ADCO logo
dari    english    suomi   
 
صفحه اول       مقالات       در باره ما       نظرات بازديد کنندگان       تماس باما       پيوندها       آرشيف       خبری       دفتر نظرات مهمانان      

ماه تزکیه بر پاکیزگان مبارک باد


11.09.2007 23:16

چنانچه در قرآن مقدس مذکور است: فلسفه اصلی تجویز روزه تقوا ورزیدن است؛ کتب علیکم الصیام کما کتب علی الذین من قبلکم لعلکم تتقون. بنابراین روزه انجام یک سنت بی هدف نیست و ماه رمضان بستری برای تمرین خود یابی و تزکیه انسان است. تمرینی که انسان را قادر می سازد، با زدودن زنگارهای پلیدی و انحراف به حقیت وجودی خویش راه یابد وبا هر آنچه شیطانی وضد انسانی است وسقوط انسان را در منجلاب پستی و پلشتی موجب می شود وداع گوید. تقوا در فرهنگ اسلامی عبارت است از خود نگهداری وخود یابی، خودی که انسان در آشفته بازار زندگی ودر متن روابط گوناگون اجتماعی و سیاسی واقتصادی با آن بیگانه وحتا دشمن می شود و در اثر این ازخود بیگانگی، به موجودی بدل می شود که نمی تواند خود اصیل و حقیقی خویش را که او را با هر انسان دیگری خویشاوند وهمذات می سازد، بشناسد. برای انسان از خود بیگانه هر انسانی با عنوان "غیر خودی" "دیگری" "بیگانه" و در نهایت دشمن تعریف می شود و از همین سبب ریختن خون و غارت اموال وزیرپا کردن عزت و آبرو و کرامت وشرافت او مباح می گردد. ازهمین سبب درهر دیگر اندیشی یک دشمن را شناسایی می کند و واو را مستحق اعدام و شکنجه و تبعید می داند وبه خود حق می دهد، خود را بانفی او اثبات کند. تقوا کلمه ی بزرگ و پر معنایی است که متاسفانه در زبان فارسی آن را صرفا از لحاظ جنبه سلبی برجسته کرده اند وبا نکن، نرو،نبین ، نشنو و ... مرادف دانسته اند در حالیکه این واژه بیشتر جنبه اثباتی دارد و در انجام دادن اعمال و رفتار و کرداری تبلور می یابد که انجام آنها فریضه به حساب می آیند. براین اساس روشن می شود که روزه فقط لب و دهان فروبستن نیست و با انجام مناسک ویژه خاصی خاتمه نمی یابد، یعنی اینها فقط نشانه هایی از روزه داری هستند. در حالیکه روزه داری در حقیقت امر در تحقق آن اهداف غایاتی می تواند معنی پیدا کند که روزه به خاطر آنها تجویز شده است.
اگر کسی به ظاهر روزه دار است اما با نادیده گرفتن بدیهی ترین ارزش های اسلامی نظیر رعایت کرامت انسانی و در نظر داشت حرمت جان، مال، آبرو و حیثیت همنوعانش، از غارت وچپاول اموال آنان ابایی ندارند و بخاطر حفظ اقتدار و فرمانفرمایی غاصبانه و ظالمانه شان، به تهدید و ارعاب و زور گویی متوسل می شوند وهر صدای مخالفی را از این طریق در گلو خفه می نمایند، منافقان ریاکار و مزوری هستند که از روزه به عنوان یک سلاح کار آ سود می جویند.
ماه رمضان، ماه خود سازی است، ماه بخود آمدن انسان است، بنابراین حداقل نتیجه ای که می توان از آن انتظار داشت وداع با گذشته و شرمساری از آن اعمالی است که بر وجدان یک روزه دار، مومن، چون لکهی داغی سوزان و سنگین و آزار دهنده ای است که خداوند جز با رضایت قربانیان و متضرران وحق تلف شدگان آنرا نمی بخشد. براین اساس آنانی که سیلابی از خون، براین مرز و بوم جاری کردند، هزاران انسان را بیوه، یتیم ، معیوب و آواره و دوره گرد ساختند، زمین، خانه و دارایی آنانرا غصب کرده و کاخ ها بر افراشتند، قبل از روزه گرفتن باید جبین ندامت و توبه در پیشگاه منتقم حقیقی بر خاک مذلت بگذارند و در پیشگاه مردم که عیال و بندگان خدا هستند اظهار پشیمانی کنند. توجه داشته باشیم که توبه، مصداق اصلی خودش را در عمل بازمی یابد و صدق و کذب آن نیز در عرصهی عمل هویدا می گردد. پیا مبر اسلام فرموده است که "منافق بدتر از کافر است". وآنکه به تظاهر و ریا روزه می گیرد بخاطر فریب خلق خدا و پوشاندن چهره غیر اسلامی و ضد انسانی خود، دین و اسلام و عبادت را نقابی برای فریب مردم و وجهه بخشیدن به خودش ساخته است، منافقی بیش نیست. ماه رمضان، ماه ضیافت پروردگار مردم است. زهی آنانیکه با دست ودامن بی داغ وعاری از نا پاکی و پلیدی وروانی پا لوده از ننگ و شرم و خجالت، در این ضیافت حاضر می شوند ودر جمع انبیا وصلحا و شهدا وپاکان ، چون وصله ی نا جوری انگشت نما نیستند.

روزنامه 8 صبح
کابل






·
·
·
·
·
·
·
·
·
·
·
·
·
·
·
·
·
·
·
·
·
·
·
·
·
·
·
·
·
·
·
·
·
·
·
·
·
·
·
·
·
·
·
·
·
·
·
·
·
·
·
·
·
·
·
·
·
·
·
·
·
·
·
·
·
·
·
·
·
·
·
·
·
·
·
·
·
·
·
·
·
·
·
·
·
·
·
·
·
·
·
·
·
·
·
·
·
·
·
·
·
·
·
·
·
·
·
·
·
·
·
·
·
·
·
·
·
·
·
·
·
·
·
·
·
·
·
·
·
·
·
·
·
·
·
·
·
·

Login »