طی تماس تلفنی باجمعی از پناهندگان افغانی در زندان دیار بکر ترکیه , داکتر اسحق فیاض یکی از روشنفکران مهاجر در آن زندان وضعیت پناهندگان
را رقت بار توصیف کردند واز مجامع سازمان های بین المللی خواستند تا به کمک آنها بشتابند.
پس از توافقات پشت پرده میان طالبان وجناح کرزی با میان جیگری استخبارات پاکستان وحشت ونا امنی در افغانستان کاهش نیافته است. گروهای از مردم, جوانان وحتی نوجوانان از داخل ارگانهای پلیس وارتش دست به پناهندگی می زند. تلاش برای پناه گزینی تقریبا بار دیگر بشکل دسته جمعی از ترس وهراس طالبان ازبرخی مناطق وبشمول شهرهای افغانستان آغاز گردیده است. این گونه فرار از وطن ,با تاسف اقشار گوناگون مردم ,روشنفکران وتحصیل کردهای افغانستان را نیز شامل می گردد .پناهندگی از افغانستان بسوی اروپا, استرالیا, ایران وپاکستان با وجود موانع بی شمار اما کاهش نیافته است وهم چنان ادامه دارد. مدت ها است هجرت, بسوی اروپا از مسیر,کشورهای ایران ترکیه ویونان بیشتر از راهای دیگر صورت می گیرد.مهاجرین از مناطق گوناگون ترکیه و اندونیزیا با ما تماس گرفته است.
در اندونیزیا وترکیه بیشترین تعداد این مهاجران اسیرپلیس ترکیه واندونیزیا است. در چندین نقطه مرزی میان ایران وترکیه هزاران افغانی در خاک ترکیه وایران برای مدت ها است بدون هیچ سرنوشتی در زندانها اسیر اند. یکی از وحشتناکترین این نوع زندانها در دیاربکر ترکیه است که دها نفر از هم وطنان ما زنان وکودکان, مدت ها است بدون هیچ سرنوشتی در انجا به سر می برند. طی تماس تلفنی با زندانیان آن شهرمدت یک هفته است که انها دست به اعتصاب غذا زده اند.
ورود خبرنگاران به ان جا ممنوع می باشد. آنها بدون هیج حمایت حقوقی وبشکل کاملا بی دفاع باقی مانده است. سازمان های بین المللی در ترکیه هم از وجود انها بی خبر اند یا نمی توانند از انها حمایت کنند.در زندان دیار بکر ترکیه طی تماس تلفنی که با جمعی از مهاجرین آنجا بر قرارشد داکتر اسحق فیاض یکی از روشنفکران مهاجر در آن زندان, وضعیت مهاجرین را در ترکیه وبه خصوص درزندان دیاربکر مشقت بار توصیف نمودند. ایشان که از بد حادثه پایش به این زندان کشیده شده است گفتند برای چند روز اینجا همه اعتصاب غذا نموده است. مواد غذای لازم وفقدان رفاه حد اقل درین زندان وجود ندارد. بر علاوه هیچ توجهی به خواست این پناهنده هاصورت نمی گیرد. واکثریت افراد این زندان هیچ نمی دانند که تا کی به اینجا اسیر خواهند ماند.
آنها از نهایت مجبوری, خواهان رد مرز شدن شان هستند. بسوی ایران یا هر جای دیگر. اما پلیس ترکیه به هیچ کدام خواسته های انان پاسخ نمی دهند.سازمان های بین المللی هم تا هنوزنتوانسته اند با آنها تماس حاصل نمایند.کانون افغانستانیهای فنلند از تمام سازمانهای بین المللی وحقوق بشر در ترکیه می خواهند تا به دفاع ان بی پناهان بر خیزند. کودکان زنان وروشنفکران ومردم دربند افغانی در زندانهای ترکیه هیچ گناهی ندارند تا برای سالها در آنجا محبوس باشند. آنها از نامنی طالبان به سوی هر جای که امن باشد وطن اش را ترک کرده است.دولت ترکیه حق دارند انها رانگذارند در داخل کشور شان بیایند. از آنها تحقیق کنند. اما حق ندارند انها را محبوس نمایند وبرای ماها وحتی سالها اسیر نگهدارند.امید واریم کشور ما روز ی ارام شوند . کودکان, زنان وتحصیل کرده ها ومردم این کشور از خواری وخفت به اینجا وآنجا برایند.