علی امیری

***********

اینکه پس از هر حادثه تکرار کنیم که کار دشمنان ملت افغانستان است، بلاهتی است که تنها یک وقیح ابله از تکرار آن خسته نمی‌شود. رویداد ۲۳ ثور در برچی شاید در طول دو دهه، مورد استثنایی و یکه باشد. در خلال این دو دهه انواع حملات تروریستی را شاهد بودیم، اما قتل نوزاد و زنان در حال زایمان، توحش بی‌سابقه‌ای است. قتل نوزادان و مادران در حال زایمان پیام خاص و هدف خاص دارد. با کلی گویی خون نوزادان و مادران شان را گل‌پوشانی نکنیم. در حد امکان باید بدانیم که چه کسی پشت این جنایت است و چه هدف دارد؟ سود این توحش به جیب چه کسی می‌ریزد؟ سیاست که ناانسانی بود، دوام آن به ریختن خون بیگناهان ضرورت دارد. اما در کنار فرضیه دخالت حکومت در تشدید ناامنی و ترور، فرضیه دیگر می‌تواند این باشد که بازیگردانان اصلی، به خصوص ایالات متحده آمریکا، شاید بخواهد با تشدید ناامنی و خشونت دمار از روزگار مردم برآرند تا زمینه برای ورود طالب مهیا و فرصت هرنوع مخالفت احتمالی نابود شود. در واقع ما را به مرگِ داعش می‌گیرند تا به تبِ طالب راضی شویم، نوزادان ما را به رگبار می‌بندند تا زنده ماندن را به آرزوی ما تبدیل کنند. کلی‌بافی‌های احمقانه مواجب‌بگیران خوش‌خیال، ارزش ندارند. آنان ادای وظیفه می‌کنند، نه همدرد مردمند و دلواپس نظام سیاسی. اما، ما حق داریم بدانیم که برای چه کشته می‌شویم. کی ما را می‌کشد و چرا می‌کشد؟ از دلسوزان اهل اطلاع می‌خواهم که اطلاعات و تحلیل‌های مسئولانه شان را شریک کنند، تا کم و بیش بدانیم که چه چیزهایی در شرف وقوع است و در دور و بر ما چه اتفاقاتی در حال افتادن است.