی – که همه مردم و قوم را برای خویش می خواهند- گرفته تا موسسات کمک کننده از کشورهای خارجی، اگر به فکر قربانی کردن دیگران برای خودشان نباشند که تا حدودی هستند، هیچیک به فکر بهبود بخشیدن وضعیت اجتماعی نیست. و به قول رازق فانی شاعر افغان:

همه جا دکان رنگ است همه رنگ می فروشد

دل من به شیشه سوزد همه سنگ می فروشد

 نه خبری از بازسازی های بنیادی و اشتغال زایی هست و نه خبر از تاسیس بیمارستان های پیشرفته – تا جایی که ریسس جمهورش نگران سلامتی فرزند ارگ نشینش هست و پیش بینی کننده مهاجرت او به خارج- نه تاسیسات راه سازی مطابق با معیارهای جهانی و نیاز روز افزون کشور، نه  حتی برنامه ریزی برای کنترل و تنظیم جمعیت که همه کشورهای جهان امروزه آن را شرط یک زندگی اجتماعی سالم می دانند و نه فکری به حال میلیونها مهاجر خارج نشین بی هویت و بی سرنوشت و نه فکری برای آن دسته از مهاجرینی که هر روزه از مسیرهای خطرناگ برای فرار از نا امنی کشور را ترک می کنند و راهی کشورهای می شوند که نمی دانند راهش چه پیچ و خمهای دارد و رسیدنی به مقصد هست یا نه و بر فرض زنده ماندن در مسیرها و رسیدن در مقصد آیا پذیرشی برای آنان از سوی کشور مقصد حاصل می شود یا نه؟ 

سال گذشته بیش از هر سال دیگر سیل مردم نا امید و خسته از شرایط مرگبار وطن به سوی اندونزی و یونان حرکت کردند، زیرا دیگر امیدی در ایران و پاکستان نمی دیدند. آنان هر مسیری که را که انتخاب کنند هر گونه خطری و هر نوع هزینه ی را مجبورند برای خود و بستگانشان، از روی اجبار و ناگذیری به جان بخرند. در یونان امسال چند بار به افغانها از سوی گروههای نژاد پرست برخورد صورت گرفته، و در استرالیا برای آن عده که رسیدند نیز جواب تلخ داده شده است و این غیر از آن دسته هست که نه به آن رسیدند و نه به این بلکه در کام دریاها و اقیانوسها  افتاده و خوراک نهنگان شدند. با مطالعه و تعمق در این مسئله  به یاد این شعر دردناک  داکتر سمیع حامد می افتیم که می گوید

 

مهاجر کوله بار یاد، در پشت

سیاهی پیش رو، و باد در مشت

در این ویرانی مرمی خسته ات کرد

در آن غمخانه گرمی خواهدت کشت

 یا به یاد جمله آن بنده خدا می افتیم که گفت: 

«خدا هچ موجودی را در این عصر افغانی نیافریند. چه اینکه افغان بودن امروزه در کشورهای اسلامی بیش از دیگر کشورها، به تنهایی خود جرم هست در حالی که قدرتهای جهانی و از جمله همین کشورهای به ظاهر اسلامی افراطی گری را در همین کشور صادر کردند.»

 

ادامه جنگ، کشتار، فقر و بیکاری در افغانستان باعث شده تا هزاران تن از شهروندان افغانستان، برای خروج از کشوری که اکنون به دست متهمان نقض حقوق بشر، قاچاقچیان مواد مخدر و چپاولگران دارایی های همگانی اداره می شود، به آب و آتش بزنند. به گزارش که در یکی از سایتهای افغانی نشر شده، توجه کنید:

 

« پناهجویان معمولا دو راه را برای خروج از افغانستان، جهنم روی زمین، انتخاب می کنند. راه اول خروج از افغانستان و رفتن به نزدیک ترین کشور جز پاکستان و ایران و درخواست پناهندگی از طریق سازمان ملل متحد است. بخش پناهندگی سازمان ملل متحد یا یو ان اچ سی آر، پروسه ای طولانی دارد و در سال های اخیر، با توجه به تبلیغات غیر واقعی از اوضاع افغانستان، بررسی دوسیه های پناهجویان افغانستان از اولویت های این سازمان نمی باشد. پناهجویان افغانستان مجبورند ماه ها و گاه سال ها در انتظار پاسخ از دفتر پناهندگان و پناهجویان سازمان ملل باشند. در بسیاری مواقع نیز پاسخ دفتر سازمان ملل به درخواست پناهندگی شهروندان افغانستان منفی ست. بسیاری از پناهجویان که تمام زندگی خود را به حراج گذاشته تا از افغانستان خارج شوند، پس از پاسخ منفی، با دیواری بلندتر و ضخیم تر در زندگی خود مواجه می شوند.

 

میسر دوم، عبور غیر قانونی از مرزهاست. دو مسیر عمده برای عبور غیر قانونی از مرز، مسیر افغانستان،(گاهی پاکستان)، ایران، ترکیه، یونان و ایتالیاست. چنانچه پناهجویان در ایتالیا توسط پلیس متوقف نشوند، به مسیر ادامه داده و خود را به کشورهای اروپایی که هنوز وضعیت بهتری برای پناهجویان دارند می رسانند.

 

مسیر عمده بعدی برای عبور غیر قانونی از مرز، مسیر افغانستان به استرالیا از هر راه ممکن است. در بیشتر مواقع پناهجویان با پرداخت مبالغ هنگفت، ویزای کشورهایی مانند مالزی و اندونزی را تهیه کرده و سپس به آب زده تا رویای رسیدن به آنسوی آب و تغییر در زندگی و وضعیت خود را واقعیت بخشند.

 

عبور غیر قانونی از مرز همیشه و در هر لحظه مساوی با مرگ است. اما پناهجویی که هر لحظه مرگ را در افغانستان تجربه می کند، برای نجات خود و خانواده، تن به یک ریسک بزرگ داده و فشار و محدودیت ها چنان کرده که علی رغم آگاهی به خطرات مختلف، پا به جاده ی مرگ و زندگی می نهد.

 

نامه پاره پاره شده یک پناهجو به رسانه ها/ او می گوید از غزنی ست. پدرش توسط طالبان کشته شده است. طالبان در ماه های اخیر بیش از ده تن را که غیر پشتون بودند، در این ولایت سر بریدند.

قاچاقچیان انسان از ابتدا تا مقصد، در کشورهای مختلف از جمله در افغانستان در کمین هستند. بیشتر آنان تنها چیزی که برایشان اهمیت ندارد، زندگی پناهجویان است. هر جایی که پلیس به آنان هجوم می آورد، براحتی پناهجویان را ترک کرد و خود متواری می شوند و هر جایی که می توانند پناهجویان را به قاچاقچی دیگر می فروشند.

 

اندونزی و یونان دو کشور خطرناک در این دو مسیر است. همین اکنون صد ها تن از شهروندان افغانستان در زندان های این دو کشور بسر می برند. در بازداشت گاه های یونان و اندونزی کودکان و زنان نیز در بند می باشند. گزارش ها حاکی از آن است که حتا کودکان زیر سه سال نیز همراه با مادران خود در این بازداشتگاه ها بسر می برند.

 

اکنون استرالیا و کشورهای دیگر مقصد مانند ایتالیا، آلمان و فرانسه نیز رفتاتری بهتری با پناهجویان ندارند. اکنون صد ها پناهجوی افغانستان در بازداشتگاه های این کشورها بسر می برند. چند روز پیش تعدادی از پناهجویان در استرالیا توانستند از یک بازداتشگاه فرار کرده و دست به تظاهرات بزنند اما پلیس به زور متوسل شد و حتا مقامات پلیس گفته است که برای آنان دوسیه های جنایی باز می شود.دروغ های دسته بندی شده ی مقامات افغان و قراردادهای دو جانبه آنان با کشورهای مختلف، مشکلی جدی دیگر برای پناهجویان افغانستان شده است. کشورهای مختلف با توسل به این قراردادها فشار های زیادی بر پناهجویان می اورند و حتا در کشورهای مقصد گاه تا سال ها منتظر پاسخ از اداره های مهاجرت می مانند. اکنون هزاران پناهجوی افغانستان در کشورهای مختلف نیاز به حمایت فوری دارند.»(1)

 

نمونه تلختر و دردناکتر و عینی ترپناهجویان افغان را در گذارش زیر توجه کنید:

 

« پلیس ایتالیا امروز اعلام کرده است که گارد ساحلی این کشور درجستجوی پناهجویان افغانستانی    هستند که گفته میشود حوالی نیمه شب درساحل Catanzaro Ionian  درجنوب این کشور توسط قاچاقچیان به آب انداخته شده اند.

(گیلبرتو) درتماسی تلفونی که با آقای ghilberto خبرنگار روزنامه manifest درشهر Catanzaro داشتم وضعیت این پناهجویان را جویا شدم.

آقای گیلبرتو میگوید: این سومین روز است که گروه های عظیم از پناهجویان افغانستانی وارد بندر این شهرمیشوند؛درآخرین مورد، شب گذشته دوقایق کوچک ویک کشتی سیاحتی حامل 78 پناهجوی افغانستانی درنزدیک بندر این شهر توسط گارد ساحلی شناسایی شد؛ ولی هنگامی که پلیس خواست این قایق هارا متوقف کند، آنها کوشش نمودند ازمحل فرار کنند. پس ازآن نیروهای گارد ساحلی، با شلیک های هوایی قایق ها را که میخواستند ازمنطقه دور شوند متوقف ساخت. اومی گوید درهنگام گریز، قاچاقچیان تعداد زیادی از پناهجویان را به آب انداختند تا خودشان بتوانند به راحتی فرار کنند. گفته میشود نزدیک به ده نفر که یک ازآنها یک کودک 14 ساله است تاهنوز لادرک هستند. آقای گیلبرتو میگوید یکی ازپناهجویان دراولین دقایق پس ازگرفتار شدن به دست پلیس، جان داده است. این نوجوان احمد نام دارد وباشنده منطقه “انده” ولسوالی یکاولنگ ولایت بامیان است. احمد 17 ساله مثل هر نوجوان افغانستانی دیگر مجبور شده بود، صلح ، امنیت وزندگی بهتری را دربیرون ازسرزمین خودش ودور از فامیل ودوستانش جستجو کند. شاید احمد فکر کرده بود که بارسیدن به اروپا میتواند ازشر همه ی بد بختی هایی که درافغانستان با آن روبرو بود؛ نجات پیدا میکند ولی تقدیر چنین نبود واین نوجوان دراولین دقایق رسیدن به سرزمین رویایی اش جان باخت. حالا شاید پدرومادرش منتظر اند تا احوال ازپسر جوانش بشنوند ولی با تاسف خبری که آنها خواهند شنید خیلی درآور وتکان دهنده است. “احمد برای ابد پناهنده شد”.

 

پلیس ایتالیا علت مرگ احمد را گرسنگی ومشکل تنفسی اعلان کرده است. ولی خبرنگاران میگویند علت مرگ او ممکن خشنونت قاچاقچیان باشد. جسد احمد به گفته ی پلیس به یکی از بیمارستانهای شهر منتقل شده است تا درآنجا کالبد شکافی شود. احتمالا پس ازکالبد شکافی معلوم خواهد شد که علت مرگش چیست.

 

درآخرین خبرهای نشر شده ؛ نیروهای دریایی ایتالیا جنازه یکی دیگر ازپناهجویان را نیز ازآب بیرون کرده اند. هویت این جنازه تا هنوز معلوم نیست ولی گفته میشود یکی ازکسانی باشد که دیشب توسط قاچاقچیان به آب انداخته شده بود.

 

پلیس ایتالیا همچنان گفته است که دونفر ازقاچاقیان را که یک فلسطینی ویک اوکراینی هستند بازداشت کرده است.»(2)

 

این هم داستان دیگر از سرنوشت مهاجرت:

 زندگی آنها دریونان به شدت بدتر ازشرایط افغانستان است زیرا وقتی یک پناهجوی افغانی به کشوریونان میرسد ازطرف پلیس بازداشت گردیده وبرای یک هفته دربازداشت گاه ها انداخته میشوند ولی پس ازاینکه توسط پلیس انگشت نگاری گردید، برگه ی ترک خاک را برایش میدهند ودرخیابانها رها میکنند. گفته میشود درحال حاضر بیش ازدوهزار پناهجوی افغانستان درشهرهای مختلف یونان بسر میبرند که درمیان اینها نزدیک به 200 فامیل نیز وجود دارد. این مهاجرین دروضعیت بسیار بدی زندگی میکنند واکثرآنها درپارکها وسرکها میخوابند وتعدادکمی هم در چادرها به سرمیبرند. ازسوی دیگر برخورد پلیس یونان نیزبااین پناهجویان به شدت خشن گزارش شده است. یکی ازاین پناهجویان درمصاحبه خود باشبکه تلویزیونی رای Rai ایتالیا گفته است: برخوردپلیس یونان به مراتب بدترازبرخورد طالبان است زیرا وقتی طالب بامن خشونت میکند ویاهم میزند من زبانش را میفهمم که به خاطر چی وچرا؟ ولی درخیابان های یونان بدون اینکه بفهمم بی خبرانه زیرلگدهای پلیس قرار میگیریم واصلن نمیدانم چی جرمی کرده ام. خشونت پلیس یونان به اندازه است که همه روزه تعدادی، سر ودستش توسط پلیس شکسته میشود وهیچ منبع هم نیست تا این قضیه را بررسی کند. ازسوی دیگر وضعیت صحی بسیار بد است واکثراین مهاجرین به توبرکلوز مبتلا شده اند درحالیکه اکثراین پناهجویان را کودکان زیرسن هجده تشکیل میدهد وازنظرقانون مهاجرت بین المللی دولت ها موظف اند برای این کودکان امکانات زندگی ودرس را مهیا کنند، متاسفانه بعضی ازکشورهای اروپایی ازجمله کشور یونان به این مواد قانون توجی ندارند. درکشور ایتالیا بااینکه خودرا اولین کشورمهاجر پذیر دنیا میخواند این قانون بطورجدی مد نظر گرفته نمیشود. بطور مثال باآنکه 3500 کمپ با مراکزپذیرش ونگهداری پناهنده های زیرسن ساخته شده است، نزدیک به 2000 پناهجوبدون داشتن سرپناهی درخیابانها وپارک ها میخوابند که ازآن جمله نزدیک به 400 نفرآنهارا مهاجرین افغانستانی تشکیل میدهد و اکثرا درشهرهای روم ومیلان این قضیه داغتراست. طبق آمارسال گذشته درایتالیا نزدیک به 4500 مهاجرافغانستانی زندگی میکنند.

حامد احمدی یکی ازفلم سازان افغانستانی که درشهرونیززندگی میکند میگوید: یک روز بعدازاین اتفاق یکی ازمسئولین شهرداری” ونیز”برایم تلفن کرد وازاین حادثه من را باخبرکرد.ولی بازهم هویت آن به خوبی معلوم نبود چون تنها مدرک که پلیس دردست داشت یک برگه ترک خاک یونان بود که آنهم توسط خون کاملا شسته شده بود. وتنها نصف عکس آن بطور نسبی سالم مانده بود. ولی چهار روزبعد ازآن شهرداری “ونیز” رسما ازمن خواست تا برای شناسایی هویت این جوان درمرکزپلیس بروم. وقتی وارد مرکز پلیس شدم ازمن خواستند دفترچه خاطراتی را که ازجیب آن یافته اند، برای شان ترجمه کنم چون پلیس شهرنظر به نوشته های این دفترچه فکر میکرد این جوان شاید عرب باشد چون تاهنوز درایتالیا مردم بازبان فارسی به صورت کامل آشنا نیستند ونمیدانند که الفبای آن چگونه است.و ازنظرپلیس خط که در این دفتر نوشته شده است عربی بوده است. به راستی چقدر درد آوراست انسان به چیزی تبدیل شود که فقط ازروی ورق قابل شناسایی باشد. وجسد خودش به اندازه خورد وخمیرشود که دیگر هیچ نشانه درآن باقی نماند. حامد احمدی وقتی میخواست از ماجرای ترجمه دفترچه خاطرات این جوان صحبت کند یک دفعه آه سرد میکشد وچشمانش پراشک میشود. او میگوید اولین چیزی که یافتم شعری بود که به شدت من را تحت تاثیرقرار داد. دیگر نتوانستم طاقت بیاورم وناخودآگاه اشکهایم سرازیرشد تااینکه حتا پلیس ها نیز ازاین خاطر متاثر شدند.اومیگوید این افراد دروقتی کامیون های حامل کالاهای صادراتی درنزدیکی بندرشهرپاترا برای رفتن داخل کشتی توقف میکنند اینها خودرا مخفیانه درروی حصه یا چوکات زیری روی لاستیکها خودرا جاسازی مینمایند تابعدازرسیده به ایتالیا به محض توقف ماشین خودرا ازآنجا به بیرون پرتاب کنند. ولی اکثراین کامیون ها وقتی دراین طرف آب ازبندرخارج شدند به دلیلی سبک بودن بار دو لاستیک عقبی را بالا میکنند وکسی را که آنجا مخفی شده است را به خمیر تبدیل میکند.واین واقعن خطرناکترین کاراست که هرکسی تامجبور نباشد خودرا به این مرگ حتمی نمی اندازد.

 

باغبان! دربازکن من مرد گل چین نیستم

من زخود گل داده ام محتاج هرگل نیستم

یعنی ای مردم من یک دزد نیستم که گلها ویا زیبایی های شما را بگیرم، من خودم زیبایی های دارم وآمده ام اینجا را زیبا کنم لذا مجتاج زیبایی های شما نیستم. در را بازکنید وازمن هراس نداشته باشید. دراین شعردنیایی ازحرف نهفته است و میتواند حتا فلسفه مهاجرت افغانی ها را بیان کند.

درصفحه دیگرش نوشته شده بود:

آنقدر درکشتی عشقت نشینم روز وشب
 

یابه عشقت میرسم یاغرق دریامیشوم

به راستی این یک تراژدی بزرگ است که قلب هرانسانی رامیسوزاند، یک کودک 13 ساله افغانی وقتی هیچ شانس برای زنده ماندنش نمیدید ومیدانست احتمال زنده ماندنش خیلی کم است تن این سفرداد، چون دراینجا شاید خطرمرگش 90 درصدبود ولی درکشورخودش شاید 100% مرگ واین برای همه یک درد است یک درد بزرگ ودرد را ازهرطرف که بخوانی درد است

 

حامد احمدی میگوید پس ازبرگشت ازمرکزپلیس برای شهردار ونیز یک نامه نوشتم ودراین نامه بطور خلاصه وضعیت افغانستان واین اتفاق را ذکر نمودم.

قسمت ازنامه حامد احمدی به شهردارونیز: آقای شهردار! یک روزشما ازمن پرسیدید که وضعیت افغانستان چطور است ولی من همان روز نتوانستم جواب شمارا بدهم ونمی خواستم هم جواب بدهم زیرا وضعیت فعلی افغانستان بالاتر وبدتر ازیک جنگ است.وچگونه میتوان هزاران مشکلی که درذهن هست آنرا توضیح داد. امروز بعد ازتلفون کردن به پدرظاهر مجبور شدم این سوال شما را جواب بدهم . وضعیت افغانستان اینست که روزانه ده ها نفرکه توان گریختن ازافغانستان را دارند کوشش میکنند ازآنجا فرارنموده وجان شان را نجات دهند. وضعیت افغانستان اینست که یک کودک 13 ساله افغانستانی درزیرلاستیک های کامیون خورد میشود.»(3)

نتیجه اینکه:

 

اگر برنامه ریزی جهانی و بشر دوستانه کشورها و نهادهای دولتی مسول به مشکلات اجتماعی جلب نشود، روزی  هم دولتمردان در هیزم جهنم بی تفاوتی های و قمار بازیهایشان خواهند سوخت و هم کشورهای دخیل در امور افغانستان. اگر افغانستان و جامعه افغانی مورد توجه قرار نگیرد، سیل از مهاجرت های مخوف را باید پیشاپیش حتمی پنداشت که هزینه اولیه اش را درست است که خود پناه جویان می دهند ولی هزینه تبعی اش روزی دامنگیر حاکمان و کشورهای دیگر خواهد شد.

اری مهاجرت در دو قرن اخیر پدیده جهانگیر شده است، با این تفاوت که مهاجران سایر کشورها برای بهبودی بخشیدن به زندگی شان هست و راههایش نسبتا سهل  می باشد، ولی مهاجرت افغانها برای رهایی از مرگ و نفس زندگی هست آنهم با مسیرهای همچون برزخ که از مو باریکتر هست و از شب تاریکتر و از تیغ برنده تر و عبور از روی جهنمهای که آنطرفش هم معلوم نیست بهشت از آب در آید یا جهنم دیگر و یا دیپورت به جهنم اولیه.

این سرنوشت غیر از سرنوشت چند میلیون مهاجری هست که سالها در ایران و افغانستان با مشکلات متعدد رو برو هستند و خود نمی توانند یا نمی خواهند تصور کنند چه سرنوشتی پیش رو دارند ولی یک چیز را درک کرده اند که دیر یا زود می باید این کشورها را به طور صد در صد ترک کنند و به قول معروف بیرون شدن از این کشورها «دیر و زود دارد ولی سوخت و سوز ندارد.»
 

http://www.kabulpress.org/my/spip.php?article26344 ( http://www.kabulpress.org/my/spip.php?article26344 ) (1)

http://www.kabulpress.org/my/spip.php?article24731 ( http://www.kabulpress.org/my/spip.php?article24731 ) (2

(3) http://mohajerinnewz.mihanblog.com/post/310

برگرفته از : کابل پن
 

دوستی می گفت؛ امسال تابستان به خاطردیدن اقارب خویش از اروپا به ایران رفته بودم ؛ سالها بود که دوست دوران کودکی ونوجوانی ام که درایران زندگی میکرد گم کرده بودم ومیدانستم که درایران وفلان شهر زندگی می کند ولی ازاوآدرس واثری نداشتم و آرزو داشتم که دراین سفر او را پیدا کنم وببینم.

این رفیق ام سالها درایران زندگی کرده بود خوی وخصلت ایرانی ها رابه خوبی میدانست و قشنگ بالهجه ی شان صحبت میکرد.

دریکی از روزها برای خرید وارد فروشگاه بزرگی شدم ، دیدم که یکی از کار گران این فروشگاه چهره اش آشنا به نظرآمد؛ دقت کردم ؛ دیدم که همان دوست گم شده ام است؛ باز مشکوک شدم چون هشت سالی بود که اوراندیده بودم گفتم شاید او نباشد؛ صدازدم فلانی؛ او نگاه تند به طرف من کرد و آمد گفت؛ برادرافغان ؛ شما اشتباه گرفته اید.

من این برخورد را که دیدم ؛حیران مانده ؛ گفتم فلانی چرا اینطوری ؟

بااشاره چشم به من فهماند که اشتباه نگرفته ای ؛ ولی اینجا جایش نیست.

باصدای بلند گفت ؛ دوست عزیز؛ من دوست افغان دارم این اسم که شما گفتید؛ شاید آن فردمورد نظرشما باشد ؛ شما آدرس وشماره تلفن تانرا بدهید که به شمازنگ بزند واز شما خبربگیرد؛ آدرس را دادم  و برآمدم. باخود گفتم ؛ که چرا اینطوری ؟

 ساعت 9 شب زنگ در به صدا امد؛ دیدم آقای…… که روز جرئت گپ زدن نداشت ؛ آمد هم می خندید ، ناراحت هم بود و معذرت خواهی هم می کرد.

خلاصه جریان را پرسیدم که چرا آنگونه برخورد کردی؟

گفت:مدتی است که دراین فروشگاه بعنوان کارگرایرانی مشغول هستم فقط صاحب مغازه می فهمد که من افغانستانی هستم بقیه کارگران هم نمی دانند ؛ اگربفهمند دچارمشکل خواهم شد وکار را ازدست خواهم داد.

بعضی وقتها کارگران مشکوک می شوند وارد جزئیات میشوند ومیپرسند که مثلا کجا سربازی کرده ای؟

 متولد کجا هستی؟ کارت ملی ات را گرفتی؟ ثبت نام فلان موضوع چطورشد؟ ده هاحرفهای دیگر ازاین قبیل.

من که از برخورد روزاش ناراحت بودم وحالاکه توضیح داد؛ متوجه شدم که بنده خدا ازاین کتمان هویت چقدررنج میبرد!  واین زندگی چقدرسخت میگذرد!

باخودگفتم این آدم که نسبتا کاری آبرومندانه برای خودش جمع جور کرده است اینگونه دچار استرس درکارش است وای به حال دیگران که به کارهای شاق و…..ویابیکاری دست پنچه نرم می کنند.

اوگفت:مدتی با خوشحالی فراوان به کشوربرگشتم ؛ نا امنی ها وسختی های دیگر دوباره وا دارم کرد که برگردم  و بااینگونه فشارها و  ناملایمات بسازم .

اینست زندگی یکی ازهزاران افغانی سرگردان درجای جای این کره خاکی !

 وکسی هم نیست که برای این قبیله بی پناه فکری بکند .

مدتی بود گم شده بود. در زندگی هرج و مرج شده اش گم کرده بود او را. زندگی افسار گسیخته اش به هر طرف که میخواست او را میراند و او چاره ای نداشت جز اطاعت از فرمان او. در زندگی اش جابجایی و تبادل قدرت صورت گرفته بود

چه تدبیرای مسلمانان که من خودرانمی دانم

 نه ترسانه یهودم من، نه گبرم،نه مسلمانم

نه شرقی ام نه غربی ام نه بری ام نه بحری ام

 نه ازکان طبیعی ام نه از افلاک گردانم

نه ازخاکم، نه از آبم، نه از بادم، نه ازآتش

 نه از عرشم ، نه از فرشم ، نه از کونم ، نه از کانم

 نه ازهندم، نه ازچینم، نه ازبلغارم وسقسینم

نه از ملک عراقینم نه از خاک خراسانم

نه از دنیا ، نه از عقبا ، نه از جنت نه از دوزخ

نه از آدم ، نه از حوا ، نه از فردوس  رضوانم 

مکانم لا مکان باشد ، نشانم بی نشان باشد

نه تن باشد نه جان باشد که من از  جان جانانم

مدتی بود گم شده بود. در زندگی هرج و مرج شده اش گم کرده بود او را. زندگی افسار گسیخته اش به هر طرف که میخواست او را میراند و او چاره ای نداشت جز اطاعت از فرمان او. در زندگی اش جابجایی و تبادل قدرت صورت گرفته بود. از آن پس که او را از دست داده بود ضعیف و ناتوان شده بود. در زندگی بسیار خوب است که قدرت در دست تو باشد و تو حکمفرما و تصمیم گیرنده باشی و این میسر نیست جز اینکه قوایت و نیروهایت را جمع کنی و بوسیله او سازماندهی اش کنی آنگاه است که افسار زندگی ات را بدست میگیری و با قدرت هر چه تمام تر به پیش میروی. اما اکنون که که او را از دست داده بود تنها و بی پناه شده بود در این بیغوله ی دنیا. دیگر هیچ جا احساس امنیت نمی کرد و هر آن بود که او یورش برد و افسارش را بدست گیرد و او را بهر سو که خواهد ببرد و او را نیست و نابود کند.

گفتنی است که او در زندگی روزانه اش وجود داشت اما واقعی نبود کاذب بود و باید که برای یافتن و وصال او میکوشید اما چرا میبایست او را میافت و در یافتن او تلاش میکرد.

 

 دل که آیینه شاهی است غباری دارد                                     از خدا می طلبم صحبت روشن رای     

             

شاه همان سلطان آفرینش است که دل ما آیینه روی اوست و به سبب این آیینگی که استعداد ذاتی ماست مقام خلافت یافته و جانشین خداوند بر روی زمین شده است و رسانیدن این استعداد به فعلیت بیگمان بر فرد فرد آدمیان تا حد امکان واجب است بلکه توان گفت آدمی را جز این در جهان وظیفه ای نیست که بتدریج اوصاف الهی را که اصل همه آنها در سه کلمه علم, جمال و خیر خلاصه میشود در خود متجلی کند.

رسد آدمی به جایی که بجز خدا نبیند                               بنگر که تا چه حد است مکان آدمیت   

  می دانست که  چاره ای ندارد جز یافتن او, زندگی اش نمیتوانست جز یافتن او معنی و مفهوم داشته باشد. او معنی و مفهوم زندگی اش می توانست باشد. با او زندگی اش لذت بخش و مفهوم دار بود. حتی او می پنداشت که زندگی کردن با مقصود یافتن او و به او عشق ورزیدن و عاشق او بودن خود بسی ارزشمند و گرانبها بود. حال بماند که او را یافتن و دریافتن و در او محو شدن و خود را در وجود او تعریف کردن و با مختصات و چارچوب های او بودن چقدر لذت بخش و متعالی بود.

 اما این امری بود  که نیاز به بخت بسیار داشت. راه درازی را میبایست میپیمود تا که بتواند او را بیابد. از او در زندگی اش جز نام چیزی نمانده بود. فقط نام او آویزه زندگی اش شده بود . حال اینکه در پس این نام پوچ, خالی بود و دیگر آن محتوای ناب و خالص و حقیقی وجود نداشت و او در زندگی اش فقط نام او را یدک میکشید شاید هم بهمین خاطر بود که قدرت زندگی کردن (!) را از دست داده بود و فقط او بود که با خود او زنده بود.

  خود او همی به انسانها بشارتها داده است که لهم ما يشاؤن فيها و لدينا مزيد که ما همانا چیز دیگری هم داریم برای کسانی که مشتری و خواهان آن باشند.

 چیزی  که از جنس صاحبخانه است و مرا همانا آنم آرزوست

 هله عاشقان بشارت که نماند این جدایی
برسد وصال دولت بکند خدا خدایی
ز کرم مزید آید دو هزار عید آید
دو جهان مرید آید تو هنوز خود کجایی

 

با اطرافش که نگاه میکرد میدید که بسیاری همانند او شده اند و دیگر خود حقیقی اشان نیستند و فقط با ماسک های نصب شده بر صورتشان زندگی میکنند.حال بماند که عوامل بسیار دست بدست هم داده اند تا که دیگران پس از تغییر, دیگر بی خیالش شوند و فقط با خود کاذبشان زندگی کنند. چونکه جامعه دیگر پذیرای حقیقت و انسان حقیقی نبود. چرا که بودن حقیقت دیگر ارزشی ندارد. چیزی نه غیر حقیقی بلکه بر پایه های دیگر استوار شده و از زوایای دیگر تعریف شده اساسات جامعه امروزی را ساخته و دیگر حقیقت بمعنای دیروزین کلمه جایگاهی ندارد.

 

دی شیخ با چرخ همی گشت گرد شهر

کز دیو و دد ملولم و انسانم آرزوست

گفتند یافت می نشود جسته ایم ما

گفت آنکه یافت می نشود آنم آرزوست

 

 نمیدانست که چه باید میکرد. میبایست که به همان خود غیر حقیقی اش کفایت و بسنده میکرد و یا اینکه فراتر میرفت و حداقل خود حقیقی اش را جستجو میکرد و بلکه خودش را پیدا میکرد.   

 

هفت تن از ۳۶ نفری که اعتصاب غذا کرده اند، لبهای خود را نیز دوخته اند. در میان آنها مادری که یکسال پیش تقاضای پناهندگی کرده بود و پدر سه فرزند که ۱۲ سال پیش درخواست پناهندگی کرده دیده می شوند.

اشکان یوسفی سخنگوی این معترضان به ملکوم باربانت خبرنگار بی بی سی در آتن گفته است: “اینها پناهنده سیاسی هستند. اگر به ایران بازگردند، قطعا یا حکم اعدام در انتظار آنهاست، یا حبس ابد، و یا آنقدر شکنجه می شوند که می میرند.

 هر چه سریعتر باید به آنها پناهندگی اعطا شود. متاسفانه دولت یونان برخی از آنها را حتی مورد مصاحبه قرار نمی دهد.”

برخی از این افراد که در اردوگاهی در بیرون از دانشگاه آتن تجمع کرده اند بیهوش و به بیمارستان منتقل شده اند.

یونان بدلیل سوابقی که در زمینه کمک به پناهندگان دارد مورد انتقادات جهانی قرار گرفته است. کمیساریای عالی پناهندگان سازمان ملل متحد وضعیت پناهندگان در یونان را بحران انسانی خوانده و گفته است نباید در اروپا چنین شرایطی وجود داشته باشد.

بر اساس آمارهای جهانی یونان تنها به کمتر از یک درصد از متقاضیان، پناهندگی اعطا می کند.

کمیسیون اروپا از آنچه نقض تعهدات بین المللی آتن خوانده انتقاد کرده است. نود درصد از افرادی که بطور غیرقانونی به اروپا می آیند از یونان وارد می شوند.

مقام های یونان می گویند مهاجران از آسیا، خاورمیانه و آفریقا به این کشور سرازیر شده اند و سایر اعضای اتحادیه اروپا کمک کافی در این زمینه به آتن نمی کنند.

BBC

https://www.youtube.com/watch?v=seUgvCy2tm8

شورای امنيت سازمان ملل متحد، مأموريت آيساف يا نيروهای بين‌المللی کمک به تأمين امنيت افغانستان را يک سال تمديد کرد.

 

۵ عضو شورای امنيت در جلسه روز چهارشنبه با ابراز نگرانی در مورد وضعيت افغانستان به اتفاق آراء به ادامه اين مأموريت رأی دادند.

پيش از اين جلسه، بان‌ کی‌مون دبيرکل سازمان ملل در گزارشی نسبت به «وخامت» اوضاع امنيت افغانستان ابراز نگرانی کرده بود.

در خبرنامه‌ای که از سوی سازمان ملل متحد منتشر شده، آمده است که «اعضای شورای امنيت اين سازمان در مورد افزايش فعاليت القاعده، طالبان، گروه‌های مسلح غيرمسئول و قاچاقچيان مواد مخدر نگران هستند.»

 

در حال حاضر شمار نظاميان کشورهای مختلف حدود ۱۵۰ هزار نفر برآورد شده است

 

به باور سازمان ملل متحد؛ خطرات ناشی از فعاليت اين گروه‌ها و مقابله با آن‌ها ايجاب می‌کند که نيروی نظامی بيشتری در چارچوب آيساف به افغانستان اعزام شود.

نظاميان بين‌المللی تحت فرماندهی آمريکا بعد از حملات ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ بر اين کشور، رژيم طالبان را که بر بخش‌های زيادی از افغانستان حکومت می‌کرد به اتهام پناه دادن و حمايت از عوامل اين حملات، مورد حمله قرار دادند.

پس از حمله به طالبان و سرنگونی اين رژيم، نظاميان بيشتری از کشورهای مختلف به افغانستان اعزام شدند. درحال حاضر شمار اين نيروها حدود ۱۵۰ هزار نفر برآورد شده است که از ۴۷ کشور، به‌ويژه اعضای پيمان ناتو شکل گرفته اند.

بيشتر نظاميان خارجی مستقر در افغانستان در قالب آيساف (نيروهای کمک به تأمين امنيت) فعاليت دارند اما جدا از آن، نيروهای ويژه آمريکايی نيز در اين کشور حضور دارند که به‌طور مستقل عمل می‌کنند .

رادیوزمانه

این پدرو مادرها شاید ندانند که سخنان طعنه آمیز و کنایه دار جملاتی هستند که برخوردی متقابل طلب می کنند. این پدر و یا مادر آگاه نیست که با این اظهار نظرهای توهین آمیز، کودک را تحریک کرده و ذهن او را از نقشه های خیالی انتقام، پر می سازد ودر نتیجه باعث مسدود شدن راه ارتباطی بین خود او و کودکش می شود.

۱) خـودت تـصـمـیم بگیر: کودک و دوستش در اتاق مشغول بازی هستند. سر و صدای آنها باعث اذیت و آزار شماست، بهتر است بگویید: “بچه ها تصمیم بگیرید یا بی سر و صدا بازی کنید، یا از اتاق خارج شوید.” اگر بعد از ۵ دقیقه هنوز سر و صدا ادامه داشت، بگویید: “خوب می بینم تصمیم گرفتید که از اتاق بیرون بروید.” این جمله، شما را از داشتن نقش منفی نجات می دهد، زیرا آنها می دانند این تصمیم آنها بوده که منجر به این نتیجه شده است. به این ترتیب کودک مسئول عمل خودش است.

۲) من تو را دوست دارم ولی این کار تو را نمی پسندم: اگر می خواهید لفظی را به کودک بیاموزید، کار خوب و بد را برایش مشخص کنید. به او بیاموزید ما کار خوب و کار بد داریم ، نه بچه خوب و بچه بد. هدف از وضع قوانین، آموزش رفتارهای مناسب است نه تنبیه کودک. اگر چه به رفتار ناپسند او اعتراض می کنید ولی محبت خود را به او قطع نمی کنید.

۳) از تو می خواهم مشکل مرا حل کنی: اگر کودک کاری را انجام می دهد که باعث رنجش شماست، به او بگویید که دچار مشکل شده اید. مثلا ً به او بگویید: “صدای بلند تلویزیون باعث می شود دچار سردرد شوم” و ازاو بخواهید در حل مشکل به شما کمک کند. در این صورت او که خود را دشمن شما نمی بیند خود را موظف می داند کاری انجام ندهد که برای شما مشکل آفرین باشد. اگر به رضایت خاطر شما اهمیت دهد، رفتار بد را خاتمه خواهد داد.

۴) احساس تو را درک می کنم: وقتی کودک عصبانی است جملاتی را به کار می برد تا دیگران را متوجه احساس خود کند. مثلا ً می گوید: “از تو متنفرم” یا “خیلی بدی.” این تنها جملاتی است که همه ذهن او را پرکرده. شما می توانید به او کمک کنید تا جمله مناسب را به کار ببرد.

۵) “آیا دوستت چیزی گفته که واقعیت ندارد و تو عصبانی شده ای؟:” افراد متفاوت، نـیازهای متفاوتی دارند. اغلب کودکان در اعتراض به والدین می گویند: “عدالت را رعایت کنید و منصف باشید” و این جملات زمانی مطرح می شوند که کودک می خواهد وسیله خاصی برایش تهیه شود؛ صرفاً به این دلیل که برای برادرش تهیه شده است. باید به کودکان بیاموزیم “انصاف و عدالت این است که هر فرد، هر چه را نیاز دارد تهیه کند. اگر شما به عینک نیاز داری و خواهرت به کفش، هر کدام وسایل مورد نیاز خود را خریداری خواهید کرد و این است اجرای عدالت. گمان نمی کنم زمانی که خواهر شما به عفونت گوش مبتلاست و آنتی بیوتیک مصرف می کند لازم باشد شما هم آنتی بیوتیک مصرف کنی”!

● ۷ جمله ناخوشایند برای کودکان

۱) مناسب سن خودت رفتار کن! گاه والدین به رفتار کودک انتقاد می کنند، زیرا آن رفتار تأثیر بدی بر بزرگترها داشته است. در صورتی که رفتار کودک، نشان دهنده احساس درونی اوست و والدین وظیفه دارند احساس کودک را درک کنند. کودک ۶ ساله ای که نمی داند چه می خواهد و گریه می کند ، یا کودک ۴ساله ای که از محدود شدن در صندلی اتومبیل ناراحت است و گریه می کند ، هر دو متناسب سنشان عمل می کنند؛ اگر چه ما انتظار داریم رفتار آنها ما را آزار ندهد. به جای اینکه به کودک بگویید “مناسب سن خودت عمل کن” بگویید: “به نظر می رسد خیلی عصبانی هستی”، “می دانم وقتی چنین اتفاقی برایت افتاده بسیار ناراحت شده ای” این جملات به کودک آرامش می دهد و شرایط را قابل تحمل خواهد کرد.

۲) شوخی کردم: دست انداختن کودک اگر چه ظاهراً شرایط را شاد می کند ولی در واقع به شدت مخرب است. هنگامی که کودک عصبانی است، خندیدن به او باعث می شود احساس بدتری پیدا کند. شما به عنوان والدین کودک وظیفه دارید او را حمایت کنید نه اینکه باعث اذیت و آزار او شوید. اگر چنین منظوری ندارید هنگامی که کودک ناراحت است شاد نباشید.

۳) چـرا مـثـل … نـیستی؟ با مقایسه کـودکـان، آنـهـا احـسـاس مـی کـنـنـد در مرتبه پایین تری قرار گرفته اند و این راه مناسبی برای وا داشتن آنها به فعالیت نیست. زمانی که کودک خود را پایین تر از دیگری احساس کند ، روحیه خود را می بازد و دست از فعالیت خواهد کشید. شما باید ضعف و قوت کودکان را بپذیرید و آنها را بر اصلاح رفتار خودشان تشویق کنید.

۴) ندو و گرنه می افتی! علی رغم تمام توجه شما به محافظت از کودک، به کار بردن این نوع جملات باعث می شود کودک بیفتد، زیرا به او القا می کنید منتظرید که او به زمین بخورد و این برای کودکی که تلاش می کند مستقل باشد بسیار مضر است. بهتر است در این موارد بگویید: “قبل از دویدن از محکم بودن بند کفش هایت مطمئن باش.” در این صورت شما در مورد اشکال کفش صحبت کرده اید نه ناتوانی کودک.

۵) چی بهت گفتم؟ چرا سوالی را می پرسید که خودتان جواب را می دانید؟ انتظار دارید کودک چه پاسخی بدهد؟ وقتی می پرسید: لباست را کجا پرتاب کردی؟ لبخندی موذیانه می زند و می گذرد. اگر از رفتار او رنجیده اید بگویید: “من متاسفم که مجبورم برای بار سوم تکرار کنم که لباست را روی چوب لباسی آویزان کن.”

۶) به تو قول می دهم که … : به کودکان باید نه وعده داد و نه وعده از آنها گرفت. روابط ما با فرزندانمان باید بر اساس اعتماد و اطمینان باشد.
وقتی پدر و یا مادر برای تأیید گفته خود مجبور است وعده بدهد، یعنی دارد اقرار می کند که “وعده داده نشده اش” اعتبار ندارد و قابل اعتماد نیست. وعده ها باعث می شوند که توقعات غیرواقعی در کودکان به وجود بیاید. وقتی به کودک وعده داده می شودکه او رابه باغ وحش ببرند، او آن وعده را یک تعهد به حساب می آورد و فکر می کند که براساس این تعهد، در روز موعود نه باران خواهد بارید، نه اتومبیل عیب و ایرادی پیداخواهد کرد و نه خود او مریض خواهد شد.
از طرفی نباید از کودکان وعده گرفت که درآینده رفتاری خوب داشته باشند یا رفتار بدشان را اصلاح کنند. وقتی کودک وعده ای ناخواسته می دهد، وعده ای که متعلق به خود او نیست، در واقع چکی بانکی می کشد که در آن بانک اصلاً حساب ندارد. ما نباید مشوق و محرک این قبیل اعمال فریب آمیز باشیم.

۷) آخر چند بار باید یک چیز را تکرار کنم؟ پدر یا مادری که در استفاده از سخنان نیشدار و طعنه آمیز استعداد ذاتی دارد، خطر و تهدیدی جدی برای سلامت روانی کودک به حساب می آید. این پدر یا مادر جادوگری است که از واژه ها استفاده می کند و با بیان این واژه ها، مانعی در برابر ایجاد ارتباط موثر برقرار می کند و مانع از پدید آمدن رابطه ای مثبت بین پدرومادر با کودک می شود. ” آخر چند بار باید یک چیز را تکرار کنم ؟ مگر تو کری ؟ پس چرا گوشت به من نیست؟ …”
این پدرو مادرها شاید ندانند که سخنان طعنه آمیز و کنایه دار جملاتی هستند که برخوردی متقابل طلب می کنند. این پدر و یا مادر آگاه نیست که با این اظهار نظرهای توهین آمیز، کودک را تحریک کرده و ذهن او را از نقشه های خیالی انتقام، پر می سازد ودر نتیجه باعث مسدود شدن راه ارتباطی بین خود او و کودکش می شود.

مریم قربان‌زاده

tabnak

برگزاری انتخابات پارلمانی درکشورهای نظام پارلمانی یکی ازارکان اساسی دموکراسی بوده ودربرخی ازممالک غربی تمامی اجرآت حکومت ازطریق پارلمان کنترول ورهبری میشوند وشهروندان کشورهای دارای سیستم پارلمانی نمایندگان خویش رادرجریان برگزاری انتخابات پارلمانی بطورآزادانه-سری وعادلانه انتخاب میکنندکه این نمایندگان دربرابرموکلین خودازاجرآ تش پاسخگو میباشند.

داشتن حق رای نمادعینی وواقعی نظام دموکراسی درجهان به شمارمیآید ودموکراسی نظامیست که انسانها ازاقلیت تا اکثریت به حقوق نسبی خود میرسند ویگانه راه برای اقناع گرایشها و خواسته ها ونگرشهای مختلف پنداشته میشود

 برگزاری چندین انتخابات وتدویردور دوم انتخابات پارلمانی درافغانستان نشانداد که برای استقرارنظام دموکراسی باید خونهای زیادی ریخته وتاوانهای سنگینی را مردم افغانستان و جامعه جهانی بپردازند،

تانظام دموکراسی درکشوری مثل افغانستان برای خودجای پای بازنماید زیرادوردوم انتخابات پارلمانی افغانستان که بتاریخ27 سنبله سا ل روان شمسی درمیان تدابیرشدیدامنیتی برگزارشد وبا وجود حضورهزاران نظارت کننده داخلی وخارجی،تقلبهای گسترده درآنصورت گرفته که تاهنوز بیش از چهارهزارشکایت وتخلف با شواهد واسنادازمناطق مختلف به کمسیون شکایات انتخاباتی مواصلت ورزیده است،که این تقلبهای انتخاباتی دربرخی ازولایتها حتی به راه پیماییهای گسترده مردمی نیزانجامیده است.

اما آنچه دراین انتخابات مایه نگرانی است استقبال کم شمارمردم مناطق جنوب و شرق از ترس نا امنیها ازین انتخابات وهم چنین 60 درصد ازمردم مناطق هزاره نشین و شمال کشور به دلیل نرسیدن ورقه های رایدهی ازشرکت دراین انتخابات محروم ماندند،کمبود ورقهای رایدهی در بخشیهای ازولایت بامیان،در ولسوالیهای هزاره نشین جاغوری، ناهور، مالستان،ولایت غزنی ودربخشهای ازولایت دایکندی، درولسوالی بهسودولایت وردک ودرغرب شهر کابل، که تقریبا دوصد هزار نفر،را ازحقوق رای دادن محروم میسازند اتفاق افتاده است تا میزان حضورومشارکت بخشی ازمردم کشور را نظربه تناسب تکثرنفوس شان کمرنگ جلوه دهند.

هرچند قبل ازبرگزاری انتخابات پارلمانی نشانه های ازتلاشها برای کمرنگ ساختن حضورمردم هزاره دراین انتخابات قابل رویت بودند،چون دراین مناطق برای کمترازچهل درصد واجدین شرایط رایدهی،ورقه های رای توزیع گردیده بود که دربعضی ازمناطق هزاره نشین مردم محل ازطریق تظاهرات خشم و نفرت خود راعلیه حکومت کابل تبارزدادند اقای کرزی با اعمال تعصب عریان علیه جامعه هزاره احساس وعواطف میلیونها انسان راجریحه دار نموده وعملا کینه و عداوت خود راعلیه اقوام محروم وبخصوص جامعه هزاره درین انتخابات به نمایش گذاشته است.

رفتارتعصب برانگیزحکومت کنونی قبل ازهمه زمینه های بیشتر فرو پاشی اعتماد ملی رادرافغانستان فراهم مینماید.حکومت کنونی افغانستان، ده ها حوزه رایدهی درمناطق هزاره نشین ودربرخی ازولایات شمال کشوررابا وجودی آنکه نسبت به مناطق پشتون نشین این ساحات تاهنوزکاملا امن بوده؛ بدون کدام دلیل حذف نموده است درحالیکه مناطق هزاره نشین افغانستان، پس ازسقوط رژیم  طالبان ازجملهء با امن ترین ساحات افغانستان بوده که تا هنوزهیچگونه مشکل امنیتی درین ساحه، بمشاهد نرسیده است.

زیراآقای کرزی دربرگزاری انتخابات پارلمانی اهداف معین وغرض آلود سیاسی را تعقیب مینماید وبنا برگرایشات انحصارگرایانه قومی و برای خوشنودی گروه طالبان  کوشش داردکه عدم توازن قومی– نفوسی وحضورفزیکی رای دهندگان مناطق پشتون نشین را که درین انتخابات با فیصدی بسیار ناچیز وحتی دربرخی ازمحلات جنوب پاینترازیک فیصد برای رایدهی شرکت کردند اقای کرزی میخواهد تا بدین وسیله این خا لیگاه و کمبودی راتوسط رایدهندگان مناطق هزاره نشین ومناطق شما ل کشورکه زنان و مردان، جوانان و بزرگ سالان با حضورگسترده درانتخابات،برای رسیدن به حقوق شهروندی،شجاعانه به پای صندوقهای رای رفتند تکمیل کند وتبلیغات منفی طالبان مبنی برعدم حضوردرانتخابات هرگزنتوانست درعزم واراده مردم این ساحات خللی وارد نماید.

ومردم حق‌شناس این مناطق کشوردرجهت تحقق ارزشهای والای سیاسی واجتماعی ودست یافتن به حقوق انسانی وشهروندی کمترین کوتاهی را ازخود درجریان انتخابات پارلمانی نشان ندادند.اقای کرزی بنا برخصلت قومگرایانه وانحصارگرایانه همواره برای فریب اقوام هزاره- ازبک -ترکمن ودیگراقوام محروم کشورازبازیهای سیاسی فریب کارانه کارگرفته است طوریکه اودرانتخابات ریاست جمهوری دردوره دوم  که با آرای چندین میلیونی اقوام هزاره – ازبک و ترکمن و دیگر اقلیت های قومی مقام ریاست جمهوری را مجددا صاحب گردید ولی اوبرتعهداتش در برابر این مردم  عمل نکرد

 اکنون نیزآقای کرزی میخواهد درین دوره انتخابات پارلمانی توطیه و فریب کاری سیاسی راعلیه اقوام هزاره – ازبک و ترکمن و دیگر اقوام محروم کشور براه اندازد و این بازی سیاسی او برای فریب جامعه جهانی بخاطر کم نشان دادن نفوس این اقوام درهنگام رایدهی در انتخابات پارلمانی میباشد تا در آینده ازنقش وحضورفعالتراقوام مذکوردرمسایل سیاسی وملی افغانستان کاسته شود

 با این همه نتایج ابتدائی انتخابات مجلس نمایندگان تا 15 روزدیگرباید اعلام و نتایج نهائی انتخابات مجلس نمایندگان با 249عضو جدید آ ن مشخص میگردیدولیبراساس مداخلات ومعاملات پنهانی حکومت کنونی با برخی ازحلقات داخلی و خارجی اعلام نتایج ابتدائی شمارش آرای انتخابات پارلمانی را کمیسیون مستقل انتخابات برای یکهفته دیگرتمدید نموده است .

بی‌اعتمادی مردم  مناطق هزاره نشین و شمال کشورنسبت به کمیسیون انتخابات وکمیسیون شکایات انتخاباتی.ازدیگر نگرانی این مردم بخاطررسیدگی نکردن به شکایات آنان است که اکنون ترکیب کمیسیون شکایات انتخاباتی مطابق به خواست حکومت کنونی بوده.که میتواند به نفع کاندیدان نزدیک به رئیس جمهورباشد. چنانچه آقای كرزی درین روزها  مصروف راه یافتن بیشترین تعدادنمایندگان طرفدارش درپا رلمان جدید بوده تایک پارلمانی مطيع وفرمانبردارحکومت وطرفدارخودرا ایجاد نمایدکه بعد ازتشکیل پارلمان جدید او بتواند پروگرام مورد نظرش را درباره تمدید زمان ریاست جمهوریش برای دوره سوم  وتعین اعضای کابینه قوم گرامطابق به گرایشات  قوم سالارانه را توسط این پارلمان عملی کند.

چون جامعه جهانی نیز بنا برتداوم بحران نظامی وسیاسی درکشورتاهنوز اقدامات انحصارگرایانه وتخلفات انتخاباتی اقای کرزی را دربرگزاری چندین انتخابات نادیده گرفته است که مایه یاس ونا امیدی اقوام محروم کشورشده اند.

 توقع میرودکه جامعه چهانی برای هرچه شفافیت بیشترانتخابات وحرمت گذاشتن به حقوق سیاسی شهروندان این کشور، برمسایل حیاتی وسرنوشت سازمردم افغانستان مداخله کرده تا این اتفاقات کمبود ورق رایدهی، حذف برخی ازسایتهای انتخاباتی- ورودو توزیع کارتهای جعلی ازپاکستان وتاخیرطولانی دراعلام نتایج انتخابات را بررسی نماید که آیا این تخلفات انتخابا تی یک اتفاق بود ه ویا علتی دیگردرکار است.

   دهم – ماه اکتوبر – سال – 2010 –میلادی                                       

 

در نمايشگاه کتاب امسال فرانکفورت 111 کشور شرکت دارند. افغانستان يکي از اين کشورها است. ناديه قانع، افغالي الاصل آلماني يکي از نويسندگاني است که کتاب اش زیر عنوان “من یک آلمانی از افغانستان هستم” به نمايش گذاشته شده است.

ناديه، زني مهربان با لباس هاي رنگارنگ،  گرچه به صورت رسمي از افغانستان نمايندگي نمي کند، اما کتاب او بازتاب دهنده زجرهايي است که زنان افغانستان می کشند. 

 

نادیه قانع خاطره های شوک آور روزهای مهاجرت و ترک وطن را در کتاب اش بیان کرده است.

 

ناديه 31 سال قبل (1979) هنگامي که روس ها افغانستان را اشغال کردند، زادگاهش را در شرايط دشواري ترک کرد. لحظه ای از سرگذشت مهاجرت او را  در کتاب اش چنین می خوانیم: “ناديه در يک لاري زير بار چندين کيلويي کارتن هاي سگرت دراز کشيده است. هوا تاريک است. کارتن هاي سگرت به شکل غير قانوني از طريق مرز به کشور همسايه، پاکستان  انقتال داده مي شوند. ناديه هم مي خواهد از مرز بگذرد و زادگاه، خانواده و دوستانش را ترک کند”.

 

گروهي از قاچاقبران پذيرفت که او و کاکايش را به پاکستان برساند. ناديه يکي از سه ميليون آواره افغاني است که در زمان اشغال افغانستان توسط روس ها به پاکستان گريختند.

 

ناديه مي گويد: “هنگامي که رسيديم، من کاکايم را ديگر نشناختم. بر من شوک عصبي آمد. يکسره فرياد مي کشيدم، تا اين که کاکايم سيلي اي بر روزيم زد…. او گفت: اي لعنت بر اين جنگ، لعنت بر اين روس ها، لعنت بر اين جنگ”.

 

آن واقعه تا امروز چون کابوسي ناديه را مي آزارد. مدت هاي زيادي ناديه نمي توانست در بالارفتن و پايين آمدن از لفت استفاده کند. او تنها در روشني برق مي توانست بخوابد.

 

ناديه در افغانستان، با خواهران، برادراندران اش کلان مي شود. والدينش از سنين پايين کودکي به او مي آموزند که درس بخواند و سختکوش باشد. پدرش پيش بيني مي کند که او در آينده مدير خواهد شد.

 

نادیه می افزاید: “او به من گفت تو به اين آساني مدير نمي شوي. به حرف من گوش کن. تو بايد آدم باانصافي باشي، زياد کار کني. تو بايد خودت به خود کمک کني.”

 

ناديه در ليسه جمهوريت درس مي خواند. او ليسه را با بهترين نمره ها به پايان مي رساند. پس از مدتي به عنوان مامور در وزارت اقتصاد شروع به کار مي کند. اما بعد از اين که روس ها  قدرت را در افغانستان به دست مي گيرند، ناديه به دليل گرايش هاي سياسي شوهرش مجبور به فرار مي شود.

 

ناديه با تحمل سختي هاي بسيار موفق مي شود از پاکستان به آلمان بيايد. او در سن 19 سالگي  با دست خالي به  آلمان مي رسد. در اين جا او بايد از اول شروع کند. در آلمان او تنها يک پناهنده است، يک آدم بي نام و نشان، بي کار و بدون چشم اندازي براي آينده.

 

اما ناديه تسليم نمي شود. او به عنوان تمیز کار به فعاليت آغاز مي کند. سپس  کاري منحيث فروشنده پيدا مي کند. از اين جا پله هاي ترقي را مي پيمايد. او هفت روز هفته  به چندين کار مختلف مشغول است.

 

امروز او صاحب يک شرکت عرضه کننده خدمات مراقبت و پرستاري است و بيشتر از 40 کارمند دارد. علاوه بر اين او به طور افتخاري براي يک سازمان حمايت از حقوق زنان افغانستان کار مي کند.

 

سال 1999 ناديه تابعيت آلمان را دريافت مي کند. ده سال بعد در سال 2009، صليب افتخاري حکومت فدرال آلمان را به دليل فعاليت هاي اجتماعي خود دريافت مي کند.

 

نادیه قانع خودش می گوید: “اين بالاترين جايزه اي است که حکومت فدرال آلمان اعطا مي کند و من به اين دليل بسيار سپاسگزار هستم. در مجموع  من بسيار چانس آوردم”.

 

او با صبر و انضباط راه خود را در آلمان پيدا کرد و به اهداف خود جامه عمل پوشاند. ناديه امروز خود را به عنوان يک آلماني با ريشه افغاني مي بيند. “من اگر بتوانم نماينده دو فرهنگ باشم، غني تر از يک آلماني هستم، فرهنگ غني آلماني و فرهنگ زيباي افغاني”.  

 

ناديه قانع براي بسياري مردم، نمونه موفقيت آميز ادغام در جامعه آلمان است. او در نمايشگاه کتاب فرانکفورت سرگذشت خود را معرفي مي کند. او با کتاب خود مي خواهد، انسان هاي ديگر را نيز ترغيب کند تا همانند او عمل کنند.

 

وصلت حسرت نظيمي/ مهرنوش انتظاري

ويراستار: عارف فرهمند

صدای آلمان

شبكه خبري الجزيره انگليسي از افشاي ديداري ميان سياستمداران افغان، پاكستاني و طالبان در كابل خبر داد كه قرار بوده مخفي و بي سر و صدا باشد.

اين شبكه خبري دوشنبه شب در گزارشي از كابل گفت: اين ديدار در لابی هتلی در شهر کابل با حضور سه تن از سیاسمتداران پاکستانی در پرتوي نشستي خصوصي و به دور از جنجال برگزار شود.
براساس اين گزارش، شرکت کنندگان در این نشست از هدف اصلی این دیدار چیزی بروز نداده اند اما گفته می شود که مساعد کردن زمینه براي آغاز مذاكرات صلح ميان طالبان، دولت کابل و با هدايت و حمايت پاكستان،  هدف این نشست بوده است. 
این  نشست در واقع ميان سياستمداران عمدتا در سايه، از جمله حکمت كرزي پسر عموي حامد كرزي،  میرویس یاسینی معاون رئيس پارلمان افغانستان، ملا عبدالسلام ضعیف سفير سابق طالبان در اسلام آباد و احمد علی جلالی وزیر داخله سابق افغانستان  برگزار شد که هریک نقطه نظرات شخصی خود را در زمینه صلح با شبه نظامیان مطرح کردند. 
پیش از این هم گزارش هایی درخصوص  آغاز تماسهاي غير رسمي ميان طالبان با دولت کابل و با حمايت آمريكا منتشر شده بود اما اين بار دوربينهاي خبري حقايقي غيرقابل انكار را ثبت كردند.
گفته مي شود اين مذاكرات خود مقدمه اي داشته است كه چند روز قبل در پايتخت امارات متحده عربي برگزار شده است.

آوا

 یکسال قبل کتاب هزار خورشید تابان را با ترجمه فارسی پریسا سلیمان زاده وزیبا گنجی تهیه کرده بودم می خواستم مطالعه نمایم فرصت فراهم نشد بالاخره چندروز پیش وقت گذاشتم تااین کتاب رابخوانم.

دراین رابطه ؛ یادآوری چند نکته ی خالی از فایده نیست:

۱-چندی قبل مسیرطولانی را می خواستم باترن مسافرت نمایم درکشوریکه من زندگی می کنم (فنلند) مردمانش برخلاف ایتالیایی ها وهسپانیایی ها مردمان آرام وگوشه گیرند به کم گپ زدن معروف هستند تاخیلی ضرورت نباشد صحبت نمی کنند دراین مسیرخانم میان سالی همسفری ما بود با نگاههای کنجکاونانه اش سرصحبت را باز کرد با پرسیدن که از کدام کشور هستی پرسشهای خودرا شروع کرد باشنیدن اینکه از افغانستان هستم ؛ گفت از کشور کالد(خالد) حسینی . برایم تعجب آوربود؛ شروع به توضیح دادن نمود؛ پرسید؛ کتاب باد بادک باز(کاغذپران باز) راخوانده ای؛ گفتم: بلی .

باز پرسید کتاب هزارخورشید تابان را چه؟ گفتم متاسفانه نتوانستم بخوانم .خلاصه پرسش های زیادی درذهن اش جمع شده بود که میخواست ان پرسش ها حل گردد ، می بینیم با خواندن اینگونه آثار ده ها سوال بی پاسخ ؛ پاسخ داده میشود و ده هاسوال دیگرخلق میگردد . پس یک اثرفرهنگی میتواند تاثیر گذارباشد وحتی روی قضاوتها تاثیربگذارد. دراین کشورها کتابهای این چنینی خیلی زود ترجمه میگردد ودراختیار مردم قرار میگیرد واکثرن اینها اهل مطالعه وکتاب هستند.

کتاب هزارخورشید تابان زمانیکه در کتابخانه ها امد براحتی نمی توانستی بطورامانت دریافت نمایی ؛ روزها حتی هفته ها منتظرمیماندی تا نوبت دریافت کتاب برایت برسد .

تصمیم گرفتم زودتر کتاب را بخوانم هفته قبل صفحه 451 ازچهارصد پنجاه یکم؛ که درآن نقطه پایان کتاب حک شده بود مرورکردم واین دومین اثرخالدحسینی بود؛ که مطالعه میکردم.

کتاب هزارخورشیدتابان به زبان انگلیسی

 

۲-خالد حسینی دراثرکاغذپران باز وهزارخوشیدتابان درکل یک تصویربهتری برای خوانندگان غیرافغانی خودازافغانستان میخواهد ارائه نماید؛ هردو اثرخالد حسینی بعد از به قدرت رسیدن طالبان خلق شده است؛ وی تلاش می کند که به مخاطبان خود چنین القا نماید آن چیزی که طالبان به رسانه ها از افغانستان داده است ، کشورش آن چنین نیست ؛ در گذشته افغانستان با آثار تمدن از شکل غربی اش آشنا بوده تقریبا این سوژه به وفور درآین دو کتاب مشاهده میگردد.

نویسنده شاید به این تصورباشد که این سوژه نقطه قوت برای آثارش درذهن مخاطبان اش است درحالیکه براحتی ازسوژه های بهتر ودیگر می توانست استفاده کند.

۳-برداشت از کتاب کاغذپران باز اینست که نویسنده واقعیت جامعه وتبعیضات حاکم درآن زمان را به خوبی ترسیم می کند هرچند درزمان نشر کتاب و فیلم که اقتباس از کتاب کاغذپران باز شده بود وساخته شد ؛ مخالفتها وانتقاد های زیادی صورت گرفت.

۴-درهردواثرش خالد حسینی عوامل دخیل وموثرداستانهایش تولدهای نا مشروع میباشند؛ میتوانست طوری دیگری داستان اش را خلق کند و کمتر دراین جهت می پرداخت. چنانچه دیدیم نسبت به حساسیت های شدید دراین جامعه وجود داشت ؛ در زمان پخش فیلم کاغذپران باز ؛ مشکل آفرین شد؛ وشایدهم این برداشت اش از جامعه اش مقداری غیرواقع بینانه باشد هرچند منکراینگونه مشکلات ومعضلهای اجتماعی جامعه ای افغانی نمی توان شد.

 نکته دیگریکه دراین رابطه موجود است ؛ اینست که اکثریت مخاطبین اش غربیها است چه تصویر درذهن اینگونه خواننده ها که فقط همین دواثر را مطالعه کرده است باقی خواهد ماند از این کشور؟ هرچند تاثیرات مثبت ان خیلی بیشتربوده ؛ واست.

۵-نویسنده به خوبی توانسته مشکلات زن افغانی را درکتاب هزار خورشید تابان به تصویر بکشد .

۶- دراثرهزار خورشیدتابان شکل وجنگهای داخلی دهه 90 میلادی را توانسته به شکلی از اشکال به تصویر بکشد ولی نتوانسته بیطرفی خودرا حفظ نماید واز یکطرف سردسته ای جنگ های داخلی حمایت ضمنی نموده است، محکوم نمودن طرف دیگر عوامل جنگهای داخلی درلابلای این داستان بوضوح مشاهد میگردد.

۷-ترجمه این دوکتاب به فارسی دارای نواقص زیادی است وجای شکرش وقدردانی اش باقی است که مترجمین ایرانی مشکل کتابهای ترجمه شده از زبانهای دیگربه زبان فارسی را حل می کنند .

 قابل یاداوریست که صنعت ترجمه هنوزدرجامعه فرهنگی ما اگربگویم وجودندارد مبالغه نکرده ایم ؛ نیک تایی پوشان افغانی مدعی فضل ودانش مقیم غرب و…… آگاهانه یا نا آگاهانه برای زبان فارسی؛ مرز دری وفارسی ترسیم میکنند ولی همین مدعیان علم وتخصص توان ترجمه چنین اثرهای را ندارند یا که ………..ودراین چند سال اخیر چند اثراز مهاجرین افغانستانی مقیم درغرب به زبانهای کشورهای غربی نشر شده است  که اکثرآنها را مترجمین ایرانی به زبان فارسی ترجمه کرده است.

ویاآثار نسبتا خوبی به زبان فارسی از نویسنگان افغانستانی داریم در صورت ترجمه انها به زبان های زنده دنیا به نظر میرسد قضاوتهای فعلی منفی که از جامعه افغانستان در جوامع غربی موجود است کاهش پیدا خواهد کرد.

پیمایش به بالا