در دورة كوتاه سلطة طالبان بازهم اين گروه غارت‌گر به عنوان پيش‌مرگان طالبان، فجايعي ناگواري را خلق كرده و داروندار مردم را به غارت بردند. اما پس از سقوط طالبان و روي كارآمدن حكومت انتخابي به همياري جامعة جهاني، انتظار مي‌رفت كه ديگر جايي براي اين‌گونه گروه‌هاي شبه نظامي و غيرمسئول نباشد
باسمه تعالي
ظهور و بروز پديدة بدنام كوچي در هزارستان، همزمان است با نسل‌كشي و قتل‌عام ساكنان اين سرزمين به دست امير خونريز عبدالرحمن‌خان. او براي اجراي منويات پليدانه و طرح ظالمانه‌اش، به افرادي قسي‌القلب و بي‌رحمي نياز داشت كه از هرگونه اوصاف انساني عاري بوده و خوي درندگي و خصلت غارت‌گري ويژگي بارز و برجسته‌شان باشد. همة اين اوصاف در كوچي‌هاي بيابانگرد جنوب جمع بود. به همين‌جهت، اين گروه غارت‌گر، ستون فقرات لشكر عبدالرحمن‌خاني را تشكيل داده و فجايعي را در هزارستان خلق كردند كه در تاريخ بي‌سابقه و كم نظير است. عبدالرحمن‌خان به پاداش اين قساوت و بي‌رحمي، تمام كوه‌ها و دشت‌هاي هزارستان را كوه‌هاي سلطاني و علفچر كوچي‌ها اعلام نموده و ساكنان محلي را از آن محروم كرد. پس از آن و در طول اين صد‌واندي سال، ساكنان مظلوم هزارستان هميشه قرباني اين سياست ظالمانه و مورد تاخت‌‌وتاز اين گروه بيابانگرد قرار داشته‌است.
در دورة كوتاه سلطة طالبان بازهم اين گروه غارت‌گر به عنوان پيش‌مرگان طالبان، فجايعي ناگواري را خلق كرده و داروندار مردم را به غارت بردند. اما پس از سقوط طالبان و روي كارآمدن حكومت انتخابي به همياري جامعة جهاني، انتظار مي‌رفت كه ديگر جايي براي اين‌گونه گروه‌هاي شبه نظامي و غيرمسئول نباشد و دولت منتخب با اجراي قانون، امنيت را براي همة شهروندان تأمين نموده جلو هرگونه نا امني را گرفته و عوامل مخل امنيت را به عدالت بسپارد. اما ظاهرا گويي حاكمان فعلي بيش از حفظ مصالح ملي، گرايش به سياست‌هاي حاكمان گذشته دارند و نمي‌خواهند از گروه‌هاي مسلح و غير مسئولي كه سراسر جنوب را نا امن ساخته، جلو‌گيري كند تا مناطق امن افغانستان، يعني هزارستان را نا امن نسازند. ازاين‌رو، بي‌توجهي دولت، اين شايبه را در ذهن مردم ايجاد كرده است كه شايد دولت مركزي براي توجيه بي‌توجهي‌هاي خود نسبت به اين مناطق كه امنيت داشته اما هيچ نصيبي از ساخت و ساز و آباداني نداشته‌است، به گونه‌اي خود پشت اين قضايا باشد؛ زيرا پنج سال است كه شبه نظاميان كوچي با سلاح‌هاي سبك و سنگين خود از آن طرف مرزها وارد افغانستان شده و پس از عبور از ايستگاه‌هاي امنيتي بسيار، وارد مناطق مركزي شده و امنيت آنجا را برهم مي‌زنند و پس از كشتار ساكنان بي‌دفاع محلي و غارت اموال و آتش زدن خانه هايشان، پاداش خود را از دولت دريافت كرده و بر مي‌گردد. معناي اين كار مگر جز اين است كه دولت پشت اين قضايا بوده و با پيروي از سياست حاكمان گذشته، تمايل به حل و فصل اين معضل ندارد؟
تشكلهاي فرهنگي ضمن اعلام همدردي با خانواده‌هاي شهدا و آسيب ديدگان بهسود و دايمرداد، و محكوم نمودن اين وحشي‌گري‌ها و غارت‌گري‌ها؛ خواهان حل سريع، ريشه‌اي و قانوني اين معضل بوده و نكاتي را ياد آور مي‌شود:
1- پديده‌اي كوچي يك معضل ملي است، به همين‌جهت به عزم ملي نياز دارد تا مسأله به صورتي قانوني و اساسي حل و فصل گردد. قطعا بي‌توجهي دولت و بي‌تفاوتي ديگران نسبت به اين قضيه پيامدهاي ناگوار و زيانبار ملي را در پي داشته و چه‌بسا مسأله را تبديل به يك بحران ملي سازد.
2- همسويي و هماهنگي سراسر هزارستان شرط اصلي و لازم حل اين معضل بوده و بي‌تفاوتي يا سكوت، پيامدهاي تلخ و ناگوار گذشته را در پي خواهد داشت.
3- عوامل مخل امنيت و آشوب‌گر، بايد بدون ملاحظات قومي و مذهبي تنبيه و بر اساس عدالت اسلامي مورد پي‌گرد قانوني قرار گرفته و خسارت آسيب ديدگان نيز جبران گردد.
4- روشنگري اهل قلم و اهالي فكر و فرهنگ، ضرورت انكارناپذير و وظيفة ملي و مردمي است و سكوت يا سهل‌انگاري در اين‌گونه قضايا گناه نابخشودني و موجب شرمساري دنيا و آخرت.
5- تشكلهاي فرهنگي بر خود لازم مي‌بيند كه از مردم بيدار و وظيفه شناس، مدافعان سرافراز مردمي، فعالان سياسي و فرهنگي به خصوص جناب استاد خليلي و استاد محقق كه با تلاش‌هاي جدي و پي‌گير خويش جلو فجايع و غارت غارت‌گران را گرفته و به وظايف قانوني، ملي و مردمي خويش عمل نموده‌اند؛ تقدير و سپاس‌گزاري نموده و حمايت خويش را از ايشان اعلام مي‌دارند.
مؤسسات و تشکلهای امضاء کنند:
1- مؤسسه علمی فرهنگی افق نوين؛
2- مجمع اسلامي ميثاق؛
3- انجمن ولسوالی روی دوآب؛
4- انجمن علمی فرهنگی صفا؛
5- انجمن علمی فرهنگی ارشاد؛
6- انجمن مدرسه رسول الله؛
7- مؤسسه سلام؛
8- مجمع علمي فرهنگي والعصر؛
9- مؤسسه علمي فرهنگي بشارت؛
10- انجمن فرهنگي اميد فردا؛
11- بنياد فرهنگ و انديشه اسلامي؛
12- مرکز علمي فرهنگي طلوع فجر؛
13- انجمن طلاب افغانستان؛
14- انجمن علمي فرهنگي ميزان؛
15- مؤسسه علمي فرهنگي نويد فردا؛؛
16- کانون فرهنگي طرح نو؛
17- مؤسسه علمي فرهنگي عدالت؛
18- کميسيون علما و طلاب ميدان – بهسود.
11/3 /1389