تیم فوتسال زیر ۲۰ سال افغانستان به فینال قاره‌ی آسیا راه یافت. اولین فینال رسمی تاریخ افغانستان. حریف‌اش جاپان قدرتمند است.

یک مجموعه بچه‌های مشتاق و بی‌ادعا که از سالن‌های فوتسال کابل به تیم ملی راه‌ یافته اند، بدون کم‌ترین امکانات، به این مسابقات رفتند. بدون تورهای تمرینی، بدون تقریبا هیچ امکانات رفاهی و صحی، بدون پشتوانه‌ی مالی و زیرساخت‌های فنی تمرین در کابل، از میان ۱۲ تیم برتر و قدرتمند آسیا، یک پای فینال شدند. فینالیست شدن این تیم، خود شگفتی بزرگی‌ست. من فکر می‌کنم برخی تیم‌های محلی کوچک که مثلا توسط یک تاجر شوقی حمایت و اسپانسر می‌شوند، امکانات بهتری نسبت به تیم ملی داشته باشند.
سه بازی تیم ملی را تا کنون دیده ام. سه ویژگی برجسته در این تیم است. به لحاظ فنی و تاکتیکی، تصور می‌کنم ترکیب اصلی تیم، بهترین‌های این تورنمنت است‌. خلاقیت‌های فردی بازیکنان بسیار برجسته است و کسی که حتا فقط چند بازی فوتبال و فوتسال دیده باشد، متوجه توانایی‌های فنی بازیکنان می‌شود. به لحاظ روحی اما، منسجم نیستند. اعتماد به نفس ضعیف دارند و زود به زود اسیر هیجان و افت روحی می‌شوند. باخت به ایران و دوبار کامبک خوردن از اندونیزیا با وجود برتری آشکار تیم به لحاظ فنی، نشانه‌ی این ویژگی‌ست. احتمالا عمده ترین دلیل آن، نبود آموزش‌های فنیِ روانی در نیمکت تیم است. دلیل دیگر، می‌تواند کم‌تجربگی آن‌ها و حضور اندک در میادین پراسترس و حساس باشد. ویژگی سوم، افت آشکار بدنی بازیکنان است. در بازی با اندونیزیا، برای حدود سه دقیقه، سیستم تیم به بازی فزیکی و پریسنگ تغییر کرد. در این سیستم، بازیکنان پرس می‌کنند، بیش از حد معمول می‌دوند و از قدرت بدنی برای موقعیت‌های تک به تک استفاده می‌کنند. در همان سه دقیقه، خستگی و افت انرژی بازیکنان آشکار شد. ضعف بدنی بازیکنان از نبود برنامه‌های تمرینی کافی و تغذیه می‌آید.
رسیدن به فینال، باوصف برخورداری از کم‌ترین امکانات، خود شگفتی بزرگی ست. افغانستان با عبور از غول‌های فوتسال زیر ۲۰ سال آسیا اکنون در برابر کشوری قرار گرفته که تا به دندان مسلح است. جاپان در حوزه‌ی فوتسال، عالمی از امکانات، بودجه، زیرساخت‌ها، برنامه‌ریزی‌های استراتژیک و حمایت‌های وسیع مالی و فنی سرمایه‌گذاری کرده است. ممکن است در برابر این تیم قدرتمند ببازیم. عیبی نیست. سفر یک جمع جوانان مشتاق و سخت‌کوش از سالن‌های فوتسال کابل تا فینال فوتسال زیر ۲۰ سال ملت‌های آسیا، خود مسیر فاخر و تحسین‌برانگیزی است. آن‌ها شایسته‌ی توجه و تشویق و تقدیر بسیار است. چه در فینال ببازند، چه ببرند.
گفته می‌شود هیئتی از مقامات سیاسی، برای حمایت از تیم ملی، برای حضور در بازی فینال، به ایران -مقر برگزاری تورنمنت- می‌روند. ظاهرا رییس جمهور هم به مربی تیم تماس گرفته و تشویق کرده است. اگر این هیئت در حمایت از تیم ملی به بازی فینال حاضر شوند، قطعا در بهبود روحیه‌ی تیم کمک قابل توجهی می‌شود. به امید پیروزی.

خادم حسین کریمی