ADCO logo
dari    english    suomi   
 
صفحه اول       مقالات       در باره ما       نظرات بازديد کنندگان       تماس باما       پيوندها       آرشيف       خبری       دفتر نظرات مهمانان      

فقر، مرض و جنایت مساوی به نابودی - ساکایی


06.01.2008 22:45

اخبار افغانسان، پیوسته اخبار فقر و مرض و جنایت است. در این اواخر دولت ایران تصمیم گرفته است که یک و نیم ملیون آواره افغان را زندانی کند، از چترال پاکستان هم اخباری گزارش می شود که وضعیت آوارگان در آن دیار خوب نیست. خشکسالی و فقر ناشی از آن ملیون ها انسان این سرزمین را به مرگ تهدید می کند. هنوز سیلی از آوارگان راهی کشور ایران اند. در حالیکه وزارت داخله ایران گفته است ایران سالانه پنج ملیون دالر از این رهگذر سبسایدی متقبل می شود. در حالیکه کمک های ملل متحد برای پناهندگان افغانی در ایران معادل دو روز خرچ آنهاست. ظاهراً این فشار وارد کردن ها برای آن است که سازمان ملل در مضیقه قرارداده شود تا مصارف بیشتر را برای پناهندگان افغانی در ایران متقبل شوند.
هر چه که باشد این مسئله گواه فقر شدید در افغانستان است که دولت هیچگاهی بدان نپرداخت و پیوسته از چند تاجر حمایت کرد آنهم تاجری که ... یعنی که امروزه فقر از حدو اندازه خویش گذشته و هر روز به تعداد گدایان شهر ها افزایش به عمل می آید.
این فقر باز معلول عوامل دیگری می شود. یکی از عوامل برجسته فقر باز جنایت است عده یی از مردم دست به جنایت می زنند. بازداشت عده یی از کارمندان دولت در همین دو روز اخیر به سبب اخذ رشوه، تقلب در توزیع مواد امدادی که قرار بود به مردم کامدیش توزیع گردد. ظاهراً کسانی که باید این مواد را توزیع می کردند، آنرا در بازار به فروش رسانیده اند، بازداشت دهها دزد و قاچاقچی در کابل که در دو هفته اخیر طبق اظهار پولیس کابل که در حدود سی نفر از دزدان مسلح و فروشندگان مواد مخدر را در کابل بازداشت کرده اند. روی آوردن گروههای بزرگی از مردم به کشت و قاچاق مواد مخدر و استفاده از آن که باز خود جنایت و جنایت آفرین است. که همه اینها آب به آسیابی مخالفان دولت می ریزد. و انواع امراض که دامنگیر این مردم بیچاره شده است. وقتیکه به معاینه خانه دکتوران در کابل مراجعه کنی، می بینی که این مردم به چه امراض مواجه اند، بسیاری از این مریضان از دوردست ها می آیند و جایی در کابل ندارند که شبی را به روز ببرند. و در این سرمای طاقت فرسا، مشکل آنان شاید برای مسئولین امور قابل درک باشد. این در حالیست که وزارت محترم صحت در گزارش های خویش افغانستان را گل و گلزار ساخته و چنان این گزارش های صحی با آب و تاب نشر می شود که آدم از برای این گزارش گران و گزارش دهندگان تعجب می کند. در حالیکه مشکل صحی مردم را همه و از جمله مسئولین دولت می دانند، اما فقط تکیه بر گزارش های میان تهی دارند. اخیراً شیوع مرض سرخکان در مناطق مرکزی که تنها در موسی قلعه قابل درک است، باید مسوولین وزارت صحت را تکان بدهد. در موسی قلعه که در این اواخر پس از جابجایی نیروهای دولت، طرف توجه قرار گرفت یکی از مشکلات مردم شیوع مرض سرخکان است که تا کنون در حدود 30 کودک را کشته است. در حالیکه در بسا از مناطق دیگر امراض دیگر وجود دارد ولی فریاد این مردم درهاله یی از گزارش های دروغین گم می شود. همه این ها، فقر و بدبختی و آوارگی و مرض و جنایت حالا در افغانستان دست به دست هم داده اند تا این کشور فقیر را در حضور چشم مسوولین امور از بنیاد براندازد.
امید مردم افغانستان بر این است که تا که دیر نشده به حال شان رسیدگی شود. مسوولین امور بجای دفع الوقت کردن باید یک سلسله وظایف اساسی را روی دست می گرفتند. دهاقین باید کمک می شد، کسبه کاران حمایت می گردیدند، برای مردم کار جستجو می شد واردات و صادرات کشور سنجیده می شد و ...

·
·
·
·
·
·
·
·
·
·
·
·
·
·
·
·
·
·
·
·
·
·
·
·
·
·
·
·
·
·
·
·
·
·
·
·
·
·
·
·
·
·
·
·
·
·
·
·
·
·
·
·
·
·
·
·
·
·
·
·
·
·
·
·
·
·
·
·
·
·
·
·
·
·
·
·
·
·
·
·
·
·
·
·
·
·
·
·
·
·
·
·
·
·
·
·
·
·
·
·
·
·
·
·
·
·
·
·
·
·
·
·
·
·
·
·
·
·
·
·
·
·
·
·
·
·
·
·
·
·
·
·
·
·
·
·
·
·

Login »