ADCO logo
dari    english    suomi   
 
صفحه اول       مقالات       در باره ما       نظرات بازديد کنندگان       تماس باما       پيوندها       آرشيف       خبری       دفتر نظرات مهمانان      

افغانستان راه دشوار تا ریشه کنی بی سوادی


07.09.2007 00:47

جنگ، ناامنی و فقر، همیشه از جمله سه عامل مانع در سواد آموزی افراد جوامع بشری بوده است. آنچه در سه دهه گذشته بر افغانستان گذشته است و تأثیر منفی و مخربی بالای سوادآموزی داشته، این سه عامل، یکجا بوده است. اما فقر به عنوان یک عامل در مانع سواد آموزی انسانهای یک جامعه، در افغانستان به فراتر از سه دهه گذشته بر می گردد. حتی زمانی که جنگ و ناامنی در افغانستان نبود، عامل فقر، تهدید و چالش جدی در برابر سوادآموزی به شمار می رفت.
فقر به عنوان یک عامل در برابر سوادآموزی، تنها به اقتصاد خلاصه نشده و بخش های دیگری را نیز در بر می گرفته است. اما بعداز فقر اقتصادی، فقر فرهنگی، عامل دیگری بوده است که از گذشته های دور، مانع اصلی در برابر سوادآموزی انسانی افغانی بوده است.
با تمام اینها، انسان افغانی در برابر عوامل مانع سواد آموزی تسلیم شده و یا تسلیم آن نشده و با تحمل سختی های زیاد، به با سوادی رسیده است.
با پایان یک دوره از جنگ های بی هدف، در شش سال گذشته، یکبار دیگر زمینه تحصیل و سوادآموزی در افغانستان فراهم شده و جامعه جهانی نیز به حمایت از این مهم هزینه کردند.
بازسازی و نوسازی مکاتب و پوهنتون ها ایجاد و مراکز آموزشی دولتی و خصوصی در سراسر افغانستان، از جمله کارهایی بوده که در شش سال گذشته صورت گرفته است. توجه به با سواد نمودن افراد بزرگسالی که در سالهای جنگ و ناامنی از تحصیل بازمانده اند، یکی از موارد دیگری بوده است که در شش سال گذشته به آن پرداخته شده است.
جامعه جهانی به ویژه سازمان ملل متحد و به صورت مشخص بعضی از کشورها مانند جاپان، در زمینه سواد آموزی برای افراد بزرگسال، در شش سال گذشته، کار و هزینه خوبی کرده اند.
عطاءالله وحیدیار، مسوول بخش تعلیم و تربیه صندوق وجهی کودکان سازمان ملل متحد برای افغانستان، در یک نشست خبری که روز دوشنبه 12 سنبله سال روان در تالا مطبوعاتی دفتر یوناما در کابل دایر شده بود، گفته است:
برنامه مشترک سازمان ملل متحد در بخش سواد آموزش، بالاتر از یکصدوبیست هزار شاگرد را در سراسر افغانستان در کورس های آموزشی حمایت می نمایند.
این آخرین برنامه این سازمان در زمینه سواد آموزی در افغانستان می باشد که از شش سال به این سو آغاز شده است. مسوول بخش تعلیم و تربیه صندوق وجهی کودکان سازمان ملل متحد برای افغانستان در همین باره گرفته است: اهداف برنامه سواد آموزی یونیسف که جزء برنامه مشترک سواد حیاتی برای افغانستان می باشد، ازدیاد 50 فیصد میزان سواد آموزی کلان سالان، بلند بردن ظرفیت کاری و کارمندان ولایات و ولسوالی های وزارت معارف تا برنامه های سواد آموزی را پلان، اداره تطبیق و ارزیابی نمایند، می باشد.
این مسوول سازمان ملل متحد، ضمن یادآوری از دستاوردهای مشترک یونیسف، یونسکو، برنامه غذایی جهان (اف. ای. او) و (یو. ان.اف. ام) گفته است: با حمایت ادارات متذکره، بیشتر از 78000 سواد آموز کورس های سواد آموزی را تکمیل نموده و بیشتر از 13000 از کلان سالان در مهارت های حرفوی آموزش دیده اند که در مجموع، حمایه 48000 خانم در کورس های سواد آموزی و همچنان آموزش بیشتر از 1700 معلم از جمله دستاوردهای یونیسف می باشد.
این مسوول سازمان ملل متحد در افغانستان در ادامه ارایه آمار و ارقام افراد آموزش دیده در زمینه سواد آموزی حیاتی و کورس ها گفته است:
به همکاری یونیسف، ما 2500 کورس سواد آموزی را برای بیشتر از 60000 زن در سراسر کشور حمایت می کنیم. ایشان همچنان افزوده است: سطح بلند سواد در مملکت، تأثیر مستقیم در کاهش میزان مرگ و میر مادران دارد و همچنان ایجاد کورس های سواد آموزی، یک رابطه مستقیم بین ازدیاد شاگردان در مکاتب و بهتر شدن معیار در تعلیم و تربیه می باشد.
این موارد در افغانستان جواب داده است. عدم کورس های سواد آموزی و نیز فقدان فرهنگ عمومی نیاز به درس و تحصیل، از گذشته های دور در میان افراد جامعه ریشه داشته و حتی آنهایی هم که فرزندان شان را به مکتب می فرستادند، در بیشتر موارد با هدف کار و اشتغال نبوده، بلکه هدف، یادگیری خواندن و نوشتن بوده است.
در چنین وضعیتی که چنین فرهنگی در جامعه حاکم بوده، چه انتظاری می توان از چنین جامعه ای داشت؟ اما در شش سال گذشته، به نظر می رسد، تحول بزرگی در این زمینه در ذهن و فکر مخالفان سوادآموزی به وجود آمده که می تواند امیدوار کننده باشد.
رشد افراد با سواد در شش سال گذشته و توجه به فراگیری آموزش در سطوح بالاتر، از واقعیت هایی است که در این مدت با آن روبه رو بوده ایم. هدف کلی باید رسیدن به ایده آل در زمینه سوادآموزی و نزدیک شدن به حداقل بی سوادی در جامعه باشد. مسوول سازمان ملل متحد در همین باره گفته که جهت رسیدن به این اهداف، ملل متحد و یونیسف، برنامه سوادآموزی را حمایت می نمایند.
این مسوول سازمان ملل متحد، فیصدی زنان با سواد را در کشور، حدود 14 درصد خوانده و گفته است: یقیناً مردم افغانستان از نگاه سواد در بین اتباع دیگر کشورها در پایین ترین سطح قرار دارند. اما ایشان فیصدی دقیقی را ارایه نکرده و گفته است: شاید حدود 37 الی 40 فیصد مردها در افغانستان بی سواد باشند. هر دوره آموزشی کورس های ایجاد شده از سوی سازمان ملل متحد در افغانستان، 9 ماهه بوده و این آموزش، در ولایت های جنوبی کشور نیز به طور عادی، موفقانه پیش می رود
اینکه این آمارها حتی در مورد مردان تا چه اندازه درست و واقعی است، می تواند یک طرف قضیه باشد، اما طرف اصلی قضیه این است که افغانستان هنوز تا رسیدن به حداقل بی سوادی راه درازی در پیش داشته و برای تحقق آن به پول و نیروهای انسانی آموزش دیده در امر سواد آموزی ضرورت مبرم دارد. فراموش نکنیم تا رسیدن به حداقل بی سوادی. اما این، فرجام کار نیست و برای رسیدن به توسعه همه جانبه، باید به ریشه کنی بی سوادی اندیشید.

قاسم قاموس

·
·
·
·
·
·
·
·
·
·
·
·
·
·
·
·
·
·
·
·
·
·
·
·
·
·
·
·
·
·
·
·
·
·
·
·
·
·
·
·
·
·
·
·
·
·
·
·
·
·
·
·
·
·
·
·
·
·
·
·
·
·
·
·
·
·
·
·
·
·
·
·
·
·
·
·
·
·
·
·
·
·
·
·
·
·
·
·
·
·
·
·
·
·
·
·
·
·
·
·
·
·
·
·
·
·
·
·
·
·
·
·
·
·
·
·
·
·
·
·
·
·
·
·
·
·
·
·
·
·
·
·
·
·
·
·
·
·

Login »